Diabeł na wieży. Domenic Jordan. Tom 1

Książka bardziej dla masowego odbiorcy niż poprzednie tytuły tej autorki. Chętniej sięgnie po nią młodzież, która czyta fantastykę i kryminały. Czas poświęcony na książkę uważam za właściwie spożytkowany.

Kapitalne intrygi. Koncertowe rozwiązania fabuły. Przednia akcja trzymająca w nerwach do ostatecznego rozwiązania. Najbardziej do książki zbliża jednak duchowość opowieści, jej specyfika kojarząca się z urban legend i wiejskimi zabobonami.

„Diabeł na wieży” to zbiór sześciu opowiadań, które łączy postać głównego bohatera Domenica Jordana. Są one ułożone w kolejności chronologicznej i w większości z nich pojawiają się niewielkie odniesienia do poprzednich, dlatego warto czytać je po kolei (od do 5). Akcja rozgrywa się w fikcyjnym świecie przypominającym Europę w XVII lub XVIII w. z dodatkiem magii i istot nadprzyrodzonych, a każde opowiadanie przedstawia inną mroczną historię z zagadką do rozwiązania. Dla przykładu w pierwszym opowiadaniu, od którego zbiór wziął tytuł, Domenic wraz z przypadkowo poznanym doktorem Darnisem zostają wezwani do rezydencji pewnej damy, której córka zachorowała. Szybko jednak orientuje się, że chodzi tu o coś więcej, szczególnie gdy widzi w ogrodzie tajemniczego chłopca. „Domenic Jordan bowiem wyglądał na podręcznikowy wręcz przykład melancholika - był blady, spokojny, a każde zdanie wypowiadał z tak absolutną powagą, jakby słowo „żart” znał jedynie z opowieści.” Główny bohater jest lekarzem, jednak od leczenia chorych woli badać umarłych, szczególnie jeśli nie są do końca ludźmi lub miała na nich wpływ magia. Jest piekielnie inteligentny i dokładnie analizuje wszystko co widzi lub słyszy. To mistrz w czytaniu ludzkich zachowań, choć z uczuciami innych kompletnie sobie nie radzi. Jego zainteresowanie magią i zdolności w rozwiązywaniu tajemniczych spraw nie są mile widziane, ale to właśnie dzięki nim zyskał wpływowych sojuszników. Cóż, lepiej mieć go po swojej stronie. Ubrany zgodnie z najnowszą modą, lecz zawsze na czarno, poważny, elegancki, czasem cyniczny, często wzbudza niepokój u swoich rozmówców, z których zdecydowana większość ma go za bogatego dziwaka. Nic nie wiadomo za to o jego przeszłości, choć z nielicznych informacji na ten temat można się domyślać, że nie była szczególnie szczęśliwa. „W oczach chłopaka dostrzegł błysk, który stanowił odpowiedź na niezadane pytanie. A więc mały Peyretou w głębi duszy był awanturnikiem. Znakomicie, pomyślał Jordan. Przynajmniej nie będę miał wyrzutów sumienia, ciągnąc ze sobą kogoś, kto wolałby raczej wygrzewać się na słońcu." Jedynym towarzyszem Jordana jest jego służący Peyretou, który choć podziwia swego pana i darzy darzy ogromnym szacunkiem, początkowo chyba, tak jak inni, trochę się go obawiał. Chłopak jest młody i ciekawski. Jak większość chłopców w jego wieku próbuje udowodnić swoją odwagę, nawet gdy sam nie jest jej pewien. To bardzo sympatyczna postać, realistycznie napisana. Miło było patrzeć jak z każdym opowiadaniem rozwija się i dorasta. "Nie trzeba wcale diabła, by stworzyć sobie piekło na ziemi” „Diabeł na wieży” to dobrze napisany zbiór, pełen interesujących postaci i wciągających historii. Choć pełen jest magii i przerażających nadprzyrodzonych istot, nie próbuje nimi zasłonić zła czającego się w ludzkich duszach. Czytany po raz kolejny po kilkuletniej przerwie nie wzbudził takich emocji jak dawniej, jednak nadal był bardzo przyjemną lekturą, do której z pewnością jeszcze kiedyś wrócę, szczególnie, że bardzo podoba mi się jej ponury klimat. Myślę, że jest to świetna pozycja dla zarówno dla fanów kryminału jak i grozy (choć tej zbyt wiele tu nie uświadczymy). Autorka bardzo dobrze buduje atmosferę tajemnicy, a i zagadki są dosyć ciekawe i z tego co pamiętam dawniej rozwiązanie niektórych nawet mnie zaskoczyło. Więcej na [Adres usunięty]

„Diabeł na wieży”, to zbiór opowiadań Anny Kańtoch. Tej książki nie można nazwać nowością, gdyż jest to wznowienie kolejne już. Jednak jak dla mnie nie ma to znaczenia. Lubię kryminały, a opowiadania-w których intryga jest rozwiązywana znacznie prędzej niż w jakiejś grubej powieści- nawet bardziej przypadają mi do gustu. Księga zawiera aż sześć historii, które łączy postać głównego bohatera, jakim jest szlachcic i medyk Domenic Jordan. Bohater ten-oprócz zajmowania się sprawami związanymi ze swoim zawodem-jest swego rodzaju detektywem, który tropi sprawy niezwykłe i paranormalne.

Jordan pozornie jest zwykłym medykiem. Jednak jego postać wyróżnia się niebanalną osobowością i wrażliwością na niezwykłe zjawiska, których jest świadkiem. Można by rzec nawet, że w jakiś sposób przyciąga je do siebie. W tytułowym opowiadaniu nasz przyjaciel wyjaśnia sprawę pewnych dziwnych zjawisk na wieży. Sprawa jest jednak trochę bardziej skomplikowana, niż można by się spodziewać. W kolejnym Jordan pomaga kobiecie, którą ściga demon, usiłujący ją zabić i eliminując wszystkich w jej otoczeniu. Jednak i tutaj, nie wszystko jest takie proste jakby się mogło wydawać. Zachęcam do lektury.

Widać tutaj uwielbienie autorki do klasycznych opowieści kryminalnych, w których napięcie budowane jest stopniowo, a rozwiązanie zagadki, praktycznie zawsze zaskakuje czytelnika.

Istotnym motywem tych opowiadań jest także to, że praktycznie każde ma jakieś nawiązanie do zjawisk uznawanych powszechnie za paranormalne, czy magiczne. A kraina, w których rozgrywa się akcja tych opowieści, stylizowana jest na Europę, być może w czasach średniowiecznych.

Podsumowując wciągające historie, którym doktor stawia czoła i rozwiązuje je z podziwu godną konsekwencją. Sympatyczny, chociaż nieco dziwny bohater, odrobina magi, niesamowitości, kryminalne zagwozdki. Jest tutaj wszystkiego po trochu, nie czuje się przesycenia którymś elementem. Polecam do przeczytania.

Autorka pisze tak soczyście, że czytając jej opisy można by namalować piękny obraz. Kocham jej porównania, emocjonalne określenia i kwiecisty styl. Tekst jest przepełniony magią słowa, a to jak u mało kogo buduje nastrój i tworzy zmysłowość.