Dom z kryształu

Twórczość Elżbiety Ceglarek jest mi doskonale znana, czytałam wszystkie poprzednio wydane książki. Z każdą kolejną podobały mi się coraz bardziej, jak będzie z najnowszą dylogią "Dom z kryształu" oraz "Biznesowa miłość"? Czy autorka trafiła w mój gust?

Dagmara Stoczek-Promańska mieszka w Warszawie z mężem Romanem oraz trójką dzieci: Jagodą, Małgosią oraz Piotrusiem. Pracuje jako pielęgniarka w jednym ze szpitali, gdzie pomaga pacjentom. Szkoda, że sobie nie potrafi... Latami pozostaje pod wpływem tyrana, który niszczy jej samoocenę, bije, sprawdza jej maile. Sytuacja nie zmieniła się nawet po wyprowadzce do domu z ogrodem na obrzeżach Wiednia. Dagmara ukrywa przed mamą i siostrą prawdę, nie chce ich wciągać w swoje problemy i twierdzi, że Roman się zmienił. Co się musi wydarzyć, by zrozumiała, że musi wreszcie podjąć jakąś decyzję? Czy Roman zostawi ją w spokoju?

"Łatwo komuś dawać wskazówki, trudniej samemu podejmować trafne decyzje." *

Przez długi czas współczułam Dagmarze, że każdy dzień rozpoczyna i kończy u boku 'damskiego boksera'. Wczuwałam się w jej ból, wraz z nią odczuwałam strach, niepewność i lęk nie tyle o siebie, co o dzieci. Zaciskałam kciuki, by wreszcie przejrzała na oczy, posłuchała swoich pociech i rodziny, żeby zmierzyła się z prawdą o mężu i jego tajemnicach a finalnie, by od niego odeszła. Bohaterka nie pozyskała mojej sympatii - denerwowało mnie jak długo trwała w krzywdzie, nie potrafiąc podjąć żadnej konkretnej decyzji - ani w przypadku Romana, ani pojawiających się później adoratorów. Sama nie wiedziała czego chce, z kim chce być, kto jakie życie może jej ofiarować i wreszcie - kogo tak naprawdę darzy uczuciem. Dawała wszystkim nadzieję, dziwiąc się później, iż oni chcą jednoznacznej decyzji.

Bohaterka wciąż walczy z przeciwnościami losu. Niezależnie od tego czy przebywa w Polsce czy w Austrii. A to bijący ją i oskarżający o zdradę mąż, a to namolny adorator i niechciane oświadczyny, a to rewelacje wujka Kazimierza i straszna prawda o przyjaciółce. Na szczęście na jej drodze staną również prawdziwi przyjaciele, oddane psy a przede wszystkim będzie otoczona opieką, miłością i wsparciem dzieci, siostry i mamy.

Powieść "Dom z kryształu" napisało samo życie... to znaczy Elżbieta Ceglarek, która zaczerpnęła tematykę wprost z codzienności niejednej kobiety. Nie tylko Polki. Bowiem przemoc domowa, bicie, poniżanie, ciągłe awantury dotykają kobiety na całym świecie. I tylko od ich siły, determinacji oraz wsparcia rodziny czy przyjaciół zależy czy będą potrafiły uciec z toksycznego związku. Gorzej, jeśli będą ukrywały siniaki, tuszowały przecięte wargi i szły w zaparte, że mąż czy partner się zmienił. Powinny zdobyć się na odwagę zwłaszcza, gdy na takie sytuacje patrzą dzieci. Ne narażać ich na stres i swoje niespodziewane pobyty w szpitalu.

"Zawiodłam się w wielu sprawach. Myślami snułam się gdzieś poza rzeczywistością. Niczym zagubiony statek zaglądałam do portów, lecz żaden nie okazywał się tym właściwym. Osadzona na mieliźnie marzeń czekałam na miłość."**

* E. Ceglarek, "Dom z kryształu", Wydawnictwo Literackie Białe Pióro, Warszawa 2020, s. 207

** Tamże, s. 282

Wielokrotnie czytałam powieści, w których głównym tematem była przemoc- zarówno ta fizyczna, jak i psychiczna. Siniaki i wszelkie inne ślady uderzeń są jak najbardziej nieakceptowane i nie dotyczą tylko kobiet- rzadko bowiem przytacza się historie, w których to mężczyzna doświadcza bólu i upokorzenia. Co jednak, jeśli poza wymienionymi obrażeniami jesteśmy nękani, zastraszani, boimy się własnego cienia, a co dopiero partnera? Taką oto opowieść próbowała nam zaserwować Elżbieta Ceglarek, autorka jak dotąd pięciu powieści. Użyłam słowa PRÓBOWAŁA, ale dlaczego? Już wyjaśniam. Otóż wątków z przemocą w tle jest w naszej literaturze całe mnóstwo, są powtarzalne. Trzeba jednak taki temat umiejętnie przedstawić, a dodatkowo uczulić czytelnika, wskazać mu odpowiednią drogę postępowania, wyłożyć bardzo kluczowe sygnały, jak zachowuje się partner-sadysta psychiczny i damski bokser. W przypadku „Domu z kryształu” było dobrze do połowy książki, a potem autorka nieco się zatraciła…. Ktoś tu już napisał, że Dagmara, czyli główna bohaterka, zbytnio skakała z kwiatka na kwiatek, a ja do tego stwierdzenia mocno się przychylam. Co za dużo, to niezdrowo.

Dagmara i Roman oraz ich trójka dzieci: Piotruś, Jagoda i Małgosia. Niby zwyczajna rodzina, jakich pełno w Polsce. Są o mieszkańcy Warszawy, ON zajmuje się architekturą, zaś ona to kobieta z misją- pracuje w szpitalu jako pielęgniarka i tak naprawdę to jedyny zawód, jaki potrafi wykonywać. Niestety, często dzieje się tak, że w czterech ścianach dochodzi do dramatów. Okazuje się bowiem, że Roman nie jest do końca normalny- bije Dagmarę, wyzywa ją od najgorszych, a potem jak gdyby nigdy nic obiecuje zmianę. Mało tego- Dagmara musi niemal z wszystkiego się tłumaczyć, ma ona także notorycznie sprawdzaną pocztę. Zwykłą sąsiedzką rozmowę Roman uznaje za zdradę. Ile jednak można komuś wybaczać i liczyć na poprawę? Złe zachowania Romana widzą dosłownie wszyscy-dzieci, siostra Dagmary, Natasza, jej matka, a nawet znajomi. Wszyscy, poza samą poszkodowaną, która to zawsze znajdzie sposobność, by go wytłumaczyć przed innymi. O kobiecie można powiedzieć, że nosi różowe okulary, a wszelkie przejawy troski o nią uznaje za niepotrzebne wtrącanie się w jej małżeństwo. Sama przemoc to nie wszystko- cała rodzina zostaje zmuszona przez Romana do przeprowadzki w okolice Wiednia, a konkretnie do Ottarking. Jak kobieta poradzi sobie na obczyźnie- bez pracy, perspektyw i bliskich jej osób? Czy Roman stanie się jeszcze gorszym oprawcą? O tym czytelnicy muszą przekonać się sami.

Gdy czytałam pierwsze sto stron powieści, było mi bardzo żal poszkodowanej. Przypomniałam sobie historię znajomej, która także tkwiła w tak toksycznej relacji. Co można wtedy zrobić? Wtrącenie się nie da dobrego efektu, wręcz przeciwnie, sadysta zemści się jeszcze bardziej. Bezczynność także dobija, bo jak można widzieć czyjąś gehennę i nie reagować? Błędne koło, prawda? Przemoc domowa to bardzo ważny, ale trudny temat i obyśmy nigdy nie musieli tego doświadczać. Niestety, człowiek potrafi świetnie grać, maskować swoje prawdziwe ja- w towarzystwie udaje słodkiego, czułego partnera, by w zaciszu własnego domu pobić żonę/partnerkę. A same przeprosiny? Na jak długo działają? Czy o kobietach zostających z sadystami można mówić źle? A co z dziećmi, które muszą to wszystko obserwować? Jakie wzorce wyniosą z domów?

Bardzo chciałabym powiedzieć, że książkę warto przeczytać, ale ja nie byłam z niej zbytnio zadowolona. W późniejszej części fabuły autorka chyba nie miała dobrze ułożonego planu i zrobiła z Dagmary kogoś dziwnego- niezdecydowanego, mało ambitnego, wykorzystującego uczucia nowych adoratorów. Nikt nie powiedział, że bohaterka nie może na nowo się zakochać, ale jej późniejsze dialogi były po prostu mdłe, dziwne, mało interesujące. Czy przeczytam tom drugi? Zawsze uważam, że trzeba dać szansę nowo poznanej pisarce, zatem spróbuję dowiedzieć się, jakie perypetie czekają jeszcze Dagmarę, Romana i ich dzieci. Czy polecam? Powiem tak: to Wasza decyzja, co kto woli. Powieść nie jest beznadziejna, ale też nie rewelacyjna, gdyż temat w niej zawarty powinien być zobrazowany nieco inaczej. Nie namawiam, ale i nie odmawiam czytania.

''Dom z kryształu'' (tom 1) autorstwa Pani Elżbiety Ceglarek to powieść, w której opisuje ona problem współczesnych kobiet, o którym na ogół wstydzą się każdego z osobna opowiadać, broniąc się przed nim, jakim jest niegodne traktowanie przez mężczyzn, a w tym poniżanie, niszczenie ich psychiki i godności osobistej.

Główną bohaterką w tej powieści jest Dagmara będąca z zawodu pielęgniarką, wspaniałą mamą, żoną.

Dagmarę określiłabym, że jest kobietą, która nie do końca wierzy w siebie, gdyż musi ona pokonać wiele w swoim życiu przeszkód i przyznać się sama przed sobą do tego, że cierpi, w milczeniu w bólu fizycznym zmniejszając szanse na to, że jej życie ulegnie jeszcze, kiedykolwiek zmianie.

Dagmara często na swojej drodze zawodowej, jak i prywatnej spotyka dobrych ludzi, ale nie zawsze chętnie z nimi rozmawia na temat, co jej w duszy gra, a właściwie tuszuje swój prawdziwy ból. Toczy ze sobą osobistą walkę, z którą nie jest łatwo wygrać, ale poza tym jest bardzo inteligentna, odważna zawodowo, trzymająca się mocno swoich zasad w nawiązywaniu nowo poznanych mężczyzn.

Autorka w tej oto powieści porusza bardzo ważną kwestię przyjaźni, ale tej fałszywej, na pokaz, która działa na dwa fronty.

Dzieci Dagmary czują się zagubione, gdyż brak im poczucia bezpieczeństwa i miłości ze strony ojca odsłaniającego swoje dwie twarze nie zdają, sobie do końca z tego sprawy, na czym polega prawdziwa rola ojca.

Chciałam podkreślić to, że bardzo rzadko poruszana jest tematyka występująca u skrzywdzonych kobiet, która stanowi dla nich samych zagrożenie, a one same nie chcą opowiadać, co w danym momencie tak naprawdę czują, gdy dzieje się im krzywda w związku małżeńskim lub partnerskim, a jedynymi obserwatorami i świadkami są niewinne dzieci.

Pani Elżbieta Ceglarek autorka przeczytanej przeze mnie powieści potrafi w umiejętny sposób zaciekawić występujące u głównej bohaterki losy, ale w taki również sposób, że można zaprzyjaźnić się z nią, a przy okazji z miłą chęcią uczestniczyć w podróży jej nowego życia, które pozwoli wielu kobietom wyciągnąć wnioski z ich dotychczasowego życia czy tkwić tylko w jednym punkcie skupiając się jedynie na własnym egoizmie.

Powieść ta składa się z barwnie opisanych i skonstruowanych 8 rozdziałów.

Lubię czytać powieści autorstwa Pani Elżbiety Ceglarek, gdyż poprzez dokonywaną przez nią codzienną obserwację życia potrafi ona przedstawić blaski i cienie życia kobiet i w delikatny sposób ona ujmuje, ich problem dając nadzieje, że we współczesnym świecie istnieje światełko w tunelu na rozwiązanie problemu z udziałem osób bliskich, przyjaciół, na których można tak naprawdę w każdej sytuacji liczyć.

Polecam przeczytać tę powieść.

Są tacy mężczyźni, słabi mężczyźni, którzy w związkach szukają potwierdzenia własnej wartości. Nie robią tego niestety przez bezwarunkową miłość, ale przez przemoc. W takie toksyczne relacje wikła się coraz więcej kobiet, spragnionych fałszywej miłości i poczucia bezpieczeństwa. Niestety wchodząc w związek z takim mężczyzną nie ma co liczyć, że życie kiedykolwiek będzie wyglądało tak, jak w naszych snach. Mieszanka przemocy fizycznej z psychiczną, a przy tym mistrzowska gra aktorska tych mężczyzn, którzy dla świata jawią się, jako idealni, niszczy życie tych kobiet, odbierając im poczucie własnej wartości, sprawiając, że same w sobie zaczynają doszukiwać się problemów, usprawiedliwiając nieustannie partnera.

Pozornie Dagmara Stoczek-Promańska jest szczęśliwą mamą trójki dzieci i żoną przedsiębiorczego Romana. Mieszkają w mieszkaniu w Warszawie, a Dagmara pracuje jako pielęgniarka i jest cenionym członkiem personelu. Dwie córeczki i syn dopełniają ten sielski obrazek, a wszystko byłoby iście bajkowe, gdyby nie fakt, że Romanowi daleko zarówno do idealnego męża, jak i ojca. Nie jest zbytnio zainteresowany wychowywaniem dzieci, za to wyjątkowo chętnie używa przemocy wobec swojej żony, nieustannie podejrzewając ją przy tym o zdradę. Paradoks polega na tym, że ON sam nie jest wierny, choć planując całkowitą zmianę życia rodziny, obiecuje poprawę.

W tę zmianę nie wierzy tak naprawdę nikt, poza Dagmarą. Choć jest pełna obaw, ulega namowom Romana, by porzucić dotychczasowe życie w mieście i wyprowadzić się do pięknego domu na wsi, zlokalizowanego … na przedmieściach Wiednia. Roman chce bowiem wyjechać z Polski i poza granicami kraju rozkręcić interes. Niestety przemiana, którą przechodzi mężczyzna przed wyjazdem, tak naprawdę jest pozorna. Z dala od rodziny i znajomych Roman znów czuje się pewnie i udowadnia Dagmarze na każdym kroku, kto tu tak naprawdę rządzi…

Czy Dagmarze uda się przerwać tę spiralę przemocy? Czy zdarzy się coś, co wyrwie kobietę z tego marazmu? A może Roman ostatecznie się zmieni i będzie kochającym ojcem i mężem? Zapewne kobiety, które znajdują się w podobnej sytuacji, jak Dagmara, będą potrafiły przewidzieć możliwy scenariusz. Warto go jednak zweryfikować za sprawą niezwykle przejmującej powieści o przemocy, manipulacji i upodleniu, pt. „Dom z kryształu”, będącej pierwszym tomem serii. Autorka, Elżbieta Ceglarek, w opublikowanej nakładem Wydawnictwa Literackiego Białe Pióro książce, odsłania przed nami prawdziwą naturę toksycznego związku, a zaglądając do domu i pokazując nam tę smutną codzienność uświadamia nam także, że tacy ludzie, jak Dagmara i Roman, są wśród nas, być może nawet osobiście ich znamy. Ona, robiąca dobrą minę do złej gry, on, stwarzający pozory idealnego mężczyzny, oboje wcielający się w role i noszący maski, które zdejmują wyłącznie w czterech ścianach własnego domu. Być może są naszymi sąsiadami, być może nawet Elżbieta Ceglarek opisuje nasz własny związek…

Autorka w niezwykle przenikliwy sposób portretuje życie rodziny, jakich niestety wiele nie tylko w naszym kraju. Przemoc fizyczna i psychiczna występują w związkach częściej, niż myślimy. Historia ta jest tym bardziej dojmująca, że Dagmara jest pielęgniarką, co uświadamia nam, że nikt nie jest odporny na przemoc, niezależnie od statusu materialnego czy wykształcenia. Autorka dokładnie przygląda się nie tylko wzajemnym stosunkom pary, ale również samej Dagmarze i jej gonitwie myśli, nieustannemu wahaniu, odpuszczaniu i uleganiu Romanowi. Możemy być również świadkami jej powolnej przemiany i uświadomienia sobie, że jej życie nigdy nie ulegnie zmianie, jeśli ona sama go nie zmieni. To, że nie ma w niej zgody na kolejną miłość, dla której musi się naginać i zmieniać pokazuje również nam, że niekiedy warto dać sobie czas, pobyć ze sobą, nacieszyć się codziennością, niekoniecznie u boku mężczyzny….