Dr. Stone. Tom 25

POPKulturowy Kociołek:

Już od pewnego czasu cel bohaterów, to dotarcie na księżyc i stawienie czoła osobie odpowiedzialnej za wielką petryfikację. Ekipa królestwa nauki jest coraz bliżej realizacji tej misji. Potrzeba jednak jeszcze trochę przygotowań i wynalazków, których konstruowanie mamy okazję obserwować w dwudziestym piątym tomie. Treść mangi można podzielić na trzy etapy, które szczelnie wypełniają strony. Jest to projektowanie, konstruowanie i testowanie.

Duża dawka technologicznej treści jest ciekawa, ale jednocześnie uwydatnia ona pewne problemy znane z poprzedniej odsłony. Autor bowiem w niektórych fragmentach trochę za bardzo wczuwa się w „naukową” otoczkę, którą dość skąpo tłumaczy czytelnikowi. Zatraca się więc w pewnym sensie delikatny edukacyjny charakter mangi, który jest przecież jednym ze znaków rozpoznawczych serii. Na całe szczęście nie ma tu zbyt dużo takich fragmentów, a cała treść nadal jest bardzo przyjemna w odbiorze.

Duża w tym zasługa bohaterów, których dobrze znamy, ale ciągle potrafią oni zachwycić czytelnika swoją charyzmą i zaangażowaniem. Każda z postaci jest bowiem mocno zdeterminowana do tego, aby ich zadanie zakończyło się sukcesem. Nie brakuje im również pewnych własnych przemyśleń czy towarzyszących im różnorakich emocji, ale one stanowią tu raczej tylko rodzaj bardzo małego dodatku. Całości dopełnia oczywiście delikatna, ale zabawna porcja humoru (kolejny nieodzowny element serii), bez którego nie można byłoby sobie wyobrazić tytułu.......

KOSMICZNE ABSURDY

Kolejna porcja kosmicznych absurdów – inaczej chyba tej serii już określić się nie da. Twórcy odlecieli, zaszaleli, wiadomo, niepisana złota zasada mówi, że im dalej w serię, tym mocniej, więcej, bardziej widowiskowo i zaskakująco. No i tego się trzyma ta ekipa. Wychodzi czasem kuriozalnie, absurdalnie, momentami niezamierzenie śmiesznie, podstawy naukowe jakieś są, ale coraz bardziej idą się… przejść. No ale co z tego, to shounen i jakoś wciąż przyjemnie się to czyta. I przyznajcie się, który z czytelników nie chciał zobaczyć, jak z technologią czasów epoki kamienia łupanego bohaterowie polecą na srebrny glob?

Poszukiwanie Whymana trwa i ma w tym pomóc sztuczny satelita! Senku i Xeno nie zamierzają poddać się w tym jakże ciężkim wzywaniu, jakim jest budowa rakiety. A przecież jeszcze zostaje kwestia lotu na Księżyc i z powrotem i…

Odliczanie do wielkiego finału trwa. Przed nami jeszcze tylko jeden tom i chyba każdy zastanawia się, co tam jeszcze ten scenarzysta wymyśli. Bo na wielki finał to kto wie, może pokaże, jak zbudować z kamieni wehikuł czasu albo teleporter z dwóch patyków i sznurka. No ogólnie Senku i parę innych postaci to taka mangowa wersja MacGyvera – robią coś z niczego, to działa, pozwala wygrywać wojny, lecieć w kosmos, pływać, jeździć, w ogóle. No tak w skrócie.

I to, co na początku było nawet prawdopodobne, w chwili obecnej jest już tak absurdalne, że… Że i tak w sumie większej różnicy nam to nie robi. Autorom co prawda tych naukowych chyba zbytnio się już nie chce, bo i za skomplikowane i za bardzo nie ma co, więc szybko ogarniają te sprawy i lecą dalej z prędkością tej kosmicznej rakiety. A my z nimi. I kiedy wyłączamy myślenie, dajemy się porwać, zabawa jest. więc lepiej nie myśleć tylko się bawić, bo i pośmiać się też czasem mamy z czego – zamierzenie, i niezamarzenie.

I oglądać, bo popatrzeć akurat jest na co. Jest w tym tomie wybuchowo, jest kosmicznie, jest dynamicznie, nawet nastrój jest. Wszystko to zaś bardzo ładnie wykonane, no graficznie rzecz daje radę, od początku jest tak samo dobra i stanowi najmocniejszy punkt serii. Bo nawet jeśli komuś fabuła do gustu nie przypadnie, trudno by grafik nie uznał za udane – nawet jeśli bywają dość specyficzne, jeśli chodzi o design postaci.

I tyle. Ostatni zakręt, ostatnia prosta, wielki finał już za rogiem. A na razie jest kosmiczny odlot.