DC Odrodzenie Wojna Żartów z Zagadkami. Batman. Tom 4

BEZ ŻARTÓW

Komiksy o Batmanie wydawane w ramach „DC: Odrodzenie” trzymały różny poziom. Jedne były bardziej udane („Jestem samobójcą”, „Jestem Bane”, „All Star Batman”), inne mniej („Noc ludzi potworów”, „Końce świata”), nigdy jednak nie powalały tak, jak przygody tego herosa z „Nowego DC Comics”. Teraz jednak zaczyna się to zmieniać, bo „Wojna żartów z zagadkami” to zdecydowanie najlepszy z odrodzeniowych Batmanów, łączącym w sobie mrok, akcję i brutalność, jakich potrzeba było tej opowieści.

Joker dawno nie mącił w Gotham. Po wydarzeniach, które niemal pozbawiły życia i jego, i Batmana, powraca do akcji, ale nie jest to ten sam uśmiechnięty psychopata, którym był do tej pory. Coś się zmieniło, zatracił dawne poczucie humoru, stał się ponury, ale chce znów być taki, jak dawniej. Zaczyna się szaleństwo, któremu Batman musi zaradzić, jednak nie jest w stanie sam tego dokonać. Dlatego udaje się po pomoc do Riddlera. Pech chce, że ten wykorzystuje okazję i ucieka z Azylu Arkham, a gdy nie udaje się mu przyłączyć do Jokera we wspólnej walce z Człowiekiem Nietoperzem, zaczyna z nim wojnę. Czołowi przestępcy Gotham dzielą się według stron konfliktu, a Batman staje w obliczu kolejnego, iście samobójczego wyzwania…

I właśnie owe samobójcze wyzwania są tym, czym charakteryzuje się batmanowski run Toma Kinga. Scenarzysta ten zaczął swoją opowieść od tego, jak Gacek, wiedząc, że za chwilę zginie, robi wszystko by ocalić pasażerów spadającego na Gotham samolotu. Potem było już tylko bardziej dramatycznie i bardziej autodestrukcyjnie – i nie inaczej jest w „Wojnie żartów z zagadkami”. Oczywiście nie zabrakło tu też innych, charakterystycznych dla autora elementów, jak chociażby pojawiający się ciągle Kite-Man. Są tu też mniej pożądane drobiazgi związane z jego twórczością, jak np. naciągane umotywowanie niektórych wątków, ale to, w porównaniu z całą resztą, jedynie drobiazg.

Bo King zrobił świetny komiks akcji, znakomicie pokazując swoich bohaterów i jednocześnie serwując im mały jubileusz. Ponury Joker, trochę przypominający mi tego, z miniserii Briana Azzarello, jest znakomity, Riddler tak samo, bo twórca wyciągnął z niego to, co najlepsze. Trochę nie wykorzystał postaci pobocznych, jednak – mimo dwustu stron, na jakich rozgrywa się akcja – tempo wydarzeń jest tak szybkie, że nie odczuwa się tego w wyraźny sposób. Całość ma też udany, mroczny klimat, a wspomniana przeze mnie brutalność i skala wszystkiego robią wrażenie.

Podobnie zresztą jak świetna szata graficzna w wykonaniu Mike’a Janina i ekipy innych artystów. Rysunki są realistyczne, dostatecznie mroczne i dobrze pasują do całości. Przy okazji mają w sobie równie wiele z typowo amerykańskich prac, jak i z komiksu europejskiego. Wszystko to razem wzięte daje znakomity album wart polecenia każdemu miłośnikowi Batmana. Jeśli podobały się Wam poprzednie tomy tej serii z „Odrodzenia”, koniecznie rozejrzyjcie się za „Wojną żartów z zagadkami” wśród nowości. Oby kolejne części zachowały ten poziom.