Dragon Age. Powołanie

Po lekturze książki „Dragon Age. Utracony tron” przyszła kolej na jej kolejny tom historii opowiadającej o losach Królestwa Fereldenu i króla Marica. Byłam ciekawa, co autor postanowił nam przekazać tym razem. Czy coś się zmieniło w jego wizji? Czy popracował nad swoim stylem? Chciałam się przekonać o tym, czy dynamika akcji w książce utrzymuje się na tym samym poziomie. Jak na tle poprzedniczki wypadła „Dragon Age: Powołanie” ?

O wydarzeń z pierwszego tomu minęło aż osiem lat, wszystko było w porządku do chwili, kiedy do Denerim przybywają tak zwani Szarzy Strażnicy z prośbą o pomoc. Spotykają się z królem Mariciem, opowiadają mu o swoich poszukiwaniach byłego komendanta, Bregana, który został pojmany przez Mroczny Pomiot. Wspomniany mężczyzna posiada wiedzę o miejscu pojmania Dawnych Bogów, jest ona bardzo niebezpieczna. Jeśli informacja wpadnie w nieodpowiednie ręce skutki będą katastrofalne. Wyobrażacie sobie zagładę ludzkości? Do tego właśnie mogłoby dojść, gdyby przypuszczenia okazały się prawdziwe. Maric nie jest lekkomyślnym młokosem, jako król musi sobie zdawać sprawę z powagi sytuacji, nie może zaryzykować tylu istnień. Zgadza się więc pomóc Szarym Strażnikom i osobiście wyrusza na Głębokie Szlaki poszukiwać Bregana. Czy królowi uda się odnaleźć Bregana zanim wpadnie w ręce wrogów?

Oprócz dobrze nam znanym bohaterów poznajemy nowych, należy wspomnieć tutaj strażniczkę Genevieve, Kell tropiciel, czy też Uta Milcząca Siostra. Musicie więc przyznać, że we wspólną podróż wyrusza niesamowicie barwna plejada. Czy wiedzieliście, że Milczące Siostry same ucinały sobie języki? Nie można nie wspomnieć Fiony z Kręgu Maginów, zdystansowaną i chłodną w obyciu Elkę, jak się okazuje poszukiwany mężczyzna jest bratem Genevieve. Co się z nim stało i czy uda się go odnaleźć zapobiegając nieszczęściu? Plaga i śmierć to raczej nie najoptymistyczniejszy scenariusz, prawda?

„Dragon Age: Powołanie” podobnie jak pierwowzór może się poszczycić wartką akcją, dzięki czemu pobudzając czytelnicza ciekawość chcemy dowiedzieć się, co będzie dalej. Ci z Was, którzy uwielbiają wszelkie walki i bitwy powinni być usatysfakcjonowani opisami, o które zadbał autor. Ale to nie wszystko, co dla nas przygotował, dla wielbicieli wątków romantycznych mam dobrą wiadomość, wasze pragnienie zostanie spełnione.

„Dragon Age: Powołanie” jest dobrą kontynuacją, która z pewnością spodoba się fanom gier Dragon Age, jak i fantastyki, którym przypadł do gustu pierwszy tom. Żadna książka nie jest idealna, jednym przeszkadzają długie opisy, inni czytelnicy są ich spragnieni. Klimat powieści jest bardzo dobry, czuć fantastyczną otoczkę, a także ciekawie zaplanowaną linię fabularną.

Powieść jest dobrym oderwaniem od dnia codziennego, zapewnia relaks i oderwanie od rzeczywistości, potrafi zaskarbić czytelniczą uwagę i ciekawość. Brnęłam do samego końca chcąc jak najszybciej dowiedzieć się, co będzie na końcu. W dzisiejszych dość wymagających czasach ciężko jest znaleźć dobry temat, a jeszcze trudniej stworzyć wykonanie, które będzie odpowiadać większości czytelników. Uważam, że twórcy uniwersum wspólnie z autorem sprawili, że to wszystko nie tylko jest ciekawe, ale także interesujące. Ma w pewnym stopniu dozę oryginalności.

„Dragon Age: Powołanie” czyta się szybko i przyjemnie, jeśli uwielbiacie grę śmiało sięgnijcie po książki, one przecież nie gryzą tak jak fantastyczne stwory.

Kontynuacja Dragon Age: Utracony Tron przybiera charakter o wiele bardziej kameralnej powieści fantasy. Dotyczy to zarówno lokacji, jak i ilości bohaterów, z którymi będzie miał tutaj do czynienia czytelnik. Autor nadal powiela niektóre schematy pojawiające się w pierwszej części serii, ale tym razem stara się je odrobinę bardziej rozwinąć i wyeliminować błędy, które pojawiały się w jego poprzedniej książce. Jedną z mocniej widocznych zmian są dialogi pomiędzy bohaterami. Są one o wiele bardziej rozbudowane i wnoszą coś więcej do samej fabuły, jak i dają ogólny obraz przeszłości bohaterów i zależności, jakie zachodzą pomiędzy nimi. Tym razem nie stanowią one tylko dodatku, który stawałby się tylko zbędnym wypełniaczem stron. Niestety podobnie jak we wcześniejszym dziele autor dość marginalnie traktuje wszelkie opisy, szczególnie te związane z miejscem akcji. Rozumiem, że ciemne i niegościnne podziemia to mało wdzięczny element do rozbudowanych opisów, ale jest kilka fragmentów, w których aż prosi się o bardziej rozbudowane szczegóły tego, co widzą bohaterowie, szczególnie jeśli mowa o rzemiośle krasnoludów. Jest równie skąpo, jeśli chodzi o wizualne aspekty samych postaci, tutaj czytelnik musi zadowolić się szczątkowymi informacjami i bardziej liczyć na swoją wyobraźnię.

Kolejnym plusem książki, jest umiejętne pokazanie rozwoju psychiki postaci. Każde kolejne wydarzenie, każda kolejna walka, scala coraz bardziej grupę i przybliża ich do siebie, nawet jeśli początkowo byli do siebie mocno niechętni. Bardzo dobrze pokazana jest również degeneracja Szarych Strażników, którzy im głębiej schodzą na Głęboki Ścieżki i bliżej są splugawionych pomiotów, tym bardziej się zmieniają zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Doskonale zdają sobie oni sprawę z tego, że przebywanie w takim środowisku będzie miało na nich zgubny wpływ. Najlepiej postęp zarazy widać w postaci Geneviev, która tak mocno zafiksowana jest na swojej misji, że nie zwraca uwagi na nic innego i jest gotowa poświęcić wszystko, nawet swoich towarzyszy.

Jeśli chodzi o samą akcję książki, jest ona dość mocno stopniowana przez autora. Mniejsze lub większe potyczki są krótkie, ale dość intensywne, przerywane dłuższymi spokojniejszymi fragmentami, w których istotne role ogrywają dialogi. Fabularnie jest dobrze, historia jest na tyle ciekawa, że potrafi zainteresować czytelnika i zachęcić do go pochłaniania kolejnych rozdziałów. Niestety, ale pojawiają się również momenty, w których historia staje się odrobinę nazbyt chaotyczna albo zbyt przewidywalna.