Dopóki nie zajdzie słońce. Tom 1

“Nie istnieje na tym świecie siła, która by mnie zmieniła. Moja brzydota to nie tylko powłoka… To przede wszystkim zgniłe wnętrze, którego nie da się odratować.”

Sam był żołnierzem. Jedna misja, jeden rozkaz, jedna śmierć… To wszystko sprawia, że życie Samuela całkowicie się zmienia. Rodzice Sama zginęli w wypadku, a ON dostaje pod opiekę młodsze siostry. To nie koniec jego kłopotów, bo przeszłość ciągle powraca i musi poradzić sobie z nią, by móc wrócić do normalności. W końcu pojawia się ktoś kto pomaga mu pogodzić się z przeszłością, ktoś kto jest w stanie go rozśmieszyć i wyprowadzić z równowagi. Czy Samowi uda się otworzyć serce i pokochać? Czy pogodzi się z przeszłością?

Ostatnio sięgnęłam po “Dopóki nie zajdzie słońce” Ewy Pirce i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona i trochę zła. “Dopóki nie zajdzie słońce” to nie jest zwykły romans, to historia Samuela, który walczy by pogodzić się z przeszłością i móc na nowo zacząć żyć. To historia o żołnierzu, wojnie, rodzinie, miłości, pomocy i przyjaźni. Pokazuje, że czasami ciężko jest przyjąć czyjąś pomoc, ale warto dać sobie pomóc. Warto też otworzyć serce na miłość, pogodzić się z przeszłością i dać się pokochać.

.

.

.

“Po policzku spłynęła mi samotna łza. Nie traktowałem jej jak oznaki słabości i bezradności. Był to symbol siły i zwycięstwa. Bo wreszcie, po tak długim czasie, przyznałem się, że sam nie dam sobie rady. A to pierwszy krok do wyzdrowienia.”

Na początku muszę wspomnieć, że to moje pierwsze spotkanie z autorką i na pewno nie ostatnie.

Jak tylko ukazała się zapowiedź "Dopóki nie zajdzie słońce", a później okazało się, że będę mogła ją zrecenzować nie posiadałam się z radości. Wiedziałam podświadomie, że treść przypadnie mi do gustu. A jak tylko zaczęłam czytać to nie mogłam się oderwać.

Książka "Dopóki nie zajdzie słońce" to historia żołnierza, byłego agenta CIA Samuela Ramseya. Bohater podczas działań wojennych doświadcza wielu krzywd fizycznych i psychicznych. Jest torturowany, przetrzymywany i zdradzany przez najbliższych przyjaciół. Niektóre wydarzenia tak mocno wchodzą w jego psychikę i podświadomość, że ma omamy i problemy ze snem.

Gdy po kilku latach Sam powraca do domu, aby zaopiekować się osieroconymi siostrami nie może poradzić sobie z własnym życiem. Mężczyzna cierpi na zespół stresu pourazowego i coraz mocniej zatraca się w alkoholu, seksie i agresji. Kolejny raz traci kontrolę i co za tym idzie również prawną opiekę na siostrami.

Na jego szczęście spotyka na swojej drodze Alexa, który staje się nie tylko jego pracodawcą, ale również najlepszym przyjacielem. Mężczyzna w końcu poddaje się leczeniu, zaczyna uczęszczać na terapię i powoli odzyskuje zaufanie rodziny.

Samuel nie szuka związku, twierdzi, że nie zasługuje na miłość, przez czyny, których się dopuścił. Wydaje mu się, że do Jessiki, kobiety z którą od czasu do czasu się droczy i wymienia złośliwości, czuje tylko i wyłącznie silny pociąg fizyczny. Jednorazowa chwila namiętności i rozkoszy wprowadza jednak spory chaos w ich relacje. Natomiast ciągle niedopowiedzenia, ranienie się słowami i rzadkie szczere rozmowy tylko ich nakręcają. Jednak pożądanie w ich przypadku jest silniejsze i przyciąga ich do siebie jak magnes. Czy dadzą sobie szansę i będą potrafili stworzyć razem coś trwałego?

Początkowo było mi się ciężko wczuć w historię Sama. Drastyczne sceny, opisy torturowania i przebieg misji w których uczestniczył bohater nie są przeznaczone dla osób o słabych nerwach. Opisane bardzo realistycznie mogą mocno wstrząsnąć.

Następnie bohater może irytować swoim zachowaniem, brakiem odpowiedzialności, jednak warto dać mu szansę, ponieważ bardzo cierpi i co najważniejsze widzi światełko w tunelu, tylko ciężko mu do niego dotrzeć.

Później jak już wszystko wydaje się w porządku z jego głową, dzięki Jess zostaje zaatakowane jego serce...

I tak cały czas coś się dzieje, akcja pędzi, romans jest gorący i przyprawia o rumieńce.

Ale, ale... Szczęście przecież nie może trwać za długo... Gdzieś czai się następne niebezpieczeństwo... Jesteście ciekawi jakie?

GORĄCO POLECAM!!! I mocno zachęcam Was do zapoznania się z tą historią ❤️

Osobiście jestem zachwycona tą książką i nie mogę doczekać się następnej części. To jak autorka zakończyła swoją powieść sprawia, że aż przebieram nogami i wyczekuje informacji o premierze drugiego tomu.

Samuel ma za sobą bardzo ciężką przeszłość, która nie pozwala mu normalnie funkcjonować. Każdego dnia zmaga się z jej cieniami i kiedy wydawałoby się, że jedyną porą na relaks jest noc, śnią mu się koszmary. Wszystko to skumulowało się razem i doprowadziło do tego, że Samuel zapomniał o najważniejszym w życiu - o swojej rodzinie.

Jest postacią, która otwarcie drwiła i naśmiewała się ze śmierci, ale jak dobrze wiemy karma wraca. Tak też się stało w przypadku Samuela. Śmierć nadeszła i do niego. Wyrządziła mu ogromną krzywdę, co spowodowało, że znalazł się na dnie najgłębszego bagna. Przekonany, że nie ma już dla niego ratunku pojawia się Ona.

Potrafi go rozśmieszyć ale i wkurzyć.

Może wydostać go na powierzchnię, ale może też doprowadzić do jeszcze większej zguby.

Czy Samuel w końcu się opamięta? Czy potężnie zbudowany mężczyzna będzie miał w sobie wystarczająco dużo siły aby zawalczyć o siebie i swoich bliskich? Czy mimo bardzo burzliwej przeszłości potrafi kochać?

Kolejna książka autorki, którą miałam przyjemność recenzować i kolejna, która naprawdę mi się podobała. Jest to powieść nasiąknięta milionem emocji, które oddziałują na czytelnika w bardzo, ale to bardzo mocny sposób - a przynajmniej tak stało się ze mną. Wszystko co odczuwali bohaterowie - przez żal, smutek, po gniew i determinację przechodziło na mnie. Chwilami byłam równie wkurzona i przepełniona nadzieją jak Samuel.

Najbardziej podobała mi się "realność" tej książki, jeśli można to tak ująć. Autorka swoją historią sprawiła, że nie była ona niczym wygórowanym czy nie wiadomo jak zmyślonym i koloryzowanym. Bardzo cenię w książkach to, że przedstawione w nich historie mogłyby wydarzyć się naprawdę, i taka właśnie jest ta pozycja.

"Dopóki nie zajdzie słońce" to bardzo mocna powieść niosąca za sobą kilka ważnych przesłań. Czytając choćby pierwsze zdania prologu idzie łatwo wywnioskować, że to książka o wojnie, a za razem o tym, co dzieje się z człowiekiem, który takową wojnę przeżył/brał w niej udział. Jest to książka o walce z samym sobą, o podejmowaniu ważnych decyzji, ostatecznie o odkupieniu i poszukiwaniu siebie. Warto się zagłębić w historię Samuela, ponieważ należy ona do tych, które zmuszają nas do pomyślenia nad sobą i nad własną egzystencją.

Polecam bardzo gorąco i niecierpliwie wyczekuję drugiej części ;)

Śmiał się śmierci prosto w twarz, ryzykował i nie bał się niebezpieczeństwa. Do czasu, gdy zrozumiał co może nieodwołalnie stracić.

Chociaż książki Ewy Pirce odkryłam niedawno - bardzo szybko odnalazłam w nich siebie. To autorka, która doskonal odnalazła się w romansie obyczajowym nawiązując tylko do całej lawiny przeróżnych emocji, ale i ważnych, ponadczasowych tematów. Dzięki temu jej książki nie przemijają a pozostają w głowie na długo po skończonej lekturze. Nie inaczej było z "Dopóki nie zajdzie słońce" czyli niezwykle przejmującej powieści od której nie mogłam się oderwać.

To historia Samuela Remseya, mężczyzny którego życie zmieniło się nieodwracalnie. Jedna misja zrujnowała go ostatecznie, nie pozwoliła mu iść do przodu a przeszłość nieustannie ciągnęła w dół. Zatracił się we własnych demonach, pozwolił by alkohol i narkotyki przysłoniły mu świat. Zapomniał rodzinie a przecież to ona powinna być dla niego najważniejsza. Nie spodziewał się, że pewnego dnia spotka na swojej drodze dziewczynę, która odmieni wszystko. Tylko czy ona nauczy go kochać, jeśli sama nie wierzy w miłość?

Autorka kreuje fascynujących bohaterów. To nie pierwszy raz, kiedy od pierwszej strony przepadam w osach postaci, czuję się przepełniona ich emocjami a ich losy nie pozostają mi obojętne choćby na minutę. Samuel to silny mężczyzna, który w życiu przeszedł zdecydowanie zbyt wiele, więc narracja z jego strony bywała ciężka emocjonalnie. Jednak Jessica opowiadając swoją historie równoważyła jego tragedię i przeganiała burzowe chmury wprowadzając radość oraz poczucie, że nie wszystko jest przesądzone. Pasowali do siebie idealnie, wzajemnie się uzupełniając i dzięki doskonale przedstawionym profilom psychologicznym ujawniali swoje dobre i złe strony, by czytelnik mógł zrozumieć, że są ludźmi takimi samymi jak my a ich historia mogła mieć miejsce gdzieś w prawdziwym świecie.

Największym atutem tej powieści jest jej realność. Pirce skupia się na na detalach, dopracowuje wszystko co ma znaczenie a dzięki temu opowieść żyje na naszych oczach. Nie odnalazłam choćby jednego momentu przekłamania czy naciągania fikcji, za to z zapartym tchem śledziłam wydarzenia wierząc w każde przedstawione słowo. Miałam poczucie, że jestem niemym bohaterem powieści, że zostałam zaproszona w sam wir wydarzeń i wszelkie emocje uderzały we mnie ze zdwojoną siłą. A było ich pełno: od smutku i potężnych łez wzruszenia, które spotykały mnie podczas całej lektury kilkukrotnie po radosne momenty śmiania się w głos, gdy do głosu dopuszczano zadziorne dialogi bohaterów. Całość okazała się świetnie zrównoważona i w pełni przemyślana tworzą przejmującą oraz przepiękną historię przy której czas nie miał znaczenia.

"Dopóki nie zajdzie słońce" to powieść o wojnie, odkupieniu oraz poszukiwaniu siebie. Nawiązuje do miłości chociaż nie zapomina, że w życiu liczy się coś więcej. To jedna z tych książek przy których warto się zatrzymać i porozmyślać - nie tylko nad losami głównych bohaterów, ale o życiu. Tak ogólnie. Ewa Pirce po raz kolejny stworzyła cudowną opowieść pełną emocji udowadniając, że każdy zasługuje na drugą szansę.

"Dopóki nie zajdzie słońce" to książka, która ma tak wiele kolorów jak same zachody... Styl pisania Autorki, to w jaki sposób daje nam się zaprzyjaźnić z bohaterami, jak mocno splata nasze losy z nimi... Dodajcie do tego początek, który autentycznie sieje zamęt w sercu i głowie i nie pozwala oderwać się od książki... A jak jeszcze weźmiemy na deser głównego bohatera Sama, który nie dość że mega przystojny to jeszcze ma świetne poczucie humoru a do tego jest facetem lekko "zabrudzonym" przez życie.... No czego chcieć więcej? No właśnie jeśli o mnie chodzi, to nie potrzeba już nic... Ale jednak pojawiła się na horyzoncie taka jedna i się zaczęło... Dla jednego to będzie niewiele scen erotycznych a dla innego o te kilka za dużo... Lektura przestała sprawiać mi przyjemność mimo, że pomijałam "te" sceny... Bohaterowie zaczęli drażnić na tyle, że zaczęłam się męczyć... Zdecydowanie tego typu książki nie przynoszą mi przyjemności.

Niemniej muszę przyznać, że Pani Ewa ma bardzo fajny styl, który wciąga, ma fajne pomysły na fabułę (pomijając wiadomo co) i tworzy mocno żywe i ciekawe postacie.

Wydawnictwo NieZwykłe

Ewa Pirce - strona autorska

Samuel Remsey jest głównym bohaterem opisywanej książki. Wraca ON z wojny do domu w którym czekają na niego siostry. Po powrocie szybko zauważa że nie jest ON w stanie odnaleźć się w domu gdyż żyje wojną. Żaden żołnierz nie jest do końca w stanie tego zrobić gdyż ich psychika po prostu jest ogarnięta krwią zabijaniem i rygorem. Nie da się po czymś takim spokojnie wrócić do domu. Nie chcę dać po sobie poznać że coś jest nie tak i znajduje na to sposób. Bardzo zły sposób. Upija się i ma wrażenie że wszystko jest tak jak być powinno. Niestety nie. W ten sposób mężczyzna traci rodzinę i zostaje sam. Po czasie poznaje piękną kobietę. Czuje się dziwnie gdyż w wojsku nie ma czegoś takiego jak miłość. Samuel jest mężczyzną o wielkim honorze i za nic nie chce przyjąć czyjeś pomocy. Natomiast Jessica jest pełna charyzmy i podjęła się próby przywrócenia mężczyzny do życia. On jednak i jego honor to coś czego prawie nic nie przebije. A może miłość by dała radę? Książka opisana w fajnym stylu, bardzo podoba mi się sposób patrzenia bohatera na świat mimo iż jest to zły sposób. Nietypowy a zarazem strasznie ciekawy bohater. No i miłość jak to zawsze jest główną bohaterką. Miłość do ojczyzny, sióstr a nawet do kobiety. Jak myślicie jak poradzi sobie z tak trudnym przypadkiem Jessica?

Kochani czekacie zemną ?

Polecam warto 😍

Najpopularniejsza autorka na Instagramie serwuje nam wielowymiarową powieść, trochę opartą na schemacie romansu, ale ciężko byłoby wpasować tę historię w jakiekolwiek ramy. Losy Samuela to nie tylko błahe romantyczne przygody, to opis walki z samym sobą, ze swoimi demonami, bitwy o najbliższych. Nie bez powodu używam takich militarnych określeń, bowiem Sam to były żołnierz, który dopuścił się okropnych rzeczy w imię ochrony szarych obywateli. Teraz te potworności próbują przejąć wladzę nad jego życiem. Chociaż Samowi jest coraz trudniej, nie może się poddać, bo od niego zależy los jego osieroconych sióstr.

Ukłony dla Ewy za głównego bohatera. Na pewno jest bardzo autentyczny i prawdziwy. Z każdej sceny wydziera z niego ból, niezrozumienie świata i wielki ciężar, który na niego spadł. Powieść dzięki temu nie jest przesłodzona, a raczej okraszona sarkazmem i cynizmem. Oczywiście nie zabraknie gorących scen i nawet takich, przy których wstrzymacie oddech. Świetnym zabiegiem jest też oddanie "głosu" Jessice, dzięki niemu możemy bliżej poznać dziewczynę, która namiesza bardziej niż huragan. I jak powieść podobała mi się to mam pewne zastrzeżenia. Nie będę ukrywać - początek tej książki według mnie był tragiczny. Męczyła się autorka i męczyłam się ja. A scena z robieniem kawy rodem z PRLu, takiej prawdziwej pażuchy w amerykańskich realiach złamała mi serce. Na szczęście przekroczyłam granicę 50 strony i powieść przeszła całkowitą transformację.

Niestety zakończę smutnym akcentem - książka kończy się tak okropnie, tak źle, tak w połowie akcji, że oczekiwanie do listopada dłuży się niemiłosiernie. Ale czego nie robi się dla Samuela! Fanki emocjonalnych, pełnych uczuć książek powinny już zacierać dłonie.

„Lecz nikt ani nic nie naprawi tego, co zniszczyła najpierw wojna, a potem praca dla wywiadu. Na własne życzenie utraciłem człowieczeństwo i dopóki nie dokonam żywota, będę się zmagał ze skutkami swoich decyzji.”

—

Wojna zabrała Samuelowi wszystko, pozostawiając po sobie gorzki posmak i demony, z którymi musi się mierzyć każdego dnia. Sytuacja w jakiej się znalazł po odejściu od wojska niczego mu nie ułatwia i Sam powoli zaczyna upadać całkiem na dno. Musi znaleźć w sobie siłę do walki o lepszą przyszłość nie tylko dla siebie, ale także dla swoich sióstr. Tylko czy ktoś, kogo życie tak złamało będzie w stanie się podnieść? Czy kiedy na horyzoncie pojawi się kobieta, która wyciągnie pomocną dłoń, Samuel będzie w stanie otworzyć swoje serce na miłość?

—

Po przeczytaniu „Zapisane w pamięci” , książki od której rozpoczęła się moja przygoda z książkami Ewy Pirce wiedziałam dokładnie, że ta kobieta doskonale rozumie moje potrzeby czytelnicze i sięgając po jej kolejne książki tylko się w tym utwierdziłam. Potrafi złamać mnie w każdy najlepszy możliwy sposób. To właśnie w „Zapisane w pamięci” mogliśmy poznać Sama. Jego postać już od początku wydawała mi się bardzo intrygująca i jak tylko skończyłam czytać tę książkę napisałam do Ewy czy przypadkiem nie planuje napisać o nim osobnej historii. Kiedy tylko potwierdziła już wiedziałam, że na tę książkę będę naprawdę niecierpliwie czekać. W momencie, gdy otrzymałam propozycję objęcia „Dopóki nie zajdzie słońce” patronatem i dostałam kilkanaście rozdziałów do zapoznania się z historią w celu podjęcia decyzji, nie wahałam się ani chwili. Szybko wrzuciłam wszystko na czytnik i mimo późnej pory zaczęłam czytać. Obiecałam sobie, że przeczytam chociaż kilka rozdziałów i dokończę rano. Tak tak, byłam naiwna. Jak tylko zaczęłam czytać - przepadłam. Zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać w tej książce, jedyna informacja jaką wcześniej uzyskaliśmy to to, że to nie będzie typowy romans w którym fabuła skupiać się będzie na miłosnej relacji głównych bohaterów. Tutaj historia miała przede wszystkim skupiać się wokół Sama, jego przeszłości i walce z dręczącymi go demonami. Już sam prolog „Dopóki nie zajdzie słońce” wywołał we mnie intensywne emocje i skupił całą moją uwagę, powodując że z moich oczu spłynęły łzy. Te kilka rozdziałów, które dostałam od Ewy czytałam do późnej nocy, a potem nie mogłam się doczekać aż otrzymam całość. A kiedy już to dostałam, sądziłam, że przeczytam książkę jeszcze raz od początku, stopniowo budując sobie napięcie przed końcówką, bo byłam świadoma, że „normalnie” Ewa tej książki nie skończy. Że na pewno przygotuje jakąś naprawdę konkretną niespodziankę. I co się okazało? Mimo świadomości tego, jak te kilka rozdziałów na mnie podziałało, za drugim razem wcale nie było lepiej. Emocje po raz kolejny wróciły, w niektórych scenach nawet ze zdwojoną siłą.

„Dopóki nie zajdzie słońce” to niezwykle przejmująca historia człowieka, który nieustannie walczy z przeszłością. Człowieka, który przeszedł przez piekło i otrzymał kolejną szansę na życie tylko po to, by wracając do rodzinnego domu jego serce zostało złamane ponownie. Wydarzenia z jego przeszłości na stałe wyryły się w jego mózgu i powracają w najmniej oczekiwanych momentach i nawiedzają go w najgorszy możliwy sposób. To historia człowieka, którego blizny, przede wszystkim psychiczne, sieją niepokój, wściekłość i ból, a to z kolei powoduje podejmowanie przez niego naprawdę złych decyzji. To także historia człowieka, dla którego jednak pojawia się światełko w tunelu, znajduje bowiem osobę, dzięki której zapomina o bólu i która jest w stanie przegnać dręczące go demony.

„Dopóki nie zajdzie słońce” choć jest powieścią fikcyjną, daje nam dość duży obraz tego, co się dzieje z człowiekiem cierpiącym na zespół stresu pourazowego i z czym codziennie zmagają się ludzie walczący na froncie. Ewa Pirce doskonale przedstawiła czytelnikowi walkę Sama, jesteśmy pogrążeni w emocjach kiedy ukazują się retrospekcje i kiedy te wspomnienia przychodzą zupełnie nieoczekiwanie.Jego ból i cierpienie to także tortury naszej duszy i głębokie współczucie, ale jednocześnie nadzieja na to, że Sam znajdzie w końcu ukojenie.

Bywały momenty, w których mogliśmy trochę odpocząć od tych skrajnie bolesnych i przykrych chwil, bowiem Ewa wplotła do fabuły trochę humoru - przekomarzania i dogryzanie sobie Sama i Jess wywołało nie raz wielki uśmiech na mojej buzi. Dzięki temu, że historia opowiedziana została z perspektywy obojga bohaterów, mogliśmy doskonale poznać emocje, które nimi targają, ale także pokazały w jaki sposób oboje radzą sobie z tym co się miedzy nimi dzieje. Tak, książka miała przede wszystkim koncentrować się na Samie, i chociaż pojawia się tutaj wątek romansu i jest kilka scen erotycznych, to naprawdę biorąc pod uwagę całość stanowi to jedynie niewielki ułamek całej fabuły. Dzięki temu ta książka tak wyróżnia się na tle innych książek Ewy i chociaż jestem wielka fanką romansów - cieszę się, że to nie w tym kierunku tutaj Ewa poszła. Nie mogłabym nie wspomnieć także o siostrach Samuela - cztery dziewczynki, różne charaktery i każda na swój sposób doskonale uzupełnia fabułę i ma swój wkład w tę historię. Uwielbiałam sceny w których się pojawiały, i mam nadzieję że w kolejnej części będzie ich jeszcze więcej.

Końcówka oczywiście wywołała wielki szok i niedowierzanie. Czytałam tę książkę, zupełnie nie zwracając uwagi na ilość stron jaka pozostała mi do końca. I kiedy wydawało mi się, że w końcu coś tam zaczyna się układać, została rzucona jedna bomba a za chwilę kolejna, po której książka się zakończyła. No i myślę sobie: CHOLERA! Przecież Ewa nie mogła właśnie w tym momencie skończyć książki! Ale zrobiła to... Nie jestem tylko pewna czy do listopada, kiedy to prawdopodobnie ukaże się kolejna część spokojnie wytrzymam...

Pokochałam Sama, pokochałam każdy kawałek, każde słowo, każdą stronę i każdy rozdział tej książki. Jego historia pokazała mi bowiem, że potrzeba wielkiej odwagi, by pozbierać kawałki swojego życia i ruszyć do przodu. Udowodniła, że tkwienie w przeszłości jest trudne, kiedy jedyne co czujemy to ból i smutek. Ale najważniejsze - choć życie bardzo często staje się ciemne i brzydkie, to musimy walczyć i przetrwać tę burzę, również dzięki pomocy najbliższych, osób którym na nas zależy. Musimy walczyć, dopóki nie zajdzie słońce...

„Do Ciebie należy kreowanie własnego świata. Znajdź w sobie siłę i bez wahania sięgaj po marzenia. Realizuj je i ciesz się efektami."

⠀

Czytając „Zapisane w pamięci” poznaliśmy trochę Samuela – ochroniarza niepokonanego Żniwiarza - Alexa. Już w tej książce mogliśmy domyślić się, że Samuel to mężczyzna z pokiereszowaną duszą. W „Dopóki nie zajdzie słońce” poznajemy jego przeszłość – czasy, w których pełnił służbę jako agent CIA. Odkrywamy trudną, brutalną i przygnębiającą część jego życia. Dowiadujemy się, że spotkało go wiele zła, którego nie tylko doświadczył ale i sam był jego twórcą.

⠀

„Jeden rozkaz, jedna chwila, jedna śmierć.” Po pewnej okrutnej misji, Sam zmuszony jest zakończyć swoją pracę w CIA. Po śmierci rodziców ma zaopiekować się czterema siostrami, ale czy tak zniszczony człowiek będzie potrafił stawić czoła tak wymagającemu zadaniu? Przychodzi ten moment gdy upada na dno. Na szczęście ma w swym otoczeniu osoby, które pomogą wyjść mu na prostą! Gdy życie powoli zaczyna się stabilizować na jego drodze staje – ONA – Jess, kuzynka Evy.

Jess nie wierzy w miłość. Jest zadziorna, seksowna, pyskata, ale w głębi duszy również bardzo samotna. Gdy poznaje Samuela, sama siebie nie poznaje. Przy nim staje się osobą, której właściwie nie lubi. Przecież ona nie jest taka, jaką siebie przedstawia. ⠀

Czy brak zaufania, niechęć do okazywania uczuć pozwoli jej otworzyć serce dla zranionej, potrzebującej ciepła duszy Samuela?

⠀

Ewa Pirce w tej części przedstawia nam jak ciężki jest problem stresu pourazowego. Jak trudno jest człowiekowi zapomnieć, a przede wszystkim pogodzić się z własną przeszłością. ⠀

Jest to powieść pełna emocji. Piękna historia walki z własnymi demonami. Zabawne dialogi. Dużo napiętej, pełnej pożądania atmosfery. To historia ogromnej, bezinteresownej przyjaźni. To książka ukazująca cudowną braterską miłość.

⠀

Zakończenie pierwszej części pozostawia nas w zawieszeniu. Gdy wydaje Ci się, że już wszystko jest na swoim miejscu, a życie w końcu toczy się w odpowiednim rytmie, to okazuje się, że przeszłość potrafi nieźle namieszać, a wrogowie nie zapominają!

"Jeden rozkaz, jedna chwila, jedna śmierć".

Brzmi mrocznie, nieodwołalnie i bezwarunkowo. Trzy słowa i całe życie ulega totalnej zmianie. Samuel Remsey zostaje żołnierzem SEALs, a później agentem służb specjalnych. To co spotkało go podczas służby wojskowej i wojny w Afganistanie jest niewyobrażalne, straszne, niszczące i pustoszące go od środka. Wojsko zmieniło go całkowicie, został złamany, okaleczony psychicznie i fizycznie. Opisy przerażają, ściskają serducho, okrucieństwo, bezwzględność, tortury, koszmary, niemoc... Tym co trzyma Samuela przy życiu, jest jego rodzina. Jego rodzice giną w wypadku samochodowym i to właśnie jego ustanawiają prawnym opiekunem dla czterech, niesamowitych dziewczynek - jego sióstr. Siostry Samuela są w wieku od czterech do jedenastu lat. Mają nadzieję, że brat stworzy im bezpieczny dom. Czy znajdzie w sobie siłę i zajmie się siostrami? Na jego drodze staje Jess - niesamowicie przekorna, odważna i porywcza dziewczyna. Gołym okiem widać, że między tą dwójką, aż iskrzy od wzajemnej fascynacji i pożądania. Czy im się uda? Podobne charaktery, zadziorność, nieustępliwość, chęć dominacji, czy to da się połączyć?

Mocna, intrygująca, a przy tym bardzo realna. Dopracowana i umiejętnie przekazana. Wojenne przeżycia są jak z najgorszego horroru, bolą, niszczą, pustoszą, wysysają całe dobro i radość. Alkohol, używki, nadużywanie leków, nocne koszmary, bez senność, zwidy. Przeciwności losu się nawarstwiają. Samuel cierpi na PTSD - zespół pourazowego stresu i depresję maniakalną, aby nie stracić sióstr, poddaje się terapii. W całej opowieści czuć ogrom dramatu jakiego doświadczył Samuel, smutek i żal. A obok tego autorka daje nam niesamowitą dawkę cynizmu, złośliwości, drwin i niesamowitego humoru. Uśmiech często gościł na mojej twarzy. Piękno prawdziwej męskiej przyjaźni, uczucie, które zaczyna łączyć naszych bohaterów. Opisy ostrego, mocnego seksu idealnie pasują do całości.

Autorka podjęła się niełatwego tematu i wyszło jej to niesamowicie wiarygodnie. To zdecydowanie nie jest tylko i wyłącznie romans, jest to też dramat i dobra obyczajówka. Ta powieść to przede wszystkim próba poskładania życia na nowo. Zakończenie, cóż znając inne powieści pani Ewy szykowałam się na jakąś bombę. I nie pomyliłam się, zostałam ponownie całkowicie zaskoczona i… wkurzyłam się. Teraz z ogromną niecierpliwością czekam na drugą część. Polecam  Tatiasza i jej książki :)

Po przeczytaniu opisu „Dopóki nie zajdzie słońce”, wiedziałam że muszę przeczytać tę książkę, ponieważ została ona poświęcona Samuelowi, który intrygował mnie już w powieści „Zapisane w pamięci”. Na pewno zastanawiacie się o kim ja teraz mówię, ale już Wam to wyjaśniam. Pamiętacie może boksera Alexa?? Jeżeli tak, to dobra Wasza 😉 Otóż miał ON ochroniarza, który był zarazem jego najlepszym przyjacielem, no i właśnie był nim Samuel, chyba że wolicie nazywać go Samem.

Ale może jednak zacznę od tego, że podczas czytania tej książki nabawiłam się nerwicy. Ta historia, wzbudzała we mnie tyle skrajnych emocji, zmieniały się one, jak w kalejdoskopie, że w pewnym momencie myślałam, że oszaleję. Były chwile, gdzie miałam ochotę kopnąć w tyłek parę głównych bohaterów, ponieważ zachowywali się, jak rozwydrzone dzieciaki. Ale zaraz potem miałam ochotę przytulić Sama, ponieważ współczułam mu tego, że jego przeszłość rujnowała jego równowagę psychiczną, a to odbijało się na jego obecnym życiu.

W „Dopóki nie zajdzie słońce” podoba mi się to, jak autorka przedstawiła historię życia Samuela. To, co przeżył ten mężczyzna momentami wywoływało u mnie dreszcze. Nie raz się słyszy się o tym, z jaką traumą muszą się zmierzać żołnierze, którzy właśnie wrócili z misji wojskowych, jednak na co dzień nie zdawałam sobie sprawy, jak to wpływa na ich funkcjonowanie w normalnym świecie. Uważam, że Ewie bardzo dobrze udało się przelać te emocje na papier, ponieważ było to mega realistyczne.

Natomiast postać Jess wywoływała we mnie mieszane uczucia. Autorka za dużo nie zdradziła nam w tej części na temat tego, dlaczego ta dziewczyna jest właśnie taka, jaka jest. Mnie ona przez większość książki irytowała, ponieważ zachowywała się, jak rozpieszczona dziewczynka, która chce być na siłę fajna. Momentami miała ona ludzkie odruchy, temu nie zaprzeczę, jednak częściej według mnie była jędzowata.

Zaciągając się do wojska, Samuel doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że będzie musiał wykonywać powierzone mu zadania bez ich kwestionowania. Doszło do tego, że stał się najlepszy w swoim fachu. Zapomniał, czym są emocje i uczucia. Całe swoje stare życie, zostawił za sobą. Stał się bezwzględny i okrutny, a ściganie zdrajców stało się dla niego priorytetem.

Jedna misja, która przelała czarę, zostanie mu w pamięci na długo, a demon czasów wojny będzie mu towarzyszył przez resztę życia. Będzie go niszczył od środka i nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Nadzieja przychodzi sama i niespodziewanie wyciąga w jego stronę pomocną dłoń, ale czy Sam będzie chciał po nią sięgnąć?

Liczyłam na sporą dawkę emocji, a poznając, Samuela wiedziałam, że będzie to niedomówieniem. Dostałam ich tyle, że chyba starczy mi do końca roku.

Główna postać targa za sobą spory bagaż bólu i cierpienia. Los też ma dla niego plany i wcale nie jest mu przychylny. Dźwigając takie brzemię i nie korzystając z dostępnej mu pomocy, traci o wiele więcej, niż się spodziewał. A może i się spodziewał, ale nie mógł poradzić sobie z natłokiem problemów i obowiązków?

Bohaterowie w pewnym sensie są niepowtarzalni i dzięki nim wszystko nabiera całkiem innego znaczenia. Robią też niezłe zamieszanie.

Fabuła jest bezbłędna i bardzo ciekawa. Ogromny plus za wspomnienia Sama z misji. Sprawiały, że dreszcze przechodziły mi po plecach i nie mogłam oderwać się od książki. Cały ten wątek, jest dobrze przemyślany. Autorka spisała się tutaj niesamowicie, tworząc historię, która wywołuje tyle sprzecznych ze sobą emocji, a jednak tak doskonale do siebie pasujących.

Książka oczywiście posiada w sobie wątek miłosny, ale też jest ON dobrze rozplanowany i sam w sobie przyczynia się do kolejnych zwrotów. Relacja między dwójką bohaterów od samego początku była do przewidzenia, ale nie spodziewałam się, jakie odbierze tory i było to zaskakujące, biorąc pod uwagę wszystko to, co się wydarzyło.

Zostało w niej zawarte wszystko, to co lubię. Dlatego wywarła na mnie ogromne wrażenie. Pozostaje mi tylko czekać na kolejną część, bo zakończenie mnie przeraziło.

Samuel to mężczyzna, który zawsze wiedział czego chce, a zadania, które miał wykonać nigdy nie stanowiły dla niego problemu. Jednak nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli i dzieje się coś, co całkowicie zmienia nasz świat. Wojna sprawiła, że mężczyzna stracił wiarę w siebie, jak i w to, że jeszcze może być lepiej. Pogrążony w rozpaczy, nie potrafiący sobie poradzić z demonami, które go prześladują coraz bardziej stacza się na dno. Całkowicie zapomina o tym, że są wokół niego cztery dziewczynki, które teraz potrzebują go najbardziej na świecie. Jednak mężczyzna za dużo analizuje i myśli o przeszłości i o rzeczach, których już nie cofnie, a które wpływają na jego teraźniejszość. Autodestrukcja do której dążył nie zdołała się ziścić, gdyż otrzymał pomocną dłoń i szanse na odbudowanie życia. Gdy już wydawałoby się, że wszystko wraca do normalności, do jego życia wkracza humorzasta, złośliwa, zawzięta, ale również niezwykle piękna i pociągająca Jess, która jednym zdaniem potrafi rozśmieszyć, ale również wyprowadzić z równowagi. Dwoje bohaterów, z mocnymi charakterami, którzy mimo tego, że nie potrafią zamienić ze sobą dwóch zdań, bez wrzasków i słownych potyczek, czują chemię, która jest między nimi i która coraz bardziej ciągnie ich ku sobie. Jednak czy Samuel i Jess będą w stanie zwalczyć swoje demony i wspólnie zawalczyć o szczęście, które im się należy?

"Dopóki nie zajdzie słońce" to rewelacyjna książka, która przesiąknięta jest emocjami. Atakują nas one z każdej strony i sprawiają, że coraz bardziej stajemy się zżyci z bohaterami, którzy mimo mocnych charakterów są pogubieni i za maską pewnych siebie skrywają demony, które ich powoli wykańczają. Historia pełna bólu, smutku, rozpaczy, straty, ale również nowych szans i ludzi, którzy są kiedy ich najbardziej potrzeba. Lektura, która pokazuje jak ważne jest, aby samemu dojrzeć do tego, że mimo chwil pełnych zawahania i słabości, chcemy podnieść się i zawalczyć, gdyż mamy dla kogo. Jak ważne jest, aby mieć wokół siebie ludzi, którzy chcą o nas walczyć. Jak pojawienie się pewnej przebojowej dziewczyny wywróci świat bohatera do góry nogami, ale sprawi również, że to właśnie ona będzie bodźcem do działania. Książka, która zapewnia ogrom emocji. Wzrusza, smuci, ale również bawi i wywołuje uśmiech. Lektura, która zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie i z niecierpliwością wyczekuje kolejnej części. Bardzo polecam.

„Dopóki nie zajdzie słońce” - autor Ewa Pirce, Wydawnictwo Niezwykle. Premiera książki odbyła się 21 sierpnia.

Była to moja pierwsza powieść tej autorki, ale już wiem, że nie ostatnia. To historia młodego mężczyzny zmagającego się z demonami przeszłości. Były żołnierz i agent, walczący o ojczyznę, o życie wielu ludzi, musi znosić teraz walkę ze swoją przeszłością. Niegdyś odważny, silny, uparty - obecnie słaby człowiek mierzący się z zespołem stresu pourazowego i depresją maniakalną. Jak mi go było szkoda... Uroniłam nie jedną łzę uświadamiając sobie, że tak naprawdę nie mam pojęcia o tym, co czują żołnierze walczący w Afganistanie i innych miejscach, co przeżywają i jak ciężko wrócić im później do normalności.

Główny bohater Sam, na domiar złego, stracił w wypadku rodziców, którzy jego opiece pozostawili cztery młodsze siostry w wieku od 4 do 11 lat. On, uzależniony od leków, zmagający się z bolesną przeszłością i cztery małe dziewczynki. Czy Samuel sobie poradzi? I jaki wpływ na jego życie będzie miała piękna Jess? Przyznam, że chwilami miałam wrażenie, iż czytam Greya, ale ponieważ historia głównego bohatera bardzo mnie zainteresowała, nie przeszkadzało mi to. Zakończenie? Wielka niewiadoma, która jeszcze bardziej nie pozwala o tej książce zapomnieć. Już wyczekuję kolejnej części. Ewa Pirce wykonała kawał dobrej roboty. Szczerze zachęcam Was do sięgnięcia po tą pełną emocji powieść. To jedna z tych książek, która na długo pozostaje w głowie i w sercu. Polecam.

Gdy tylko dowiedziałam się, że Ewa wydaje kolejną książkę, to wiedziałam, że może się walić i palić, a musiałam ją przeczytać.

To jedna z tych autorek, których twórczość mogę brać ,,w ciemno".

Jednak wiecie, czasami nawet na pewniaku można się przejechać.

A jak było w tym przypadku, czy był to strzał w kolano, czy też autorka nadal utrzymuje poziom?

O tym będziecie musieli się przekonać czytając moje wypociny.

Zespół stresu pourazowego (PTSD, ang. Posttraumatic Stress Disorder) to schorzenie będące następstwem przerażającego, zagrażającego życiu wydarzenia fizycznego lub psychicznego. Osoba, która była ofiarą napadu, uczestniczyła w wypadku komunikacyjnym lub była świadkiem trzęsienia ziemi, czy też innych traumatycznych wydarzeń, często miewa uporczywe, przerażające myśli związane z tymi wydarzeniami.

Zacznę od definicji zespołu stresu pourazowego, ponieważ to zagadnienie jest, przynajmniej dla mnie, podstawą tej książki.

Ze stresem pourazowym mierzyć musi się główny bohater tej książki, Samuel Remsey. Jednak ta walka z początku wydaje się być przegraną, ponieważ Sam swoje smutki topi w alkoholu. Stacza się coraz bardziej i bardziej. Zapominając, że ma dla kogo żyć.

Ma rodzinę, cztery cudowne siostry, którymi musi się opiekować. Być dla nich ojcem i matką, jednak nie dowiecie się ode mnie czemu to Sam opiekuje się siostrami, będziecie musieli sami się o tym przekonać czytając tę powieść.

W pewnym momencie jego życia na horyzoncie ukazuje się Jessica McAdams.

Czy będzie ona w stanie wyciągnąć go dna piekła, skoro sama szczelnie otoczyła się murem, który ciężko zburzyć.

Czy ta dwójka zburzy mury obronne, którymi tak szczelnie się otoczyła??

Czy pomimo całego zła jakie przeszli w życiu, będą w stanie otworzyć swoje serca na drugą osobę?

Tak właśnie zaczyna się ta historia, która, możecie mi wierzyć lub nie, poruszyła moje nieczułe serduszko.

Nie płakałam, ale po przeczytaniu jej czułam się jakby przejechał po mnie walec drogowy. Poważnie. Byłam zmęczona jakbym brała udział w maratonie, a nie czytałam jej w żadnych ekstremalnych warunkach.

Jeżeli czytaliście jedną z poprzednich książek Ewy Pirce, Zapisane w pamięci, to z pewnością skojarzycie Sam i Jess właśnie z tej książki. A jeżeli nie, to zapraszam was do zapoznania się z moją opinią [Adres usunięty]

No to kochani zapraszamy na naszą recenzję patronacką :) Mamy nadzieję, że nasza opinia zachęci Was do zakupu tej powieści. Ewa Pirce - strona autorska i Wydawnictwo NieZwykłe dziękujemy za możliwość objęcia patronatem tej niezwykłej historii.

W ciemno bierzemy każdą książkę od Ewy. Wiemy, że nie zawiedziemy się ani na fabule, ani na bohaterach. Jesteśmy przekonane, że za każdym razem spotkamy się z bohaterami, którzy mają poharatane dusze i będzie im ciężko posklejać się do kupy. Tym razem było tak samo, a nawet lepiej.

Historia Samuela i Jess bardzo nas poruszyła. Wryła się w nasz umysł i duszę i nawet po przeczytaniu książki ich losy i to jak ich relacja się potoczyła siedzi nam w głowie. Oboje walczyli z przeszłością, choć przeszłość Jess może nie tak bardzo została tutaj ujawniona i autorka bardzo skupiła się na Samuelu, co wyszło jej tu bardzo na plus. Jeszcze nigdy nie wczułyśmy się tak w bohatera jak w tej książce. Otrzymałyśmy jego stan umysłu i próbowałyśmy żyć i walczyć z cieniami jego przeszłości.

W jego krwi wciąż płynęła wojna, w umyśle tkwiły obrazy, przez które nie jeden człowiek mógł się załamać i zwariować. Sam musiał się podnieść, musiał stawić czoła swoim nałogom, musiał zawalczyć o rodzinę o siostry, tylko nie wiadomo kiedy do tej walki również stanęła Jess. Więź, która między nimi się nawiązała była mocna i silna, ale miejscami miała swoje cienkie miejsca, które mogły w każdej chwili się zerwać. Nie raz będą musieli podjąć walkę o tą relację, o tą przyjaźń, a może i miłość? Ale tego nie wiemy.... Żadne z nich się nie przyzna do uczuć...

Sam były wojskowy przeszedł piekło na misji w Afganistanie. Późniejsza jego praca również pozostawiła mroczny ślad w jego umyśle i duszy. W jego krwioobiegu płynie wojna i chęć niesienia bólu, co tworzy z niego potwora. Sam próbuje zagłuszyć swoją wewnętrzną bestię. Sięga po alkohol i leki, nie wie tylko że tym może nie tylko zniszczyć siebie, ale także swoją rodzinę i już nigdy nie odzyskać swoich sióstr. Został z nimi sam po śmierci rodziców. Musi być teraz dla nich nie tylko bratem, ale również ojcem.Bycie żołnierzem to ciężki zawód, ale to co go czeka przy czwórce dziewczyn niesie również spore poświęcenie.

"Zaufanie można utracić w ułamku sekundy. Odbudowanie go wymaga dużo więcej czasu."

Sam próbuje zagłuszyć głosy przeszłości. Mrok wojny kładzie się cieniem na jego umyśle, tworzy barierę, przez którą nie może nikt przejść...a jednak, światło, które skrywa Jess przebija się przez pancerz i dociera do jego środka. Tylko ON musi pozwolić mu w nim zostać.

"W najbliższym czasie nie zamierzałem wchodzić na grząskie tereny przeszłości. Długo pozbywałem się wspomnień związanych z Afganistanem. Wiele przeszedłem, zanim wydostałem się z tej matni beznadziei, w której mnie zamknięto."

Ta historia to nie jest zwykły romans, przewidywalny i oklepany. To historia pełna bólu i cierpienia, poświęcenia i walki o swoje życie. Zdajemy sobie sprawę, że nie każdemu taki rodzaj książki może się spodobać. Przy tej pozycji nie złapiemy oddechu, ani się nie wyluzujemy. Jeżeli na to tu liczycie, to raczej tego tu nie znajdziecie.

Oczywiście w tej powieści odnajdziemy również miłość, ale to nie ona jest tu najważniejsza. Najważniejsza jest rodzina i walka o człowieka, który poświecił życie dla Ojczyzny i przypłacił tym swoją duszą. Wojna zrobiła sporo złego w jego sercu, jednak Sam ma obok siebie ludzi, którzy wierzą w niego i będą go zawsze we wszystkim wspierać.

Jess jest kuzynką Evy i wie ile bólu i cierpienia niosła przez swoje życie. Mając za sobą również nieciekawą przeszłość Jess stara się nadać nowy sens życiu Samuela. Wie, że dzieją się z nim dziwne rzeczy. Psychika jest nadwyrężona, koszmary nawiedzają głowę Sama i odpycha Jess w najbardziej dotkliwy sposób. Czy ta odważna kobieta da radę takiemu mężczyźnie jak Sam?

"-W tej baśni ty jesteś Piękną, a ja Bestią.-Chłód w jego głosie doskonale komponował się ze spojrzeniem, które mi posłał.

- Z tą różnicą, że nasza historia nie zakończy się happy endem. Ty pozostaniesz Piękną, a ja Bestią. Nie istnieje na tym świecie siła, która by mnie zmieniła. Moja brzydota to nie tylko powłoka... To przede wszystkim zgniłe wnętrze, którego nie da się uratować."

Nie spodziewałyśmy się takiej książki od Ewy. Widać, że sporo pracy i serca włożyła w tę powieść. Tak dobrze wykreowanej postaci męskiej w książkach jeszcze nie spotkałyśmy. Ewa pokazała tu swoją dojrzalszą stronę, nie ujęła jednak ciętego jeżyka i dialogów, które wywoływały uśmiech na twarzy. Dodała za to do całości sceny intymne, które idealnie pasowały do całokształtu tej historii. Grała nam na emocjach do samego końca i powiemy Wam szczerze, że zakończenie było dla nas zaskoczeniem i na pewno tego się nie spodziewałyśmy.

W tej powieści autorka skupiła się na Samie i próbie uciszenia jego wewnętrznej bestii, jednak odnosimy wrażenie, że ten potwór, który czai się w zakamarkach duszy, tego złamanego człowieka, pojawi się wraz z drugą częścią powieści. Wręcz jesteśmy przekonane, że dzika strona Sama da ujście i pokaże swoją prawdziwą twarz,ale na to musimy jeszcze poczekać...

Jak zakończy się historia Sama, który musi odnaleźć w sobie człowieczeństwo, dopuścić miłość do siebie i stać się wsparciem dla swoich sióstr? Czy nałóg będzie tak silny,że go pokona? Czy Jess stanie przy nim, czy ucieknie??

Czy Bestia, pożre Piękną, czy pozwoli jej odejść???

Ciekawi??

Premiera już 21 sierpnia

"Kochać to przede wszystkim chcieć szczęścia tej drugiej osoby (...). Miłość polega na wyzbyciu się egoizmu i stawianiu na pierwszym miejscu pragnień tego, kogo kochamy. Oddajesz się temu komuś całkowicie, powierzasz mu swoje marzenia i bolączki. Chcesz dać więcej, niż otrzymujesz, a i tak ci się wydaje, że to, co ofiarowujesz, to wciąż za mało."

Samuel Remsey jest byłym tajnym agentem CIA, nietrudno jest więc się domyślić, że niesie ze sobą niemały bagaż doświadczeń i przeżyć. Wydarzenia z przeszłości odcisnęły na nim ogromne piętno, które przerodziło się w zespół stresu pourazowego. Mężczyzna musi walczyć z własnymi demonami, dręczącymi go koszmarami czy nałogiem, w który się wpędza. Nie jest sam na tym świecie. Ma rodzinę, o którą musi zadbać i sprawić, by była szczęśliwa. Gdy znajdował się w krytycznym momencie swojego życia, ktoś wyciągnął do niego pomocną dłoń. Pewnego dnia na horyzoncie pojawia się Ona. Kobieta, która potrafi poprawić mu nastrój swoim poczuciem humoru, ale także w jednej chwili wyprowadzić z równowagi. Jess to pewna siebie dziewczyna, nie da sobie w kaszę dmuchać. Jednak czy taka jest naprawdę? Co się kryje za pancerzem ochronnym, który stworzyła wokół siebie? Ona nie szuka miłości, On nie wie, czy potrafi jeszcze pokochać... Czy tę dwójkę połączy silne uczucie i nie będą się jemu opierać?

Gdy dowiedziałam się, że powstanie książka o losach Samuela w roli głównej wiedziałam, że to nie będzie łatwa lektura. Zdając sobie sprawę, że Sam ma za sobą trudną, traumatyczną przeszłość i łącząc z tym faktem umiejętność grania na emocjach czytelnika, jaką posiada Autorka byłam pewna, że... "Dopóki nie zajdzie słońce" będzie tykającą emocjonalną bombą. Nie pomyliłam się. Może łzy nie leciały jak grochy, bo wbrew pozorom, nie płaczę zbyt często podczas lektury, ale ten prolog... ON sprawił, że zakręciła mi się łezka w oku. Warto zaznaczyć, że tym razem nie mamy tu do czynienia z typowym romansem. Sceny zbliżeń można w zasadzie policzyć na palcach jednej ręki, co działa na korzyść tej historii. Czasami mniej znaczy więcej i w tym wypadku dokładnie tak jest. Ewa Pirce potrafi wzruszyć słowem, ale również rozbawić. Można też płakać ze śmiechu, zdecydowanie. Humor Autorki jest bardzo w moim guście. Wymiany zdań między Jessicą a Samem wywoływały niekontrolowane wybuchy śmiechu. Jess jest kobietą z ciętym językiem, potrafi się nieźle odgryźć kiedy trzeba :). Na pewno znacie te dwa mocne charaktery z książki "Zapisane w pamięci", a jeśli nie to warto nadrobić tę pozycję przed zapoznaniem się z tym tytułem. Nie jest to konieczne, niemniej jednak będziecie mieli pełen obraz sprawy. W "Zapisane w pamięci" postaciami pierwszoplanowymi są Eva i Alex, ale pozostała dwójka jest tam również obecna (Jessica jest kuzynką Evy, natomiast Sam - przyjacielem Alexa). W "Dopóki nie zajdzie słońce" to Jess oraz Sam grają pierwsze skrzypce. Ewa Pirce porusza w swoich powieściach bardzo ważne tematy: w jak dużym stopniu przeszłość decyduje o teraźniejszości i przyszłości, czy jak ważne jest wsparcie bliskich i rodziny. Podczas czytania tej książki, niemal od samego początku towarzyszyła mi myśl, że zakończeniem Autorka spuści na czytelników emocjonującą bombę. Nie pomyliłam się. Co tu się wydarzyło?! Z niecierpliwością wyczekuję kontynuacji!

"Jessica McAdams stała się moim prywatnym substytutem dragów. Moją piętą achillesową, która z premedytacją wodziła mnie na pokuszenie. Przeszłość pokazała, że nigdy nie byłem dobry w opieraniu się słabościom."

Nawiedza mnie we śnie..

Widzę te dziecięce oczy,

wpatrzone we mnie.

Nie mogę wyrzucić jej z głowy

Wojna..

Obrazy pojawiają się same.

Nawiedzają mnie, nie mogę oddychać.

Walka..

Toczę ją codziennie, ze sobą

Walczę o Nie, te cztery serca, które mi po nich zostały..

Moje.. Chyba nie istnieje..

Nie wierzyłem

Dopóki nie poznałem Jess

Nie chciałem Jej

Walczyłem z Nią

Teraz..

Spróbuję walczyć

O Nas...

Autor @Zakochana Zaczytana

Tytuł:Dopóki Nie zajdzie słońce

Autor: @Ewa Pirce

Premiera : 21.08.2019

Wydawnictwo : Wydawnictwo NieZwykłe

Samuel,przeżył ogrom zła z jakim musiał sobie poradzić jako żołnierz. To co kiedyś było jego celem,stało się jego koszmarem. Nic nie było w stanie wyrwać go,ze szponów wspomnień. Przestał być człowiekiem,jakim chciał być. Zatracał się w smutku,coraz bardziej oddalając się od najbliższych. Kolejny cios,naznacza jego życie i znów daje mu kolejny powód,do zatracenia się. Jednak los nie da mu się pogrążyć i stawia na jego drodze kogoś kto mu pomoże oraz stanie się jego przyjacielem,choć nie bez walki. Po uporaniu się z koszmarami przeszłości,pozorny spokój burzy pojawienie się kobiety,która odmieni jego życie. Czy ktoś kto nie wierzy w miłość,może chcieć jej zakosztować? Czy uda jej się przebić przez pancerz obronny,który zbudował wokół siebie i czy ona sama jest na to gotowa. Czy obydwoje będą chcieli poddać się przeznaczeniu.

Samuel Ramsey były żołnierz, były agent CIA człowiek ze stali. Tak mogliby powiedzieć o Nim Ci,którzy go znają ale czy napewno? Czy ktoś kto przeżył koszmar wojny,widział i robił rzeczy jakie robił Sam,może być ze stali? Czy rysa jaka powstała na jego duszy da się załatać? Czy kolejny cios jaki musi przyjąć od życia,obudzi w nim wolę walki o siebie? Co musi się stać aby ten silny mężczyzna, otworzył serce, które uważał za stracone. Czy Jessica McAdams jest kobietą,która uratuje go przed autodestrukcją? Czy uda jej się przebić przez pancerz Samuela,tak by zrozumiał,że warto zacząć żyć teraźniejszością, ponieważ jest o wiele bardziej cenna niż zmory przeszłości. Co jeśli Ona nie do końca wierzy,że miłość to coś nie dla niej?

Postać Samuela i jego historia,jest wyjątkowa. To co przeżywają żołnierze walczący za swój kraj,wiedzą tylko oni sami,czasami podzielą się z nami okruchami zła z jakim mieli doczynienia. Ta książka, ta historia, pokaże nam część tego co mogą przeżywać ludzie,dając całych siebie krajowi, który kochają. E. Pirce udało się stworzyć, książkę zapierającą dech w piersiach. Dreszcze emocji jakie przeżywałam razem z bohaterami przychodziły mnie nonstop. Nie mniej jednak nie mogę skupiać się tylko na Samuelu. Pamiętać musimy o jego siostrach,te cztery żywioły są fantastycznie stworzonymi postaciami. Utarczki słowne sióstr to jedna z perełek tej książki, jednak największą perłą są kłótnie Sama i Jess. Konflikty pomiędzy tą dwójką są esencją tej historii. Nie raz śmiałam się w głos,czytając te wymiany zdań pomiędzy nimi. Smak tym utarczkom dodaje napięcie seksualne,które towarzyszy każdej z nich. Jak się to skończy, KONIECZNIE sprawdźcie to sami. Ja nie zdradzę wam nic więcej.

Czytałam wszystkie książki autorki i wiem, że potrafi zabrać mnie w każde miejsce uruchomiając moją wyobraźnię. Jednak w tej historii, zaskoczyła mnie jak w żadnej innej. Chłonęłam każde słowo, każde zdanie, czując przyspieszone bicie serca z każdą przerzuconą stroną. Sceny erotyczne pomiędzy głównymi bohaterami zostały namalowane (tak namalowane) jak najwspanialsze arcydzieło!

Godne zawiśnięcia w "Luwr". Przechodząc do końca... Hmm... Koniec... Tak, nadal nie mogę się pozbierać. I nie wiem co powiedzieć... Jeśli już to...FENOMENALNY... FANTASTYCZNY... ARCYMISTRZOWSKI... Ta końcówka wzbudziła moją ciekawość i chęć posiadania maszyny do skoku w czasie... Ponieważ Listopad tak daleko... A ja bym już chciała dowiedzieć się...

A czego, to już musicie dowiedzieć się sami do czego gorąco Was namawiam.

Zatem Kochani książkę w dłoń i zaczytajcie się!