Dotyk ocalenia. Zniewolenie

Książki z wątkiem zakazanego romansu to moje tak zwane "guilty pleasure" i gdy tylko przeczytałam opis "Dotyku ocalenia", to wiedziałam, że chcę to przeczytać. Główna bohaterka Lea poznaje Damona, kiedy omal nie wchodzi pod koła samochodu. Tak łączą się ich losy, a sami bohaterowie to osoby, które dużo przeżyły i widać to w ich relacji. Trochę czuć, że jest to typowa historia z wattpada, ale właśnie tego oczekiwałam i się nie zawiodłam. Przez fabułę przechodzi się gładko, same wydarzenia potrafią zaciekawić, a do tego są pełne emocji.

Książka ta sama w sobie wywarła na mnie pozytywne wrażenie i zdecydowanie będę wyczekiwać kolejnej części, aby poznać zakończenie tej historii. Początek troszkę był taki ciężki, aby się wkręcić jednak im dalej tym lepiej mi się czytało. Fabularnie wyszło naprawdę ciekawie, a styl autorki bardzo przypadł mi do gustu. Bohaterowie zostali dosyć szczegółowo wykreowani i tacy wydawali mi się bardzo realni. Gdzieś tam jednak niekoniecznie spodobało mi się zachowanie przyjaciółek Lei, ale jednak na szczęście to nie one były w centrum uwagi. Co do naszej dwójki to interesujące połączenie i czuć było iskierki i tą chemię jak ich lęki z przeszłości dawały o sobie znać. Na dodatek pojawia się ktoś taki jak stalker, a z nimi nie ma żartów. Całość jak na debiut prezentuje się bardzo dobrze.

“ Dotyk ocalenia“

Niby przysłowie mówi, żeby nie oceniać książki po okładce ale często chwytamy po te, które wpadną nam w oko. Okładka tej przyciąga wzrok, a jak z zawartością?

Kolejny debiut. Romans pełen cierpienia, główna bohaterka zmaga się z przeszłością, traumą która ją przytłacza.

Lea mieszka z bratem, który jest jej prawnym opiekunem od chwili gdy w wyniku wypadku stracili rodziców. Jechała z nimi, jako jedyna przeżyła. Lecz nie tylko to pozostawiło rany na jej psychice. Ale autorka trzyma nas długo w niepewności, czekałam zaciekawiona z jakiego powodu Lea tak drastycznie reaguje na dotyk. Nie akceptuje bliskości innych, tylko jej brat i przyjaciółki mogą ją dotykać bez konsekwencji. W innych przypadkach Lea ma silne ataki paniki. Ale dlaczego? Autorka daje do zrozumienia, że powodem jest coś związanego z byłym chłopakiem bohaterki. Gdy poznałam szczegóły to... Może ja już się przyzwyczaiłam, że bohaterki książek po które sięgam przechodzą gorsze dramaty ale jak dla mnie to uzasadnienie tak silnej traumy było nieco za słabe.

Jednak to nie znaczy, że skreślam te książkę bo Lea za mało dostała od życia po tyłku. Oberwała i obrywa nadal. Jeszcze psychicznie nie doszła do siebie po tym co przeszła, a na horyzoncie wraz z Demonem, pojawiają się kolejne poważne problemy.

Podoba mi się styl autorki, podoba mi się to jak każdy rozdział rozpoczyna taką jakby sentencją, złotą myślą. Ta książka to kopalnia wartościowych cytatów. Są w niej też jednak błędy logiczne np Lea obchodzi urodziny 23 marca, data istotna dla akcji toczącej się w książce. Jednak 20 lutego bohaterka dochodzi do wniosku, że za niespełna dwa tygodnie ma urodziny 🤔 za chwilę z kolei przypomina jej się , że dostała niedawno 30 róż, a dostała te symboliczne 23. Jest to błąd zarówno autorki, która mogła się zamotać ale faktem jest, że nie jedna osoba pracuje nad książką, więc w efekcie chyba mamy tu dowód niedokładnej redakcji książki. Osoby które lubią się czepiać tak jak ja, wyłapią takie szczegóły 😅

Co do bohaterów. Lea jest taka trudna do określenia. Bez wątpienia przeszłość nią rządzi , nie potrafi sobie z nią poradzić. Niby jest słaba psychicznie, ale wiele razy pokazała swoją siłę. Walczy, nie poddaje się choć ewidentnie cierpi na depresję , powinna pójść na terapię i nie wiem czemu brat nie próbuje jej do tego skłonić. On za to chwilami gra troskliwego opiekuna, który tak naprawdę nie zdaje sobie sprawy z tego w jakie tarapaty wpadła jego siostra i gdy jest najpotrzebniejszy, wyjeżdża i zostawia ją praktycznie samą. Jednak pozostaje przy niej ekipa Demona. Ten chłopak to mrok, jego przeszłość też ciągnie się jak ogon, którego nie może się pozbyć. Podobało mi się jak autorka wykreowała tę postać. Oboje od początku są sobą zaintrygowani jednak uważają uparcie, że nie są w stanie kochać, że miłość to zło, wyrzekają się jej jak żaba błota, a nie widzą, że już płynie w ich żyłach i szybko zaczyna nimi kierować. Ale co z tego wyniknie ?

Autorka ma bardzo wiele pomysłów na tę jedną książkę, mnogość wątków wręcz przytłacza pod koniec szczególnie. Co chwila wychodzą na jaw jakieś szczegóły, sekrety, dramaty. Wyjaśnienie całego zamieszania wokół Lei przy finale to już taka eksplozja wiadomości, które szokują. W sumie udało się autorce mnie zaskoczyć bo choć częściowo było można spodziewać się kto był powodem tych wszystkich problemów to okazuje się, że było ich znacznie więcej. I powodów i, że tak powiem, mścicieli . Ale kto, za co i po co ? Sami byście musieli się przekonać, bo ja nie zdradzę.

Nie jest to książka z tych, które wywołują u mnie efekt wow czy kaca książkowego lecz nie jest to też marniaczek, po skończeniu którego myślę ile lepszych bym przeczytała w tym czasie. Była dobra. Emocjonująca i mimo, że tak wiele się działo, nie było bałaganu, spokojnie można się we wszystkim połapać. Bohaterów też jest wielu, można się zastanawiać kto jest tym dobrym, a kto złym ale sądzę, że tak jak ja , choć jednym bohaterem będziecie mocno zaskoczeni. Czuć potencjał, czuć taką nadzieję, że spod pióra tej początkującej artystki trafi do nas coś spektakularnego i sądzę, że warto ją mieć na oku.

Dziękuję EditioRed za egzemplarz do recenzji i życzę naszej debiutantce aby zapał i natchnienie jej nie opuszczały 💙

Zawsze chętnie sięgam po debiuty, dlatego też zdecydowałam się zapoznać z historią przedstawioną przez Gabrielę Smusz. „Dotyk ocalenia. Zniewolenie ” ma piękną okładkę, która przyciąga wzrok, opis wydawcy ciekawi i obiecuje historię przepełnioną emocjami. To było dla mnie wystarczającym powodem, aby zainteresować się książką, która była publikowana na platformie Wattpad. Jest to pierwszy tom cyklu Dotyk Ocalenia. Czasami przeszłość bywa na tyle drastyczna, że zdoła się wyryć w każdej kości do końca życia takiej osoby. Waży na jej przyszłości snując się za nią niczym cień. Wszystko zależy od tego na ile człowiek dopuści do siebie przeszłość i z jak wielką determinacją będzie patrzyć w przyszłość.

Główną bohaterką książki „Dotyk ocalenia. Zniewolenie ” autorstwa Gabrieli Smusz jest Leia Claire, to młoda, bo zaledwie siedemnastoletnia dziewczyna, która stara się funkcjonować we współczesnym świecie. Dziewczyna dwa lata temu straciła w wypadu oboje rodziców, była jedyną osobą, która ocalała, na co dzień musi mierzyć się z cierpieniem, które stara się ukryć. Pozostał jej jedynie brat, który chce ją chronić przed wszystkim, co złe. Leia stara się samodzielnie radzić z tym, co czuje, jednak nie zawsze to dobry sposób, prędzej czy później przekroczy granicę, a co się wtedy stanie? Damon Watson jest młodym mężczyzną, a jego pojawienie się w życiu Lei będzie dość nieoczekiwane, czy będzie to pozytywna zmiana? Ten mężczyzna zdecydowanie należy do niebezpiecznych osób, ukrywa wszelkie emocje, jakby nic się dla niego nie liczyło, ale czy tak jest naprawdę? Leia pakuje się w nie małe kłopoty i tylko on może jej pomóc. Czy uda jej się pokonać lęk i pozwolić sobie na poczucie czegoś więcej? Kim dla niej stanie się Damon?

„Dotyk ocalenia. Zniewolenie ” jest powieścią, która nie należy do łatwych, bohaterowie mieli w swoim życiu nie lada bałagan. Przeszłe wydarzenia ukształtowały ich w taki, a nie w inny sposób, Gabriela Smusz nie zamierzała stworzyć doskonałych postaci, każde z nich ma swoje wady, a nie tylko zalety. Zarówno Lea, jak i Damon nie byli w tym sztuczni, czy przerysowani, popełniali błędy i mieli do nich prawo, chociażby z racji wieku. Nie ma się więc temu, co dziwić, że zachowują się w określony sposób. „Dotyk ocalenia. Zniewolenie ” to powieść mówiąca o tym, że czasami pozory mylą, a przyjaciele z łatwością mogą stać się wrogami. Znajdziecie tutaj także poświęcenie własnych pragnień ideałów dla drugiego człowieka, który jest dla nas bliski i bardzo ważny. Ewidentnie mogę powiedzieć, że Gabriela Smusz napisała niezwykle udany debiut, który z pewnością zostanie na długo w mojej pamięci. Nie mogę się doczekać kolejnych tomów tego cyklu.

„Człowiek, który udaje, że nic nie czuje, czuje najwięcej.”

Dziewczyna, która nie lubi dotyku. Chłopak, który nauczy ją, że dotyk może być czymś dobrym. Ale czy zły chłopak, zmieni się w dobrego ? Czy dziewczyna, której kłopoty trzymają się zdoła uniknąć wszystkiego, co ją czeka ?

„Ludzie wierzą, że człowiek uczy się na błędach. Jednak są tacy, którzy mimo iż popełniają je nieustannie, nie wyciągają wniosków, aż wreszcie wszyscy przestają ich brać na poważnie.”

Lea od kiedy tylko zobaczyła Damona czuła, że będą z nim kłopoty. I nie myliła się. Wpakowała się w nie i tylko pomoc Damona może w jakimś stopniu zapewnić jej bezpieczeństwo. Ale czy na pewno Damon jest facetem, który zapewni jej komfort, czy wpakuje w większe kłopoty ?

„Walczysz, a to na starcie czyni cię zwycięzcą. Przegrywa ten, kto nawet nie podejmuje walki.”

Książka, która ma dużo mądrych zdań, takich motywujących, takich przemyśleń wiecie, coś co trafia do serca. Ale moim zdaniem było ich tu za dużo. Przesyt też nie jest dobry, szczególnie, że są na każdej stronie.

Dodatkowo ta cała akcja nijak mnie nie wciągnęła. Nie było chemii między bohaterami, nie było tego czegoś, co czasem czuć podczas lektury. Dodatkowo cała akcja ciągnęła się okropnie. Tu dziewczyna nikomu nie daje się dotykać, a tu hop pojawia się on i nagle już do siebie lgnął. Zbyt dużo nudnych opisów, zbyt mało dynamiki w całości. Taki zlepek większości książek, które już czytaliście.

Ani język mnie nie kupił, ani fabuła, ani kreacja bohaterów. Ale wiadomo, ile czytelników, tyle gustów.