Droga wolna

Lubicie debiuty? Muszę przyznać, że ja tak. Oczywiście najbardziej te udane. „Droga wolna”, powieść obyczajowa ze sporą dawką humoru, do takich właśnie należy. 

Rozpad związku to dość często spotykany w literaturze motyw. Na ogół jednak, to kobieta jest tą porzuconą i z jej perspektywy patrzymy na całą sprawę. W powieściowym debiucie Macieja Czujko jest inaczej. Historię rozpadu małżeństwa z piętnastoletnim stażem poznajemy z punktu widzenia porzuconego – sympatycznego, odpowiedzialnego, obdarzonego gołębim sercem czterdziestoletniego taksówkarza – Jacka. Porzucająca, posiadaczka okropnego charakteru Wioletta, marząc o awansie społecznym, wyprowadza się do młodszego kochanka, zabierając ze sobą swoją jedyną córkę, hołubioną przez Jacka pasierbicę. I właściwie, w tym momencie zaczyna się ta niebanalna opowieść.

„Droga wolna” to historia o początkowo niechętnej walce o siebie i swoje, nieco zapomniane, zagubione w ferworze codzienności marzenia. Maciej Czujko dowodzi, że na zmiany nigdy nie jest za późno, a los odbierając nam jedno, często w zamian, oferuje coś innego. Jackowi, zamiast niewiernej, egoistycznej Wioli, zsyła dziarską, charyzmatyczną staruszkę, która stanie się spiritus movens pozytywnych zmian w jego życiu. Nietypowa profesja, bystry umysł, płynąca z doświadczenia mądrość, bolesna przeszłość i upór, czynią z pani Marii postać nietuzinkową. Dzięki niej jest ciekawiej, barwniej i zdecydowanie bardziej wzruszająco. To jej historia pozwoli Jackowi zrozumieć, że nie ma w życiu takich tragedii, po których nie można się podnieść. 

Powieść, która wciąga bez reszty. Lekka, momentami przejmująco smutna, ale częściej zabawna. Pełna wyrazistych bohaterów i doskonałych dialogów. Bawiłam się świetnie. Polecam. 

Jak rozpocząć nowy rozdział w życiu jeśli poprzedni został zakończony bez naszej zgody i jakiekolwiek uprzedzenia? Trwanie w zawieszeniu może i jest wygodne, daje namiastkę tego, co było, lecz również wciąż przypomina o stracie. Kiedy więc powiedzieć sobie dość i ruszyć do przodu?

Do tej pory Jacek był zadowolony ze swej codzienności, w jakiej królowała żona. To ona była sterem w ich małżeństwie oraz oczywiście jedynym kapitanem. Kluczowym słowem jest „była”, gdyż nie zawahała się porzucić męża i pójść całkiem inną drogą niż do tej pory. Małżonkowi nie dała możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii, jak zawsze ostatnie słowo należało do Wioletty. Przynajmniej tak wszyscy myśleli i można rzec, iż tak byłoby gdyby Jacek nie spotkał pewnej staruszki. Maria Dunaj ma całkiem inny plan na przyszłość nowego znajomego, przez lata prowadziła z powodzeniem biuro matrymonialne. Teraz zamierza pomóc i naprawdę zrobi dużo, by dostrzegł on swoją szansę. Nie zapomina wcale o Wioli, zresztą i ona też pamięta o porzuconym małżonku. Odejść od niego to jedno, żyć nowym życiem to drugie, lecz oddać go ot tak? Na to z pewnością nie zgodzi się. Czy Jacek skorzysta z niecodziennej okazji, którą stworzyła dla niego Maria? Czas wziąć w swoje ręce własne życie, chociaż oznacza to stawienie czoła ex ukochanej oraz samemu sobie! Marzeniom trzeba pomóc w spełnieniu się, nawet jeśli pokryła je solidna warstwa kurzu!

Ile książek napisano o porzuconych kobietach, które w wieku czterdziestu lat rzucają wyzwanie rutynie, przeszłości i byłemu? Naprawdę wiele i nie ma w tym nic złego, ale historii gdzie bohaterkę zastępuje bohater jest dużo mniej. Maciej Czujko „popełnił” właśnie taką powieść i to z ogromnym powodzeniem. Nic w niej nie dzieje się bez powodu i ze zbędnym pospiechem, na każdy wątek przychodzi odpowiedni czas by zaistnieć, rozwinąć się i w międzyczasie spleść się z pozostałymi. Autor celnie punktuje wady i zalety swoich postaci, czasem lekko pokazując ich w krzywym zwierciadle, a niekiedy z przymrożeniem oka, co doskonale uzupełnia ich sylwetki oraz dodaje lekkości całości. Jednakże pod tą warstwą kryje się kolejna, poważniejsza z trudniejszymi pytaniami i wcale nie tak szybkimi oraz oczywistymi odpowiedziami. Jako czytelnicy obserwujemy bohatera, zaczynającego zwracać uwagę na siebie, nie jako męża, ojca, syna, lecz jako człowieka i zaczynającego stawiać pod znakiem zapytania dotychczasową egzystencję. Kim jest, kim chciał być, a kim będzie? O czym marzył, marzy? Czasem postawienie nas w niewygodnej sytuacji okazuje się całkiem dobrym wstępem by zmienić się. Nie z powodu, że tak trzeba lub ktoś oczekuje tego po nas, lecz dlatego, iż sami pragniemy sprawdzić nową ścieżkę w życiu.

Ta książka zdecydowanie miała być czytana później. Jednak tak mnie autor przekonał, że zarwałam dla niej nockę. Łobuz jeden🤣Czy było warto? Zdecydowanie tak.

Po pierwsze mój mąż ma na imię Jacek, jak bohater książki, tylko trochę młodszy jest, ale w sumie nie dużo, więc tym bardziej ciekawie mi się czytało, gdyż w głowie mam zaraz szukanie podobieństw. 🤣O dziwo wiele podobieństw znalazłam w tej fabule, ale jakie, to już słodka tajemnica.

Nasz bohater Jacek po rozstaniu z żoną próbuje zrozumieć i odnaleźć w sobie samego siebie. Rozwód jest trudnym doświadczeniem zwłaszcza dla ludzi, którzy już jakiś czas dzielili wspólne życie i mieli dzieci. Jednak zawsze stare drzwi zamyka, a nowe otwiera. Dla jednych jest zbawieniem, dla innych katastrofą. Jak było w przypadku naszego bohatera? Powiem Wam jedynie, że miał cichego Anioła, który wspierał go i dzięki niemu jego życie bardzo się zmieniło.

Bohaterka Wiola miała męża o wielkim i dobrym sercu. Wybrała kochanka, który zapewniał tzw. lepszą przyszłość. Jak na tym wyjdzie? Będzie zabawnie 😁

,,Droga wolna" to książka wyjątkowa i na pewno życiowa. Z jednej strony ukazuje oblicze kobiet po rozwodzie, z drugiej ukazuje emocje i uczucia mężczyzn, które tak naprawdę w życiu codziennym nie są brane pod uwagę w takich sytuacjach, bo to przecież facet. Kobiety, oczywiście nie wszystkie, myślą, że mężczyzna po rozwodzie to hulaj dusza, piekła nie ma. Z drugiej strony chcą, żeby cierpiał i wył za nimi jak wilk, a one będą dalej lśnić i robić co im się podoba.

Ta pozycja pisana jest z perspektywy mężczyzny po rozwodzie, co się mało zdarza w książkach. Możemy odczuć jego emocje, kłębiące myśli, nowe spojrzenie na świat i tutaj wisienką na torcie. Nie jest to książka, przy której będziemy się nudzić. O nie! Co tu się działo za sprawą tego cichego Anioła. 🤣 Uśmiech nie schodził mi z twarzy. Mimo przykrego tematu ta książka jest mega pozytywna. Ukazuje w pewnym sensie odrodzenie i uświadamia, że życie po 40-stce i po rozwodzie płynie dalej i wcale nie musi być żałobą. Możemy korzystać z niego pełną parą i być dalej szczęśliwymi i spełnionymi ludźmi.

Pokochałam starszą Panią całym sercem. Cóż za kobieta.

Mimo że fabuła wydawać się nam może taka normalna, historia jak każda inna, to jestem pewna, że świetnie spędzicie czas przy czytaniu.

Macieju, rozpisałam się, ale Twój debiut jest naprawdę bardzo dobry. Wywołał wiele uśmiechu na mojej twarzy. Z drugiej strony historia była mi trochę bliska. Może nie dosłownie, ale po części. Nie musisz martwić się, że spałam tylko 4 godziny 🤣 Było warto. Wstałam z dobrym humorem i usatysfakcjonowana pisałam tę recenzję. Twoja książka pokazuje, że po każdej burzy zawsze wychodzi słońce.

Dziękuję, że napisałeś do mnie wczoraj wieczorem. 💪

Autor książki opisuje problemy życiowe w taki sposób, że ciężko będziemy mieć się oderwać od niej. Pokazane zostało nam, co pieniądz potrafi zrobić z człowiekiem. Bardzo polubiłam głównego bohatera. Na pewno byśmy się dogadali, a Pani Maria jest uroczą starszą kobietą, która przypomina mi swoją babcię. Czytają czasami sami skłaniamy się do refleksji.

Czy w naszym małżeństwie jest jeszcze to czucie, czy już tylko rutyna? Nawet czasami mi smutno się zrobiło, ponieważ trochę się żyłam z bohaterami.

Jacek odchorowuje odejście żony i próbuje sobie życie poukładać na nowo. Pracuje jako taksówkarz i kiedy spotyka starszą kobietę nie zastanawia się ani chwili bo widzi że potrzebuje ona pomocy. Oferuję swoją pomoc i przy okazji rozmowę, oraz prosi panią Marię aby dzwoniła do niego jak by czegoś potrzebowała. Od czasu do czasu się spotykają i Jacek pomaga Marii a ona opowiada mu o sobie oraz doradza mu w kwestii uczuciowej, gdyż kiedyś miała biuro matrymonialne. Kiedy Maria trafia do szpitala i tam umiera, Jacek jest smutny i brakuje mu Marii jako przyjaciółki. Niespodziewanie poznaje Annę, kardiolożkę o której Maria mu dużo opowiadała. Połączył ich spadek, który Maria im pozostawiła po sobie.

Czy połączy ich również uczucie ?

Jak Jacek poradzi sobie z żoną, ktora najpierw odeszła a potem chciała wrócić ?

Historia, przy której będziecie dobrze się bawić i odnajdziecie wiarę, że dobro powraca. Urzekła mnie postać Marii, jej szczerość i podejście do życia, choć na zakończeniu byłam smutna że taką krzywdę sobie sama wyrządziła. Irytowała mnie niemiłosiernie postać Wiolki i szczerze trzymałam kciuki aby Jacek nie dał się jej jeszcze raz omamić. Jacek to mężczyzna z sercem na dłoni i jego postać naprawdę przywraca wiarę w ludzi i ich dobroć.

Jeśli lubicie historię lekką i zabawną to serdecznie wam polecam.