Dragon Age. Cesarstwo masek

Niejednokrotnie przekonaliśmy się o tym, że podróż potrafi nieść naukę, być wspaniałą kolebka wiedzy o nas samych. Naszych pragnieniach, potrzebach i tym czego naprawdę potrzebujemy, aby wieść godne życie. Każda wyprawa nas czegoś uczy, w tym przypadku ponownie wracam ku światu Dragon Age, tym razem miałam okazję zaczytywać się w czwartym tomie, którego tytuł brzmi „Cesarstwo Masek”. Początkowo zaciekawiła mnie zmiana autora Patrick Weekes zastąpił, albo inaczej przekazał nam swoją wizję nowej historii. Od pierwszych stron widoczna jest różnica w stylu i prowadzeniu narracji, co nie jest niczym dziwnym i zaskakującym. Każdy z nas ma swoje style zarówno podczas pisania, jak i wypowiadania się. W przypadku Davida Gaidera należało pamiętać, że na co dzień zajmuje się pisaniem scenariuszy, co jest bardziej oszczędne w doborze słów. Musiało być trudno „przesiąść się” z takiej pracy i stworzyć coś bardziej obszernego. Dotychczas nie musiał przejmować się byt wieloma aspektami dziejącymi się poza akcją, którą kreślił. Patrick Weeks tymczasem stara się uatrakcyjnić swoją powieść barwnymi opisami i przestawieniem świata z innego punktu widzenia. To ciekawa zmiana. Jak to wpłynęło na odbiór lektury?

„Dragon Age: Cesarstwo Masek” opowiada historię Cesarzowej Celene, która po wielu trudach zdobyła tron Orlais. Została przywódczynią rodu Thedas. To nie tylko mądra kobieta i bardzo sprytna, jak na dobrą władczynię przystało miała niesamowite zdolności manipulacyjne. Wszystko początkowo było dobrze, cesarstwo elfów się rozwijało. Za rządów Celene wkroczyło w nową erę, jednak musicie przyznać, że wszystko co dobre szybko się kończy. Nad Orlais nadciągnęły ciemne chmury niosąc ze sobą wizję wojny. Magowie i templariusze nie potrafią dojść ze sobą do porozumienia, ciągłe zatargi niosą ze sobą konflikty, które narastają.

Elfy cierpiące, czujące się uciskane także zaczynają się buntować, świat przestał być spokojny. Czy jest dla niego jakaś nadzieja? Czy Orlais przetrwa? Jedyną szansą na przetrwanie jest pozostawienie Celene na tronie, czy aby na pewno? Czy nie ma innej drogi? Wielki i zasłużony książę Gaspard zaczyna wątpić, czy Celene jest w stanie ocalić cesarstwo. Nie było walki o cesarstwo, w którą by nie wstąpił, jednak tym razem zaczyna myśleć, czy nowy władca nie będzie odpowiedniejszym następcą, a inne podejście zgodne z kodeksem nie ugasi ognia walki. W czasie wojny nigdy nie wiadomo jest komu powinno się udać, czy przyjaciołom, czy wrogom, czy znaleźć sobie zupełnie innych i nowych pobratymców? Świat polityki nigdy nie należał do przyjemnych i czystych, jeśli nie jest się wprawnym graczem można zwyczajowo się pogubić. Czy słowo w takich czasach ma jakiekolwiek znaczenie? Zwłaszcza, kiedy jest łamane na potęgę. Czy elfom uda się zjednoczyć i ocalić Orlais?

„Dragon Age: Cesarstwo Masek” to przede wszystkim fantastyczna książka, która ukazuje nam, że zarówno dobro, jak i zło nie są jednostajnymi elementami. Ukazuje jak trudno jest ufać nawet swoim ludziom zasiadając na tronie. Dobry władca powinien mieć swoje zdanie, ale także potrafić przemyśleć i wyciągną wnioski z tego, co mu podpowiadają doradcy. Briala wierna wieloletnia służąca cesarzowej tak naprawdę próbowała wywrzeć na nią wpływ, który wykorzystałaby dla siebie. Gaspard także do aniołków nie należał, marzyła mu się władza, był gotowy zrobić wszystko, aby sięgnąć po koronę. Każdy z pobocznych bohaterów można powiedzieć, że ma dwie twarze. Sama władczyni ze swoim zmysłem do manipulacji nie wydaje się krystaliczną postacią. Bardzo trudno było mi ją rozgryźć i wiecie, co? Tak do końca nie jestem przekonana czy Cesarzowa Valmont udało mi się trafnie zaszufladkować. Jestem przekonana, że także możecie mieć z tym problem.

„Dragon Age: Cesarstwo Masek” jest naszprycowana akcją i różnymi ciekawymi opisami, dialogami, dobrze rozrysowanymi bohaterami, z którymi próbujemy dojść do jakiegoś ładu. Postacie dadzą się lubić, można ich także nie darzyć zbytnią sympatią. Można tutaj dopatrzyć się motywu niewolnictwa, ponieważ właśnie tak były traktowane uciśnione elfy. Książka mi się podobała, jestem ciekawa dalszych odsłon i ponownych podróży, które będę mogła odbyć z bohaterami uniwersum Dragon Age.

Mamy tutaj do czynienia z zupełnie innym dziełem niż przyzwyczaiły nas do tego wcześniejsze pozycje książkowe z uniwersum Dragon Age. Patrick Weekes ma zupełnie inny styl pisania i inny pomysł na otoczkę fabularną niż David Gaider. Twórca scenariusza do gry, bardziej skupiał się na dynamice wydarzeń, rozbudowanych dialogach pomiędzy bohaterami, ich przemianie wraz z rozwojem fabuły i bardzo oszczędnych opisach otoczenia. W przypadku Weekesa jest zupełnie inaczej, już od samego początku książki widzimy, że autor nie ma zamiaru być oszczędnym w słowach, jeśli chodzi o oddanie czytelnikowi wyglądu otoczenia, w którym dzieje się akcja. Opisy są bardzo rozbudowane i szczegółowe, momentami sprawiając wrażenie aż nadto rozbudowanych, mogących powodować u niektórych odbiorców delikatnie wyczuwalną nutkę nudy. Pierwsza połowa książki to głównie obraz polityki, knowań, zawiązywania się spisków, odkrywania niebezpiecznych tajemnic i przygotowań do bardziej dynamicznej drugiej części dzieła. Weekes ma również zupełnie inny pomysł na prowadzenie dialogów. Każda zaprezentowana tutaj rozmowa jest dobrze przemyślana, a każde wypowiadane słowo ma na celu wywołanie określonej emocji u konkretnej postaci biorącej udział w konwersacji.

Silną stroną książki są występujące w niej postacie, które są mocno niejednoznaczne i bardzo trudne do określenia w kategoriach „dobra i zła”. Cesarski rycerz skrywający tajemnicę swojej przeszłości i gotowy splamić swój honor, aby tylko utrzymać swoje dzieciństwo nieodkryte przed innymi. Briala wiernie służąca cesarzowej, będąca na każdej jej skinienie, ale starająca się wywrzeć również na nią pewien wpływ i wykorzystać do swoich celów. Książę Gaspard będący żądny władzy i gotowy nie tylko przeciwstawić się swojej władczyni, ale nawet wywołać bratobójczą wojnę, w której ofiarami będę głównie niewinny obywatele cesarstwa. Władczyni Celene Valmont, niebywale przebiegła osoba, która umiejętnie wykorzystuje wszystkich swoich poddanych, rozgrywając nimi wybitną partię szachów. Jest ona na tyle enigmatyczna, że trudno jednoznacznie powiedzieć co tak naprawdę myśli i jakie są jej plany. Czy rzeczywiście chce ulżyć losowi elfów, czy tylko jest to jej przebiegły plan, aby później wykorzystać tę rasę do swoich celów?

Jeśli zaś chodzi o same elfy, które odgrywają swoją rolę w scenariuszu, są one potraktowane przez autora odrobinę zbyt płytko. Mógł się ON pokusić o pokazanie większego tragizmu tej rasy, która jest tutaj pomiędzy przysłowiowym młotem a kowadłem. Obrywa się im tutaj dosłownie z każdej możliwej strony, zarówno od możnowładców (i raczej nie zmieniłoby się to niezależnie kto siedzi na tronie), jak i od zwykłych ludzi, a nawet od przedstawicieli własnej rasy, jeśli tylko są członkami innego klanu.

Kolejną, ale naprawdę bardzo malutką łyżką dziegciu, którą można odnaleźć w książce, są bardziej dynamiczne momenty historii. Walki są z pozoru dobrze napisane: potyczki z zarówno z ludzkimi, jak i nadnaturalnymi przeciwnikami; chwile słabości konkretnych postacie wymuszające wykrzesanie z siebie dodatkowej siły; magia; rycerski oręż i lejąca się krew. Niby wszystko jest na swoim miejscu, a jednak walki w niektórych momentach wydaje się dość płytkie i bardzo przewidywalne. Na całe szczęście fragmentów takich jest bardzo mało i można policzyć je na placach jednej dłoni.

Bardzo trudno mi jednoznacznie ocenić książkę, biorąc pod uwagę jej przynależność do literackiej serii Dragon Age. Klimat uniwersum (przynajmniej jeśli chodzi o dwie pierwszy gry) jest tutaj na tyle nikły, że gdyby nie tytuł na okładce i dosłownie dwa albo trzy momenty w całym dziele, to kompletnie zapomniałbym, że mam do czynienia z dziełem, którego prekursorem była ceniona gra wideo. Sam nie wiem, czy jest to wada tej pozycji, czy może właśnie ogromna zaleta, sprawiająca, że mamy tutaj do czynienia ze zadecydowanie najlepiej napisaną i najprzyjemniej czytającą się książką z serii DA. Patrick Weekes stworzył dzieło, które śmiało można nazwać bardzo dobrą i przemyślaną powieścią fantasy, która powinna się spodobać szerokiemu gronu miłośników tego gatunku. Jest to również książka będąca świetnym wstępniakiem do gry Dragon Age Inkwizycja, pozwalająca poznać większość zawiłości Cesarstwa Orlais.