Dobry omen

Zdecydowanie warto, choć odnoszę wrażenie, że polskie tłumaczenie jest nieco koślawe. Nie jestem zbyt wielkim fanem wątków pobocznych w tej książce, ale relacja Aziraphale'a z Crowley'em wynagradza absolutnie wszystko — tak samo jak ujrzenie ich dyskusji w języku polskim na papierze. Czytać, polecać!

„Słuchaj, doskonale wiesz, że to ja mam rację . Tobie do szczęścia potrzeba tylko harfy, a mnie wideł.”, czyli Armagedon według Pratchetta i Gaimana.

Dobry omen to książka, która ma już prawie trzydzieści lat. Jednak teraz ponownie zrobiło się o niej głośno za sprawą serialu Amazon i BBC o takim samym tytule. W rolach głównych występują genialni David Tennant i Michael Sheen. Ten duet jest bezkonkurencyjny. Najpierw obejrzałam serial, potem przeczytałam książkę, więc w mojej recenzji wspomnę o podobieństwach pomiędzy książką a serialem.

Co może być śmiesznego w końcu świata? Więcej niż można przypuszczać. Nadciągają jeźdźcy Apokalipsy, a Antychryst ma zesłać na Ziemię Armagedon. Tymczasem aniołowi Azirafalowi i demonowi Crowleyowi, dwóm przyjaciołom, którzy od tysięcy lat żyją wśród ludzi, perspektywa końca świata zupełnie nie odpowiada. Ruszają więc z misją uśmiercenia Antychrysta, żeby zapobiec katastrofie i uratować świat przed zagładą. Problem w tym, że Antychryst ma ledwie jedenaście lat i jest bardzo miłym chłopcem, z którego rodzice mogą być naprawdę dumni...

Dobry omen to debiut Neila Gaimana oraz któraś z kolei książka Terry'ego Pretcheta. Razem stworzyli niebiańsko dobrą historię, którą czyta się z przyjemnością. Ironia goni ironię. Świetne poczucie humoru i pełno groteski. Czego chcieć więcej? Dawno nie bawiłam się tak dobrze przy czytaniu książki. Uśmiech nie schodził mi z twarzy. Wybuchy śmiechu gwarantowane.

Dostajemy sporo opisów, ale są na tyle ciekawe i humorystyczne, że nie omijajcie ich. Dialogi anioła Azirafala i demona Crowleya to istna wisienka na torcie. Razem stanowią idealny, wybuchowy i rozbrajający duet. Miałam duży problem, by wybrać cytat do tytułu tej recenzji – za dużo znalazłam fragmentów, które podobały mi się.

„— [...] Słuchaj, doskonale wiesz, że to ja mam rację. Tobie do szczęścia potrzeba tylko harfy, a mnie wideł.

— Przecież wiesz, że u nas nie grywa się na harfach.

— My też nie używamy wideł. To była przenośnia.”

Takiej książki na pewno jeszcze nie czytaliście. Zagadnienie Antychrysta i Apokalipsy przedstawione w groteskowy sposób. Bohaterowie, których nie da się nie lubić. Mnóstwo odniesień i aluzji (ach ten św. Jan, który lubił za bardzo grzyby).

Akcja Dobrego omenu toczy się pod koniec XX wieku, inaczej niż w serialu (gdzie mamy XXI wiek i wszelkie jego nowinki technologiczne). Niektóre dialogi z książki występują w serialu w niezmienionej formie.

„— Może zapytamy kogoś o drogę? — zaproponował Azirafal.

— Pewnie. Pierwszego napotkanego na bezludziu przechodnia. W środku nocy. Świetny pomyśl, nie ma co!”

Autorzy wymyślili fantastyczną akcję, dołożyli świetnych, nietuzinkowych bohaterów i wyszła z tego zabawna i groteskowa opowieść. Dobry omen to absurdalna historia z domieszką znakomitego humoru. Sporo ironii i sarkazmu. Jeśli jeszcze nie czytaliście, to nie wahajcie się dłużej. Polecam zarówno książkę jak znakomity serial.

„Przerwał mu pisk opon, krzyk i głuchy odgłos uderzenia. Samochód stanął. Azirafal mrugnął oczami, opuścił ręce z deski rozdzielczej i delikatnie otworzył drzwi.

— Wpadłeś na kogoś.

— Nie ja. To ten ktoś wpadł na mnie.”

„Wszystkie triumfy i katastrofy tego świata ludzie powodują nie dlatego, że są z gruntu źli albo z gruntu dobrzy, lecz dlatego, że są z gruntu ludźmi.”

Kiedy sięgnęłam po dzieło Gaimana i Pratchetta sądziłam, że pokocham ich styl, żart i pomysł na historię. Jednak tak się nie stało. Nie mam pojęcia — czy to moja wina, czy ta konkretna książka jest po prostu słaba? Mam jednak ogromną nadzieję, że następne dzieła powyższych autorów mnie zachwycą. Dlaczego jednak to dzieło jest dla mnie obojętne? Dlaczego mnie nie zachwyciło? Powodów jest kilka.

Jeźdźcy Apokalipsy są coraz bliżej. Koniec świata ma nadejść i koniec! Jednak anioł - Azirofal i demon — Crowley mają kompletnie inne plany na te dni. Od tysięcy lat żyją wśród ludzi — dlaczego więc mieliby chcieć umrzeć/zniknąć albo zmienić swój styl życia? Jest tylko jeden problem — muszą uśmiercić Antychrystusa — małego chłopca, który jest dumą całej swojej rodziny. Czy to na pewno jedyny pomysł, aby zapobiec końca świata?

Z bohaterami jest tak — albo się ich lubi, albo nienawidzi — nic pomiędzy! Jednak ja ze spokojem pokochałam ich całym swoim czytelniczym sercem. Bardzo spodobał mi się sposób przedstawienia ich historii, część za pomocą dialogów a część opisana przez narratora. Za pomocą tej pozycji, mogę spokojnie powiedzieć, że nie zawsze białe jest białe a czarne to czarne. Czasami dobrzy ludzie, robią złe rzeczy i są z tego oczyszczeni.

Świat wykreowany przez autorów jest niesamowicie podobny do naszego. Jednak jest również kilka minusów całej tej historii. Mam wrażenie, że jest ona przegadana. Za dużo (jak dla mnie! ) opisów i bardzo powolna akcja, spowodowała, że od połowy książki bardzo się nudziłam. Sądziłam, że żart Pratchetta i majestatyczność Gaimana powali mnie na kolana, jednak liczyłam, ile stron pozostało mi do końca książki.

Jednym z największych plusów powyższej książki to żarty Pratchetta, których w książce kompletnie nie brakuję. Ironia i sarkazm płynie w tej książce. Język nie jest ani łatwy, ani specjalnie trudny. Na pewno nie jest to dzieło dla każdego. Część żartów może obrazić osoby ograniczone poczuciem humoru, posiadając pewne poglądy polityczne i religijne. Jeżeli również chcecie dzieła z szybką akcją - to to dzieło również nim nie jest.

Recenzja jest krótka — ponieważ nie mam nic o niej ciekawego do napisania. To jedno z tych dzieł, które mnie zawiodło, pomimo wielkich chęci — nie wiem, czy przeczytam inne ich dzieła. Może po prostu trafiłam na najsłabszą ich książkę.

Koniec świata - zastanawialiście się kiedyś, jak będzie wyglądał? 🤔 A może nigdy do niego nie dojdzie❓️ Z książki "Dobry omen" Neila Gaimana i Terry'ego Pratchetta można dowiedzieć się co nieco o Apokalipsie, która... jest już blisko❗️😱

Główni bohaterowie, czyli Azirafal (Anioł 😇) i Crowley (Demon 😈), od tysięcy lat zamieszkują Ziemię. Przez ten czas zdążyli się już nawet zaprzyjaźnić. 😉 Obaj uwielbiają rzeczy, które oferuje ludzkość - dobre jedzenie, 🍝 alkohol, 🥂 muzykę, 🎶 książki 📚 czy szybkie samochody. 🚘 Gdy dowiadują się, że Jeźdźcy Apokalipsy nadciągają, a Antychryst ma zesłać na Ziemię Armagedon, delikatnie mówiąc, nie są zbyt zadowoleni. 😉 I chociaż boski plan to zakładał i obaj wiedzieli, że kiedyś dojdzie do końca świata, w przypadku realnego zagrożenia nie mają zamiaru do niego dopuścić. 😏 Postanawiają unicestwić Antychrysta, który jest... 11-letnim, przemiłym chłopcem. 😃 Czy plan Anioła i Demona ma szansę się ziścić❓️

Ta książka to prawdziwy sztos❗️🤩 Jest to przezabawna i pełna sarkastycznego humoru, niesamowicie kolorowa komedia. 👍 Autorzy wyśmiewają tu wiele rzeczy, a robią to tak przemyślanie, że nie sposób jest nie podziwiać ich dzieła 💪 (mając przy tym ubaw po pachy!😄). Jest to jednak dość specyficzny humor, który pewnie nie każdemu przypadnie do gustu. W mój autorzy trafili z tym wręcz idealnie! ☺️

Nie sposób nie wspomnieć też o świetnie wykreowanych postaciach. Główni bohaterowie są barwni, ciekawi, a przy tym mega od siebie różni. Ja od razu ich polubiłam 🥰 i śmiałam się do rozpuku z ich perypetii. Ich usilne próby uratowania Ziemii przed zagładą to było naprawdę COŚ! 😁 Pozostałe postacie, a jest ich sporo, również zasługują na pełne uznanie. 😊

"Dobry omen" to zabawna, optymistyczna, wciągająca historia o walce dobra ze złem, która niesie za sobą również sporo wartości i powodów do przemyśleń. 👍 Ja jestem tą opowieścią (i serialem, który też oczywiście obejrzałam) zachwycona. 🤩 Polecam❗️😊

O dobrą fantastykę coraz trudniej. Dlatego lubię wracać do znanych i sprawdzonych pisarzy, którzy w swojej twórczości nie schodzą poniżej pewnego poziomu. W "Dobrym omenie" znalazłam praktycznie wszystko, czego szukałam. Błyskotliwe dialogi, świetny i satysfakcjonująco ironiczny humor oraz totalną jazdę po krawędzi. To zdecydowanie jedna z tych książek, które można czytać w nieskończoność, za każdym razem czerpiąc taką samą przyjemność płynącą ze śledzenia historii. Kto jeszcze nie zna "Dobrego omenu" niech szybko nadrabia tę stratę!