Druga Wojna Światowa. Inna historia

W bardzo poczytnej serii "Sekrety Historii" wydawanej przez Wydawnictwo RM już po raz czwarty ukazała się książka Marco Pizzutiego "Druga Wojna Światowa. Inna Historia". Znam bardzo dobrze tę serię, ale przyznam się szczerze, że na ten tytuł nie trafiłem wcześniej.

Marco Pizzuti to wyjątkowy pisarz, ponieważ czytając jego książkę, z kart wybija się zacięcie publicystyczne. Ale to nie wszystko, jest znakomitym dokumentalistą i popularyzatorem nauki. Mówi o faktach, ale sięga do tych, których nie są powszechnie znane, zostały bowiem celowo przemilczane i wymazane z mainstreamowego przekazu. Dlaczego? Może dlatego, że historię piszą zwycięzcy, a oni wolą przemilczeć te, które są dla nich niewygodne.

Pizzuti jest z tej drugiej strony, no bo Włochy były sojusznikami Hitlera. Autor mówi wyraźnie: "Historię drugiej wojny światowej napisali zwycięzcy i większość naukowców dla wygody przyjęła ich wersję. Jednak żaden uczciwy historyk nie powinien nigdy godzić się na opowiadanie wyłącznie wygodnych półprawd. Cóż przelano już oceany atramentu, by opisać okrucieństwa, jakich dopuszczali się naziści i ich sojusznicy, natomiast przymyka oko (a czasem oboje oczu) na zbrodnie wojenne popełnione przez aliantów". I Jeszcze jeden cytat: "Jeśli natomiast historia wciąż będzie opowiadane w sposób wybiorczy i stronniczy, nigdy nie uda się zażegnać niebezpieczeństwa kolejnych zbrodni przeciwko ludzkości, ponieważ w zbiorowej świadomości zawsze będzie istniał jakiś naród tak zły, potworny i nieludzki"... Ale czy tak nie jest cały czas. Popatrzmy na dzisiejsze konflikty, które nie różnią się swoim okrucieństwem od tych, które opisuje autor. Mówimy, naziści byli bezwzględni, Rosjanie gwałcili, mordowali, Ukraińcy palili całe wioski na Lubelszczyźnie i zabijali ludzi, a alianci bombardowali miasta już od 1939 roku, nie wyłączając Warszawy, nie oszczędzając ludności cywilnej, prowadzono dywanowe naloty w 1945 roku na Drezno kiedy piloci byli informowani przez dowództwo zrzucają bomby na obiekty militarne, kolejowe i przemysłowe. Kto wie o miejscowości Gela, która podobnie jak kilka innych miejscowości na Sycylii przeszło do smutnej historii jako miejsce kaźni dokonanej przez aliantów na żołnierzach i bezbronnych cywilach. W pierwszej fazie ataku Amerykanie nie brali jeńców, żołnierze strzelali do wszystkich, którzy nie nosili amerykańskich mundurów... We włoskiej pamięci alianci są uosobieniem rozboju, rabunku i gwałtów i to niezwykle brutalnych...

Zainteresował mnie bardzo rozdział o Żydach w Niemczech, o rodzicach Hitlera, dojściu Führera do władzy i jego tajemniczym samobójstwie. Czytając książkę i kolejne rozdziały zgodzę się z powiedzeniem, że białe nie zawsze musi być białe, a czarne czarnym.

Ileż, chociażby w naszej historii jest spraw, które zamietliśmy pod dywan, jak chociażby pogromy żydowskie. Chociaż wolę nie tykać tego tematu, bo już spotkałem się z atakami agresji po recenzji książki z RM "Miasta pogromów. Nie tylko Jedwabne" Mirosława Tryczyka

"Druga Wojna Światowa. Inna historia", którą przedstawia nam Marco Pizzuti, to dość dobrze i bardzo ciekawie napisana publikacja popularnonaukowa. Nie jest to typowa czy też klasyczna książka historyczna, lecz spojrzenie z nieco innej perspektywy na losy II wojny światowej. Czyta się bardzo dobrze, chociaż znalazło się w niej kilka błędów rzeczowych a także ciekawych teorii spiskowych, jednak autor dołączył solidną porcję bibliografii, więc można sobie wszystko dokładnie sprawdzić.

Autor w zachęcający sposób przedstawia nam mniej znane a nawet zupełnie nieznane fakty i wydarzenia dotyczące zresztą nie tylko II wojny światowej. W celu poznania niektórych zaszłości cofamy się nawet do I wojny światowej.

Już wielokrotnie czytałam, że historię wojny zawsze piszą zwycięzcy co wcale nie zawsze to oznacza, że oni są lepsi od pokonanych. Zazwyczaj wszyscy mają coś do ukrycia. Zwycięzcy z pewnością także. I to czasami oni mają nawet więcej do ukrycia niż ci, których na wojnie pokonali.

"Jednak do tej pory poprawne politycznie książki historyczne okresu powojennego przedstawiały nam wyłącznie wersję historii proponowaną przez zwycięskie siły, toteż nawet dziś, siedemdziesiąt lat po konflikcie, niemożliwe wydaje się ponowne odczytanie ówczesnych zdarzeń, które byłoby wolne od stereotypowej, bajkowej narracji o walce dobrych przeciwko złym."

"W rzeczywistości jednakże nie każdy aliancki żołnierz był dobrotliwym wyzwolicielem, tak jak nie każdy żołnierz wojsk Osi był okrutnym mordercą, ponieważ to z pewnością nie kolor munduru czyni świętym lub potworem."

W szkolnych podręcznikach poznajemy nie tylko uproszczoną i znacznie skróconą wersję wydarzeń z II wojny światowej, ale też zazwyczaj dowiadujemy się półprawd, które nie do końca odzwierciedlają rzeczywiste fakty i wydarzenia, lecz są dla wielu wygodne. Żaden naprawdę uczciwy historyk jednak się nie podpisze pod takimi informacjami. Poznanie historycznej prawdy powinno pomóc w zrozumieniu przyczyn wojen oraz jak ich uniknąć. Ludzkość powinna się zmienić, ucząc się z historii. Ale jednak propaganda robi dalej swoje, wykorzystując ją, różni rządzący próbują usprawiedliwiać w oczach obywateli to, czego tak naprawdę usprawiedliwić się w żaden sposób nie da. Metody te znane są do dnia dzisiejszego, lecz skala propagandy jest teraz znacznie większa i o wiele potężniejsza. Myślę, że gdyby Joseph Goebbels, minister propagandy Trzeciej Rzeszy miał takie możliwości jakie są obecnie, to losy II wojny światowej mogłyby potoczyć się zupełnie inaczej...

O Hitlerze napisano bardzo dużo książek, ale wciąż nie wiemy o nim wszystkiego, w jego życiorysie ciągle są białe plamy. Żaden historyk nie zdołał nigdy ani potwierdzić, ani podważyć dowodów na aktywność Hitlera z kilku lat. Paradoksalnie więc, o osobie, o której powiedziano i napisano najwięcej i tak nie wiemy wszystkiego.

Hitler był dziwnym człowiekiem, nie lubił pracować, ale potrafił wykorzystywać innych i miał dar zjednywania ludzi. Jego osobowość pełna sprzeczności i paradoksów przyciągnęła jednak niemal cały naród niemiecki. .W swoich przemówieniach i obietnicach brzmiał tak obiecująco, że po prostu mu zaufali.

"Pierwszą potrzebą Hitlera było mówić, mówić i mówić, nieważne, czy przed dużym, czy małym audytorium."

"Jedyną winą Niemców było to, że dali się uwieść silnemu człowiekowi, który obiecał podźwignąć naród z poniżenia, w które wtrącił go traktat wersalski."

Co do Hitlera, to wszyscy mamy niemal jasny pogląd, lecz zachowanie wojsk alianckich bardzo dalekie było od tych pokazywanych w książkach i filmach.

Gdy wojna praktycznie była już skończona, Niemcy i Japonia straciły swoje armie, zwycięzcy pokazali niezbyt czyste oblicze. Naloty na miasta, w których były tylko osiedla cywili, zrzucenie bomb jądrowych na Japonię oraz gwałty i mordowanie ludzi napotkanych na swojej drodze. Takie obrazy były na porządku dziennym.

Mój dziadek opowiadał kiedyś, że bardziej bali się Ruskich niż Niemców... Sowieci niszczyli i grabili wszystko na co trafili po drodze. Nie oszczędzając dzieci, kobiet czy chorych.

Zniszczenie Drezna (widziałam kilka lat temu to miasto), Hiroszimy czy Nagasaki było tak naprawdę zbędne, niszczono obiekty cywilne, zostawiając te wojskowe i uzbrojone...

"Kiedy oddziały angloamerykańskie wkroczyły do Rzeszy, zastały naprzeciwko siebie wojsko w rozsypce, bez paliwa, zdemoralizowanych i pokonanych żołnierzy, którzy tylko czekali, żeby się poddać."

"Z etycznego i moralnego punktu widzenia zbrodnie popełnione przez zwycięzców z zimną krwią w czasie pokoju wydają się jeszcze bardziej odrażające niż te, których podczas wojny dopuszczały się wszystkie strony biorące udział w konflikcie."

Tę książkę warto przeczytać. Ja lubię historię i sięgam po tego typu książki, bo warto wiedzieć więcej, niż możemy usłyszeć w szkole. Moje dzieci i wnuki równie chętnie biorą tego typu publikacje w swoje ręce. Tę książkę również już im przekazałam. Czytają z wielkim zaangażowaniem.

Nie powinniśmy być obojętni na przekazywane nam półprawdy, bo taka naciągana na potrzeby polityczne przeszłość, może nas niekiedy niezbyt miło zaskoczyć w przyszłości.

Dziękuję Pani Edycie z Wydawnictwa RM za poznanie nieco innej historii II wojny światowej.