Dom bólu

"Gdy przemoc odbiera nadzieję, pragnienie wolności staje się jedynym ratunkiem."

Lata 70 i 80, mazowiecka wieś, to właśnie tutaj dorasta nasza główna bohaterka Zosia Korcz.

Dziewczynka od najmłodszych lat cierpi, ogromnie cierpi, matka stosuje wobec niej przemoc fizyczną i jak i psychiczną, nie kocha swojej córki, uświadamia ją o tym niemal codziennie. Dla kobiety azylem szczęścia i miłości była Marysia, którą pochowała a jej serce odeszło razem z nią, tak to tłumaczy sobie i Zosi.

"Zofia nie znała słowa "kocham". Nie wiedziała, czym jest rodzicielska miłość. Nie doświadczała jej. Za to bardzo dotkliwie odczuwała ból. Ból przenikający na wskroś, rozlewający się po całym ciele. Ból odbierający świadomość, gaszący w jej oczach światło, pozostawiający ogromną ciemność. Ale nie miłość..."

Zosia nie raz została skatowana przez matkę praktycznie do nieprzytomności... a gdzie ojciec? Niestety, jest zbyt uległy i słucha się żony, pomimo słów nic więcej nie zrobił.

Żyją oni dość skromnie, a wszystko przez to, że Genowefa wolała żywność rozdać po wsi, aby ją uważano i dobrze o niej mówiono, no i tak właśnie było.

Jednak to jakie piekło potrafiła zgotować swojej córce nie wiedział nikt, wszystko działo się za zamkniętymi drzwiami.

Mijają kolejne lata a w domu Kroczów wcale się nie zmienia.

Zosia podkochuje się w pewnym mężczyźnie i ma nadzieję na lepsze życie, jednak ten znajduje sobie inną.

Tak oto na jej drodze pojawia się on, Marian Leśniak, który interesuje się Zosią i obiecuje jej wiele, jednak to kim naprawdę jest przekonuje się niemal od razu.

Mężczyzna zastrasza ją a kolejnie wyrządza okropną krzywdę, a tego Zosia nie zapomni nigdy.

Myślała, że może mu zaufać... pomyliła się i to bardzo.

Jednak los chciał, aby Marian stał się jej częścią życia, aby był z nią do końca jej dni... zostają oni małżeństwem.

To właśnie od teraz życie Zosi staje się koszmarem, najprawdziwszym koszmarem.

"Dom bólu" to fenomenalna książka, bardzo bolesna historia, jak sam tytuł mówi, historia, która niejednokrotnie wstrząśnie czytelnikiem, z każdą kolejną stroną rozrywa serce, kawałek po kawałku... a poskładać będzie je ciężko. 💔

Powieść wartościowa, zdecydowanie warta uwagi, która Was zszokuje a przede wszystkim skłoni do refleksji i uświadomi nas aby oczy mieć szeroko otwarte i uważać na ludzi, przepraszam 🫢 na potwory.

Książka jest podzielona na 3 części.

1. Dzieciństwo usłane kolcami - poznamy dokładnie historię Zosi, bardzo bolesną historię z dzieciństwa. Jak można być tak uważanym, przez wszystkich uwielbianym a zamkniętymi drzwiami być najprawdziwszym potworem?

2. Dla jej dobra - dowiemy się, co rodzice Zosi zaplanowali... zaplanowali coś, co zmieni jej życie, nie na lepsze, lecz na gorsze, o wiele gorsze.

3. Trudy dorosłości - trudy?! Raczej piekło. Ale o tym przekonacie się sami.

Bardzo emocjonalna podróż przed Wami.

Czytajcie!!! 💔🥺

Bardzo wciągająca książka przeczytałam jednym tchem . Bardzo polecam.

Witam Was ponownie bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy.

Przychodzę do Was z książką, o której jest zbyt cicho, książka, która wzbudziła we mnie wiele skrajnych emocji w stosunku do osób, które dopuściły się przemocy zarówno fizycznej jak i słownej wobec własnego dziecka. Bo ważniejsze było co ludzie powiedzą a nie to co myśli i czuje dziecko i o czym marzy.

Zosia przez całe życie nie miała łatwo. Niejednokrotnie otarła się o śmierć, zamknieta w komórce,nie mogąc zaczerpnąć tchu po tym jak matce coś się nie spodobało i tak pobiła dziewczynkę, że ta z trudem łapała oddech, bo w jej chorej głowie ważniejsi byli inni nie własne dziecko.

Później w dorosłym życiu nie miała lepiej wpadła z deszczu pod rynnę, pod skrzydła przemocowego męża. Ile bólu może znieść człowiek? Jak widać w tym przypadku wiele.

Poruszająca historia o niespełnionych marzeniach, trudnym dzieciństwie, o brutalnej przemocy rodzica wobec dziecka.

Książka smutna, pełna emocji, problemów o których powinno się rozmawiać i nie zamiatać ich pod przysłowiowy dywan.

Czy istnieje jakiś limit bólu i cierpienia przypadający na jednego człowieka? Życie Zosi Korcz pokazuje, że nie, że to się nigdy nie kończy, zmienia tylko formę. Od dziecka maltretowana przez matkę, katowana do nieprzytomności, ale kto zwróciłby na to uwagę w latach 70-tych na mazowieckiej wsi? Lepiej nie widzieć i nie reagować. Przecież tylko twardą ręką można wychować dziecko tak, aby wyszło na ludzi. Nawet ojciec, który wie o wszystkim zostawia wolną rękę swojej żonie w wychowaniu córki, a wyrzuty sumienia zagłusza alkoholem. Zosia próbuje różnych sposobów, aby wyrwać się z domu, w którym zamiast miłości spotyka się tylko z przemocą, ale w jej życiu nie ma miejsca na spokój. Zmuszona do małżeństwa zamienia tylko jednego kata na innego. Mimo, że początkowo ma nadzieję na to, że będzie wiodła w miarę bezpieczne i spokojne życie szybko okazuje się, że jej mąż nie znosi sprzeciwu a alkohol robi z niego potwora.

W tej książce autorka nie bawi się w niedopowiedzenia, podaje nam prawdę czarno na białym, pokazuje przemoc taką jaka ona jest co powoduje, że czytanie jej jest trudne i bolesne, ale z drugiej strony po pewnym czasie przestaje robić na nas wrażenie. I to jest przerażające. Tak jakbyśmy się przyzwyczaili do tego o czym czytamy. Często zastanawiamy się czemu ofiary przemocy zostają ze swoimi oprawcami. Może to działa podobnie.

Największe wrażenia zrobiła na mnie pierwsza strona, pozwólcie, że zacytuję „Dom bólu to fikcyjna historia oparta na prawdziwych wspomnieniach i niejednokrotnie bolesnych i przykrych doświadczeniach życiowych”

Dziś przychodzę do Was z kolejną historią, która rozerwała moje serce na strzępy i choć od chwili, w której skończyłam ją czytać, nadal nie mogę się pozbierać i przestać o niej, choć na chwilę myśleć. Jest to debiut, który w moim odczuciu naprawdę powinien zostać zauważony. Ja już teraz czekam na kolejne historie, które wyjdą spod pióra pani Jannasz.

Opis wydawcy zdradza wystarczająco dużo, by zainteresować czytelnika, więc nie będę go ponownie powielać, by przez przypadek nie zdradzić czegoś istotnego, co mogłoby zdradzić zakończenie tej powieści- swoją drogą niewyobrażalną i zaskakującą (jak na tamte lata!) decyzję podjęła bohaterka- z ciekawością przeczytałabym kontynuację tej historii.

Uprzedzę także, że nie jest to miła i lekka lektura, tak jak nie było miłe życie bohaterki tej historii- poniewieranej i nieszanowanej przez własną matkę, która dla innych we wsi stawała się uosobieniem dobroci i religijności (!) a dla własnej córki była katem, który nie zważał za co, gdzie i jak bije, wmanewrowanej w małżeństwo z człowiekiem który upokorzył ją w najgorszy możliwy sposób i później sytuacja powtarzała się wielokrotnie, człowiekiem, którego się bała, a kolejne lata spędzone z "mężem" ten strach tylko podsycały i z dnia na dzień gasiły radość życia, topiąc ją każdego dnia w strachu, alkoholu i braku widoków na poprawę.

Autorka zaznacza, że jest to fikcja, jednak zbudowana na autentycznych wydarzeniach i wspomnieniach. Warto przystanąć na chwilę i zastanowić się ile jeszcze takich Zosiek, jest wokół nas, ile z nich wyrwało się z jednego piekła, by trafić do kolejnego? Czy kolejne pokolenia kobiet muszą wynosić ze swoich rodzinnych domów tak bardzo krzywdzące schematy i przekładać je na swoje własne rodziny? Czy wyrwanie się z takiego kręgu zła jest możliwe?

Autorka genialnie oddała mentalność polskiej wsi lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych minionego wieku. Pokazała, jak bardzo było to hermetyczne i zamknięte społeczeństwo, gdzie wszystko, co złe zostawało w domu, a najważniejsze było to, co powiedzą obcy ludzie, co nakaże ksiądz dobrodziej. Że nie było to sielskie i anielskie życie, do jakiego często gęsto wracamy we wspomnieniach...

Po lekturze tej książki dotarło do mnie, że taka była i (w sumie nadal) jest rzeczywistość milionów kobiet, kobiet, które w tak małych społecznościach nadal nie mają siły, by przeciwstawić się temu, co dzieje się z nimi i ich rodzinami, szczególnie dziećmi, bo nadal tkwią w mentalnym przyzwoleniu na to, to, że to mężczyzna jest głową rodziny i wszystko zależy od niego.

Jestem tą historią autentycznie wstrząśnięta, a zarazem pełna podziwu dla kobiet tamtego czasu, które mimo wszystko walczyły o siebie, o swoje marzenia, rodziny, a nasza bohaterka Zosia stała się "zlepkiem" ich wszystkich, i udowodniła, że pomimo trudności zawsze warto wziąć swoje życie w swoje ręce, choć zakończenie, tak jak wspomniałam, rozdarło mi serce.

Autorka stworzyła książkę niezwykle emocjonującą, realnie bolesną, ale i dająca nutkę nadziei. Napisana przystępnym językiem, pomimo bólu jaki wywołuje i łez, które niejednokrotnie cisną się do oczu, nie chce się jej odkładać przed poznaniem zakończenia. Kibicuje się tej bohaterce od samego początku, choć przyznać trzeba, że niektóre jej decyzje wprowadzają w zdumienie. Postaci jest dość sporo, ale każda z nich jest tu ważna, wiele wnosi do tej powieści i pokazuje, że każdego dni, pomimo wielu zmian nie tylko ustrojowych nadal nosimy maski.

Szczegółowe opisy, wyzwalają w czytelniku mnóstwo emocji, jednakowo tych złych, ale pojawiają się również te dobre.

Cieszę się, że mogłam poznać tę historię i chciałabym, by dotarła ona do jak najszerszego grona odbiorców, byśmy przestali przymykać oko na dziejącą się tuż obok przemoc.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Obraz, który wyłania się z tej powieści, cały smutek, który z niej wyziera, zmusza czytelnika do refleksji i docenienia tego co sam ma. Każdy w tej historii się odnajdzie. Tego jestem pewna.