Droga, którą przeszłam

Uwielbiam książki Agaty Przybyłek.

Dlaczego?

Odpowiedź jest bardzo prosta.

Po pierwsze są to typowe książki obyczajowe, które nie nudzą - przez nie się płynie.

Po drugie opowiadają o codzienności, zwykłych problemach, życiu.

Po trzecie bohaterowie są bardzo realni, nie ma w nich wyniosłości i nie należą do popularnych w innych książkach schematów.

Po czwarte autorka doszczętnie porusza..

Tak też było z tą powieścią.

"Droga, którą przeszłam" to historia, któa płynie swoim rytmem.

To historia, która pozostawia wiele do myślenia.

To historia, która nie daje o sobie zapomnieć.

To historia, która wprawia w osłupienie, i wprowadza w czytelniczy kac, poprzez którego nie da sięsięgnąć po inną książkę po zakończeniu tej.

Nie mam zielonego pojęcia skąd, autorka czerpie pomysły (podejrzewam, że z życia), ale aby móc to wszystko tak pięknie opisaćto trzeba mieć niesamowity talent.

Nie jestem w stanie napisać Wam nic więcej. Po prostu musicie uwierzyć mi na słowo i sięgnąć po tę książkę, aby móc na własnej skórze odczuć multum zgromadzonych tam emocji.

Zdecydowanie polecam.

Alicja i Dawid przeprowadzają się do domku nad stawem. Chcą odnaleźć spokój w malowniczym miejscu, oraz pragną uciec od przykrych myśli po stracie nienarodzonego dziecka.

Nie spodziewają się, że tuż za rogiem czeka na nich wiadomość, która bezpowrotnie zmieni ich przyszłość.

.

Matka Stefanii marzyła o urodzeniu chłopca. Gdy tylko dowiedziała się, że jej synek nie jest Stefanem, a Stefanią w miejscu wyparła się swojego dziecka. Jedynymi osobami, na których Stefania mogła polegać byli: jej tata, oraz sąsiedzi z synkiem w wieku dziewczynki. Jednak nic nie zastąpi miłości matki…

Brak tej ważnej relacji wpływa na dalsze życie kobiety i popycha ją do nieprzemyślanych decyzji.

~

Kochani. Nawet nie wiem od czego zacząć. Co napisać, żeby wyrazić moje odczucia odnośnie tej genialnej książki.

“Droga, którą przeszłam” jest historią, która na zawsze zostanie w mojej pamięci. Jest ponadczasowa, oryginalna i wyjątkowa. Podczas czytania tej książki w ogóle nie zwracałam uwagi na strony, na czas… Byłam tylko ja i litery, nic poza nami. Historia pochłonęła mnie całkowicie, odczuwałam wszystkie emocje bohaterów - razem z nimi się cieszyłam, płakałam, czułam niepokój, smutek, strach…

Przygotujcie się na pełną gamę emocji!

Poza tym muszę się wam do czegoś przyznać…

Mam kaca książkowego!!! Pani Agata postawiła tak wysoką poprzeczkę, że teraz każda książka za którą się wezmę w ogóle mnie nie zadowala hahaha 🤭😂

❤

MUSICIE TO PRZECZYTAĆ!

❤

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona, a Autorce gratuluję stworzenia tak genialnej powieści ❤

~ sylwiaczyta

"Droga, którą przeszłam" to wyjątkowa powieść dla Agaty Przybyłek, trudna tematycznie a jednocześnie ważna. Jej napisanie zainspirowało pewne zdjęcie, jednak historia ta ukryta w szufladzie czekała na wydanie kilka lat... Przeczytałam wiele tytułów autorki i wciąż sięgam po kolejne - co myślę o tej powieści?

Alicja i Dawid to młode małżeństwo - mają pracę, widoki na awans, wymarzone mieszkanie... Do pełni szczęścia brakuje im tylko dziecka. I wreszcie jest! Dwie kreski na teście, radość, lektura poradników, ale los ma dla nich inny plan... Zabiera im maleństwo i "zmusza" tym samym do smutku, żalu, bólu. Zanurzeni w rozpaczy postanawiają odmienić swoje życie, ukoić żałobę na łonie natury. Dlatego kupują stary nauczycielski dom tuż przy starym parku i skupić się na jego remoncie. Czy spokój, zieleń i nowe otoczenie sprawią, że znów będą marzyć i planować?

Historię Stefanii poznajemy od chwili, gdy była jeszcze w brzuchu mamy - nieświadome niczego maleństwo... Jej dramat rozpoczął się w dniu narodzin, matka nie potrafiła sobie poradzić z tym, że jej marzenie się nie spełniło i odtrąciła córkę. Dziewczynka, którą zajmował się ojciec i sąsiedzi, bardzo szybko zrozumiała, że matka jej nie kocha a na obcych ludzi może liczyć zawsze. Że nie ma co czekać na ciepło czy uwagę rodzicielki a jako siedmiolatka odczuła czym jest samotność. Kolejne lata nic nie zmieniały w relacji matka-córka. Stefka nadal napotykała na ścianę, lód, obojętność a nawet wrogość.

Do czego zdolne jest dziecko pragnące otrzymać choć kawałek serca mamy? Byłam w szoku! Wy też będziecie. A zakończenie tego wątku po prostu wbiło mnie w fotel, choć chyba spodziewałam czegoś podobnego...

Czy "aniołkowa mama" będzie potrafiła pokonać strach, lęk i wyruszyć naprzeciw darom od losu z uśmiechem na twarzy?

Finał powieści jest dość niepokojący i chyba cieszy mnie, że autorka na tym zakończyła tę historię.

Książka jest dość nietypowo napisana. Bardzo długo trzeba czekać na wyjaśnienie powiązania między dwiema głównymi bohaterkami, których losy poznajemy w naprzemiennych rozdziałach. Początkowo zupełnie nie można domyślić się co je łączy. Dopiero wraz z pojawiającymi się detalami - pozornie bez związku - można połączyć fakty. Tym co łączy dwie kobiety są bezapelacyjnie ból, strata, niemożliwość przytulenia bliskiej osoby oraz nadzieja, że kiedyś będzie lepiej.

Pozornie powieść niesie sobą duży ładunek emocjonalny, pokazuje przeżycia i myśli bohaterek, ale mimo że podczas lektury mocno przejęłam się traumatycznymi wydarzeniami z ich życia to książka nie do końca mnie satysfakcjonuje. I wcale nie chodzi mi o brak dynamicznej akcji, bo wydarzeń trzymających w napięciu jest tutaj sporo.

Określiłabym książkę jako "twardą" i nijak nie jestem w stanie Wam wyjaśnić, dlaczego użyłam akurat tego słowa. Dla mnie nie jest to najlepszy tytuł autorki, choć książka podobała mi się.

Oczywiście powieść jest warta uwagi, bowiem traktuje o ważnych problemach, trudach macierzyństwa, nadziei na nie, o depresjach poporodowych, poronieniach, które to tematy goszczą w wielu rodzinach. Zwraca wzrok społeczeństwa na te jednostki - dzieci i dorosłych - które wiele skrywają w sercach, potrzebują rozmowy, uwagi, wsparcia.

Podsumowując - "Droga, którą przeszłam" to historia kobiet, których los nie oszczędzał i w których nadal tli się niepokój, zemsta, zazdrość i ból. Doświadczyły złości, nienawiści, rozpaczy, wściekłości, strachu i niepewności. Wielokrotnie liczyły na nieprzewidywalność przyszłości, były niewidzialne, smutne i przyoblekały się w pancerze. To potrzebna tematycznie książka, dajcie jej szansę

Znam wiele książek pani Przybyłek- miło do nich wracać, rozmyślać nad treścią oraz namawiać innych do lektury. Tym razem "Droga, którą przeszłam" to tekst, który wciągnął mnie absolutnie bez reszty. Nie byłam w stanie odłożyć powieści, bo ciągle myślałam, co wydarzy się dalej. Owszem, fabuła jest bardzo smutna, chwilami sama płakałam nad tekstem, choć problematyka nie dotyczy mnie osobiście, sama nie przechodziłam tak znaczących dramatów. Cieszę się, że mam normalną, kochającą mnie matkę, zresztą nie tylko mama jest dla mnie wsparciem, gdyż od taty i starszego brata też zawsze otrzymuję pomoc. Problem drugi, czyli ból po stracie ukochanego, upragnionego dziecka, nie dotknął mnie nigdy osobiście, dlatego wyłącznie moja wyobraźnia podsuwała mi towarzyszące temu uczucia. Mogę współczuć wszystkim parom, bo dramat ten nie dotyczy tylko matek, trzeba o tym pamiętać. Co jednak, gdy traci się dziecko w wyniku poronienia czy innych przeszkód w czasie ciąży, a co, kiedy ginie kilkuletnie, zdrowe dziecko? Czy między dwoma tymi dramatami można postawić znak równości? Niech każdy sam to rozważy.

W książce poznajemy historię dwóch rodzin. Pierwsza z nich to Alicja i Dawid- małżeństwo, które przeprowadziło się z Płocka na wieś, by zamieszkać dosłownie w głuszy. Wykupują oni stary dom, który kiedyś był siedzibą nauczycieli. On pracuje w rafinerii, ona zaś zajmuje się imprezami społecznymi w domu kultury. Totalne odcięcie się od miasta ma im pomóc pozbierać się po stracie dziecka. Małżeństwo otrzymuje pomoc od rodziców, siostry Alicji, ale też od nowej sąsiadki Tamary. Alicja boi się zajść ponownie w ciążę, co jest zrozumiałe, ale czy chęć powiększenia rodziny będzie większa? Czy za drugim razem będzie już dobrze? Co takiego usłyszy Alicja na temat miejsca, w którym aktualnie mieszka? Warto przeczytać książkę, by się tego dowiedzieć.

Druga rodzina to Regina, Czesław i Stefania. Kobieta wymarzyła sobie, że urodzi chłopca. Gdy tak się nie dzieje, kompletnie ignoruje córeczkę, a cały trud wychowania zrzuca na męża. Czesław pracuje, zajmuje się domem i córką, ale może liczyć na pomoc sąsiedzką. Sąsiadka Edyta i jej syn Staszek stają się niemal rodziną dla Stefanii. Nikt się jednak nie spodziewał, że Regina zajdzie po raz drugi w ciążę i tym razem znowu urodzi córkę- Anielę. Kobieta jeszcze bardziej upokarza Stefanię, ponieważ młodsze maleństwo staje się oczkiem w głowie matki. Do jakich czynów posunie się Stefania, by zyskać choć sekundę uwagi matki? Jakie dramaty może przejść dziecko, które czuje się niechciane, niekochane? Przeczytajcie tę powieść.

Książka jest ciekawa dosłownie do ostatniego zdania, gdyż czytelnik tylko wtedy zrozumie, jakie istnieje powiązanie między tymi dwiema rodzinami. Bywały momenty, że płakałam, chciałam niemal rzucić książką o ścianę, ale o to chyba chodziło autorce. Agata Przybyłek doskonale podkreśliła, na czym tak naprawdę polega niesprawiedliwość. Są rodziny, które latami starają się o dziecko i mogą tylko marzyć o potomku. Bywa jednak też tak, że nowo narodzone dziecko jest odrzucane, niesprawiedliwie traktowane. Pisarka każe nam się też zastanowić nad jedną ważną kwestią- chodzi bowiem o pochówek płodu, który obumarł np. w trzecim miesiącu ciąży. Czy jest to dobre rozwiązanie, czy też nie- nie wiem, wolę tę kwestię pozostawić bez odpowiedzi.

Książka jest smutna, to prawda, ale o smutku też trzeba umieć pisać, a Agata Przybyłek bez wątpienia uczyniła z tego tekstu coś wybitnego. Polecam po stokroć!

Dawno nie czytałam nic od Agaty Przybyłek, dlatego też nie wahałam się, kiedy trafiłam na najnowszą (wtedy) jej książkę. Zwłaszcza, że porusza bardzo ważne tematy. Jej twórczość bardzo lubię, więc przemawiały same plusy. Jednak po lekturze stwierdzam, iż sądziłam, że wypadnie ona dużo lepiej.