Dom pełen tajemnic

🌸 "Dom pełen tajemnic" autorstwa Wioletty Piaseckiej, to pełen emocji romans obyczajowy o miłości i marzeniach.

🌸 Sara to młoda szlachcianka, która marzy o zostaniu pisarką.

Jednak czasy, w których żyje nie sprzyjają takim marzeniom, a kobieta ma określoną rolę w społeczeństwie i jej głównym celem powinno być wyjść za mąż, oraz urodzić dzieci.

Rodzice nie popierają marzeń Sary, i aby uniknąć skandalu próbują ją zmusić do małżeństwa ze starszym magnatem.

Czy Sara sprzeciwi się woli rodziców?

Czy spełni swoje marzenie?

Jaka przyszłość ją czeka?

🌸 Czytałam już kilka książek autorki, i polubiłam jej styl pisania, także nie wahałam się ani chwili, aby sięgnąć po jej najnowszą powieść. Muszę przyznać, że nie jest to lekka książka, a historia Sary naprawdę mnie poruszyła, i wywołała mnóstwo emocji.

Ja jestem niezwykle niezależną osobą, i nie mogę sobie wyobrazić, życia w XIX wieku, gdzie kobiety nie miały praktycznie żadnych praw, i nie mogły podążać za swoimi marzeniami. Współczułam naszej bohaterce, i aż serce mi się krajało, jak czytałam, przez co musiała przechodzić.

Jest to niezwykle ciekawa i wciągająca lektura o niezwykłej kobiecie, która pomimo bólu i upokorzenia, była w stanie zawalczyć o swoje szczęście.

Jeśli nie czytaliście jeszcze żadnej książki autorki, to największy czas to zmienić. Gorąco wam polecam jej książki.

Cześć Wszystkim w tym pięknym i słonecznym dniu niedzielnym.

Jakie dziś plany? Ja korzystam z pięknego słonecznego dnia i się wygrzewam w ogrodzie.

Bardzo lubię czasem się cofnąć do czasów gdzie spotykam piękne Damy oraz dystyngowanych Panów i tym razem zrobiłam to za sprawą książki „Dom pełen tajemnic” Wioletta Piasecka, wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Kobieta w tych czasach ma określoną z góry rolę ma wyjść za mąż, urodzić dzieci przyszłych dziedziców i dbać o mir domowy. A co jeśli marzy  o własnoręcznie napisanej powieści, która sygnowana jest jej nazwiskiem?

Takie marzenia ma Sara Leokadia Wolska, buja w obłokach i piszę powieść, jednocześnie unikając za mąż pójścia, co nie do końca podoba się jej rodzicom.

Tak, więc rodzice bojąc się skandalu postanawiają zmusić Sarę do ślubu ze starszym majętnym magnatem.

Jednak czy kobieta będzie szczęśliwa? Co dzieje się w zaciszu małżeńskiej alkowy?

Jak potoczą się losy młodej księżnej, gdy pojawi się Bruno?

Przez książkę dosłownie przepłynęłam pomimo, że nie jest to łatwa historia. Otrzymałam sporo emocji i niejednokrotnie potoczyła się łza po policzku. Autorka opisała życie kobiety, która ma marzenia jednak zostają stłamszone przez rzeczywistość, która jest szara, brutalna, bolesna.  Aranżowane małżeństwa są na porządku dziennym, rodzina w trosce o szczęście córki wybiera kandydata, ale czy ta osoba jest zawsze właściwa? I czy rzeczywiście chodzi o szczęście dziecka? Tu autorka nie zostawia złudzeń, pokazuje jaka była brutalna rzeczywistość w tamtych czasach. Kobieta praktycznie nie ma żadnych praw, nie ma nic do powiedzenia, jej rolą jest pięknie się uśmiechać, nie skarżyć, nie odzywać. Zastanawiałam się ile może znieść drobna kobieta, bohaterka pokazała, że wiele, podziwiałam Sarę za silną wolę, że  pomimo chwil słabości, bólu jaki przeżyła i doświadczyła potrafi się podnieść i zawalczyć. Warto wspomnieć o ludziach, którzy otaczali dziewczynę o ich obłudzie, życiu na pokaz. Bardzo podobała mi się postać kuzynki i zarazem przyjaciółki Sary, która niejednokrotnie zbłądziła, ale potrafiła przyznać się do błędu i starała go naprawić.

Mogłabym pisać o tej książce i pisać, skradła moje serce i zostanie ze mną na długo. A Wam książkę polecam i życzę miłej lektury.

Ostatnio trafiają mi się same perełki. I do tych perełek należy „Dom pełen tajemnic”. Książka nie tylko wciągnęła mnie do swojego świata, ale również dostarczyła wielu emocji.

Młodziutka Sara należy do dziewczyn, które nie myślą o zamążpójściu tylko dlatego, że wypada. Jej największym marzeniem jest móc wydać książkę. Niestety żyje w czasach, w których kobiety nie powinny zajmować się czymś takim jak pisanie, ale domem i dziećmi. Rodzice nie pochwalali jej pomysłu i na siłę wydali ją za prawie o 30 lat starszego magnata, wdowcem Hipolitem Teofilem Reszko. Małżeństwo to nie należy do udanych. Sara nie rozumiana przez otoczenie coraz bardziej zamyka się w sobie. Do czasu aż poznaje przystojnego miłośnika literatury, Bruno Dzikowski. Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Przekonacie się sami.

Akcja książki osadzona jest w czasach, w których kobiety nie wiele miały do powiedzenia. Postacie w niej wymienione są fikcyjne, poza jedną panią, której faktycznie jako pierwszej udało się opublikować swoje dzieło. Mowa o Klementynie z Tańskich Hoffmanowa. Czytając książkę czułam wielki smutek na to w jaki sposób jest traktowana jako żona i jako kobieta Sara. Czułam również napięcie związane z tym co może zrobić Hipolit gdy dowie się o romansie swojej żony z Bruno. Byłam również ciekawa czy Sara zazna trochę szczęścia zarówno w miłości jak i czy uda się jej spełnić swoje marzenia.

Autorka posiada niezwykle lekkie pióro dzięki czemu przez książę płynie się. Zostały tutaj świetnie przedstawione realia świata, w którym rządzili tylko mężczyźni. Natomiast każda z postaci jest inna i wywołuje wiele emocji.

Jeśli lubicie powieści, które ukazują dawne czasy, to bardzo polecam „Dom pełen tajemnic”.

Sara szlachcianka, która kocha pisać i marzy aby zostać powieściopisarką, lecz jej rodzice chcą aby jak najszybciej wyszła za mąż i nie zaprzątała sobie głowy pisanie. Wydają ją za mąż za dużo starszego hrabię, który okazuje się być władczym i bezwzględnym tyranem. Sara jest nieszczęśliwa, upokorzona, zgduzgotana psychicznie i fizycznie. Rodzice nie chcą słyszeć jej skarg i bagatelizują problemy Sary. Obiecała jednak ojcu, że będzie ponownie pięć bo to czynią ją szczęśliwą. Zaczyna organizować wieczorki literackie i tam poznaje Bruna, w którym się zakochuje.

Jak potoczy się małżeństwo Sary?

Czy Sarę poniesie uczucie i chęć sięgnięcia po nieznane?

Jak potoczy się karierą pisarska Sary?

Pięknie opowiedziana historia, czułam się jak bym wraz z bohaterami cofnęła się w czasie. Opisane czasy faktycznie były bardzo ciężkie dla kobiet i szczerze współczuję Sarze, że była tak niesprawiedliwe oceniana i traktowana, lecz na końcu autorka pięknie zakończyła historię. Trochę się bałam powieści na tle historycznym, lecz w tej historii się naprawdę zakochałam i nie potrafiłam jej odłożyć póki nie przeczytałam do końca. Książka opowiada o przykryć przeżyciach Sary w małżeństwie i braku wsparcia ze strony rodziców, lecz bohaterka jest silną kobietą i z każdej nawet najgorszej traumy wychodziła z podniesioną głową.

Przepiękna historia, którą wam serdecznie polecam

[RECENZJA]

DOM PEŁEN TAJEMNIC

Autor: Wioletta Piasecka

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Premiera: 12.07.2023

PEŁNA EMOCJI I WZRUSZEŃ OPOWIEŚĆ O MIŁOŚCI I MARZENIACH PONAD PODZIAŁAMI…

To już dziesiąta powieść Wioletty Piaseckiej dla dorosłych Czytelników i czwarta wydana przy współpracy Wydawnictwa Skarpa Warszawska. Książek przybywa, ale Autorka sprawia, że każda kolejna jest jeszcze lepsza niż poprzednia. Tym razem Wioletta Piasecka zabiera nas do DOMU PEŁNEGO TAJEMNIC i funduje Czytelnikom podróż w czasie. Jest to bowiem książka z historią w tle.

Początkowo miałam małe obawy co do tej książki, ponieważ czytam tylko historie dziejące się we współczesnych czasach. Nie do końca byłam przekonana czy odnajdę się w klimatach z dawnych lat. Jednak wiedziałam, że imię i nazwisko Autorki na okładce to gwarancja świetnie napisanej książki. I oczywiście nie zawiodłam się.

Sara Leokadia Wolska – dwudziestodwulatka, córka Klementyny i Ambrożego Wolskich. Mieszka wraz z rodzicami w Braniewie. Marzy o tym by zostać poczytną powieściopisarką. Wciąż oddaje się swojej pisarskiej pasji. Nie jest jednak rozumiana przez najbliższe otoczenie. Zamążpójście ją przeraża. Nie wyobraża sobie siebie w roli żony i matki. Rodzice pragną po swojemu uszczęśliwić jedyną córkę i aranżują dla niej związek małżeński. Ich kandydat – Hipolit Teofil Reszko, jest znacznie starszy od Sary, ma duży majątek, prowadzi liczne interesy w kraju i za granicą. Stanowi niezły matrymonialny kąsek dla wielu kobiet. Ale czy dla Sary? Dziewczyna wkrótce na swojej drodze spotyka Bruna Dzikowskiego – młodego i przystojnego literata. Może to właśnie on zostanie ukochanym dziewczyny? Co zwycięży: miłość, rozsądek, marzenia?

Czytałam książkę z podziałem na dwie części, początek historii Sary w domu w Braniewie i później w posiadłości Hipolita w Karczewie. Historia niesamowicie wciąga, zawsze zaznaczam sobie ciekawe fragmenty i wartościowe sentencje, tym razem podczas czytania przepadłam. Fabuła jest bardzo ciekawa i do tego nieprzewidywalna. Autorka w znakomity sposób oddaje klimat tamtych lat. Mocno trzymałam kciuki za Sarę i jej książkę. Bardzo chciałam, żeby w końcu jej się udało, żeby była szczęśliwa w życiu prywatnym i odniosła sukces jako powieściopisarka. Los nie był jednak dla niej łaskawy. W książce zostało opisanych dużo bolesnych i smutnych scen, ale prawdziwe życie składa się nie tylko z radości, ale i smutków. Podobał mi się pomysł z przedstawieniem Sary jako pionierki wśród pisarek, super wątek również z piątkowymi spotkaniami literackimi. Dziś powoli zapominamy o tym jaką trudną i długą drogę musiały przejść kobiety by być w obecnym miejscu. Cały czas wszędzie pierwsze miejsce zajmowali mężczyźni. Kobieta miała być tylko matką, żoną i gospodynią. Na szczęście w dzisiejszych czasach kobiety są już postrzegane inaczej.

Wioletta Piasecka pokazuje, że warto walczyć o marzenia i wierzyć w siłę miłości. Zawsze dopóki walczymy mamy szansę na zwycięstwo. Nigdy nie wolno się poddawać. Tym razem sporo czarnych charakterów wśród męskich bohaterów. Myślę, że Czytelniczki będą zaskoczone, ciężko wybrać ulubieńca wśród panów. Piękne i dopracowane wydanie okładki i wnętrza książki. Fenomenalna powieść, emocje i wzruszenie, odważna i silna główna bohaterka, walka o marzenia i potęga uczuć. Serdecznie polecam. I już teraz czekam na ZAKOCHANĄ SŁUŻĄCĄ czyli dalsze losy Sary Leokadii Wolskiej napisane z perspektywy Marty Skowronek.

Wioletta Piasecka zdobyła nie małe uznanie w gronie polskich czytelników, ponieważ jej książki pisane są z pasją oraz oddaniem. To się czuje, gdy każdą stronę wypełniają silne emocje a bohaterowie przypominają nas samych. Nic więc dziwnego, że i "Dom pełen tajemnic" wskakuje na wysoki poziom jako lektura zdecydowanie warta uwagi.

Przenosimy się do przeszłości, zakładamy piękne suknie i podajemy rękę szlachcicom, którzy wydają się nosić głowy zdecydowanie zbyt wysoko. Zagłębiamy się w świecie ideałów, ponadczasowych wartości nie zawsze do przeskoczenia a także intryg, które skutecznie dokuczają wszystkim wstępnie niezainteresowanym. Autorka zbudowała fabułę na bazie powieści obyczajowej z klimatem kostiumowym, w której bohaterowie odgrywają kluczowe role i mają coś do powiedzenia.

Sara Leokadia Wolska pisze powieść, którą zamierza podbić serca czytelników na całym świecie, ale rodzina nie jest przychylna jej pomysłowi. W końcu żyje w czasach, kiedy kobiety nie miały zbyt wiele do powiedzenia. Na szczęście jest Hipolit Teofil Reszko, dużo starszy od Sary majętny magnat, który uwolni rodzinę od zbędnych trosk biorąc kobietę za swoją żonę. Tylko, że bycie kurą domową zaczyna Sarę przytłaczać a gdy pojawia się w jej polu pewien młody miłośnik literatury, zmysły zaczynają się rozpalać...

To barwna opowieść z widocznie wykorzystanym potencjałem. Pisana jest pomysłowo i z naciskiem na dorosłego odbiorcę, ponieważ (co pozytywnie mnie zaskoczyło) pojawiło się w niej sporo pikantnych, ale i smacznie napisanych scen. Różnorodny przekrój bohaterów dostarcza dobrej zabawy, ponieważ jednym się kibicuje, innych się nie znosi a poruszane kwestie moralne i społeczne dodają wszystkiemu wiarygodności. Zabawne dialogi, przewrotne sceny oraz ważne tematy łączą się w jedną spójną całość, która na trzystu stronach dostarcza nam niekłamanej przyjemności czytania. Klimat, atmosfera oraz zwroty akcji (subtelne, ale za to ciekawe) tylko utrzymują w przekonaniu, że Wioletta Piasecka doskonale wie jak pisać.

"Dom pełen tajemnic" przywołuje wiele pozytywnych emocji. To przygoda, która wypełnia naszą wyobraźnię i zaprasza do świata barwnych bohaterów. Idealna na leniwe popołudnie, do poczytania w ciszy i spokoju, oderwania myśli od codziennych obowiązków, gwarantująca przygodę pełną pięknych sukien choć ograniczonych praw kobiet, gdzie mężczyzną wydaje się, że mogą wszystko a jednak to płeć piękna trzyma rękę na pulsie. Całkowity i bardzo pomysłowy emocjonalny misz-masz!

Mam to szczęście, że mogę być kobietą układającą swoje życie według własnego planu. Mogę być sobą i spełniać marzenia motywowana przez moich najbliższych, którzy we mnie wierzą i cieszą się wszystkim tym, co sprawia, że ja czuję się szczęśliwa. Odkąd pamiętam akceptowali moje wybory i decyzje, dzięki czemu budowali moje poczucie własnej wartości, przez co dziś czuję się silna i odważnie kroczę przez życie. Z perspektywy dzisiejszych czasów wydaje się to takie oczywiste i naturalne, jednak często zapominamy o tym, że abyśmy my kobiety mogły dziś czuć się naprawdę wolne i żyć w zgodzie ze sobą i własnymi pragnieniami musiało upłynąć wiele czasu, a inne kobiety musiały o to usilnie zabiegać naprawdę wiele ryzykując.

Abyście mogli przekonać się niemalże na własnej skórze, jak wyglądały realia tamtejszych czasów i jak trudne były one dla kobiet wspólnie z autorką Wiolettą Piasecką zabierzemy was w podróż do przeszłości, a wehikułem czasu będzie najnowsza powieść pisarki - „Dom pełen tajemnic”, o której chcę wam nieco opowiedzieć.

Zanim jednak postaram się zachęcić was do sięgnięcia po książkę, nadmienię tylko, że jest ona dziesiątą powieścią dla dorosłych, którą Wiola oddała w ręce swoich czytelników, ale czytając ją poznamy zupełnie nowe oblicze jej twórczości. Wiola wspaniale rozwija swój warsztat pisarski i nieustannie nas zaskakuje próbując czegoś dla siebie nowego, a dla nas niezmiernie ciekawego. Tym razem padło na powieść obyczajową z historią w tle. Jak sama przyznaje jest to dla niej zupełnie nowe doświadczenie pisarskie, a jak w moim odczuciu sobie z nim poradziła, dowiecie się już za chwilę.

Zatem, bez zbędnego przedłużania, skupmy się na samej książce. Na jej kartach przenosimy się do XIX wieku i trafiamy do posiadłości Ambrożego i Klementyny Wolskich. Szlachciców, w których sercach gości niepokój o przyszłość ich jedynej córki Sary Leokadii. Śmiało można powiedzieć, że młoda szlachcianka nie przystaje do czasów, w których przyszło jej żyć. A to dlatego, że ma marzenia i pasję, na co w świecie zdominowanym przez mężczyzn nie ma miejsca. Jedyne, na czym młode panienki powinny się skupiać to przyjęcia i flirty, aby dobrze wyjść za mąż, a potem być przykładną żoną i dobrą matką. Tymczasem Sara chce zostać pisarką. Wydać własną powieść i podbić środowisko prasy, które obecnie jest tylko przestrzenią dostępną mężczyznom. Zarówno matka, jak i ojciec dziewczyny uważają to marzenie córki za dziwactwo i obawiają się, że te jej fanaberie sprawią, iż nigdy nie wyjdzie za mąż. Straszna wizja staropanieństwa córki, a tym samym kompromitacji towarzyskiej sprawia, że decydują się zaaranżować jej małżeństwo z dużo starszym od Sary mężczyzną księciem Hipolitem Teofilem Reszko. Małżeństwo przeraża dziewczynę, ale wpajane jej od dziecka posłuszeństwo wobec rodziców skłania ją do odgrywania narzuconej jej roli. Tak oto rozpoczyna nowe życie u boku zamożnego wdowca, magnata, które według wyobrażeń roztaczanych jej przez matkę ma płynąć w luksusach i szczęściu.

W tym momencie dochodzimy do bardzo ważnego wątku poruszonego w powieści, który mnie samą skłonił do głębokich refleksji. Otóż jak się przekonacie, czytając książkę, to wszystko, o czym mówiła córce Klementyna, miało się nijak z prawdziwym życiem w małżeństwie, na które ta młodziutka dziewczyna nie była przygotowana. Za zamkniętymi drzwiami domu męża spotkało ją piekło, w którym została obdarta z godności. Sara nigdy nie kochała, nie wie, czym jest miłość, a niestety konwenanse nie pozwalały kobietom mówić otwarcie o tym, jak wygląda zakulisowe życie po ślubie w czterech ścianach małżeńskiej sypialni. Nieustannie dziewczętom powtarza się tylko to, że muszą być posłuszne i oddane mężowi tworząc dla niego i dla ich dzieci domowe ognisko, którego będą strażniczkami. W bolesnym zderzeniu z tym, o czym kobiecie nie wypada mówić otwarcie, Sara odebrała jeszcze jedną trudną lekcję. Nie okazuj na zewnątrz swoich emocji i tego, co czujesz, a swoje cierpienie znoś z pokorą i nie pokazuj go innym. Niemalże na naszych oczach młoda mężatka zamyka się w sobie, a jej radość życia i blask jej pięknych oczu gaśnie.

Wszystko zmienia się w momencie, kiedy na drodze księżnej Reszko staje młody i przystojny literat Bruno Dzikowski. Nie tylko sprawia, że wraca jej ochota na pisanie, które stało się ucieczką od gorzkiej rzeczywistości, ale także budzi w niej zakazane uczucie do niego, które wywołuje w kobiecie silne porywy serca. Tylko czy na pewno Sara właściwie ulokowała swoje uczucia? Tego już musicie dowiedzieć się sami spędzając czas z tą wspaniałą książką.

Teraz poświęćmy chwilę uwagi samemu tytułowi książki, ponieważ uważam, że doskonale odzwierciedla on to, czego oczekiwało się w tamtych czasach od przykładnych i oddanych żon. To, co dzieje się w twoim domu niech zostanie jego tajemnicą. Nawet jeśli spotyka cię krzywda wymierzona ręką męża wybaczaj, a swoje cierpienie przeżywaj w samotności. Nie dziel się z nikim tym, co naprawdę czujesz, by nie trafić na ludzkie języki i nie stać się obiektem plotek. Nawet jeśli twoje serce przepełnia smutek, żal i rozczarowanie życiem małżeńskim, przywdziewaj maskę pozorów. Uśmiechaj się, niech wszyscy myślą, że jesteś szczęśliwa.

Po przeczytaniu tej powieści jestem wdzięczna losowi za to, że żyję tu i teraz. Poznając perypetie głównej bohaterki, bardzo często stawiałam się na jej miejscu i z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że bardzo trudno byłoby mi udźwignąć ciężar tego, co ją spotkało i czemu musiała się poświęcić. Kibicowałam jej szczęściu, ale do samego końca książki autorka jej nie oszczędza i mocno doświadcza. Przez co my czytelnicy nie wiemy, czy to w pełni zasłużone szczęście w końcu do niej przyjdzie. Choć, jak wspomniałam na początku recenzji takiej odsłony twórczości autorki jeszcze nie znamy, to jest jednak coś, co ciągle pozostaje niezmienne i stało się już jej znakiem rozpoznawczym. To oczywiście emocje, które są specjalnością autorki. Tutaj również odczujemy ich prawdziwy rollercoaster. Przez to, że sama postać Sary, jak również jej przeżycia są bardzo autentyczne, odczuwalne podczas czytania książki emocje są silne i mocno wpływają na samego czytelnika. W konsekwencji czego razem z Sarą płakałam, czułam jej ból, upokorzenie, cierpienie, ale także miłość i nadzieję.

Wszystko to sprawiło, że od książki nie mogłam się oderwać, czytając ją z bijącym sercem i zapartym tchem. Cały świat wokół mnie przestał istnieć, a ja czułam ją całą sobą. Jedyne czego żałuję to, że tak szybko się skoczyła. Zdecydowanie chcę więcej i mam nadzieję, że Wiola i wydawnictwo Skarpa Warszawska nie każe nam długo czekać na kontynuację.

Koniecznie przeczytajcie „Dom pełen tajemnic”, ta książka to samo życie. Poczujecie w niej cierpienie kobiety zakutej w kajdany norm życia osób wysoko urodzonych, ból straty, determinację w walce o siebie i swoją godność, ale także doświadczycie ukojenia, jakie niesie nadzieja i miłość.

Wioletta Piasecka zabiera nas do XIX wieku. Wiecie, że uwielbiam ten okres w literaturze, dlatego nie ukrywam, że byłam ogromnie ciekawa, jaką historię będzie mi dane poznać na kartach "Domu pełnego tajemnic". 

Historia jest na wskroś przesiąknięta smutkiem. Ogromnie przejmujemy się losem Sary. Kibicujemy jej w spełnieniu największego marzenia o wydaniu książki. W XIX wieku tylko twórczość wychodzącą spod ręki mężczyzn traktowano poważnie. Kobietom nie przystało takie zajęcie. Miały zajmować się sprawami domu. Czy kobieta w tamtych czasach nie miała prawa do marzeń? Przecież życie w stałym poświęceniu, wyrzeczeniu i robieniu dobrej miny do złej gry to nie życie.

Podobna sytuacja miała się, jeśli chodziło o miłość. Młodym kobietom zwykle rodzice narzucali mariaż. Tak właśnie stało się w przypadku Sary. Ona nie miała nic w tej kwestii do powiedzenia. A gdzie w tym wszystkim jej szczęście? 

Jak ja nie cierpię Hipolita! Co za podła kreatura! To jeden z tych bohaterów, których absolutnie w żaden sposób nie da się polubić. Te jego intrygi, manipulacje, podstępy, knucie, jak tylko uprzykrzyć życie żonie i innym. Gra pozorów pełną gębą. I stałe pragnienie zemsty na każdym, kto tylko nie wpisuje się w jego plany.

Z kolei bardzo polubiłam Martę służącą Sary. To wspaniała, wielce oddana, a do tego pełna życiowej mądrości kobieta. Z kolei kuzynka Marianna... z nią było różnie. W jednym momencie jej nie lubimy, ale za chwilę wydarza się coś, co karze nam zmienić o niej zdanie. I tak kilka razy. Była podatna na manipulacje, i dlatego w pewnym sensie to tłumaczy jej zachowanie. Jeśli zaś chodzi o Brunona, to zaskoczyła mnie jego postać. Autorka pokierowała jego osobą, w kierunku, jakiego się nie spodziewałam. Ale czy pozytywnym, czy nie, to już musicie sami sprawdzić.

"Dom pełen tajemnic" to pełna emocji powieść, w której spotkamy samotność, tęsknotę, niezrozumienie, rezygnację, ból, upokorzenie, strach, wyrzuty sumienia, tajemnice, pasję pisania i marzenia o spełnionej miłości. Polecam bardzo, nie będziecie zawiedzeni! 

„Dom pełen tajemnic” to historia dziewczyny, która chciała spełniać swoje marzenia, ale życie napisało dla niej inny scenariusz.

Sara Leokadia Wolska marzy o podbiciu świata literackiego. Kiedy pisze zapomina o wszystkim. Rodzice bojąc się staropanieństwa jedynej córki, wydają ją za mąż za dużo starszego, majętnego wdowca Hipolita Teofila Reszko. Szybko okażę się, że mąż wcale nie szanuje swojej żony, zdradza ją i bije. Kiedy Sara traci nadzieję na lepsze życie i spełnianie marzeń na horyzoncie pojawia się młody, przystojny miłośnik literatury Bruno Dzikowski. Dziewczyna po raz pierwszy przekona się, co to znaczy być kochaną.

Jaki wpływ na życie Sary będzie miało zaaranżowane małżeństwo bez miłości?

Sara to dziewczyna, która pokaże wszystkim, że warto walczyć o siebie. Pomimo zadanych ran, śmierci dziecka i zdrady, kobieta udowodni, że nie tak łatwo ją złamać.

Autorka przenosi nas w czasy kiedy kobiety nie miały nic do powiedzenia, a męża wybierali im rodzice.

Polecam

,,Czuł się jak arcymistrz. Upajał się skrajnymi emocjami tych, których dosięgała jego zemsta. Nikomu nie odpuścił, a zemstę lubił smakować na zimno. "

Chyba żadna współczesna kobieta nie chciałaby żyć w dawnych czasach. Dlaczego? Choćby dlatego, że kobiety w tamtych czasach nie miały nic do powiedzenia. Musiały godzić się na wszelkie decyzje podjęte przez matkę czy ojca, nie mogły spełniać marzeń, wychodziły za mąż za kandydata wybranego przez rodzinę, gdyż miłość tutaj nie miała większego znaczenia. Liczyła się majętność, tytuł i tym podobne sprawy. Młode kobiety wychodziły za mąż za obrzydliwych starych facetów. Przepraszam, że tak dosadnie tutaj napisałam, ale nie mogę tego pojąć, jak można było zmusić kogoś do ślubu. Niestety takie były realia. Kobieta była jak przedmiot. Musiała zawsze mieć dobrą minę do złej gry, odznaczać się jako dobra żona i pani domowego ogniska. Większość tych kobiet nie chciała takiego życia, ale nielicznym tylko udało się uciec od schematów.

W książce ,,Dom pełen tajemnic" Wioletty Piaseckiej poznajemy Sarę Leokadię Wolską. Młoda szlachcianka, troszkę z głową w chmurach, marzy o spełnieniu swojego największego marzenia- napisaniu powieści i podbiciu świata. Jednak jak już wcześniej napisałam, w dawnych czasach można było zapomnieć o rozwijaniu się i spełnianiu marzeń. Priorytetem dla rodziny było wydać córkę za mąż, aby nie została starą panną, bo to przecież wstyd. Dlatego też Sara bez prawa głosu wychodzi za mąż za dużo starszego wdowca Hipolita Teofila Reszko, majętnego magnata.

Los się w pewnym momencie do niej uśmiecha i na jej drodze staje młody literat Bruno Dzikowski, który odmienia jej życie.

Jaki kierunek wybierze Sara? Czy postanowi tkwić w nieszczęśliwym związku bez żadnych perspektyw, czy zawalczy o siebie i spełni marzenie? Czy przy okazji narodzi się miłość?

Cóż to była za książka. Na początku, mimo że rozumiałam czasy, w jakich przyszło żyć naszej bohaterce to i tak sceny, które rozgrywały się za ścianami domu Sary i Hipolita przyprawiały mnie o dreszcze, spowodowane wielką złością. Niby kobieta miała być Damą u boku Pana, a była poniewierana i gorzej traktowana niż kobieta do towarzystwa.

Autorka stworzyła wyjątkową historię. Tytuł już od początku daje nam do myślenia. Fabuła wciągająca, lecz trudna. Znajdziemy tutaj brak szacunku do kobiet, przemoc, ale także te pozytywne emocje, które dadzą nam się we znaki. Fabuła płynie swoim tempem. Nie ma tu specjalnie szaleńczych zwrotów akcji, ale mimo to czyta się ją bardzo dobrze. W niektórych momentach miałam nawet łzy w oczach.

Bardzo dobra książka. ❤️

Dziękuję za egzemplarz.

Sara Leokadia Wolska ma wielkie marzenie. Pragnie zostać pisarką i robi wszystko by to marzenie się ziściło. Niestety czasy, w których żyje nie sprzyjają ku temu by kobiety zostawały autorkami książek. Jakby było tego mało nikt nie wierzy, że dziewczyna ma talent a jej rodzice pragną jedynie dobrze wydać ją za mąż. Ku rozpaczy Sary Leokadii znajdują jej idealnego kandydata na męża, ale Sara Leokadia nie jest szczęśliwa. Jej małżeństwo jest istną katastrofą. Gdy pewnego dnia na jej drodze staje młody i przystojny literat, serce młodej kobiety zaczyna bić szybszym rytmem.

Wcześniejsze wieki były nieszczególnie łaskawe dla kobiet. Te były najczęściej traktowane niczym rzeczy. Tylko nielicznym przedstawicielkom płci pięknej udało się wybić na ponadprzeciętność. Tylko niektórym kobietom udało się spełnić marzenia. W takim świecie przyszło żyć Sarze Leokadii. Dziewczyna nie miała prawa być, kim chciała. Nie miała prawa spełnić swojego marzenia, które z czasem stawało się coraz większą obsesją. W zamian świat nie zaoferował jej wiele. Została zmuszona do ślubu z mężczyzną, który na dobrą sprawę mógłby być jej ojcem. Na dodatek był tyranem, ale tak naprawdę tym nikt się tym nie przejmował. Miał pieniądze. I trzeba było stwarzać pozory szczęścia, bo co też to ludzie powiedzą… W końcu najważniejsze były pozory…

Autorka zabrała nas w podróż do czasów, które tak naprawdę miały mało do zaoferowania kobietom. W tym na wskroś szowinistycznym świecie panie już na starcie miały gorszą pozycję. Miały podporządkować się mężczyznom. Niewskazane było by się wychylały. Najważniejsze było stwarzanie pozorów i trzymanie się absurdalnych konwenansów, które były silne zaakcentowane w niniejszej książce. Dom pełen tajemnic to książka o małych i wielkich marzeniach oraz świecie, który brutalnie próbuje je odebrać. Co prawda, nie udało mi się polubić żadnego z bohaterów, nawet egzaltowanej i oderwanej od rzeczywistości Sary, ale książka sama w sobie jest całkiem interesującą propozycją czytelniczą. Wierzę, że niniejsza pozycja książkowa podbije niejedno czytelnicze serce.