Dotknąć nieba

Każdy ma czasem ochotę sięgnąć po powieść z przesłaniem, opowiadającą o życiu, skłaniającą do refleksji. Zalewająca nas zewsząd kultura masowa sprawia, że to co wartościowe, często się gdzieś gubi, niedostrzegane i zagłuszane przez ogólnie panującą komercję.

Powieść Richarda Paula Evansa pt. „Dotknąć nieba” odkryłam przypadkiem. Zainteresował mnie jej opis i fakt, że otwiera intrygujący cykl „Dzienników pisanych w drodze”. Byłam ciekawa, co może kryć się pod tak tajemniczym tytułem, i spodziewałam się czegoś dobrego. Evans jest amerykańskim pisarzem, obdarzonym niezwykłym talentem do wprowadzania czytelnika w wyimaginowany świat swoich powieści. Barwne opisy, nietuzinkowe myśli i wartka akcja sprawiają, że trudno oderwać się od jego książek.

„Dotknąć nieba” przeczytałam podczas jednego wieczoru i od razu, ciekawa dalszego rozwoju akcji, miałam ochotę zabrać się za kolejną pozycję z tego cyklu.

Alan, główny bohater powieści, to młody mężczyzna, który osiągnął w życiu bardzo wiele. Ma własną, dobrze prosperującą firmę oraz piękną żonę, którą kocha do szaleństwa. Wydawałoby się, że stoi u progu beztroskiej przyszłości i nie musi się martwić o swoje jutro. Okazało się jednak, że pisany jest dla niego inny scenariusz. Po wypadku żony bohater musi zmierzyć się z cierpieniem, bezradnością i paradoksalnie - ze swoim własnym życiem. Traci wszystko. Kiedy komornik zajmuje jego dom, a długi przekraczają możliwość spłaty, postanawia odciąć się od przeszłości i ruszyć w pieszą podróż. Tu rozpoczyna się historia pokazująca sens ziemskiej wędrówki. Alan na swej drodze spotyka wielu ludzi, a każdy z nich zostawia mu jakąś naukę, która pomaga w zrozumieniu istoty ludzkiego życia.

„Dotknąć nieba” nie jest typową powieścią o miłości. To historia o cierpieniu, kruchości ludzkiego życia i nadziei, która pomaga przeżyć nawet najtrudniejsze chwile. Fragmenty dzienników skłaniają do refleksji, pozwalają lepiej poznać i zrozumieć głównego bohatera, postawić się na jego miejscu i zastanowić się nad swoim własnym życiem. Czy na miejscu Alana postąpilibyśmy tak samo? Czy bylibyśmy w stanie porzucić wszystko i ruszyć w podróż, tak naprawdę donikąd?

Richard Paul Evans napisał książkę, która śmiało może być polecana jako terapia dla ludzi, którzy stracili sens życia. Wszyscy jesteśmy w trakcie wędrówki i każdy z nas ma do spełnienia pewną misję. Tylko od nas zależy, czy tak jak Alan będziemy potrafili w pełni zaakceptować nasz los, czy może będziemy na siłę próbować przeciwstawiać się temu, co nam pisane.

„Dotknąć nieba” to dopiero pierwsza część serii „Dzienników pisanych w drodze”. Tu rozpoczyna się wędrówka mająca na celu znalezienie odpowiedzi na pytania nurtujące niemal każdego człowieka. O dalszych losach głównego bohatera, jego poszukiwaniu nadziei i godzeniu się z własnym losem można przeczytać w części drugiej pt. „Na rozstaju dróg”. Myślę, że warto.