Don't Hate Me. Don't Love Me. Tom 2

Dziś chciałabym opowiedzieć Wam o drugim tomie pewnej trylogii, której początek przybliżałam już jakiś czas temu. Don’t love me to tytuł, który okazał się zaskakujący i zdecydowanie wciągający. Nic więc dziwnego, że postanowiłam poznać i jego kontynuację. Czy powieść Don’t hate me uchroniła się od klątwy drugiego tomu? Czy poczułam się znów mile zaskoczona? Na te pytania odpowiem właśnie w tej opinii.

Po wydarzeniach z poprzedniej części Kenzie leczy swoje złamane serce i zdeptane zaufanie. Próbuje zapomnieć o tym, co wydarzyło się podczas minionych wakacji, a pomóc w tym ma niespodziewana propozycja. Dziewczyna ma wyjechać na Korfu i tam podszkolić się w swoim wymarzonym zawodzie. Lyall z kolei chce skupić się na studiach. Po ich skończeniu i pożegnaniu się z edukacją ma w planach obalić piekielny porządek, jaki panuje w jego rodzinie od pokoleń. Plan dość specyficzny, lecz czy możliwe jest jego powodzenie? Na razie chłopak musi odłożyć te myśli na bok, gdyż jego matka prosi go o pomoc przy remoncie hotelu w Grecji. Kiedy Lyall przylatuje na Korfu, nie wie jeszcze, jak wielkiego opanowania będzie potrzebował...

Zakończenie pierwszego tomu sprawiło, że moje serce na chwilę się zatrzymało, a następnie ruszyło istnym galopem. Wówczas byłam zła, że nie mam pod ręką kolejnej części, jednak postanowiłam być cierpliwa. Kiedy nareszcie wydawnictwo wyjawiło, że w październiku będzie miała premierę druga część - oszalałam z radości. Dziś nareszcie nadszedł ten moment, gdy mogę Wam opowiedzieć o tej pozycji coś więcej.

Główni bohaterowie to bez wątpienia ogromny plus tej serii. Zarówno Kenzie, jak i Lyall mają swoje charaktery, a w nich zawarte zalety i wady. Myślę, że to sprawia, iż mogę o nich napisać - dobrze wykreowane postacie. Podczas lektury czułam ich rozterki i wahania, a co więcej: realnie się z nimi zżyłam. Co prawda, mocniej z Kenzie, która po prostu z jakiegoś powodu stała się mi bliższa, ale i o Lyallu nie mam zamiaru zapominać.

Lena Kiefer bardzo dobrze zarysowała również osobiste historie tych bohaterów. Od samego początku poznajemy doświadczenia, jakie ich ukształtowały, a tutaj dowiadujemy się również o sytuacji, jaka spotkała jednego z nich, a która zdecydowanie wywołuje może nie przerażenie, ale takie przygnębienie pomieszane z lękiem. Tak, zdecydowanie właśnie tak mogłabym to określić. Może nie jestem do końca obiektywna, ale no cóż, czasem bywa i tak. Po prostu jestem całkowicie zakochana w tej historii, choć wiadomo, że nie jest ona w stu procentach idealna.

Dużą część książki pochłonęłam w kilka godzin, ponieważ tak bardzo chciałam dowiedzieć się, co wydarzy się na końcu. No i wiecie co? Autorka tak dobrze wodziła mnie za nos, że niby wszystko zmierza ku dobremu, że realnie jej w to uwierzyłam. Mój mózg całkowicie zignorował fakt, że został jeszcze trzeci tom i heloł - to nie może zakończyć się tak gładko. Ostatnia strona tej książki - nie wiem nawet co napisać. Potrzebuję trzeciej części i to już. Na podstawie moich słów można więc wywnioskować, że ten tom zdecydowanie uchronił się przed ową klątwą drugiego tomu i zdecydowanie pozytywnie mnie zaskoczył!

Historia Kenzie i Lyalla zdecydowanie przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom historii słodko-gorzkich, upstrzonych odrobinę pikanterii oraz nagłymi zwrotami akcji. Lena Kiefer ma bardzo dobre i lekkie pióro, więc lektura pierwszego, jak i drugiego jest przyjemna i szybka. Jeśli więc jesteście fanami tego, o czym tu napisałam przed chwilą - zdecydowanie powinniście w tym roku poznać te książki.

„Don’t hate me” to druga książka z trylogii autorstwa Leny Kiefer. Pierwsza to „Don’t love me”, której recenzję możecie przeczytać w którymś z wcześniejszych postów. Trzeci, finałowy tom serii młodzieżowej, który dopiero będzie wydany, to „Don’t leave me”.

W książce mamy ukazane dalsze losy bohaterów z pierwszego tomu. Kenzie i Lyall mają za sobą rozstanie, które było bardzo burzliwe i nawet teraz, mimo tego, że upłynęło trochę czasu, oboje podchodzą bardzo emocjonalnie do przeszłości. Kenzie przyrzekła sobie, że nigdy więcej nie będzie miała kontaktu z Hendersonami, a w szczególności z Lyallem, który złamał jej serce. Dziewczyna chce się skupić na nauce i zapomnieć o przeszłości. Wszystko się zmienia w momencie, kiedy dostaje propozycję nie do odrzucenia. Kto by nie chciał pomóc w zaprojektowaniu kurortu na Korfu? Kenzie podejmuje wyzwanie, ale czy aby na pewno jest to dobra decyzja?

Lyall zaś próbuje wrócić do normalności po tym, jak Kenzie odkryła jego kłamstwa i go rzuciła. Może jakoś dałby radę, gdyby nie prośba matki – pomoc w remoncie hotelu w Grecji. Tym sposobem drogi Kenzie i Lyalla znowu się krzyżują.

Kolejna książka, przez którą się płynie dzięki temu, że ma ona w sobie mnóstwo napięcia i emocji. Emocjonalny rollercoaster? Tak, to właśnie to. Książkę czyta się bardzo lekko i przyjemnie, a do tego z ciekawością, co będzie dalej. Ogromnym plusem jest to, że bohaterowie popełniają błędy, ale też i uczą się na nich. Nie jest to też książka, w której każdy się rzuca na siebie, rozkochuje w sobie od pierwszego wejrzenia i wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Historia Kenzie i Lyalla jest dość zagmatwana, takie jest życie, ale jest zagmatwana w taki porządny, uporządkowany, przyjemny dla czytelnika sposób. Autorka lubi trzymać w niepewności, ale też i zrzucać na czytelnika zupełną bombę emocjonalną w najmniej oczekiwanym momencie. Niekiedy aż chciałoby się potrząsnąć Leną Kiefer i zapytać, jak mogła, dlaczego i po co. No i oczywiście zadać najważniejsze pytanie – kiedy trzeci tom? Końcówka drugiego (pierwszego tak samo!) sprawia, że nie można się doczekać lektury kolejnego tomu.

Do tego w pierwszym tomie zwiedzaliśmy dzięki autorce Szkocję, a teraz przyszedł czas na malowniczą Grecję.

Pierwszy tom serii był dobry, ale drugi był zdecydowanie lepszy. Autorka trzyma naprawdę niezły poziom, a emocje, których dostarcza, są świetne.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

Zdecydowałam się sięgnąć po drugi tom cyklu „Don’t love me” dlatego, ponieważ pierwszy przypadł mi do gustu. Byłam jednocześnie ciekawa, co takiego spotka głównych bohaterów, czy będą mieli szanse na to, aby się ze sobą spotkać? Być może autorka zdecydowała się na to, aby pogrzebać to uczucie i pokierować historią w zupełnie inną stronę. Chciałam się o tym przekonać, czy tym razem pojawi się klątwa drugiego tomu, czy też taki termin odchodzi w zapomnienie, jak myślicie?

Główną bohaterką książki „Don’t hate me” jest Kenzie, dziewczyna, której w ubiegłym tomie serce zostało brutalnie złamane. Wszystko za sprawą mężczyzny, który pojawił się na jej drodze i zawiódł jej zaufanie. Obiecała sobie, że nigdy więcej nie chce mieć sposobności kontaktu z rodziną Hendersonów, robi wszystko, aby zapomnieć o Lyall’u i wyleczyć pogruchotane serce. Nie jest to jednak proste, bowiem dostaje propozycje nie do odrzucenia i to od samej Thedory Henderson, pomimo wszystkich obaw decyduje się na to, aby pojechać na Korfu i pomóc przy projekcie kurortu. Jeśli chodzi o samego Lyalla to nie miewa się lepiej, rozpacz i strata ukochanej sprawiają, że nie może się skoncentrować nawet na studiach. Stara się pomagać matce w rodzinnej firmie, więc oczywistym będzie fakt, że decyduje się na to, aby pomóc przy nowym przedsięwzięciu. Na miejscu spotyka się twarzą w twarz z dawną ukochaną, jedno jest pewne to będzie niesamowicie trudny czas dla bohaterów. Czy są gotowi na ponowne spotkanie? Czy uda im się wypracować cienką nic porozumienia? Co się dalej wydarzy?

„Don’t hate me” tak jak pierwszy tom sprawiał, że odczuwałam emocje bohaterów na własnej skórze. Muszę Wam powiedzieć, że jest ich tutaj całkiem sporo, od tych negatywnych związanych ze stratą, po której cierpi serce po tych przepełnionych nadzieją, bardzo pozytywnych. Lena Kiefer to autorka, która potrafi sprawić, że książka jest ciekawa, interesująca, a fabuła nie jest naciągana. Cykl „Don’t love me” jest trylogią, więc przed nami jeszcze jedna część i powiem szczerze po takim zakończeniu mam nadzieję, że nie trzeba będzie długo na nią czekać. „Don’t hate me” jest powieścią o miłości, która pokonuje wiele trudów, ma swoje wzloty i upadki, w pewien sposób dostarcza nam wiele smutku, ale także radości i nadziei, że po każdych problemach jest szansa na to, aby się pozbierać i stanąć na nogi.

To druga część losów Kenzie i Lyalla, bardzo zresztą przeze mnie wyczekiwana.

Kenzie wraca do domu, a Lyall do Chicago na studia. Jesteśmy świadkami ich życia codziennego i przechodzenia żałoby po wielkiej, wakacyjnej miłości.

Pewnego dnia Kenzie dostaje propozycję pracy w projekcie hotelu na malowniczej wyspie Korfu od samej Theodory Henderson. Dziewczyna od razu się zgadza i zaczyna pakować walizki, ponieważ ma ochotę odetchnąć od domu. Dziewczynki dorosły, świetnie radzą sobie bez niej, a ojciec… znalazł sobie nową przyjaciółkę, z czym Kenzie nie czuje się najlepiej.

Autorka, oprócz uczuciowej fabuły, postawiła także na opisy pracy przy remoncie hotelu. Będzie burzliwie, trudno i pracowicie oczywiście. Pracownicy nie są lojalni, przez co na zewnątrz wychodzi mnóstwo poufnych informacji. Na pewno nie jest nudno, ciągle coś się dzieje, bohaterowie mierzą się z masą problemów technicznych. Poznajemy także szerzej pracę projektantów wnętrz.

Już odliczam dni do premiery 3 tomu, ponieważ jestem wielką fanką tej serii! Polecam!

Historia w pierwszym tomie całkowicie skradła moje serce i poruszyła mnóstwo emocji. Z niecierpliwością czekałam na drugi tom i oto jest. ❤️

Wraz z lekturą ostatnich stron pękło mi serce i miałam nadzieję, że drugi tom je poskleja. No cóż, jak każdy wie, w życiu jak i w książkach nie zawsze wszytko zmierza prostą drogą do happy endu. O ile w ogóle ma plan w takim kierunku podążać. Tak było też w tym przypadku. Razem z naszymi bohaterami przechodzimy okres swoistej żałoby po wakacyjnej miłości, która w ich sercach zakorzeniała się bardziej, niż standardowe letnie romanse mają w zwyczaju. Kenzie znów oddaje się życiu rodzinnemu, jednak okazuje się, że podczas jej nieobecności nie tylko ona, ale także jej siostry dojrzały i nie wymagają takiej opieki jak wcześniej. Lyall stara poświęca całą uwagę nauce tylko po to, by móc wprowadzić w życie swój plan względem rodziny.

Główna część akcji tej książki dzieje się na Korfu. Lądujemy tam trochę przypadkiem, trochę podstępem, ale jedno jest pewne. To piękne miejsce zdecydowanie sprzyja ciekawym historią, zwrotom akcji i nie tylko upalnej pogodzie. Kocham Grecję całym sercem i jestem zachwycona tym jak Autorka przeniosła mnie tam i oddała klimat tamtego miejsca. Choć zdecydowanie nie był to pięciogwiazdkowy hotel. No cóż przynajmniej nie na tym etapie w jakim go zastajemy.

Autorka przepięknie oddaje emocje bohaterów, a także umiejętnie gra na uczuciach czytelnika, który odczuwa je całym sobą. Ja jestem zachwycona, choć podczas czytania ostatnich zdań moje serce stanęło i szaleńczo oczekuje na kontynuację, że znów móc swobodnie bić. Ja polecam serdecznie, bo choć to jest seria młodzieżowa myślę, że ma szanse skraść serce każdego.

Życzę wam byście mieli okazje przeczytać te książki, rozkochali się w nich i razem ze mną czekali na ostatni tom. ❤️

"To co trudne, jest także piękne."

"...nie należy zbyt szybko rezygnować ze swoich marzeń, nawet jeżeli wydają się trudne do spełnienia. Z najbardziej skomplikowanych spraw powstaje często coś naprawdę pięknego..."

Zgadzacie się z tym cytatem?

Bo ja tak. O swoje marzenia trzeba walczyć do samego końca, nawet kiedy to światełko w tunelu jest całkiem małe...ale dopóki świeci warto mieć nadzieję❤

Tak bardzo czekałam na kontynuację pierwszej części!

Tak bardzo chciałam wiedzieć jak potoczą się dalsze losy Kanzie i Lyalla!

I szczerze powiedziawszy chyba się zawiodłam 😥

W pierwszej części podczas czytania zapierało mi dech w piersiach..byłam ciekawa każdej kolejnej strony... A w "Don't hate me" miałam wrażenie, że ciągle są powtarzane te same zdania... Ile razy Lyall może powtarzać: "Kanzie nie zna całej prawdy...to moja wina, że Ada nie żyje..." mówił to kuzynowi, mamie, siostrze, w pracy... A ile razy powiedział to swojej miłości, że ON nie może z nią być bo nie zna całej prawdy🤦‍♀️ Na początku to akceptowałam, ale im dalej to już nie mogłam. Odkładałam parę razy książkę na bok, żeby odsapnąć... nie wiem co się podziało w tej części, że nie zaiskrzyło tak jakbym chciała🙄🤷‍♀️ ale mimo wszystko historia skończyła się tak, że po ostatnią część sięgnę mimo wszystko!

Poza tym akcja toczy się tym razem na Korfu! A jak już niektórzy z Was wiedzą kocham Grecję, więc klimat był naprawdę świetny... tylko Lyall troszeczkę mi zabłądził. Może to dlatego, że jego uczucie wobec Kenzie było tak silne, że bał się jej reakcji?

Mimo tego, że uważam, że ta część była słabsza od poprzedniej polecam Wam sięgnąć, bo myślę że niejednej z Was przypadnie do gustu❤

Historia Kenzie i Lyalla zaskakuje mnie z tomu na tom! Jak myślałam, że druga część już niczym mnie nie zadziwi, tak autorka podniosła rękawicę i zaserwowała kilka konkretnych twistów! I bardzo mnie to cieszy - uwielbiam dynamiczną akcję, pełną zwrotów i niespodzianek. W tym tomie przenosimy się do Grecji, gdzie Dora Henderson chce stworzyć hotel niezależnie od rodzinnego imperium. I zaprasza Kenzie do pomocy. Tylko czy to dobry pomysł, skoro rany po bolesnym rozstaniu z Lyallem jeszcze się nie zagoiły? Chłopak również cierpi i obawia się, że jego szanse na szczęśliwą relację przepadły bezpowrotnie. Nie zdradzę Wam, jak potoczyły się losy tych dwojga, ale napiszę tylko, żebyście oczekiwali nieoczeiwanego. Do tego wątek nowego hotelu został poprowadzony naprawdę ciekawie i z nutką tajemnicy, a w połączeniu ze wszystkim tym, co wydarzyło się na ostatnich stronach, już snuję domysły i niecierpliwie czekam na kolejny tom.

Don't hate me to opowieść o drugiej szansie, o tym jak wiele znaczy poznanie całego obrazu, nim wydamy o kimś osąd, a także o tym, jak trudne mogą być relacje rodzinne. Spędziłam z lekturą świetnie czas i zdecydowanie polecam Wam serię o Kenzie i Lyallu. A sama biegnę sprawdzić, czy jest jakiś spin-off o Edinie i Finlayu, bo chętnie przeczytałabym książkę, gdzie to oni byliby głównymi bohaterami.

Amanda Says

Wiecie co miałam ochotę zrobić po przeczytaniu ostatniego rozdziału "Don't hate me" ? Chciałam wyjść na dwór i zacząć krzyczeć. Z bezsilności, którą współodczuwałam z bohaterami, z natłoku emocji, a również z powodu tego, że znowu muszę czekać na kolejny tom.

Aaaaaaaa!!!

To wszystko sprawka zachwycającego pióra Leny Kiefer. Dla mnie autorka jest mistrzynią budowania napięcia. Za kolorowymi zawijasami okładek serii #Don't schowany jest inny świat. I choć przedstawiony jest bardzo realistycznie, dla mnie jest magią w czystej postaci, pochłonął mnie bez reszty. Po wejściu w świat Kenzie i Layalla nic innego się dla mnie nie liczyło.

Tym razem autorka zabrała nas na grecką wyspę Korfu, gdzie nasi bohaterowie zostali ściągnięci przez matkę Layalla do pomocy przy projekcie. Czy po burzliwym związku i rozdzierającym serce rozstaniu będą potrafili nawiązać nic porozumienia i ponownie sobie zaufać?

"Co można zrobić, jeżeli człowiek nie potrafi myśleć o nikim innym niż o tym, kogo chce zapomnieć? Jak można sobie poradzić z tym, że te uczucia są tak prawdziwe, że każdy inny wybór wydaje się co najwyżej drugim wyborem?"

Jak zagłębię się w pytania zadawane przez Kenzie, przechodzą mnie ciarki. Ile jesteśmy w stanie wybaczyć i co możemy poświęcić w imię miłości? Czy możemy bez niej żyć?

Nie tylko relacja głównych bohaterów pełna cierpienia i namiętności mnie fascynowała. Na uwagę zasługuje też wątek zakazanej miłości pomiędzy kuzynostwem Finleyem i Ediną oraz cała otoczka związana z życiem na świeczniku i z zasadami panujacymi w rodzinie Hendersonów, gdzie władza i pieniądze są na pierwszy miejscu.

Myślę, że autorka jeszcze nie raz nas zaskoczy, tak jak zrobiła to przy motywie sensacyjnym w tej części i finalnie ludzką twarz pokażą ci bohaterowie, po których zupełnie się tego nie spodziewamy.

Takie są moje przeczucia co do trzeciej części, a póki co zapraszam Was do świata tajemnic i namiętności Kenzie i Layalla. I uwierzcie, jest ON tak niesamowity i wciągający, że nie będziecie chcieli się z nim pożegnać.

Utarło się, że książki z gatunku New adult są dedykowane osobom młodym. Nic bardziej mylnego. Nie raz się przekonałam, że kryją w sobie wiele warstw i tę fascynującą głębię emocji, którą cenię i szukam w książkach. Pozwalają też na nowo przeżywać młodość 😊 Polecam absolutnie każdemu.

- Młoda duchem prawie czterdziestolatka 😉

Są takie książki, które mocno odciskają się w sercu i umyśle czytelnika. Są takie historie o których nie zapominamy nawet długo po odłożeniu lektury na półkę. Są autorzy, którzy doskonale wiedzą jak zjednać sobie sympatię czytelnika. Lena Kiefer idealnie wpisuje się w ten schemat, ponieważ jej seria zdecydowanie należy do moich ulubionych literackich przygód.

Pierwszy tom przyniósł ze sobą potężny nakład emocji. Drugi - ścisła kontynuacja wcześniejszych wydarzeń - tylko wszystko spotęgował. Nie ulegając klątwie drugiego tomu "Don't Hate Me" wydaje się wręcz historią intensywniejszą w przekazie i bardziej dopracowaną, być może dlatego, że wobec dalszych losów bohaterów miałam już jakieś konkretne oczekiwania i postawiłam autorce poprzeczkę naprawdę wysoko. Na szczęście Kiefer pokonała ją z zapasem.

Ponownie wracamy do Kenzie i Lyall'a i do dramatycznych wydarzeń, które ostatnio miały miejsce. On złamał jej serce a ona poprzysięgła sobie, że już nigdy nie dopuści do siebie klanu Hendersonów. Los jednak bywa przewrotny o czym Kenzie szybko się przekona. Kusząca propozycja od Theodory Henderson sprawia, że dziewczyna wyrusza na Korfu i oczywiście spotyka tam Lyall'a, który sam nie spodziewał się takiego obrotu wydarzeń. Czy ponowne spotkanie zmieni ich nastawienia?

Chociaż uwielbiam całą opowieść oraz głównych bohaterów, muszę przyznać, że Lyall to dość denerwująca postać. Przynajmniej dla mnie. Nie lubię bohaterów, którzy nie wykazują się walką i determinacją a ten, kiedy Kenzie odkryła jego kłamstwo, zamiast walczyć o ukochaną wolał zająć się pracą. No co za facet! Nadenerwowałam się na niego początkowo co nie miara, szczególnie, że z kolei Kensie uwielbiam od początku i ogromnie jej we wszystkim kibicuję, ale na szczęście z czasem wątek miłosny zaczął płynąć w stronę, której się spodziewałam i wszystko poukładało się wedle moich oczekiwań.

To opowieść o drugich szansach, o życiowych wyzwaniach, o losie, który bywa bardzo przewrotny. To również opowieść o miłości, która wcale do najłatwiejszych nie należy. Lena Kiefer w swojej książce być może bazuje trochę na znanych schematach, ale robi to w nieoczywisty sposób, ponieważ jej historia nie jest pustym romansidłem a lekturą z urokiem, masą emocji oraz przesłaniem. "Don't Hate Me" trzyma w napięciu, intryguje i nie pozwala oderwać się od lektury, ponieważ los bohaterów staje się naszym priorytetem. Co tu dużo pisać - uwielbiam ją!

„- Czasami człowiek kłamie nie po to, by kogoś zranić – stwierdziłem, choć wiedziałem, że to nic nie zmieni. – Tylko po to, żeby kogoś chronić”.

I znowu TO poczułam. Oczarowanie! Lena Kiefer potrafi skumulować wszystkie moje emocje i rozłożyć je na czynniki pierwsze. Dokładnie to samo robi z bohaterami powieści. Trzeba przyznać, że losy Kenzie i Layll’a owiane są mnóstwem tajemnic i niedopowiedzeń a radzenie sobie z nimi przychodzi im z trudnością. Autorka nie przebiera w środkach i skazuje czytelnika na emocjonalny rollercoaster. Prawdą jest, że delikatnie przeraziła mnie ilość stron „Don’t hate me”, ale im bardziej pogrążałam się w lekturze, tym bardziej czułam na plecach oddech końca. Przeczytałam niemal jednym tchem – chociaż początkowo wyszłam z założenia, że będę ją sobie dawkować – to nic mi z tego nie wyszło. Ilekroć próbowałam odłożyć „Don’t hate me” brałam ją do rąk w ciągu kilku kolejnych sekund - chcąc więcej. Lena Kiefer nawet zakończenia rozdziałów pisze w tak emocjonalny sposób, że niby nic takiego w nich nie ma a jednak powodują, że pragniesz czytać dalej.

„I wyszła. Za każdym razem, gdy mnie opuszczała, czułem się tak, jakby to miało być już na zawsze”.

I wtedy zastanawiam się „co będzie dalej”. Coraz rzadziej zdarza mi się sięgać po literaturę młodzieżową, ale zarówno „Don’t love me” jak i „Don’t hate me” jest w czołówce moich ulubionych książek z tego gatunku. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom i kolejną podróż z bohaterami tej serii. Najpierw Szkocja, teraz Korfu, aż w końcu…? Czytajcie, delektujcie się i zakochajcie się równie mocno jak ja w powieściach autorstwa Leny Kiefer. Polecam jako moją #polecajkaodzaczytanej 🧡🦉

Po drugi tom sięgnęłam z wielkim entuzjazmem i muszę przyznać, że wcale się nie zawiodłam. Autorka stanęła na wysokości zadania i to, co najbardziej mi się podobało, to że Lyall i Kenzie od razu nie wpadli sobie w ramiona.

Kanzie próbuje zapomnieć o Lyallu. Nieoczekiwanie dostaje propozycje wyjazdu na Korfu. Widząc w tym świetną przygodę oraz ucieczkę od niewygodnych pytań rodziny przyjmuje propozycję. Nie ma pojęcia, jak ta jedna decyzja wpłynie na jej życie.

Lyall, postanawia skupić się na studiach. Chcę jak najszybszej skończyć naukę, by zmienić zmienić zasady rządzące rodziną. Gdy matka prosi go o pomoc w remoncie hotelu w Grecji, postanawia jej pomóc. Nie ma pojęcia kogo tam spotka😊.

Ich ponowne spotkanie, będzie dla nich szokiem. Próbują o sobie zapomnieć, każde ma swój powód. Kanzie, nie jest w stanie wybaczyć mu kłamstwa, zawiódł jej zaufanie. Teraz boi się ponownie mu zaufać. Za to Lyall, nie czuję się jej godny. Uważa, że nie zasługuje na szczęście po tym co zrobił. Zrzerają go wyrzuty sumienia, z którymi nie umie sobie poradzić. Czy będą w stanie dać sobie kolejną szansę??? Czy miłość jest w stanie pokonać wszystkie przeciwności losu???

W pierwszej części, czyli "Don't love me", akcja działa się w Szkocji. Tym razem przenosimy się do słonecznej greckiej wyspy Korfu. Słoneczko, plaża oraz remont starego hotelu. Nasi bohaterownie nie znajdują za dużo czasu na przyjemności. A remont nie idzie tak jak było w planie, najpierw strata pracowników, wyciek informacji, sabotaż, aż sytuacja staje się coraz bardziej niebezpieczna. Kto może mieć w tym interes??? Kto chcę nie dopuścić do otwarcia hotelu???

Powiem wam, że bardzo mi się to podobało. Nie jest to kolejna cukierkowa historia. Lyall i Kanzie mają swoje problemy, z którymi muszą dać sobie radę. Obydwoje boją się, dać sobie kolejną szansę. Strach przed tym co będzie, powstrzymuje ich. Czy będą w stanie go pokonać???

Mam nadzieję, że zachęciłam Was do poznania tej historii. Ja już niecierpliwie czekam na kolejną część i mam nadzieję, że wydawnictwo nie będzie nam kazało za długo czekać 😊.

Kenzie i Lyall to już przeszłość, oboje próbują o sobie zapomnieć, dla żadnego nie jest to łatwe. Mężczyzna wie, że zawinił, że to tylko jego wina, że ją mocno zranił i zamierza zrobić wszystko, aby już nigdy nie musiała go oglądać. Zresztą Kenzie nie zamierza dopuścić do sytuacji, w której mogliby się spotkać. Zamierza skupić się na nauce i to robi jednak do czasu. Kiedy dostaje ofertę, od Theodory Henderson wie, że to dla jej kariery wielka szansa. Tym bardziej że sprawy w jej rodzinnym domu troszkę się zmieniły i teraz może wyjechać bez wyrzutów sumienia. Po namyśle zgadza się wyjechać na Grecką wyspę i pracować przy renowacji hotelu.

Zarówno z Theodory, jak i z innymi pracownikami dogaduje się świetnie i cieszy się, że zgodziła się przyjechać. Nadchodzi jednak dzień, w którym jej szefowa musi wyjechać w pilnej sprawie, a jej miejsce zajmuje Lyall. Żadne z nich nie wiedziało o obecności tego drugiego. Czy wspólna praca zbliży ich do siebie? Czy wyjaśnią sobie wszystko? Czy istnieje szansa, aby Lyall otrzymał wybaczenie?

Pierwszy tom zdecydowanie mi się podobał, nie mogłam się doczekać kontynuacji i miała co do niej wiele oczekiwań. Nie zawiodłam się ani troszkę. Historia była ciekawa i wciągająca, podczas czytania towarzyszyło mi wiele różnorodnych emocji, przeżywałam wszystko wspólnie z bohaterami.

Bohaterowie troszkę się zmienili, jednak pozostali dobrze wykreowani.

Kenzie zaczęła myśleć również o sobie, nie tylko o siostrach i tacie. Nadal im pomagała, jednocześnie spełniając również własne marzenia. To bohaterka, którą bardzo polubiłam.

Lyall nie potrafi sobie przebaczyć, tego, co zrobił, czuje się winny i to zarówno względem Kenzie, jak i pewnej dziewczyny. W tym tomie poznajemy go dokładniej i niejednokrotnie było mi to bardzo szkoda. To bohater, który popełnił błędy, jednak wini się również za coś, czego nie zrobił.

Książka pt.: „Don't Hate Me” zdecydowanie mi się podobała, a zakończenie sprawiło, że już nie mogę się doczekać tomu trzeciego. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Bardzo lubię książki nurtu new adult. Już nie raz to podkreślałam w swoich recenzjach. Od początku wciągnęła mnie ta historia i styl w jakim jest napisany – z nutą tajemnicy, zagadki i wielu emocji. Jest to opowieść wielobarwna, dająca nadzieję, że po każdej nocy wstanie dzień, ale nie zawsze ten dzień będzie słoneczny, czasem deszczowe chmury przysłonią jego pełne słońce.

„Może stwierdzisz, że strach przed skonfrontowaniem się z tą sytuacją jest większy od zagrożenia, które ze sobą niesie.”

Pierwszy tom, jak można było się tego spodziewać zostawił czytelnika w stanie zawieszenia. Drugi od pierwszej strony niesamowicie wciąga. Relacja Kenzie i Lyalla nie jest łatwa do odbudowania, nawet gdy oboje coś do siebie czują. Ale czy tylko pozostaje wyznanie prawdy i happy end ? Niestety w ich przypadku jest to trudniejsze niż mogłoby się wydawać, szczególnie że są skazani na wspólną pracę, a stare rany tak szybko się nie zagoiły. Czy rozmowa wystarczy, aby pozbyć się wszystkich demonów ? Co gdy przeszłość wróci ze zdwojoną siłą ?

„Co można zrobić, jeśli człowiek nie potrafi myśleć o nikim innym niż o tym, kogo chce zapomnieć?”

Powiem Wam, że Autorka umie budować akcję oraz stopniowe napięcie. Jest to książka utrzymana na wysokim poziomie przeplatana masą różnorodnych emocji. Czytając miałam wrażenie, że stoję koło bohaterów i dopinguje im oraz podpowiadam, co mają robić. Historia nie jest łatwa, ale jest naprawdę w sposób niesamowity przedstawiona. Ja już nie mogę się doczekać tomu finałowego.