Diabli nadali

Mnogość wątków, niespodziewane zwroty akcji, pojawiające się nowe poszlaki, postaci i kierunki śledztwa. Olga Rudnicka tak steruje czytelnikiem, że ten biedny nie wie, w którą stronę pójść z myślami, żeby rozwiązać zagadkę morderstwa. A dla tych, którzy wątek kryminalny traktują pobocznie, autorka uszykowała dużą dawkę śmiechu i wspaniałych, kontrastowych bohaterów.

Podoba mi się odwrócenie ról, gdzie sekretarka nie jest ‚głupią blondynką’, robiącą maślane oczy do szefa a kompetentną i powściągliwą seksualnie, odważną i inteligentną kobietą. Szef natomiast jako nieziemsko przystojny przedstawiciel płci męskiej, zalicza wszystko co nie przekroczyło trzydziestki. Mamy też oślizgłego kreta, dobrą przyjaciółkę, nadopiekuńczych braci, korporacyjną ździrę i wielu innych ciekawych bohaterów.

"Diabli nadali" to spora dawka komizmu, ironii i sarkazmu. To dobrze napisana historia kryminalna, która bawi, ciekawi i wciąga.

Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

To kolejny literacki majstersztyk w wykonaniu młodej pisarki. Jestem zachwycona i chcę więcej. Fabuła wydaje się być nieskomplikowana, ale to tylko pozory. Mamy przystojnego, notorycznego kobieciarza, z diabelskim sexapilem, na którego widok majki same spadają z pośladków. Jego sekretarką jest Monika, zahukana, konserwatywna ''szara myszka'' z niewielkiej miejscowości. I choć jest pod urokiem swojego szefa, to jednak nie pozwala mu na zbyt zażyłe stosunki. Toteż między nimi dochodzi do częstych scysji.

''Wprawdzie tatko ostrzegał ją, że jak kobieta sama się nie uszanuje, to mężczyzna tym bardziej nie będzie jej szanował, ale miał na myśli zwyczajnych mężczyzn, z pośledniego, ludzkiego gatunku, ale tego rodzaju osobnika, pochodzącego z najgłębszych czeluści piekieł, z sennych marzeń kobiet, nie przewidział. Patrząc na niego, wiedziała, co szatan robił siódmego dnia, gdy Bóg odpoczywał. (…) W tej sytuacji Monika mogła zrobić tylko jedno.

– Mam narzeczonego, jestem praktykującą katoliczką i nie uznaję seksu przedmałżeńskiego. Być może jestem też lesbijką, ale to okaże się dopiero po ślubie! – oświadczyła zdecydowanie, po czym oparła się o drzwi, bo znów zabrakło jej tchu i wydawało jej się, że cała płonie.''

Aż tu nagle okazuje się, że ktoś zamordował Różyka. Podejrzanych jest wielu, mimo to śledczy obierają Monikę za główny cel. Gdzie leży prawda? Zdradzę Wam – diabli ją wzięli. Autorka stworzyła skomplikowaną historię pełną intryg, niespodziewanych zwrotów i sensacji. Kiedy wszystko wydaje mi się proste, klarowne i oczywiste, nieoczekiwanie pojawia się coś, co zmienia bieg wydarzeń. Jedno jest pewne. Nie grozi nam schematyczność czy powtarzająca się rutyna.

Największą zaletą książki są jej bohaterowie, zarówno pierwszo, jaki i drugo planowi. Każdy z nich wciela się w jakąś barwną, wyrazistą postać. Posiada charakterystyczne cechy, swoje dobre i złe strony, przez co wydaje się właśnie taki ludzki i swojski. Pierwsze skrzypce gra oczywiście Monika - pełna uroku i bezbronności dziewczyna, ale kiedy trzeba potrafi pokazać swój silny temperament i pazur. Pozostałe osoby także znakomicie odrywają swoje role między innymi: Diabeł, Zdzira, Renata, Filip zwany mrówkojad – dupowłaz, Mateusz, ciotka Tereska oraz ojciec Moniki i jej trzej bracia. Jak widać, mamy do czynienia z piorunującą mieszanką osobowości.

W tle powieści pojawia się też subtelny wątek miłosny. Monika i Mateusz, ewidentnie mają się ku sobie. Jednakże wstydzą się swoich uczuć i boją się je ujawnić. Sytuację pogarsza fakt, że dziewczyna jest zamieszana w zabójstwo swojego szefa. Młody policjant nie wierzy w jej winę, ale jak to w życiu bywa - nigdy nikogo nie możemy być w 100% pewni. Zatem w jakim kierunku potoczy się ich znajomość? Tego musicie dowiedzieć się sami.

Rudnicka potrafi niesamowicie pisać. Bardzo cenię ją za lekkie pióro, błyskotliwe dialogi, plastyczne opisy, wciągającą akcję, sarkastyczny dowcip i ironiczny pogląd trafnie puentujący realia współczesnego świata. W idealnych proporcjach i ze smakiem łączy elementy powieści obyczajowej, kryminału, sensacji, komedii i romansu. Każdą jej książkę mogę brać w ciemno, bo wiem, iż się nie zawiodę. Wielkie gratulacje, w pełni zasłużone.

Podsumowując. Znakomicie napisana powieść, trzymająca w napięciu i przyprawiająca o dreszczyk emocji. Znajdziesz tu zazdrość, nienawiść, intrygi, zbrodnię, przyjaźń, miłość oraz rozliczenie się z demonami przeszłości. Polecam każdemu, bez względu na preferencje czytelnicze. Obiecuję, że się nie rozczarujecie.

Kryminał- średni. Komedia- średnia. Ale zestawiając te dwa gatunki razem- świetna lektura :) w sam raz na wiosenny weekend w ogrodzie. Lekka i przyjemna. Co pradwa w pewnym momencie trochę już "grały mi na nerwach" te żarciki i gra słów między bohaterami, ale da się czytać. Z chęcią sięgnę po kolejną książkę Rudnickiej.

Tej książce należy się minimum 7/5 gwiazdek. Wciągająca, zabawna, nie można się od niej oderwać! Żałuję, że nie mogę jej jeszcze raz przeczytać po raz pierwszy.

Jakiś czas temu; możliwe, że nawet dwadzieścia cztery miesiące temu miałam możliwość uczestniczenia w spotkaniu autorskim z Olgą Rudnicką. Jednak na nie zjawiłam się na nim. Dlaczego? Nie czytałam żadnej książki tej autorki, czułabym się nieswojo. Postanowiłam to zmienić! Z tego powodu dzisiaj przychodzę do was z recenzją jednej z jej powieści.

Olga jest absolwentką Pedagogiki w Wyższej Szkole Komunikacji i Zarządzania w Poznaniu, autorka powieści kryminalnych: „Martwe Jezioro”, „Czy ten rudy kot to pies?”, „Zacisze 13” i „Zacisze 13 Powrót”. Nutkę kryminału w swoich książkach łączy z odpowiednim dodatkiem dobrego humoru.

Mimo pisania książek pracuje jako asystentka osób niepełnosprawnych w Polskim Komitecie Pomocy Społecznej w Śremie. Kocha jazdę konną i rytmy latynoamerykańskie, zwłaszcza salsę.

Namiętnie czyta Joannę Chmielewską, Stephena Kinga, Joe Hilla, Tess Gerritsen i Jeffery'ego Deavera.

Zacznijmy od akcji, która jest umiejscowiona w różnym czasie. Opowiem Wam kawałek tej historii, ze strony, którą ja widziałam, a nie tej, która została przedstawiona w opisie na tylniej okładce książki.

Monika była optymistyczną osobą, wyrwaną z małej miejscowości poszukującą pracy oraz lepszego jutra w dużym mieście. Po pewnym czasie, studiach znalazła dobrą pracę jako sekretarka w firmie Dagmara Różyka. Początki nie były łatwe, zresztą jak w każdym nowym miejscu. Dziewczyna musiała się wykazać sporą cierpliwością do "koleżanek z pracy oraz "przyjaciółek" szefa. Nie było to łatwe, lecz z czasem coraz szybciej pokonywała kolejne przeszkody. Zaakceptowała swoje życie, pracę, przyjaciół. Aż pewnego dnia przeżyła szok, zobaczyła swojego szefa martwego.

Oczywiście po telefonie na policję wszystkie podejrzenia spadły na nią. Musiała nauczyć się pokonywać coraz to większe problemy. Od nich zależała jej przyszłość. Zaś przeszłość dopadła jej znaną osobę.

Fabuła? Bardzo przemyślana, akcja ładnie się ze sobą splata. Powiązania bohaterów nas obficie zaskakują. Zaś każda strona, właściwie to prawie jest dla nas kolejnym elementem układanki.

Samą książkę czyta się dość przyjemnie, pomimo kilkudziesięciu pierwszych stron, które nas skłaniają do jej odłożenia. Dlaczego? Na samym początku ciężko jest się przyzwyczaić do stylu autorki (w sytuacji, gdy jest to pierwsza jej książka czytana przez nas). Głównie z powodu humoru pani Olgi, przez dłuższy czas mnie mocno denerwował, irytował. Nie podobał mi się jej sposób przedstawiania "polskich" żarcików. Pani Olga przedstawiła w swojej książce niektóre rzeczy dość stereotypowo. Stanowi to ogromny minus tej książki.

Jednak wszystko wynagrodziła nam akcja, której było pełno.

Momentami jednak niektóre z "żarcików" mnie bawiły. Na plus.

Odwołam się jeszcze do akcji, która rozgrywała się w dwój czasach: przeszłym oraz teraźniejszym. Jednak wszystko było dobrze oznakowane, nie zauważyłam w tym jakiś większych niedociągnięć.

Ponadto autorka przekazuje nam niebanalne sentencje,

,,Facet jest tylko facetem i nie można oczekiwać, że będzie myślał."

Śmieszny kryminał? To się nieczęsto zdarza. Ale jednak Olga Rudnicka specjalizuje się w takich książkach. Czyli i śmiesznie, i kryminalnie. „Diabli nadali” opowiada o zabójstwie Dagmara Różyckiego – biznesmena pracującego w poznańskiej korporacji. Jego sekretarka, Monika wraz z zakochanym w niej policjantem Mateuszem postanawia rozwikłać zagadkę śmierci Dagmara (cóż za imię). Czy to Zdzira zamordowała swojego współpracownika bo już jej się znudziło czekanie na romans w miejscu pracy? Czy to zazdrosny Filip postanowił zabić biznesmena? A może ktoś inny czyhał na Dagmara – który jadł z niejednego pieca i sypiał w niejednym łóżku. Tego oczywiście dowiesz się z książki. Czasami powieść była trochę infantylna ale bardzo dobrze i szybko się czytało. Polecam.

PIEKIELNE ROZGRYWKI

Zawsze, wszędzie i o każdej porze istnieje rozwiązanie idealne - kryminał na wesoło. Olga Rudnicka - 'Diabli nadali", Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2015. Poznajcie Monikę - nieśmiałe i nieco naiwne dziewczę. Naszej bohaterce przyjdzie przejść istną szkołę życia, gdy uda jej się załapać na staż w pewnej bardzo dużej , bardzo znanej i w ogóle bardzo firmie. Szefem Moniki jest niejaki Dagmar Różyk, który poza uroczym imieniem słynie także z tego, że swych chuci nie potrafi utrzymać na wodzy. Na dodatek jest kreatywny. Iście diabelskie nasienie z niego. Poznamy tajniki pracy w korporacji : sekretarzy z długimi językami i zdziry lubujące się w czerwieni. Swoiste piekło na ziemi, gdzie albo ty zjesz ich , albo oni ciebie. Spotkanie osobnika pokroju Różyka z dziewczęciem takim jak Monika zaowocować musiało - impulsem elektrycznym. Pomimo jednak trudnych początków Monice zaczyna się układać w pracy coraz lepiej. Do czasu, gdy znalezione zostają zwłoki jej szefa, a ona staje się główną podejrzaną o morderstwo. Jakby tego było mało, jednym z prowadzących śledztwo jest Mateusz, w sercu Moniki osobnik zajmujący dość znaczną pozycję. Dorzućmy tatę i kilku braci, którzy najpierw biją, a dopiero póżniej zadają pytania i mamy całkiem udaną komedię. Problem jednak w tym, że w w toku prowadzonego śledztwa, trup okaże się całkiem żywy, a cała opowieść zdrowo się zakręci. "Diabli nadali " to bardzo udane połączenie komedii i kryminału. Pisałam już kiedyś, że nie jest łatwo bawić ludzi. Do tego potrzebny jest intelekt i dystans. Bywa z komediantami tak, że humor ich ciężki jest lub infantylny. Nie w tym przypadku. Olga Rudnicka stworzyła naprawdę dobrą i zabawną opowieść trochę w stylu Joanny Chmielewskiej. Znajdą tu coś dla siebie zarówno miłośnicy kryminalnych intryg ze zwłokami w tle, jak i ci , którzy lubią dobry humor z wątkiem obyczajowym. Jest akcja, jest humor, są ciekawi bohaterowie, którzy zapadają w pamięć. Świetna lektura zarówno na mrożny wieczór, jak i na piękny majowy dzień. Podobają mi się stworzone przez autorkę postacie i to one są osią tej powieści. Barwni bohaterowie, swojscy, czasem lekko wybrakowani- tacy jak my. Wzbudzają sympatię, no może oprócz kilku gnid biurowych. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale na pewno nie będzie ostatnim. Oceniam na pięć, zarówno jako komedię jak i dobry kryminał. Czarny humor to dziś duża rzadkość. "Diabli nadali" Diabeł poleca :-).

Pierwsze spotkanie z Olgą Rudnicką uważam za udane. "Diabli nadali" kupiłam zupełnie przypadkiem przed spotkaniem z autorką. Książka okazała się byc bardzo zabawną intrygą kryminalną. Najmocniej wciągnęła mnie druga połowa, kiedy kilka faktów wyszło na jaw i cała sprawa skomplikowała się jeszcze bardziej. Zabawne dialogi, relacja między Moniką a jej diableskim szefem pokazana po mistrzowsku, zwroty akcji, niesamowite zbiegi okoliczności. W książce jest to co lubię, czyli koncentracja na głównych postaciach. Pozostałe są poboczne i dzięki Bogu autorka nie rozwija zbytnio ich wątków. Skupienie na kilku osobach jest zdecydowanym plusem. Czyta się z przyjemnością z wypiekami na twarzy. Dobry kryminał i jeszcze lepsza komedia. Zdecydowanie sięgnę po więcej książek tej autorki.

Olga Rudnicka potrafi tak zakręcić czytelnikiem, że sam nie wie w którą stronę powinien zmierzać. Kto jest podejrzanym, kto mówi prawdę a kto nałogowo kłamie? A co najważniejsze, fabuła jej książki bawi, wzbudza lawinę śmiechu i trochę ironicznego uśmieszku przy obserwacji niefortunnych działań bohaterów. Prowadzi czytelnika przez świat kryminalnej zagadki z wielką wprawą, opisuje wszystko lekkim i przyjemnym językiem, dzięki czemu lektura jej powieści to czysta przyjemność.

Autorka z wprawą miesza kryminał, z dużą dawką humoru. "Diabli nadali" to śmiech zmieszany z ciekawą intrygą, wpadki bohaterów skonfrontowane z niewyjaśnioną zbrodnią a humor nie ma sobie równych. Przygotujcie się na dawkę niezapomnianej dobrej zabawy. Olga Rudnicka doskonale wie jak zaintrygować swoich czytelników i wciągnąć ich do świata absurdu. Gorąco polecam!

"Jak się w cudzy garnek patrzy, a nie we własny, to efekt potem taki, że źdźbło trawy widzi się w oku sąsiada, podczas gdy snopek słomy z własnego wystaje."

Bardzo sympatyczna książka, czyta się z uśmiechem na ustach, lekko, przyjemnie. Połączenie dobrej komedii i intrygującego kryminału. Mnóstwo zabawnego humoru, niespodziewane zwroty akcji, ciekawa narracja, fascynujące dialogi, wszystko co powoduje, że nie można oderwać się od lektury. Intrygi podane z wielkim wyczuciem, przemyślanie i z pazurem. Wiele ciekawych i nietuzinkowych bohaterów, potrafiących mocno zamieszać w powieści. I ten niepowtarzalny klimat książki, który powoduje, że z niecierpliwością śledzimy splot wydarzeń, ale i jesteśmy w tej książkowej rzeczywistości. Nie ma mowy o nudzie, rewelacyjna mieszanka spisku, morderstwa, śledztwa, zagadek, zawiści, zazdrości, miłości i przyjaźni. Przezabawne perypetie Moniki, dowcipne sytuacje, nutka grozy i więcej niż szczypta niebezpieczeństwa. A za takim Diabłem poszłabym nawet i do piekła. Świetny pomysł na przyjemne spędzenie kilku godzin.

Gdzie diabeł nie może..

Po przeczytaniu najnowszej powieści Olgi Rudnickiej, Granat poproszę!, nie mogłam się powstrzymać, aby sięgnąć po wcześniejsze książki pisarki. Było dla mnie jasne, że odkryłam swoją nową czytelniczą słabość, która jeszcze na długo nie wypuści mnie ze swojego uścisku. Na drugi ogień poszedł więc tytuł Diabli nadali. Kryminał wydany ponad rok temu, o jakim usłyszałam naprawdę wiele dobrego.

I już na początku muszę przyznać, że nic w tym dziwnego. Postacie wciąż są niezwykle przerysowane, zagadka goni zagadkę a intryga intrygę, o mnóstwie komicznych sytuacji nawet nie wspominając. Miałam nadzieję, że taki sposób pisania - lekki, niewymuszony i dowcipny - jest właśnie znakiem towarowym Olgi Rudnickiej, a nie tylko elementem wyróżniającym najnowszą powieść pisarki i się nie przeliczyłam. Czytelnik już od pierwszych rozdziałów dostaje mnóstwo akcji, niezwykle barwnych bohaterów - niejednokrotnie aż jaskrawych, jeśli można tak powiedzieć - oraz całą szpulkę poplątanych relacji, tajemnic i kłopotów. Mamy tutaj jednego trupa w osobie Dagmara Różyka, dyrektora kreatywnego dużej firmy; Monikę, jego sekretarkę, która przyjechała do dużego miasta ze wsi, aby podjąć studia oraz Mateusza Jankowskiego, zakochanego w niej sąsiada-policjanta, odbywającego staż właśnie podczas rozwiązywania sprawy zabójstwa Dagmara, znanego w pracy także jako Diabła.

To jednak nie wszyscy istotni dla fabuły bohaterowie. Co niezwykle mi się spodobało w powieści Olgi Rudnickiej, to fakt, że autorka nie odsuwa w cień reszty bohaterów, nie używa ich także jako pomocnych narzędzi, które mają w jakiś sposób naprowadzić głównych bohaterów na trop, czy pomóc we wprowadzeniu zwrotu akcji do fabuły. Diabli nadali to powieść pełna oryginalnych, świetnie wykreowanych charakterów. Tutaj każdy ma jakąś rolę do odegrania. Niemniej ważni od Mateusza są jego znajomi, starsi wyjadacze z komisariatu. Tak na dobrą sprawę, to oni właśnie prowadzą śledztwo, pozwalając od czasu do czasu przejąć świeżemu i niedoświadczonemu stażyście prowadzenie. Poza tym mamy tutaj także zastępczynię Diabła - Magdę zwaną Zdzirą oraz jej podlizującego się asystenta, którzy - chociaż wzbudzający powszechną irytację i zdenerwowanie u Czytelnika - spełniają w fabule swoje zadanie, podając w wątpliwość niektóre wydarzenia. Oraz - oczywiście - uprzykrzając życie wszystkim innym.

Narracja skacze nie tylko od bohatera do bohatera, ale także opisuje wydarzenia mające miejsce na przestrzeni kilku lat. Jak po kilkunastu rozdziałach staje się jasne dla czytelnika - jest to zabieg dobrze przemyślany i sprytny. Okazuje się bowiem, że morderstwo dyrektora kreatywnego to poważniejsza sprawa niż mogłoby się wydawać i jest w nie zaangażowanych przynajmniej kilka osób. Olga Rudnicka sprytnie i z widoczną wprawą przeskakuje pomiędzy różnymi narracjami oraz wydarzeniami; mąci w głowie czytelnika mnożąc intrygi i spiski, aż nagle odbiorca wciąż czyta z zapartym tchem, wciąż śledzi poczynania bohaterów, do których już mocno się przywiązał, ale już nie ma zielonego pojęcia co dokładnie się dzieje, o jakichkolwiek racjonalnych teoriach na temat zabójcy czy morderstwa nie mówiąc.

Dodatkowo bardzo podobała mi się zmiana, jaka zaszła w Monice na przestrzeni całej historii opisanej w Diabli nadali. Główną bohaterkę poznajemy jako cichą myszkę. Dziewczyna niby ma werwę, ma charakter, ale jednak okazuje go tylko w kryzysowych sytuacjach. Olga Rudnicka opisuje nam różne sytuacje, mające miejsce na przestrzeni przynajmniej dwóch lat pracy Moniki i najczęściej mające związek z jej szefem, Diabłem, wzbudzającym w niej mordercze instynkty. Dzięki temu właśnie czytelnik ma możliwość nie tylko polubienia bohatera, który - jak można było do tego dopuścić! - nie żyje, ale także obdarzamy sympatią przyjaciół Moniki, samą bohaterkę oraz obserwujemy, jak wszystko u nich krok po kroczku się zmienia.

Samą powieść poleciłabym nie tylko jako dobre czytadło, które świetnie się czyta wieczorem, leżąc pod kocem, czy w autobusie albo tramwaju, lecz także jako zajmujący kryminał, potrafiący przyprawić o niemałe zaskoczenie i liczne wybuchy śmiechu. Zaczynam rozumieć, że przez ten cały czas, kiedy odkładałam czytanie powieści Olgi Rudnickiej "na później", omijało mnie naprawdę wiele dobrej zabawy. Lecę więc kontynuować nadrabianie zapoznawania się z twórczością tej autorki, a Wam podsuwam Diabli nadali oraz Granat poproszę!, jeśli po pierwszym wciąż macie chrapkę na więcej. .