Dobry materiał

Jak ja potrzebowałam takiej lektury! Zachwyciła mnie, zauroczyła i chwyciła za serducho. Utożsamienie się z postaciami przyszło mi z niebywałą łatwością, a lekkość tej lektury była jak podmuch świeżej morskiej bryzy.

Andy jest stand-upperem, którego kariera kuleje. Na dodatek jego dziewczyna Jen go rzuciła, a on nie potrafi zrozumieć dlaczego, przecież planował z nią przyszłość? Mężczyzna zatraca się w przemyśleniach, kurczowo trzyma się przeszłości i nie ma pojęcia jak ponownie być singlem. Desperacko doszukuje się powodów zerwania, w głębi duszy skrywając nadzieję, że to nie jest definitywny koniec tego związku.

Gdy człowiek osiąga pewien wiek, oczekuje się od niego stabilizacji oraz konkretnych planów na przyszłość. Wśród znajomych zaczyna się seria ślubów, pojawiają się dzieci, rozwija się kariera, a tematy do rozmów ulegają zmianie. Człowiek, któremu nie udaje się z różnych przyczyn odhaczyć tych punktów na liście, staje się dziwakiem i outsajderem. Andy zmuszony jest do odnalezienia się w nowej sytuacji i przede wszystkim ją zrozumieć.

W tej historii najbardziej urzekło mnie to, że jest opowiedziana z perspektywy mężczyzny. Tak, oni też mają uczucia! Mogą czuć się zagubieni, samotni i szukać wsparcia wśród przyjaciół. Andy próbuje ułożyć sobie życie bez Jen, którego do tej pory nie umiał nawet sobie wyobrazić. Przechodzi przez wszystkie fazy bolesnego rozstania, cały czas rozmyśla o swojej eks, śledzi ją w mediach społecznościowych, szuka każdej możliwej wymówki, by się z nią skontaktować. Desperacko szuka kolejnego związku, by wyrwać się z matni wypełnionej po brzegi przez Jen. Czas nie wydaje się leczyć ran, do momentu, gdy nadchodzi akceptacja.

„Dobry materiał” skrywa w sobie prawdę o życiu, refleksje na jego temat. Wnikliwie analizuje zachowania oraz przeżywane emocje. Autorka przelewa je na papier z lekkością i dozą humoru, zachowując przy tym szacunek do ludzkich rozterek. W tej powieści chyba każdy znajdzie coś, z czym może się utożsamić, jest realna i nieprzerysowana.

Kawał dobrej, szczerej i przyjemnej literatury! Ta książka ma to COŚ!

Czy miałaś kiedyś złamane serce? 💔

To może się przecież rozpaść na milion kawałków nie tylko z powody rozstania z partnerem…

Ale dzisiaj właśnie o rozstaniach…

Związki to nieustająca praca każdego dnia, nad samym sobą i nad relacją. Czy Andy o tym zapomniał? Dlaczego Jen się odkochała? Czy można tak z dnia na dzień?

Andy, facet, na co dzień jest komikiem, artystą stand-upowy, ale czy te jego gagi i zachowania nie przenikają do codziennego życia, czy się stara, czy dostrzega swoje wady, a może ich w ogóle nie ma? W to ostatnie chyba nikt nie uwierzył, przecież każdy z nas ma wady i to jest zupełnie naturalne, ale warto o nich rozmawiać z bliskimi i pracować nad sobą, bo może się to różnie skończyć…

Andy zaprasza czytelnika do swojego świata, teraz pustego, pełnego samotności i rozpaczy. Bo on nie rozumie dlaczego to się stało! Dlaczego został porzucony? Kocha Jen z całego serca, ale samo kochanie nie wystarczy… Trudno mu pogodzić się z nową sytuacją. Przecież nie można tak w jednej chwili zapomnieć o tym co było…

Ale wiesz jak to jest, przynamniej ja tak uważam, zawsze warto poznać racje dwóch stron. Jen również dochodzi do głosu i ona też cierpi, też wszystko to mocno przeżywa, choć czytelnik musi poczekać na jej przemyślenia, bo te pojawiają się na kilkudziesięciu ostatnich stronach.

To historia przesiąknięta smutkiem, poczuciem niesprawiedliwości losu, żalem. Dająca również do myślenia… właśnie nad samym sobą i nad swoją relacją partnerską oraz zmuszająca do refleksji nad najpiękniejszym uczuciem, nad wyborami jakich dokonujemy, nad szczęściem, bo każdy z nas ma przecież swoje własne poczucie spełnienia. Dla jednych to bliskość drugiej osoby, a dla innych coś zupełnie odmiennego.

To bardzo wartościowa lektura. Pamiętaj, że „ból w końcu mija i staje się dobrym materiałem.”

Najlepsza romantyczna książka jaką przeczytałam? Tak brzmiało hasło z okładki, które przekonało mnie do lektury. Pełna nadziei wobec prozy Dolly Alderton dałam się namówić. I co z tego wyszło? Najlepsza czytelnicza zabawa ostatnich miesięcy!

To nie jest typowy romans pełen słodkich słówek i silnych emocji. To opowieść o niepewnym losie pisana z punktu widzenia dorosłych ludzi postawionych na rozdrożu. Autorka z zabawnym wydźwiękiem podeszła do naprawdę poważnej sprawy, opisując rozstanie po trzydziestce, gdy mamy już swój plan na życie i perspektywę wspólnie spędzonych lat. Pisząc lekko, z podziwu godną swobodą, bawiąc się emocjami, tworząc w pełni wiarygodne sylwetki postaci Alderton wymknęła się ramom klasycznego romansu, by uchwycić temat w nowym świetle, zaskoczyć czytelnika oraz zaprosić go do samodzielnego rozkładania na czynniki pierwsze procesu rozstania, powrotów, związków a także samej miłości, która jak się okazało, bywa piekielnie skomplikowana.

Andy i Jen rozstali się po czterech latach związku. On jednak dalej coś do niej czuł i nie potrafił pogodzić się z nową sytuacją. Wszystkim dookoła zadawał to samo pytanie: Jak ona mogła?! Nie może patrzeć na szczęśliwe związki przyjaciół, nie je, nie szuka mieszkania, nie robi nic poza stalkowaniem byłej ukochanej. Zamiast uczyć się żyć w pojedynkę na siłę trzyma się przeszłości.

Lektura na miarę współczesnych czasów o tym jak nowe pokolenie podchodzi do życia. Bardzo aktualna, pisana charakterystycznym językiem, być może nie przypadnie do gustu tym, którzy odnajdują się w klasyce. Dla mnie była to przygoda zdecydowanie warta uwagi, inna niż wszystkie, ponieważ wprowadzająca świeży światopogląd. Autorka pozwoliła mi wejść do głowy głównego bohatera, zmierzyć się z jego lękami i bólem a także spróbować zrozumieć decyzje jakie podejmował. To postać odbiegająca od schematów, nie zawsze zachowująca się racjonalnie, ale to wszystko było potrzebne by uchwycić odpowiedni kontekst. Przyznaję, że Alderton w pełni przekonała mnie do swojego pomysłu, pokazała życie singla po trzydziestym piątym roku życia, próbę odbudowy tego co stracone oraz szybkie przewartościowanie zasad. Widzimy próbę pogodzenia się z sytuacją, choć serce dyktuje własne warunki i Andy'emu bardzo ciężko zrozumieć dlaczego stało się tak a nie inaczej. Perspektywa złamanego serca nabiera nowego wydźwięku i chociaż jest w tej powieści dużo śmiechu oraz przekomarzanek - czasami miałam wrażenie, że wszystko to robione jest przez łzy.

"Dobry materiał" to kawał dobrze skrojonej historii, która pozwala nam przeanalizować działania zranionego człowieka na wszystkie możliwe sposoby. Książka jedyna w swoim rodzaju, napisana z wykorzystaniem inteligencji oraz wyobraźni, która działa na czytelnika, angażuje go w losy postaci i sięga po wiele emocji. Dolly Alderton zdobyła moje uznanie, ponieważ napisała książkę, która w końcu opisuje miłość z zupełnie nowej perspektywy, i nie dość, że robi to dobrze, to w dodatku zostaje w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Jen po czterech latach związku zrywa z Andy’m, z czym bohater nie może się pogodzić. Nieustannie analizuje ich wspólne życie, rozkłada na czynniki pierwsze każde wspomnienie i w dalszym ciągu nie rozumie, w czym tkwi problem. Wydawało mu się, że tworzą szczęśliwą parę. Tęskni za nią każdego dnia, próbuje nawiązać kontakt, sprawdza jej media społecznościowe. Zaczyna zachowywać się jak stalker, podczas gdy Jen próbuje zostawić ten temat za sobą i zacząć kolejny etap życia.

Szczerze powiedziawszy, gdybym była w związku z kim takim, jak Andy, też bym z nim zerwała, a jeśli byłabym nim, to zerwałabym sama ze sobą. Jest on strasznie irytującym człowiekiem, który zachowuje się jak duże dziecko. Jest kompletnie niezaradny życiowo. Nie ma stałe pracy, domu, ani oszczędności. Ma obsesję na punkcie swojego wyglądu i tego, co inni o nim myślą. Ma dobre serce i potrafi być czarujący, ale dużo narzeka, do spraw, które są dla innych istotne, podchodzi w sposób lekceważący, sukcesy innych wywołują w nim zazdrość, nad którą nie umie zapanować, nie potrafi otworzyć się na nic nowego. Mogłabym tak wymieniać jeszcze przez długi czas, ale myślę, że tyle wystarczy, by dobrze nakreślić jego obraz. Niemniej jego kreacja była dobra, ponieważ Andy miał być właśnie taką irytującą postacią.

„Dobry materiał” jest lekką, błyskotliwą, życiową powieścią, która mogłaby się wydarzyć naprawdę. Bycie porzuconym w wieku trzydziestu pięciu lat, jest ciężkim wydarzeniem, po którym nie tak łatwo się podnieść. Presja społeczna kładzie nacisk na to, by w tym wieku być po ślubie, mieć dzieci, dobre płatną pracę i własny kąt. Myślę, że większość z nas przeszła przez zawód miłosny i jest w stanie wyobrazić sobie, jakie emocje targają nie tylko Andy’m ale również Jen która, choć zerwała z nim, to nie było to dla niej łatwym wydarzeniem i skłamałaby, gdyby stwierdziła, że za nim nie tęskni. Cztery lata, to kawałek czasu, ale czym jest w perspektywie całego życia. Po rozstaniu trzeba przejść po żałobę po związku, a potem iść do przodu z uniesioną głową. Czy bohaterom się to uda?

Przyznam, że te trzysta osiemdziesiąt stron powieści było dla mnie ciekawie spędzonym czasem i miłą odskocznią od mrocznych dreszczowców, które na co dzień czytam. Jeśli szukacie czegoś lekkiego, ale skupiającego się wokół przykrego tematu, napisanego głównie z perspektywy mężczyzny, który ukazuje swoje uczucia po rozstaniu, to z pewnością się nie zawiedziecie.