Dorośli

Ida się dusi. Czterdzieści lat na karku, brak stałego partnera, chęć posiadania dziecka, wiecznie cierpiąca siostra i próby bycia dobrą córka. To zabiera jej oddech.

Ida chce być widziana. Chce, by ktoś wybrał właśnie ją, by ktoś chwalił ją za każde dobrze wykonane zadanie, by ktoś dał jej stabilizację, jakiej  nie zaznała. To wyzwala zazdrość.

Zazdrość łapie ją w swoje sidła, a kobieta nawet nie próbuje się przed nią bronić. Pozwala jej decydować o swoich działaniach.

Ida nienawidzi swojej siostry i jednocześnie wciąż ją kocha. Ida chce dla siebie jej męża i wie, że nigdy nie będzie ON jej. Ida pragnie, by matka nareszcie ją stawiała na pierwszym miejscu i sama usuwa się w cień.

Ida to sprzeczności i ból. Kobieta trzyma w sobie ogrom uczuć, których nie chce wypuścić na świat. Żyje w przekonaniu, że musi pomagać siostrze, że musi być wsparciem dla matki, że MUSI być DOBRA. A jednocześnie pragnie zniszczyć szczęście bliskich, by samej nareszcie samej go zaznać. Trudne dzieciństwo wypaliło na niej bolesne piętno, które wciąż przypomina o swoim istnieniu. Odbicie lat dziecięcych można znaleźć w oczach tej dorosłej kobiety. W odbiciu tym jest pozorny spokój, pod którym skrywa się krzyk.

Ida to bohaterka, którą można nie lubić, ale której trudno nie rozumieć. W czytelniku wzbudza wiele skrajnych uczuć i — choć nie zdaje sobie z tego sprawy — zmusza go do patrzenia wyłącznie na siebie. „Dorośli" skupia się w całości na jej psychice i na tym, co takiego wydarzyło się w domku nad jeziorem, gdzie rodzina miała świętować urodziny matki. To zapis jedynie kilku dni, ale dni bogatych w tłumione uczucia.

Dusza Idy zdaje się być oblepiona brudem. Brudem, który pragnęłam zmyć swoimi łzami. Chciałam ją przytulić i chciałam ją odepchąć. Chciałam jej szczęścia, a jednocześnie wierzyłam, że szczęście nie jest jej dane.

Marie Aubert zdobyła moje serce kreacją bohaterów i pięknem zdań. Jestem jej wdzięczna za intensywne uczucia, które mi ofiarowała i pragnę spotkać się z nią kolejny raz. By znowu moczyć strony książki swoimi łzami.

Dziwna to była książka ale jak bardzo ciekawa. Ida przyjeżdża do domku letniego aby tam spędzić czas ze swoją rodziną, bo to urodziny jej matki. Sama jest czterdziestoletnią architektką, która pragnie być matką. Niestety nie ma męża ani partnera więc chce zamrozić swoje jajeczka na lepszy czas. Ida zazdrości swojej młodszej siostrze, która ma męża, pasierbicę i spodziewa się dziecka. I ciągle karze swoją siostrę za jej własne niepowodzenia. A i Marthe i Kristoffer, rodzina Idy jej zazdrości. Swobodnego życia, podróżowania, pracy, życia… To bardzo dysfunkcyjna rodzina, która nie potrafi ze sobą rozmawiać, która nie ma oparcia, jakieś złe wzorce a może to depresja i niemoc sprzyja złemu traktowaniu bliskich osób? Bardzo smutna i jednocześnie ciekawa książka Marie Aubert „Dorośli” o straconych szansach, o złudnych nadziejach, o smutku w letnim, podobno pogodnym czasie. Polecam.

Idą jest architertką. Ma stałą, dobrze płatną pracę, ale nie ma odpowiedniego partnera. Nie spieszy się z dziećmi, ale temat macierzyństwa nieustannie jej towarzyszy. Postanawia w pewien sposób zadbać o przyszłość.

Tymczasem wybiera się do domku nad fiordem, żeby celebrować urodziny swojej mamy w gronie najbliższych. Wydarzenia, które po sobie nastepują, weryfikują brutalnie cały jej świat.

,,Dorośli" to kwintesencja rodzinnych relacji. To co pozornie wydaje się być idealne, wcale takie nie jest. Pod otoczką ukazują się pęknięcia. Kolejne warstwy ukazują następne rozwarstwienia, ale te rysy nie dotyczą tylko podstawowej komórki społecznej. Tyczy się to całej społeczności w mniejszym lub większym stopniu. Kobiety nieustannie słyszą, że jedyną ich życiową rolą, która powinna dać im spełnienie, to macierzyństwo. Bycie matką ma być celem, który ma nam przyświecać. Wścibskie pytania potrafią zepsuć najlepszy niedzielny obiad. Wtrącanie się, w nie swoje sprawy, to ludzka domena. Marie Aubert w tej krótkiej powieści, porusza tematy które nie są nam obce. Rodzinne relacje, brak miłości, zrozumienia i wsparcia, zazdrość i emocje, które już się wydostają uszami. Akcja płynie powoli, niespiesznie, a jednak fabuła potrafi zaskoczyć. W pewnym stopniu potrafię zrozumieć główną bohaterkę. Jednka postać wydaje się dość przyrysowana. Czytamy o 40-latce a mi nieustannie przed oczami stawała dość niedojrzała 20 latka, która w wyrahowany sposób próbuje pokazać wszystkim gdzie ich miejsce. A jednak każdy medal ma dwie strony. Tak i zachowań Idy można upatrywać zarówno w dzieciństwie, które było raczej mało sprzyjające, jak i w obecnych wydarzeniach, które nierozerwalnie maja wpływ na jej zachowania. Cóż, ciekawa powieść. Polecam

Główną bohaterką powieści jest Ida. Jest kobietą zbliżającą się do wieku średniego, choć czuje się młodo. Jednak pierwsze oznaki starzenia zaczyna zauważać. Do tego jest jeszcze jeden problem. Nie ma męża, ani chłopaka, nie mówiąc o dzieciach. Jej życie szczelnie wypełnia praca, jest architektką. Poza tym, w jej głowie pojawia się myśl o potomstwie... W czasie akcji powieści trwają wakacje i bohaterka wyjeżdża do rodzinnego domu nad fiordem. Tam spotka się z rodziną, by świętować urodziny mamy. Czy to będzie dla Idy czas, w którym będzie chciała przemyśleć swoją przyszłość?

,,Miałabym kłaść się spać sama z moimi wspaniałymi zasadami, sama obejmować się ramionami w łóżku i intensywnie myśleć, ile mam do siebie szacunku? A przecież nie ma żadnych korzyści z bycia porządną czy przyzwoitą".

Opinia:

Czytałam tę książkę co prawda w e-booku, ale wiem, że bardzo mnie wciągnęła. I bardzo zaskoczyło mnie to, że autorka potrafi pisać w sposób, który bardzo na mnie oddziałuje. Ida jest emocjonalną kobietą, towarzyszy jej wiele uczuć, można powiedzieć nawet dość skrajnych. Kocha i nienawidzi, pragnie być dobra, bo tak trzeba, bo tak wypada, bo przecież nie może zranić innych, bo trzeba dbać o relacje z rodziną. Tak gromadzi w sobie całą masę odczuć, które zaczynają krzywdzić ją samą. I te uczucia wciąż w niej walczą, nie może zaznać spokoju. Też je odczuwałam, pamiętam też, że czytając, sama nie wiem z czego odczuwałam złość. Dopiero potem do mnie dotarło, że prawdopodobnie to bohaterka tak na mnie oddziała. Jako czytelnicy mamy możliwość obserwowania rozterek Idy, dzięki temu możemy dojść do źródła jej trudnych doznań i rozbicia. Myślę, że to książka ważna i potrzebna, ponieważ uświadamia nam, że na nasze odczucia wpływa naprawdę wiele. Powieść porusza również aspekty związane z mówieniem otwarcie o swoich uczuciach, dbaniu o swoją psychikę. Bohaterka przechodzi przez (tak bym to nazwała) różne stadia uświadamiania sobie tego, że nie może urywać (ze względu na kogoś) swoich emocji. Jest dorosła, owszem, ale to wcale nie ułatwia jej rozwiązywania problemów. Historia jest złożona, choć krótka i to, o czym piszę w recenzji, to zdecydowanie tylko odrobinka. Dodam również, że to taka książka, którą każdy może odbierać zupełnie inaczej. W zależności od swoich doświadczeń, charakteru, sposobu bycia itp. Sama jestem osobą emocjonalną, więc może pod tym kątem łatwiej mi było czytać. Wydaje mi się, że niektórych może denerwować właśnie odczuwanie Idy, możliwe, że się mylę. Dorośli są warci uwagi i przeczytania, ale wydaje mi się, że to nie książka dla każdego.

Gdybym mogła nadać książce Marie Aubert odmienny tytuł, który jednym słowem opisywałby jej tematykę, zdecydowanie wybrałabym “Macierzyństwo”, bo to właśnie jego różne strony możemy odnaleźć na kartkach tej krótkiej, lecz treściwej powieści. I choć może brakuje jej głębszych refleksji, to jednak obraz głownej bohaterki jest bardzo prawdziwy i myślę, że wiele kobiet mogłoby odnaleźć w niej siebie. “Dorośli” poruszają ważne zagadnienia związane z kobiecością i samotnością we współczesnym świecie, co sprawia, że warto sięgnąć po tę pozycję, pomimo że akcja i przemyślenia w niej zawarte mogłyby zostać lepiej rozwinięte.

Główna bohaterka to 40-letnia kobieta, która nigdy nie założyła własnej rodziny, jednak ciągle ma nadzieję na zmianę swojej sytuacji życiowej, planuje zamrozić swoje jajeczka, bo liczy na to, że kiedyś jeszcze pozna odpowiedniego mężczyznę, z którym będzie mogła mieć dziecko. Powoli jednak zaczyna zdawać sobie sprawę, że na niektóre rzeczy jest już za późno, a kolejne lata prawdopodobnie będą upływać równie pusto i samotnie jak minione. Smutek i uczucie rozczarowania potęguje obserwowanie podczas urlopu w domku rodzinnym własnej siostry wraz z jej przybraną córką i mężem, która dowiaduje się, że jest w ciąży. Poza obrazem mamy-macochy, kobiety ciężarnej oraz kobiety-singielki w powieści jest przedstawiony także obraz dojrzałej mamy-babci, czyli mamy głównej bohaterki, która wraz ze swoim partnerem spędza urlop z córkami, obchodząc swoje 65 urodziny. Każdy szczegół związany z macierzyństwem i życiem rodzinnym sprawia, że główna bohaterka odczuwa irytację, zazdrość, a w końcu bezsilności. Chciałaby być na miejscu swojej siostry, a za 25 lat matki, jednak zaczyna zdawać sobie sprawę, że musi pogodzić się z własnym losm i zaakceptować życie takim, jakim jest, bez wyżywania się na swoich bliskich.

Ta bardzo smutna historia stawia przed czytelnikami kilka istotnych pytań: czy faktycznie brak rodziny w średnim wieku musi oznaczać dla kobiety pustkę? czy brak dzieci i partnera/partnerki to skazanie na samotność?; a jeśli ktoś na dwa poprzednie pytania odpowiedział twierdząco, to czy istnieje jakiś sposób, aby poradzić sobie z żalem? Główna bohaterka jest na etapie, w którym dopiero uświadamia sobie pewne sprawy i nie dochodzi jeszcze do żadnych rozwiązań, chociaż jej przemyślenia na temat własnego losu wydają się być trafne. Sama jestem raczej całkowitym przeciwieństwem głównej bohaterki i pod żadnym względem nie mogę się z nią utożsamiać, niemniej jednak ujrzenie zupełnie innej perspektywy było dla mnie ciekawym doświadczeniem.

Brak wspomnianej wcześniej “głębi”, której bym oczekiwała od tego typu literatury oraz brak rozwinięcia pewnych wątków z zawarciem wniosków i refleksji na temat opisywanych wydarzeń sprawiło, że powieść oceniam jako dość przeciętną. Mimo wszystko uważam, że ze względu na zręczny sposób napisania, niewielką objętność i ciekawą problematykę skłaniającą do przemyśleń, powieść stanowi dobry “przerywnik” w codziennej rutynie bądź w czytaniu innych lektur.