Balkony i demony. Do Jasnej Anielki. Tom 1

Aniela jest wiedźmą balkonową, opiekującą się roślinami na osiedlu. Mieszka z kotem Grażyną, śpiewającymi ogórkami i pajęczakiem a jej sąsiadem jest Demoncjusz pisarz. Czyż nie brzmi to ciekawie? Niestety Aniela nie jest doceniana w kręgu wiedźm, gdyż jest tylko od roślin i nie ma wielkiego wpływu na miasteczko, którym trzęsą inni czarodzieje. Ich magicznemu światu zagraża złowrogi Kościej Suchotnik ale jej nikt nie wierzy, a żeby tego było mało zostaje pozbawiona swoich magicznych mocy. Na szczęście możne liczyć na przyjaciół. Czy uda się pokonać demona ? Czy odzyska moc?

Ta historia to fantastyka z komedią, czyta się ją szybko i lekko a wybuchów śmiechu nie brakowało. Autorka ma lekkie pióro a pomysł na wiedźmę balkonową i gadającego kota, który kocha harleye i gra w kasynie...Przyznajcie sami, że to majstersztyk. Świetna lekka i pełna poczucia humoru opowieść, która porusza też ważny temat osamotnienia, odrzucenia ale też samotności. Można się świetnie bawić ale też zastanowić nad kilkoma istotnymi sprawami. Polecam serdecznie.

Uwielbiam połączenie dzisiejszego świata i świata magii, przeplatanie tych dwóch wątków za każdym razem wywołuje we mnie ogrom ekscytacji.

Aniela Jasna z pozoru jest zwykłą mieszkanką blokowiska, jednak tak naprawdę skrywa w sobie moc. Zwykłą, niedocenianą wręcz wyśmiewaną przez osiedlowych czarodziejów. Aniela jest wiedźmą balkonową, dba o kwiaty domowe i balkonowe, tworzy magiczne nawozy a nawet latające ogórki, które potrafią śpiewać. Z Anielką mieszka kot, ale nie taki zwykły, jest to zwierz gadający, grający w karty i załatwiający kosiarki 😁 Grażyna, bo tak się zwie, jest postacią nad wyraz barwną, choć czarną jak noc. Czarny jak noc bywa też Demonicjusz Wolff, znany pisarz i “lekko” stuknięty sąsiad głównej bohaterki. Ta wyjątkowa trójka, odkryje wielkie niebezpieczeństwo czyhające na mieszkańców ziemi. Będą musieli zmierzyć się z demonami z innego wymiaru, a do pomocy dostaną dość wrednego i zadufanego “geniusza roślin”, przez którego ich życie nieraz będzie zagrożone.

Pełna czarnego humoru książka, pełna nietuzinkowych postaci i ciętych ripost, pełna niebezpieczeństw i śmiechu. Jednak ta książka to nie tylko humor i satyra, to też nauka wiary w swoje umiejętności i moc. Odkrywanie swojej prawdziwej wartości i pokonywanie strachu. Sylwia Dec sprawiła, że chcę więcej Anieli, więcej Demonicjusza i więcej GRAŻYNY! Co do Adriela no cóż, ta wredota też dodała swoje ciekawe trzy grosze… Wydaje mi się, że nawet on zasługuje na odrobine sympatii.

Czy polecam?! Oj kochani ja nie polecam, ja wręcz Wam nakazuje biec do księgarni po tę książkę, uwierzcie mi pokochacie ją bardzo mocno.

"- Ale z ciebie plotkarz - sapnęłam.

- Nie jestem plotkarzem - prychnął. - Jestem koneserem informacji."

Historia, która wciąga od pierwszej strony, pełna zwrotów akcji, humorystycznych dialogów i dobrze wykreowanych bohaterów. Ciekawa fabuła i dobrze poprowadzona akcja jest plusem udanego debiutu. A najbardziej zapadający w pamięć jest kot - Grażyna.

Nigdy bym nie wpadła na taki pomysł, że można tak nazwać kota. 🤣

I te jego riposty, są po prostu w punkt!

Oryginalna, magiczna, trochę zwariowana historia, która rozbawi i przy której miło spędzisz czas.

Gorąco polecam.

Dzisiaj chciałabym pogadać o książce „Do Jasnej Anielki! Balkony i demony” pióra Sylwii Dec, którą miałam przyjemność przeczytać dzięki uprzejmości Wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Miałam dwa podejścia do tej historii. Przy pierwszym mój mózg nie nadążał i postanowiłam zostawić tą książkę na inny czas. To był dobry wybór, bo gdy za drugim razem chwyciłam za „Do Jasnej Anielki” przepadłam totalnie!

Ta historia należy do najbardziej zwariowanych, jakie do tej pory czytałam! Wyobraźnie sobie Magiczną Radę Osiedla, w niej naszą wiedźmę balkonową: Aniele Jasną. Kobieta uważa, że nie włada żadną potężną magią, przecież inni członkowie rady potrafią lepiej i bardziej. Aniela jedynie, a może aż odpowiada za dobrobyt roślin na jej osiedlu. Gdy w czerwcu nastają upały, trawa przed blokami żółknie, a petunie usychają, Aniela czuje, że dzieje się coś złego. Jednak jej najgorsze przeczucia zaczynają się spełniać, gdy w środku nocy jej balkon odwiedza nieproszony gość.

Cóż to była za historia! Gadający kot Grażyna, latające i śpiewające ogórki, gadająca pelargonia, zmutowana biedronka, pisarz okultysta, a w tym wszystkim nasza Anielka. Początkowo miałam problem, żeby połapać się w tym wszystkim. Dla mnie był to jeden wielki chaos, jednak z każdą stroną, coraz bardziej go ogarniałam i coraz mocniej wciągałam się w tą historię. „Do Jasnej Anielki! Balkony i demony” jest pełna humoru. Jest go w niej tyle, że nawet nie zdajemy sobie sprawy, że w całych tych śmiechach i chichach autorka ukryła wiele trudnych tematów i nawet nie wiemy kiedy łzy ze śmiechu zamieniają się w te łzy powodujące nieprzyjemne zaciskanie w klatce piersiowej. Bo chociaż ta historia jest lekka, Sylwia Dec pisała w niej o również o problemach psychicznych, wyobcowaniu, trudnych relacjach w rodzinie, czy ekologii. Jednak najbardziej chwyciła mnie za serce relacja, jaka łączyła Anielę z kocurem Grażyną i pisarzem Demonicjuszem. Trochę zazdroszczę jej takich przyjaciół, bo choć niesamowicie ekscentryczni, zdobyli moje serducho i chętnie poszłabym z nimi na pączka, nawet jeśli Demonicjusz byłby w swoim ulubionym futrze.

Wiecie co? Ja jeszcze nie czytałam takiej książki! Nie spotkałam tak nietuzinkowych bohaterów i genialnego pomysłu na świat i fabułę. Chociaż moje początki z tą książką były trudne, w końcu przepadłam i chcę więcej! Mam nadzieję, że będzie więcej i autorka napisze kolejne części przygód tej zwariowanej trójki.

Sylwia Dec @autorka_sylwia_dec

"Do Jasnej Anielki. Balkony i demony" @[Adres usunięty]e @[Adres usunięty]

@proszynski_wydawnictwo

* " - No, weźże to wreszcie - ponaglił mnie Grażyna z salonu. - Weź, bo jestem ciekaw.

- Ależ z ciebie plotkarz - sapnęłam.

- Nie jestem plotkarzem - prychnął. - Jestem koneserem informacji."

* "Czasem w życiu bywa tak, że ktoś powie coś niewłaściwego, ktoś wystawi cię do wiatru albo wyrządzi większą krzywdę. A czasem ktoś po prostu istnieje. I wystarczy, że oddycha tym samym powietrzem, by zrobił się problem."

* "Wyglądał jak szkielet - nagi szkielet, straszny szkielet, stary szkielet - który zamiast kości ma sploty zeschłych i nadgniłych roślin. Ale był większy. Potężniejszy. A tkanka martwych roślin precyzyjnie oddawała rys ciała człowieka."

Pierwsza część przygód balkonowej wiedźmy Anielki, dodajmy do tego rock i rośliny. Idealne połączenie z niecodziennym zajęciem w zwykłym świecie.

Fabuła jest niczym kwiaty, które przyciągają wyglądem, zachwycają zapachem, ale również potrafią skaleczyć, otruć, a nawet zabić. Bowiem każdy kwiat skrywa swoją tajemnice; historie, którą z rozdziału na rozdział powoli poznajemy. Droga nie jest łatwa, bo przy odkrywaniu tego co dany kwiat potrzebuje, dowiemy się również tego czego nam samym brakuje.

Akcja jest niczym żywioły i to jak wpływają na roślinność, albo jak tego nie robią. Kiedy się pojawiają, z jaką intensywnością czy może wręcz z jej brakiem. A jak to żywioły, chodzą swoimi ścieżkami, często wybuchając nagle, tworząc swoistą mieszankę wody i ziemi, ognia i powietrza. Nigdy nie wiesz, który żywioł akurat będzie gotowy do działania; z której strony przyjdzie, jak gwałtowny czy niestabilny się okaże oraz czy pojawi się sam czy z kimś.

Bohaterowie są iście genialni, barwni, charakterni i każdy z nich jest wyjątkowy. Nie trafiłam na podobnych sobie czy pod względem wyglądu, czy temperamentu, a nawet myślenia. Tutaj każdy z nich jest ważny i potrzebny w książce, aby nadać jej jeszcze większy sens. Poboczni bohaterowie to nie tylko jakiś tam marny dodatek, żeby byli oj nie, oni są również potrzebni i do tego nakreśleni barwnie. A co do głównych bohaterów? Aniela to kobieta, z którą mam wiele wspólnego, taka trochę starsza ja, tylko w innym czasie i z trochę innym bagażem doświadczeń i innym życiem, ale jakże podobnym do mojego. Uwielbiam jej rozstrzepanie i niestabilność emocjonalną! Grażyna nie no, takiego kocura to ja pragnę w domu mieć, chociaż nie wiem co na to Perun, ale myślę, że by się jakoś dogadali! No genialne wykreowana postać. Demoncujsz ten to jest mroczny, totalne przeciwieństwo Anieli, ale za to jaki przyciągający, bo tajemniczy. No i jeszcze jedna postać, która nie wiem czy nie lubić, czy jednak chociaż trochę lubić, ale z patelnią przy głowie, mówię oczywiście o Adrielu. No i nie mogę wspomnień o pewnym trio "Tell mi łaaaaj" no kocham!

Emocje w tej książce są od samego początku, a z każdą kolejną stroną jest ich tylko więcej, mocniej działają na umysł czy serce. Pomijam, że książę czyta się z bananem na twarzy, jest śmiech oj nie zabraknie go. Lecz pojawi się też smutek, a nawet łzy. Nie ukrywam, że i złość i chęć rzucenia czymkolwiek w samą książkę. Bo jednak przez otoczkę jaką daje autorka, przebija się dużo poważniejszych kwestii, które mnie przeniosły do wspomnień, nie zawsze tych miłych.

Opisy sprawiają, że tą historią się żyje, tak po prostu przeżywa, doświadcza i widzi to co się odjanielkuje! A na dodatek gdy pojawia się akcja, to historia dzięki opisom staję się jeszcze bardziej angażująca, taka, że trudno się oderwać. No i najważniejsze, będzie mrocznie, krwiście, brutalnie, ale jednocześnie pięknie i delikatnie. A opisy przeniosą nas na kartki powieści, a wyobraźnia doda kolejnych wrażeń.

Dodatkowym plusem jest warstwa psychologiczna bohaterów, nie sposób nie utożsamić się z jednym z nich. Przemyślenia, rozmowy i cięte riposty to jak jakbym rozmawiała z dobrymi przyjaciółmi. A ile można się od nich sposobu myślenia czy postrzegania nauczyć to głowa mała.

Drugi dodatkowy plus to humor! No kochani, uśmiech nie zejdzie z twarzy przez większość książki. Ale ostrzegam dla tych co lubią humor jako dodatek, może pojawić się w którymś momencie przesyt (ostrzegałam, więc nie wypominać i nie traktować jak minus!) Bowiem cała historia nabiera innego znaczenia dzięki żartom, do kazaniom sobie, pozytywnym obrażaniem.

Podsumowując "Do Jasnej Anielki. Balkony i demony" to idealny tytuł dla każdej wiedźmy i każdego wiedźmina. Bowiem to nie tylko magia z fantastyką, ale również emocje i bohaterowie. Opowieść, która skłoni do przemyśleń, pomoże odnaleźć zagubioną cząstkę siebie.

Perun powiada, że ten tytuł to istna fantastyczna sprawa, która warto poznać, bowiem dla takich historii warto żyć!

Ps. Gdybym mogła to cała książka byłaby cytatem, no po prostu ta książka to fantastyczne, naturalne i takie swoje cudo. Dlatego spodziewajcie się dużo cytatów/fragmentów w wyróżnionej relacji, do której serdecznie zapraszam. 🥰