Dom Ziemi i Krwi. Księżycowe miasto. Tom 1. Część 2

Po lekturze pierwszej części Domu ziemi i krwi, który okazał się całkiem dobry, lecz nie do końca satysfakcjonujący, przyszła pora na część drugą. Przyznaję, podchodziłam do niej z niemałym strachem. Z jednej strony miałam nadzieję na coś lepszego i zdecydowanie bardziej wciągającego, jednak z drugiej wolałam trzymać swoje oczekiwania na wodzy – wiecie, żeby uniknąć ewentualnego rozczarowania. Czy w ostateczności książka okazała się dobra? Czy jej zakończenie zachęciło mnie do szybszego poznania tomu drugiego serii? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w tej opinii.

Bryce jest mieszańcem. W jej żyłach płynie krew zarówno fae, jak i człowieka. Dziewczyna kocha swoje życie: za dnia pracuje w antykwariacie i sprzedaje nie do końca legalne przedmioty (magiczne oczywiście), a nocami podbija miasto wraz z grupką przyjaciół. Pewnego razu dochodzi do brutalnej zbrodni, która wstrząsa całym miastem i życiem Bryce. Czy dziewczynie uda się odkryć prawdę o tym, co wydarzyło się tamtego dnia?

Pozwólcie, że tym razem znów rozpocznę swoją opinię od swoich oczekiwań. Jeśli czytaliście moją opinię na temat poprzedniej części, to wiecie już, że od połowy zrobiła się ona dość nużąca. Dlatego też marzyłam o tym, by ta część dostarczyła mi więcej rozrywki i wciągnęła. Czy to dostałam? No cóż, pierwsza połowa tej pozycji okazała się po raz kolejny niezbyt fascynująca, choć już od pierwszej strony dało się wyczuć, że akcja zaczyna ciut przyspieszać i obiecywać coś wielkiego. Nie można było oczekiwać tego wszystkiego już od razu, bo przecież pozycja ma ponad sześćset stron. Przyznaję, druga połowa książki okazała się dość sporym zaskoczeniem - oczywiście pozytywnym.

Główna bohaterka nie zmieniła się wcale, no ale na to dam jej jeszcze szansę w kolejnym tomie serii. Nadal odgrywała rolę tej nieustraszonej, upartej i chcącej zbawić cały świat, no, a to nie dość, że w pewnym momencie zrobiło się nudne, to jeszcze wzbudzało tylko moją irytację. Mam szczerą nadzieję na to, że w końcu postać ta pójdzie po rozum do głowy i w drugim tomie okaże się, że jestem w stanie ją tak po prostu polubić.

Druga część Domu ziemi i krwi ostatecznie przypadła mi do gustu bardziej niż pierwsza. Tutaj, mimo wszystko, bawiłam się o wiele lepiej i byłam po prostu ciekawa tego, w jaki sposób rozwiąże się główna sprawa. Bardzo spodobała mi się Sarah J. Maas w wydaniu bardziej kryminalnym, bo tego jeszcze u niej nie było. No, a że ja za kryminałami wszelakimi przepadam, to i mój zachwyt wydaje się chyba całkiem uzasadniony.

Cieszę się, że mogłam poznać Bryce, Hunta i innych bohaterów tej historii. Może nie jest to powieść i świat wykreowany idealny, ale ma w sobie pewną magię, którą bez wątpienia będę poznawać dalej. Czy tom drugi przypadnie mi do gustu? No cóż, mam na to ogromne nadzieje i liczę, że się nie rozczaruję.

Jeżeli szukacie czegoś z gatunku fantastyki, co pomoże Wam oderwać myśli od codzienności, to myślę, że ta książka przypadnie Wam do gustu. Nie obiecujcie sobie jednak nic wielkiego, bo tak jak ja, możecie się rozczarować.

Pierwszy tom serii „Księżycowe Miasto” od razu zwrócił moją uwagę. Przepiękna okładka „Domu Ziemi i Krwi” kusiła mnie od pierwszego wejrzenia, a gdy dowiedziałam się, że książka należy do gatunku urban fantasy, od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać. I okazała się strzałem w dziesiątkę. Sarah j. Maas wykreowała ciekawy i bogaty świat, w którym technologia i magia współgrają, tworząc niepowtarzalne otoczenie, w którym wszystko może się zdarzyć, więc nigdy nie wiadomo, czym zaskoczy autorka. Bohaterowie są silni, zdecydowani i fajnie wykreowani – zdecydowanie nie może być z nimi nudno. Tym bardziej, że akcja wciąga od początku, a im dalej w las, tym więcej się dowiadujemy, ale też pojawią się nowe pytania. Cały czas coś się dzieje, a jednocześnie autorka wplata w fabułę sporo zwrotów akcji, więc nie można być pewnym, co wydarzy się dalej. „Dom Ziemi i Krwi” czyta się błyskawicznie i był to czas bardzo dobrze spędzony. Polecam gorąco lekturę tej książki. Wciągająca fabuła i ciekawi bohaterowie robią robotę. ;)

Przyznam szczerze że nie mogłam się doczekać aż książka będzie wydana w Polsce. Od razu jak zobaczyłam okładkę byłam zauroczona tym, jaka jest piękna. Chciałam wiedzieć jak Maas poradziła sobie z nową historią, która miała różnić się od innych jej książek.

Już od pierwszych stron byłam zaskoczona ilością bohaterów. Podczas czytania czasami czułam się zagubiona spośród wszystkich imion i co jakiś czas musiałam wracać do poprzednich stron żeby sobie uświadomić kto jest kim, a że mam krótką pamięć to jeszcze bardziej to wszystko komplikowało. Powodowało to trochę problem, żeby wciągnąć się w fabułę. Na szczęście z coraz większym przebiegiem stron, ten problem znikał a ja kojarzyłam już więcej bohaterów.

Jeśli mam coś powiedzieć o bohaterach, uważałam że Bryce będzie silną, mądrą i odważną kobietą. Po części te słowa mogą się połączyć z charakterem dziewczyny, jednak nie wszystkie. Fakt, Bryce była odważna jednak czasami brakowało jej dojrzałości. Były sytuacje, kiedy nie podobało mi się jej zachowanie. Reszta bohaterów wydawała mi się całkiem dobrze, mam tylko odczucia że mogłabym ich trochę lepiej poznać. Polubiłam bardzo Hunta i Ruhna, były to bardzo dobrze wykreowane postacie. A i mogę jeszcze wspomnieć że Syrinx to najsłodsza istota, jaką spotkałam w powieści. Sceny z tym stworzeniem pozostają moimi ulubionymi.

Autorka przekazywała informację że ta historia ma być zupełnie inna. Dużo osób mówiło że będzie dlatego, że są tam mocniejsze treści erotyczne niż w Dworach. Faktycznie, mogę to potwierdzić, jednak zauważyłam że pojawiają się akcje, które są bardzo brutalne. Naprawdę, dawno nie spotkałam się z taką książką która miała tak drastyczne sceny. Dla mnie jest to naprawdę na plus.

Dla mnie ten świat wykreowany przez Maas był dobry. Bardzo dobrze się bawiłam czytając książkę. Jest na tyle przyjemny, że mogłam sobie wyobrazić wszystkie sytuacje, tak jakbym w nich uczestniczyła. Brakowało mi tylko lepszej akcji w środku powieści, miałam lekki niedosyt po tym jak autorka zaskoczyła mnie na początku, ale powiedzmy że na to mogę przymknąć oko. Jestem w stanie zapewnić że gdy wyjdą kolejne części, to chętnie po nie sięgnę.

Źródło:

[Adres usunięty]

W końcu skończyłam "Księżycowe miasto" a dokładniej "Dom ziemi i krwi" Sary J. Maas. Ostatnie 200 stron zdecydowanie wbiło mnie w fotel.

Hunt oraz Bryce nadal próbują się dowiedzieć kto zamordował Danikę i całą Watahę Diabłów. Dodatkowo starają się odnaleźć Róg. Ktoś ewidentnie nie chce by odkryli prawdę, a Narada na szycie coraz bliżej. Wychodzą na jaw fakty które kompletnie kłócą się z tym co Bryce wiedziała o swojej przyjaciółce. Jak to się skończy?

Druga część według mnie dała radę. Rodzące się uczucie między Huntem a Bryce elektryzowało. A zakończenie było mega, tyle sekretów wyszło na jaw i wszystko stało się jasne. Już przy okazji recenzji pierwszego tomu pisałam, że autorka pozwoliła sobie tutaj na swobodny język. Bardziej prosty, a chwilami nawet wulgarny. I jak dla mnie świetnie to się wpasowało. Co prawda czasami Bryce działała mi na nerwy, ale finalnie to co zrobiła na końcu sprawiło, że zyskała szacunek w moich oczach. Mogę napisać, że wszystkie książki Maas mam przeczytane. Niestety, ta seria jest najsłabsza z całej twórczości autorki, ale i tak potrafiła mnie wciągnąć. Za chwilę się biorę za drugi tom Dworów i tutaj wiem, że na pewno się nie zawiodę

Chwilę temu opowiadałam Wam o pierwszej części "Księżycowego miasta", a tu już wyskakuję z recenzją drugiej. Jest na to dobre wytłumaczenie - po prostu nie mogłam doczekać się tego, co się dalej wydarzy i od razu po skończeniu pierwszego tomu, sięgnęłam po kolejny. No i działo się w nim i to o wiele więcej niż w poprzednim. Pierwszy był tak jakby tylko wstępem, a dopiero w książce numer dwa zaczęła się główna przygoda i akcja, kiedy to Bryce i Hunter poszukują mordercy Daniki oraz jej Watahy. Czy im się to uda? Oczywiście tego Wam nie zdradzę. Powiem Wam tylko, że warto sięgnąć po tę serię. Znajdziecie tu wartką akcję, fantastykę, świetnie wykreowanych bohaterów - zarówno tych głównych, jak i drugoplanowych, a także sporą dawkę emocji. Emocji dość skrajnych, ponieważ podczas lektury będziecie się śmiać, ale także wzruszać. Bardzo podobał mi się wątek rodzącego się uczucia między Bryce i Hunterem. Autorka, łącząc ze sobą pół człowieka - pół Fae oraz anioła, zrobiła to znakomicie. W świetny sposób pokazała łączące ich coraz to silniejsze więzy. Podsumowując - książka jest naprawdę godna polecenia. Prawdziwa gratka dla fanów fantastyki. Pamiętajcie jednak, że obie części są ze sobą ściśle powiązane, a właściwie tworzą jedną całość. Dlatego zabierając się za "Księżycowe miasto" koniecznie zacznijcie od pierwszego tomu.

Chociaż podzieliłam recenzje na 2 części, to jednak uważam, że powinniśmy ją klasyfikować jako całość. W tej części dzieje się najwięcej. Jest ON zdecydowanie grubszy od 1 części. Nie zliczyłam ile płakałam i się wzruszyłam. Czasami miałam takie zdenerwowanie na głównych bohaterów, że aż chciało się książkę odłożyć. Tą część zdecydowanie zapamiętam na bardzo długo. Jednak ktoś mi musi powiedzieć, czy niebawem wychodzi 2 tom, ponieważ to jest coś niebywałego co tam się działo. Nie muszę wam chyba mówić, że jeśli zostawicie pierwszą część i nie przeczytacie drugiej to będę na was bardzo zła? No to już wiecie! W tej książce oczywiście nie obyło się bez książkowego męża i jest nim oczywiście Hunt. Tutaj wydaje mi się mi się, że nikogo nie zdziwię. Cała ta książka jest cudowna i autorka właśnie tutaj włożyła najwięcej niespodzianek i niedokończonych wątków. Co prawda jestem ciekawa, co autorka wciśnie do drugiego tomu, ale zakończenie wydaje mi się, że zadowoliło by wszystkich. W tej części autorka już tak bardzo nie skupia się na wulgaryzmie i scenach erotycznych. Chociaż te sceny to tez tak średnio wychodzą Maas i wydaje mi się, że też to zauważyliście.

Druga część pierwszego tomu "Księżycowego Miasta" to po prostu emocjonalny rollercoaster .

Po przeczytaniu poprzedniej części wiedziałam, że ta mnie nie zawiedzie. Oczywiście się nie myliłam. Była jeszcze lepsza. Słowa nie są w stanie opisać ilości akcji jaka tam była, a na jaw wyszło tyle faktów, że musiałam zmienić wszystkie swoje podejrzenia co do zabójcy. Koniec końców i tak nie odgadłam. Za największy atut uważam to, że pomimo tak dużej ilości wydarzeń nie czuliśmy przesytu. Autorka idealnie wyważyła to co dodawała do historii. Moje emocje podczas czytania zmieniały się co chwila z szoku na radość a z niej na rozpacz. Szczególnie na samym końcu nie wiedziałam już czy płaczę ze szczęścia czy smutku. Już dawno nic nie wzbudziło we mnie tak silnych emocji. Szczególnie, że książka pełna jest zwrotów akcji, a zakończenia nie spodziewałam się ani trochę.

Nadal podtrzymuję swoje zdanie- jest to najlepsza książka jaka wyszła do tej pory spod pióra Maas. To co powtarzam zawsze w przypadku jej dzieł. Kreacja postaci to coś cudownego. Jeszcze u nikogo nie spotkałam się nawet z podobnie dobrą. Główna bohaterka to silna kobieta, która ma za sobą traumatyczne wydarzenia i podczas lektury czujemy się jakbyśmy przeżywali je razem z nią. Podoba mi się to, że autorka nie olewa reszty postaci. Poznajemy każdego i pomaga nam to wczuć się w uniwersum i sprawia, że znajdujemy się w środku wydarzeń razem z nimi wszystkimi. Moje serce skradła Lehabah- słodka istota, która zasługiwała na całe dobro tego świata oraz Ruhn.

Książkę polecam jak każde inne dzieło autorki. Można wręcz rzec, że jej jedyną wadą jest podział na dwie części. Uważam, że mogłaby zostać wydana w twardej oprawie tak jak oryginalna wersja.

Już nie mogę się doczekać następnych części tej serii.

Nie tak dawno temu opowiadałam Wam o kolejnej powieści Sarah J. Maas, która ukazała się u nas w dwóch częściach ze względu na to, że polskie tłumaczenie powieści wychodzi bardzo obszernie, jak w przypadku wszystkich powieści autorki. Wydawnictwo postanowiło podzielić pierwszy tom cyklu Księżycowe Miasto na dwie części. Pierwsza część powieści za mną, przyszła pora opowiedzieć Wam nieco o drugiej . „Dom ziemi i krwi. Część 2” znalazła się w mych dłoniach natychmiastowo po przeczytaniu pierwszej, nieco ubolewały nad tym inne powieści, które musze zrecenzować, jednak nie mogłam się powstrzymać. Ciekawość wprost mnie zżerała od środka. Chciałam wiedzieć, co było dalej, jak autorka rozegrała pewne kwestie. Jak całościowo wypada „Dom ziemi i krwi. Część 2”?

Wydarzenia, które miały miejsce coraz bardziej komplikują wszystko, czego dotyka Bryce. Dziewczyna usilnie poszukuje mordercy, całe szczęście nie musi robić tego sama, jest z nią Hunt Athalar. Problem w tym, że nie potrafią znaleźć odpowiedzi a nurtujące ich pytania. Zazwyczaj tak bywa, że w trakcie śledztwa wychodzą coraz to nowe ślady, motywy, co powoduje, że pytań otrzymujemy coraz więcej niż na początku zakładaliśmy. Bohaterowie są nieugięci, ich relacje się zacieśniają i budują wraz z kolejnymi wydarzeniami. Jak to mawiają po nitce do kłębka, a kiedy dochodzi do kulminacji i finału muszę Wam powiedzieć, że będziecie zaskoczeni.

Obie części „Domu ziemi i krwi” są osadzone w nieco bardziej współczesnych czasach, bohaterowie korzystają z wszelkich znanych nam dobrze dobrodziejstw techniki, co jest ciekawym rozwiązaniem porównując poprzednie dzieła autorki. W świecie fae nawet elektronika ma dla siebie miejsce, w Księżycowym Mieście nie tylko technologia barwnie towarzyszy bohaterom. Autorka rozbudowała świat wprowadzając w niego wiele ciekawych postaci i ras.

„Dom ziemi i krwi. Część 2” to przede wszystkim akcja i jej nagły zwrot w chwilach, które już nam się wydają, że zostały opanowane, rozgryzione i przewidziane. Bez zwątpienia mogę powiedzieć, że ta część jest jeszcze lepsza od pierwszej. Autorka potrafi igrać z czytelnikiem, zwodzić go z uśmiechem na twarzy. Widać było, że fabuła jest skrupulatnie dopracowana, punkt po punkcie i posuwana na przód ku uciesze czytelników.

Bohaterowie są doświadczeni przez los, podczas czytania całej powieści da się zauważyć zmianę w głównej bohaterce, która tak naprawdę nie jest lekkoduchem. Jest młodą, pełną pasji kobietą, która stara się rozwiązać ciężką i osobistą sprawę.

„Dom ziemi i krwi. Część 2” to powieść obowiązkowa dla wszystkich fanów autorki, a jestem przekonana, że nie trzeba ich dodatkowo zachęcać, aby po nią sięgnęli.

Druga część „Domu ziemi i krwi” całkowicie przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Porywająca fabuła, fantastyczne i unikalne postacie oraz doskonale wykreowany świat nie tylko mnie zachwyciły, ale też skradły moje serce. – serce, które podczas lektury zostało wielokrotnie złamane i posklejane tylko po to, aby ponowie mogło rozpaść się na kawałki w kolejnych rozdziałach. Ilość zwrotów akcji, w jakie obfituje „Dom ziemi i krwi” nie pozwala na złapanie oddechu i sprawia, że od książki ciężko jest się oderwać. Ilość sekretów, jaka zostaje ujawniona przyprawia o ból głowy lub sprawia, że trzeba zbierać szczęk podłogi. „Księżycowe miasto” zdecydowanie zasługuję na miano najlepszej książki jaka wyszła spod pióra Maas. Bardzo mocno polecam nie zwlekać i przeczytać, jak najszybciej.

Druga część najnowszej serii S. J. Maas jest niesamowita i nie piszę tego tylko dlatego, że jestem ogromną fanką Autorki. Jeśli znacie powieści Pani Maas to macie świadomość jakimi emocjami potrafi uderzyć w czytelnika... Ale to co się wydarzyło w drugiej części przeszło moje wyobrażenia. Te dwa tomy należy traktować jako całość, bo zostały podzielone wyłącznie ze względu na gabaryty oryginału. Dlatego zaczynając pierwszy tom Księżycowego Miasta miałam na uwadze, że Pani Maas jeśli pójdzie swoim schematem uderzy w drugim. To się potwierdziło ale fakt jak wiele emocji nam zafundowała bardzo mnie zaskoczył. Tu wszystkiego jest więcej, mocniej, piękniej a nawet namiętniej i trochę pikantniej co jak dla mnie jest ogromnym szokiem, bo moooocno mi się to podobało. Nowa seria Autorki jest zdecydowanie dla tych straszych a ja mimo, że po pierwszej nie piałam tak z zachwytu, tak tutaj brakuje mi odpowiednich słów na opisanie tych wszystkich wrażeń jakie mną zawładnęły podczas lektury.

Muszę jeszcze nadmienić, że książki czytałam w wersji elektronicznej a jak zobaczyłam jak pięknie Wydawnictwo Uroboros je wydało (a musicie wiedzieć, że jestem okładkową sroką) to pierwsza myśl jaka mnie naszła to żal, że nie czytałam ich w papierze, są cudowne nie tylko w środku ale i na zewnątrz.

Już po pierwszej części tej historii wiedziałam, że może się skończyć ponowną fazą na twórczość Maas. Zgaduję, że przez kilka następnych dni będę myśleć tylko o wydarzeniach z "Księżycowego Miasta". Być może pojawi się kac książkowy. Jednak powiem szczerze. Nie żałuję ani jednej chwili spędzonej przy tej opowieści. Za to kocham autorkę. Za tworzenie czegoś, czego nie zapomnę szybko i w czym zakocham się bez opamiętania.

Po wydarzeniach z pierwszej części śledztwo zaczyna się komplikować. Okazuje się, że zmarła przyjaciółka Bryce - Danika - miała z całą sprawą coś wspólnego. Los zdaje się nie sprzyjać Bryce ani Huntowi. Coraz więcej osób zaczyna interesować się Rogiem - pradawnym artefaktem o potężnej mocy. Dodatkowo na ulicach Księżycowego Miasta grasuje kolejny demon. Czas ucieka, Gubernator się niecierpliwi, a rozwiązanie wciąż znajduje się daleko od nich. Przeszłość nie zamierza odpuścić i tylko dodaje nowe niewiadome...

Muszę przyznać, że się nie zawiodłam. Maas utrzymała poziom, choć z ręką na sercu mogę przyznać, że w pewnych momentach go nawet przebiła. Nawet nie wiem, kiedy książka pochłonęła mnie całkowicie. Na początku było ciężko, pojawiło się sporo nowych informacji. To jednak plus, udowadnia, że autorka nie poszła na łatwiznę i stworzyła porządne uniwersum od A do Z. Przez większość czasu akcja nie pędzi. Zdecydowanie przeważył tutaj wątek kryminalny. Każdy rozdział przynosi nowy element układanki. Śmiało mogę stwierdzić, że wytworzył się pewien schemat. Wskazówka - badanie poszlak - ślepy zaułek/strzał w dziesiątkę. Jednak końcówka, brakuje mi słów, aby ją opisać. Akcja pędziła, było mnóstwo zwrotów. Wywołała wiele emocji. Strach, smutek, złość, radość, istna wybuchowa mieszanka. Maas wydobyła z bohaterów to, co najlepsze, ale również odsłoniła ich drugą, mroczą stronę. Krew lała się strumieniami, autorka nie szczędziła brutalnych scen.

Jeśli chodzi o bohaterów, to tutaj również nie mam o co się czepiać. Bryce pozostała tak samo odważna, szalona, zadziorna, prostu pozostała sobą. Hunt się zmienił. Przebudziły się w nim uczucia, przestał być zimną i pustą skorupą. Nie mówię oczywiście, że chłód i obojętność nie zniknęły. Zostały, co widać szczególnie pod koniec. Szczerze? Nie wyobrażam sobie Hunta bez tego. Właśnie za stanowczość, bezwzględną lojalność, bezuczuciowość w pewnych sytuacjach go pokochałam. Na pierwszy plan wysuwa się również Ruhn. Względem niego mam mieszane uczucia. Z jednej strony go polubiłam, ale z drugiej często się na niego wkurzałam. Opiekował się Bryce, był przy niej, kiedy go potrzebowała, pomagał przy śledztwie. Jednak nie zrobił nic jeśli chodzi o stosunki rodzinne. To mnie denerwowało. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach coś z tym zrobi, zwłaszcza po pewnych tajemnicach, które ujrzały światło dzienne.

Na zakończenie dodam, że Maas nie oszczędziła jednego. Źle napisanych scen łóżkowych. Podobnie jak w "Dworach" ja po prostu nie potrafię określić ich inaczej. Poza tym jest jeszcze jedna podobna rzecz między tymi seriami i w tym temacie. Idealne wyczucie czasu. Wzywasz demona? To ja pomyślę o tym, jak dobrze byłoby nam razem w łóżku. Albo jeszcze lepszy przykład. Ledwo żywy Hunt, ale na seks zawsze gotowy. Czyż to nie brzmi znajomo? Feyra i Rhys w samym środku bitwy, w namiocie...

Wciąż nie mogę otrząsnąć się po zakończeniu. Tyle emocji, zwrotów akcji. W pewnych momentach chciało mi się płakać. Tak, moje serce zostało złamane. Nie mogę doczekać się kolejnych tomów. Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się losy Bryce, Hunta, Ruhna i reszty bohaterów. Polecam wszystkim fanom twórczości autorki i wielbicielom fantastyki. Jestem pewna, że Lunathion, tak samo jak mnie, porwie Was w wir przygody i długo nie puści.

Bryce i Hunt kontynuują śledztwo, które zlecił im Gubernator Księżycowego Miasta. Nie jest im łatwo, mają wiele tropów, a czas powoli się im kończy. Mimo to oni się nie poddają i zagłębiają się jeszcze bardziej w tajemnicze zakamarki miasta. Czy odkryją prawdę o mordercy? A może dowiedzą się czegoś, co zmieni ich i ich życie o 180 stopni? Tego dowiesz się, czytając drugą część ,,Domu ziemi i krwi''. Ale uważaj, ta część może złamać Ci serce i doprowadzić do tego, że nie będziesz w stanie spać po nocach, bo będziesz chciał dowiedzieć się co będzie dalej.

Powiem od razu tak: Pierwsza część jest takim niezłym wstępniakiem... ale druga wymiata! Mamy tu jazdę bez trzymanki, wiele zwrotów akcji i kwitnącą miłość, która może złamać wiele serc poprzez zdarzenia do jakich doprowadziła Maas.

W ogóle to, co zrobiła autorka w tej części, a zwłaszcza w jej połowie, rozwaliło mnie tak, że nie mogłam się pozbierać i nie byłam w stanie czytać dalej, chociaż jednocześnie chciałam się dowiedzieć, jak to się wszystko rozwiąże. Naprawdę nie spodziewałam się tego zwrotu akcji, a emocje jakie mi towarzyszyły, tak mnie przybiły, że miałam ochotę coś zniszczyć.

No ale dobrze, bo zaraz się rozpędzę i zdradzę za dużo, a przecież nie o to tutaj chodzi. Tak więc, co jeszcze znajdziemy w tej książce? Cięte riposty, konszachty z demonem, niesamowite zwroty akcji (jak już wspominałam), szokujące słowa, które potrafią zniszczyć wszystko oraz... bawienie się autorki z naszymi uczuciami i wątkiem romantycznym.

Trzeba przyznać Maas, że ta potrafi poprowadzić świetnie wątek romantyczny. Hunt i Bryce nie rzucają się od razu na siebie, a ich miłość kwitnie powoli, by zaraz później przejść próbę. Bardzo mi się to podobało, chociaż w pewnym stopniu było to przewidywalne. Przewidywalne było też to, że czytelnik dosyć szybko mógł odgadnąć kto będzie następną królową wiedźm i to akurat mi się nie podobało. Niemal od razu jak tylko spotkałam tę postać, już wiedziałam, jaką rolę przyjdzie jej odegrać. Tak samo mam mały żal do autorki za to, co zrobiła z Bryce na końcu książki. Znaczy się nie zrozumcie mnie źle, podobało mi się to, ale jednocześnie mam wrażenie, że Sarah nieco przesadziła z tą całą magią. I w sumie to tyle z moich zastrzeżeń. Oczywiście, pewnie za jakiś czas po lekturze znajdę kolejne rzeczy, do których mogłabym się przyczepić, ale myślę, że na ten moment wszystko jest bardzo dobrze zrobione.

Tak samo dobrze było zrobione nawiązanie w tej książce do starożytnego Rzymu i jego imperium. Chciałam napisać o tym już w pierwszej części, ale druga jest z nim jakby jeszcze bardziej związana. Otóż Hunt ma na ręce tatuaż ''SPOM'', który oznacza, że jest niewolnikiem Imperium z książki. Podobnie było w starożytnym Rzymie, tyle że tam królował napis ''SPQR'' i tatuowany był na ramionach rzymskich legionistów oraz malowany na budowlach. To taka moja mała dygresja. Drugim takim smaczkiem pojawiającym się w książce, było znane nam z literatury ''Memento mori'' (Pamiętaj o śmierci). I właśnie te dwa nawiązania trafiły do mojego serduszka i sprawiły, że książka przez to stała się jeszcze lepsza. Oczywiście, było więcej takich symboli, ale te najbardziej rzuciły mi się w oczy i cieszyły złamane serduszko.

Co mogę powiedzieć na koniec? A to, że dzieje się tutaj naprawdę dużo i przy tych zdarzeniach pierwsza część wypada nieco słabiej, ale oczywiście ona była tylko wstępem do tych wszystkich wydarzeń. Z wielką niecierpliwością będę wypatrywała kolejnego tomu, bo epilog tutaj zdradza, że wydarzenia, które miały tutaj miejsce są tylko początkiem do tego, co może się dziać dalej (a już się zapowiada, że w kolejnych częściach będzie jeden wielki rozpierdziel).

Część druga ,,Księżycowe Miasto: Dom Ziemi i Krwi'' dostaje ode mnie 5/5.

Jeśli sądzicie, że po pierwszej części znacie już dobrze bohaterów, to się grubo mylicie. Druga część mnie zaskoczyła, zdruzgotała, dała nadzieję, a potem... Potem to już sami przeczytacie 😉😁 i będę się powtarzać mówiąc, że naprawdę warto!!!

Co się dzieje w tej części? Śledztwo trwa, na jaw wychodzą nowe fakty, poznajemy kilka nowych postaci 🤩 i wszystko zmierza do zaskakującego końca. Przygotujcie się na to, że czytając ostatnie 150 stron nie oderwiecie się od książki nawet po to, by sięgnąć po przekąskę. Akcja gna jak szalona, zapiera dech, wywołuje całą gamę emocji i eksplozję uczuć... 🤯😱🙊 Co jeszcze mogę napisać? Może po prostu: Wow, jakie to było niesamowite!!!

Po przeczytaniu pierwszej części, która niezbyt mnie zachwyciła, nadszedł czas na część drugą. Tu było już znacznie lepiej, choć nadal mam wrażenie, że nie jest to specjalnie świetna książka. Z pewnością akcja bardziej się rozwinęła, miały miejsce ciekawe rzeczy i niespodziewane zwroty, które naprawdę bardzo mnie zaskoczyły.

Z tego co dopiero się zorientowałam ( tak, pogratulujcie mi refleksu) to druga część pierwszego tomu, więc liczę na to, że to taki baaaaardzo długi i obszerny wstęp do niesamowitej i niezapomnianej przygody, która rozwinie się w kolejnych tomach.

Po skończeniu pierwszej części od razu sięgnęłam po drugą.

Główna bohaterka Bryce w dalszym ciągu z pomocą anioła stara się odkryć prawdę, co do zabójstwa jej przyjaciółki Daniki. A przy okazji starają się odszukać zaginiony Róg Luny.

Jednak, co znajdą jakiś trop to po chwili okazuje się, iż są w błędzie. Odkrywają, że róg może zostać naprawiony...

Z każdą chwilą mają, co raz więcej pytań, jednak nie potrafią odnaleźć odpowiedzi. Natomiast im dalej zagłębiają się w tą sprawę tym odkrywają, że nie są sobie obojętni.

Więcej o fabule nie napiszę by nie zdradzić zakończenia. Jednak powiem tyle, że w tej części dzieje się bardzo dużo. Ale też nie ma się, co dziwić, że względem pierwszej części ta jest zdecydowanie bardziej ciekawa. Bo jednak w oryginale jest to jedna książka a nie tak jak w wersji Polskiej dwie.

Przez większość drugiego tomu historia trzyma nas w takim napięciu, że gdyby nie mój synek, to mogłabym czytać tę książkę całymi dniami. Zdarzył się również moment, w którym łzy pojawiły się w moich oczach. Co mnie bardzo zdziwiło, bo nigdy nie pomyślałabym, że szybciej wzruszę się przy fantastyce niż przy romansie 🙈

Przyznam, że na początku nie rozumiałam tych zachwytów nad twórczością tej autorki, jednak po przeczytaniu jej książki wszystko jest już jasne. Nie sadziłabym, że fantastyka, która na początku szła mi tak opornie, tak bardzo mi się spodoba.

Tak wiec gorąco polecam i koniecznie, i obowiązkowo musicie przeczytać dwie części. Nie zrażajcie się po pierwszej, bo to tylko pół książki w oryginale 😊.

Jak można nie cierpieć postaci, a potem ją pokochać?

Jestem w totalnym szoku. Jeśli pamiętacie moje pierwsze wrażenia z czytania książki, to wiecie, że byłam o krok od odłożenia jej na półkę. I na Hel cieszę się, że tego nie zrobiłam!

Na początku czułam się, jakby autorka strzelała we mnie nowymi nazwami jak z karabinu maszynowego. Na dodatek nie mogłam zdzierżyć Bryce i jej stylu życia: imprezy, picie na umór, narkotyki, „rżnięcie randomowych facetów” w łazienkach klubu, po tym, jak zgodziła się umówić z kimś innym. Efekt podbijały wszechobecne przekleństwa. Z czasem ogarnęłam, co i jak i po ok. 130 stronach zaczęło się dziać. Przeklinanie przestało mi przeszkadzać, a wręcz zaczęło naturalnie pasować do postaci i ich relacji/stylu wypowiadania się postaci. Bryce się zmieniła, Hunt rozwinął i pojawił się Ruhn, którego bardzo polubiłam.

God damn this girl is on fire! Tak jak Bryce, S.J.Maas pozwoliła widzieć innym to, co chciała. Z góry oceniłam Bryce i jej działania, żeby potem oberwać w twarz prawdą i intencjami, które stały za jej sarkastyczną, pozornie lekkomyślną fasadą. Nadal nie lubię Bryce z początku książki, ale tę po przemianie uwielbiam.

Drugi tom książki rozrywał mi serce na kawałki po to, żeby je zaleczyć cudnymi scenami pełnymi pięknie opisanych uczuć i znowu rozerwać przy kolejnym plot twiście, który wyciągał mi dywan spod nóg. To był emocjonalny rollercoaster! Tbh nie zliczę, ile razy miałam łzy w oczach z powodu zdarzeń czy rażącej niesprawiedliwości. Mówiąc, że Hunt wiele przeszedł, to jak mówić, że ceny w sklepach i stopy kredytów ciutkę podskoczyły. Strasznie podobało mi się, jak Bryce i Hunt powoli odkrywali przed sobą karty, żeby w końcu się zaprzyjaźnić i zrozumieć, że mają taki sam emocjonalny bagaż.

Historia, mimo że bolesna i osadzona w świecie, do którego raczej nie chciałabym trafić, potrafiła mnie rozbawić w najmniej spodziewanych momentach. Uwielbiam autoparodię, a Bryce cisnąca bekę z mrocznych alfa dupków to wisienka na torcie tej książki!

Podsumowując, jeśli dacie szansę tej książce, to na pewno Was pozytywnie zaskoczy!

Na koniec parę skojarzeń: Klimat i część fabuły przypominały mi Dary anioła czy Midnight Chronicles. Z kolei ograniczenie mocy Hunta przez aureolę przypominało mi zabieg z Amaranthą i Rhysem, a on sam był dla mnie trochę połączeniem Aza i Kasjana. Podwodny świat mer przypominał mi ten ze Złego Króla.

Super wykreowany świat, świetne zwroty akcji. W drugim tomie jest więcej akcji, wzbudza wiele emocji

"Część druga i rozdarte serce"

Po wprawdzie wprowadzającej nas w akcję części pierwszej, dostaliśmy jeszcze bardziej obszerniejszą część drugą. Po przeczytaniu obu ksiąg mogę stwierdzić, że Księżycowe Miasto to miejsce, którego nie będziecie chcieli opuścić. Dzięki śledztwu Bryce i Athalara możemy odwiedzić praktycznie każdą grupę społeczną, zamieszkującą Lunathion. To pozwala nam wykreować bardzo dokładny obraz na temat każdej z nich. Działania pół Fae i upadłego Anioła nie są jednostajne, czy też zawsze moralnie poprawne. W końcu wszyscy są podejrzani i nikt nie może czuć się bezpieczny i bezkarny. Przy okazji zagadki śmierci Daniki dowiadujemy się o pewnej kradzieży i produkcji pewnego narkotyku.

Od drugiej części oczekiwalibyśmy więcej akcji i intryg i dokładnie to Sarah J. Maas nam serwuje. Rozpoczynamy emocjonalne rollercoaster od roztrzaskanego serca Bryce i Athalara (każde z innego powodu), by stroną, za stroną odkrywać rosnące napięcie i pociąg między głównymi bohaterami. Bardzo podobało mi się jak została powoli zbudowana relacja Hunta i Quinlan- ledwo mogli się znieść, by za jakiś czas wspólnie oglądać mecz na kanapie. Książka nie skupia się tylko na relacji tych dwojga- Bryce powoli układa swoje sprawy z bratem, a Athalar ze swoim dowództwem.

Jednak im dalej w książkę tym i akcja toczy się coraz szybciej, czytelnik nie dostaje nawet chwili przerwy oddechu. Gdy z zaskoczeniem będziecie odkrywać kolejne intrygi i wszystko się wyda jasne, mogę was ostrzec, że jesteście w błędzie. To co reprezentuje końcówka tej książki to prawdziwa jazda bez trzymanki!

To była moja pierwsza styczność z twórczością Pani Maas, i coś czuje, że nie ostatnia. Książka wymościła sobie miejsce w moim sercu i już chyba na zawsze w nim pozostanie. Po jej skończeniu nie mogłam się odnaleźć w prawdziwej rzeczywistości- przez dłuższy czas żadna książka nie dorównywała jej do pięt, a ja pragnęłam więcej i więcej. Ale nie bójcie się Księżycowego Miasta! Warto przeczytać obie części, by wyczekiwać z niecierpliwością następnych. Przynajmniej ja tak robię.

⭐RECENZJE⭐

"Księżycowe miasto" część 2

Niestety i druga część mnie nie porwała. Nie było kompletnie tego efektu "wow", ale mimo to jest lepiej niż w poprzedniej części. Wulgaryzmy i cała ta brutalności jakoś mnie nie porwały, nie uważam tego za coś dobrego w tej powieści. Wydaje mi się, że niektóre brzydkie słowa pisarka pisała na siłę, może się mylę, ale takie miałam odczucia. Co do bohaterów to czegoś mi zabrakło, sama nie wiem czego 🤷🏻‍♀️ Jedyne co mogę powiedzieć na plus, to jest akcja, która się w końcu rozkręca i coś zaczyna się dziać. No i zakończenie troszkę uratowało to wszystko, ale nic po za tym 🥺

Kończąc moje wywody, jest to lekkie rozczarowanie i jest mi po prostu przykro. Wyżej już napisałam, co mnie bolało, a co się podobało. Liczę na to, że kolejna książka autorki mnie porwie, bo nadal moje serce w jakimś stopniu do niej należy 😉 A może jest ktoś tutaj, kto czytał te powieści? Jakie są Wasze odczucia? Podzielcie się nimi!

🔴🔵

Za egzemplarze książek do recenzji dziękuję @wydawnictwo_uroboros 🖤

🔴🔵

Jak już pisałam jeśli chodzi o pierwszą część miałam problem, żeby się wciągnąć w historię i ogarnąć się w tym natłoku informacji i zdarzeń jakimi jesteśmy tam zasypani.

Jednak druga część to po prostu złoto. Akcja rozkręca się na całego, a my wraz z głównymi bohaterami jesteśmy coraz bliżej rozwiązania zagadki. Wydarzenia tu opisane nie raz potrafią zaskoczyć czytelnika, a zwroty akcji wprawić w konsternację. Jednak nie będę ukrywać. Tak jak napisałam o poprzedniej części. Tak zdanie podtrzymuję. To relacja między Bryce a Huntem skrada serce. I to z każdą kolejną stroną. Jej przebieg i rozwój są opisane w taki sposób, że nie można się oderwać od lektury. Ja jestem po prostu zachwycona, urzeczona i książka trafia do topki tego roku. Bezapelacyjnie. ❤️

*

Nie bardzo chce i nie bardzo mogę pisać coś konkretniej. Bo nie chce niczego spojlerować. 🙊

*

Magia i fantastyka połączone z kryminałem i śledztwem grają ze sobą wyjątkowo dobrze. Wszystko zostało przez autorkę bardzo dobrze przemyślane.

*

Księżycowe Miasto, bawi, wzrusza i zachwyca. Nie dajcie się zwieść gabarytom. Te 1000 stron to i tak za mało. Maas po raz kolejny mnie urzekła i sprawiła, że bawiłam się świetnie. Ja chcę więcej. Ja oczekuję więcej! ❤️

Brace wraz z Huntem szukają winnego śmierci Daniki i przywołaniu demona. Poszlak jest coraz mniej, a podejrzanych zaskakująco coraz więcej. Bohaterowie będą musieli podejmować coraz trudniejsze decyzje, które mogą mieć dramatyczne konsekwencje. Nikomu już nie można ufać, a niebezpieczeństwo wisi w powietrzu. Komu zaufa dziewczyna? Kto okaże się winnym? Kto może zdradzić?

Naprawdę trudno będzie mi napisać tą recenzję, ponieważ jest to bezpośrednia kontynuacja losów bohaterów, ale będę się starać. Samo zakończenie pierwszej części stawia bohaterów w osłupienie. Nie wiedzą gdzie dalej szukać zaczepienia. Ich relacja staje się coraz bardziej napięta, ale dla Bryce najważniejsze jest znalezienie sprawcy. Wszystko zaczyna się jeszcze bardziej komplikować, bohaterowie muszą używać niekonwencjonalnych sposobów poszukiwań, by ruszyć dalej.

Ogólnie powiem tak, ta część jest jeszcze nudniejsza niż pierwsza! Po setnej stronie utknęłam i kontynuowanie tego to była droga przez mękę. Ja musiałam się do tego zmuszać. Bohaterowie aby chodzą po mieście, mają miliony bezsensownych przemyśleń i rozkmin miłosnych. Takiej prawdziwej akcji i ciekawszych wątków to mogłabym na palcach jednej ręki przytoczyć. Trudno było się w nią wciągnąć i z ciekawością śledzić poczynania, skoro było więcej lania wody niż akcji.

O bohaterach też trudno zmienić zdanie, bo nic się dalej nie zmieniło. Bryce to rozkapryszona dziewczyna, która zachowuje się jakby miała 15 lat. Najpierw robi potem myśli. Ciągle ukrywa się za maską arogancji i ślepo dąży do celu. Może jej docinki były śmieszne, a na końcu wykazywała się dużą pomysłowością, jednak dalej trudno ją polubić. Hunt tak samo, niby chce pomóc ale nie pomaga tym, że ciągle coś ukrywa. Niby chce pomóc, ale jakoś nie widać tego już w czynach. Robił to, co jemu tylko przynosiło profity. Pod koniec było mi go trochę żal, ale z drugiej strony zasługiwał na to.

Jednak nie będą tu aby narzekać, ponieważ jest coś wartego pochwały. Ostatnie 200 stron książki stało się coś niesamowitego! Książka stała się naprawdę ciekawa. Wreszcie akcja nabrała tempa, wydarzenia sprawiły, że trudno było mi się od niej oderwać i wszystko przeżywałam z wielkimi emocjami! Wreszcie te wszystkie domysły i poszlaki nabrały logicznego sensu i zakończenie było w punkt! Jednak to nie sprawiło, że 800 stron nudy zniknęło z mojej świadomości, co to to nie, ale dało lekką rekompensatę.

Chyba dalej nie będę się wywodzić na tą historią. Podsumowując te obydwa tomy to tak, dla mnie niepotrzebnie została tak rozciągnięta. Równie dobrze mogła być ona o połowę krótsza i byłaby o wiele lepsza. Autorka niepotrzebnie stworzyła w niej tak wiele ras i krain, ponieważ nie miały one większego znaczenia, można było ograć to inaczej. Też bohaterowie nie zachwycali, ponieważ nie zachowywali się konsekwentnie, najciekawszą postacią była denatka, co dobrze o tym nie świadczy. Jednak zakończenie sprawiło, że nie skreślam jeszcze autorki i naprawdę zabiorę się kiedyś za Szklany tron. Jednak jeśli chodzi o Księżycowe Miasto to jednoznacznie nie powiem Wam czy ją polecam czy nie. Podejrzewam że fanom autorki ona się spodoba, ale dla nowych osób, które nie znają jej twórczości może to być trochę męka i zniechęcenie się też objętością tej historii. W sumie ja nie żałuję, że po nią sięgnęłam, ale raczej do niej już nie wrócę.

Odwlekałam w czasie sięgnięcie po drugą część 'Księżycowego miasta'. Nie chciałam, aby historia już się zakończyła, a jednocześnie chciałam poznać jej finał. Czy spełniła moje oczekiwania, a całość ostatecznie okazała się warta uwagi?

'Dobrze się z Tobą bawię, Quinlan. Mimo że pracujemy nad paskudną sprawą, naprawdę mimo tego wszystkiego, od dawna się tak dobrze nie bawiłem.'

Wydawnictwo, podejmując decyzję o podzieleniu powieści na dwie części, wiedziało doskonale co robi. Otrzymujemy niejaki wstęp w postaci pierwszego tomu i rozwinięcie wraz z zakończeniem w postaci drugiego. Bryce wraz z Huntem podejmują dalsze kroki w odnalezieniu mordercy Daniki i jej Watahy.

Początkowe rozdziały mi się dłużyły, jednak to było tylko kilkadziesiąt pierwszych stron. Następnie było już tylko lepiej. Z rozdziału na rozdział akcja przyspieszała, aż dobiegła do punktu kulminacyjnego. Emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury są nie do opisania. Jednocześnie śmiech i łzy. I właśnie takie emocje sprawiają, że polecę książkę każdemu. Jej objętość sprawia momentami, że historia się dłuży, ale to nic w porównaniu z całością, którą otrzymujemy.

Autorka daje nam postaci, które da się lubić, ale i takie, do których od początku nie mamy ani odrobiny sympatii. Nie chodzi tutaj wyłącznie o głównych bohaterów, bo sama mam faworytów wśród tych pobocznych. I to kolejny plus całości. Nie skupiamy się wyłącznie na czołówce, każda postać wnosi coś swojego do historii i każda jest mniej lub bardziej istotna.

'Mam na myśli to - wyjaśniła Bryce - że jeśli ktoś jest w czymś dobry, to wcale nie oznacza, że chce taki być. Są talenty, których można by się pozbyć w kilka sekund.'

Tej książki nie trzeba polecać. Każdy fan autorki, fantastyki czy świetnej historii po prostu powinien ją przeczytać. Razem z pierwszym tomem tworzą świetną całość, którą mimo tysiąca stron można przeczytać w mgnieniu oka. A przy tym otrzymać taką dawkę emocji, po której czekanie na kolejny tom może okazać się problematyczne. Mnie cała historia w dalszym ciągu siedzi w głowie. Polecam!

'Na ich twarzach widniały szerokie, szczere uśmiechy, właściwe tym, którzy żyli bez tatuaży na czołach, bez żałoby w sercach i z dala od tego popieprzonego świata dookoła. Tym, którzy żyli zwykłym życiem.'

Pierwszą część czytało mi się dość opornie. Z drugą było już lepiej. Znałam już bohaterów, trochę kojarzyłam, kto jest skąd, więc czytanie było przyjemniejsze. Niemniej przez większość czasu za dużo akcji to tu nie ma. Pod koniec owszem, dzieje się, nawet sporo i dzięki temu moja uwaga skupiła się na nowo na fabule. Autorka bardzo powoli prowadziła nas do finału, stopniowo dokładając drobne elementy, które na końcu ułożyły się w całość. Najbardziej z całej książki podobał mi się rodzący się wątek miłosny, aż czekałam na rozdziały z tym motywem.

Przede mną kolejne książki z tej serii i po cichu liczę na więcej akcji i napięcia.