DC Black Label Batman. Trzech Jokerów

Barbara i Jason przeszli traumę przez jednego z Jokerów. Ich historię być może czytelnik poznał już z lektury Batmana: Zabójczego żartu czy Batmana: Śmierć rodziny, jednak nawet bez informacji zawartych w tych zeszytach, można bez trudu odczytać co stało się w przeszłości tych dwojga. Ciężko nawet powiedzieć, czy sobie z nią poradzili, szczególnie patrząc na Red Hooda. Grzebiąc w ranach (i cmentarnej ziemi!) nasi bohaterowie będą musieli zmierzyć się z niejednym Jokerem. Najgorsze jednak jest to, że nie znajdą czasu na oddech, bo liczba Jokerów wzrasta wykładniczo.

Dlaczego właściwie zastanawiamy się dłużej nad Batmaniątkami niż Jokerami? Być może dlatego, że taki Jason ma wiele do zarzucenia swojemu Battacie. Bo wzorowym rodzicem to on nie jest. Może i pewnych rzeczy nie wiedział, ale jako rodzic wiem, że rodzic nigdy się nie poddaje i walczy o swoje dzieci. Tu okazuje się, że Batman nie za wiele wie o rodzinie. Ale skąd niby miałby czerpać wzorce? Od Alfreda? No właśnie… A tu przecież sam Batman ma nieprzetrawione problemy. W ten sposób otrzymujemy nieco patologiczną, pełną niedomówień i tajemnic Batrodzinkę.

Więcej na: [Adres usunięty]

Historia zaczyna się tutaj od trzech brutalnych morderstw, o które podejrzany jest nikt inny jak sam Joker. Nie byłoby w tym nic zakasującego, gdyby nie fakt, że wszystkie zbrodnie zostały popełnione dokładnie w tym samym momencie. Nikt nie wie jak do tego doszło i co tak naprawdę się stało. Wszystkie poszlaki wskazują na to, że „uśmiechnięty” złoczyńca to więcej niż tylko jedna osoba. Fakt ten zaskakuje nawet samego Batmana, który ścigał Jokera przez większą część swojego „superbohaterskiego” życia. Zamaskowany obrońca Gotham, Batgirl i Red Hood zaczynają prowadzić śledztwo, badając różne tropy. Każdy z nich podchodzi do sprawy inaczej, co zaczyna przeradzać się w wewnętrzny konflikt pomiędzy nimi. Pytaniem, na które odpowiedź będzie można znaleźć w komiksie, to czy uda im się rozwiązać zagadkę i nie rzucić się sobie do gardeł?

Fabuła dość mocno kręci się tutaj nie tyle przy próbie wyjaśnienia zagadki trzech Jokerów, ile wokół mocnych nieporozumień i wzajemnych pretensji pomiędzy trójką superbohaterów (Batman, Batgirl i Red Hood). To właśnie ten element komiksu jest zdecydowanie najbardziej dopracowany i najciekawszy. Autor ujawnia tutaj ich wewnętrzne „brudy”, świetnie pokazuje dramaturgie niektórych wydarzeń i coraz silniejszą wzajemną niechęć. Batman zostaje tu ukazany jako bohater, który całkowicie zawiódł jako mentor. Zresztą jest ON tego świadomy, do czego w pewnym momencie jawnie się przyznaje.

Geoff Johns tworząc komiks, w którego tytule mamy Jokera nie zapomina jednocześnie o naprawdę niezłym przedstawieniu tej postaci. Całkiem dobrze buduje ON tutaj intrygę wokół szalonego złoczyńcy, nie zapominając o odpowiedniej ilości widowiskowej akcji i elementach detektywistycznych tak charakterystycznych dla serii. Całość scenariusza w tym aspekcie jest nieźle napisana, chociaż jakiś większych fabularnych zaskoczeń, które mogłoby wgnieść czytelnika w fotel, nie należy się spodziewać. Jedyne, do czego można się tutaj doczepić to kompletnie niepotrzebny wątek romansu pomiędzy postaciami, który nie tylko niczego nie wnosi do samej historii, co i tak zostaje pokazany w szczątkowej formie.

Na pewno perfekcyjnie wypada tutaj grafika autorstwa Jasona Faboka. Ma ON naprawdę wyśmienite poczucie realizmu, co doskonale oddaje ON w kreślonych przez siebie planszach. Strach, nienawiść, złość czy wściekłość są mocno odczuwalne w poszczególnych kadrach, co jasno pokazuje jak dobrze potrafi ON oddawać emocje postaci. Do tego dochodzi jeszcze ciemna stylistyka barw Andersona, co nadaje albumowi naprawdę mrocznego i poważnego klimatu.

CZAS LECZY RANY… CHYBA, ŻE WCZEŚNIEJ CIĘ ONE ZABIJĄ

Historia fabuły „Trzech Jokerów” sięga wstecz aż do roku 2016, kiedy to znakomity scenarzysta Geoff Johns zaprezentował nam „Wojnę Darkseida”. Opowieścią tą nie tylko zaserwował nam coś na wzór eventu, sięgającego na dodatek korzeniami do pierwszego komiksowego wydarzenia od DC, czyli „Kryzysu na nieskończonych Ziemiach”, ale i wprowadzić rewolucję w świecie Batmana – Człowiek Nietoperz dowiedział się wówczas, że istnieje nie jeden Joker, a trzech. Od tamtej pory temat czasem przewijał się w komiksach, ale dopiero teraz w końcu został podjęty i doprowadzony do finału. Czy jest to komiks rewolucyjny, jak się o nim mówiło? Nie, ale to kawał dobrej rozrywki, którą absolutnie warto poznać, jeśli lubicie przygody Mrocznego Rycerza.

Joker powraca do akcji i kontynuuje swoją wojnę z konkurencyjną przestępczością zorganizowaną. Z tym, że dochodzi do trzech ataków w trzech różnych miejscach, ale w jednym czasie, a każdemu przewodził Joker właśnie. Który z nich jest prawdziwy? Klown? Przestępca? Czy Komediant? A może wszyscy? Sprawa trzech Jokerów odżywa na nowo, a Batman, Batgirl i Red Hood badając własne tropy próbują ustalić, o co w tym wszystkim właściwie chodzi. Ale czy naprawdę ustalać jest co? I czy sam Batman nie skrywa w sobie odpowiedzi na to pytanie?

Ciężko jest powiedzieć, jak ten komiks wyglądałby, gdyby powstał kilka lat temu. Pewnie wiele by się nie różnił od wersji, jaka trafiła w nasze ręce właśnie teraz, ale w obecnym kształcie „Three Jokers” to opowieść, która sporo zawdzięcza kinowemu hitowi „Joker” z genialną rolą Joaquina Phoenixa. Jednocześnie to po prostu typowy dla Johnsa komiks, który czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Akcja atakuje nas już na pierwszych stronach, wtedy też pojawia się mroczny klimat, jaki powinny mieć opowieści z Gotham. Mamy trochę wspominek, budujących odpowiedni nastrój, a w końcu zaczyna się połączenie akcji i detektywistycznej zagadki, która gra na sentymentach czytelników, przypominając wiele sławnych opowieści.

„Trzech Jokerów” to jednocześnie dość mocno skondensowana opowieść. Są tu zwroty akcji, jest szybkie tempo, ale całość skupiona jest wokół tytułowego pytania, kim są trzej psychopatyczni klowni i co fakt, że jest ich więcej, niż być powinno właściwie oznacza. Co oznacza dla przeszłości i przyszłości Batmana. I rodzi się też jeszcze jedno pytanie: skoro jest ich trzech, czy może być więcej? Cokolwiek myślcie w temacie, warto jest poznać odpowiedzi, jakie serwują nam autorzy, bo robią to w bardzo dobrym stylu, choć jednocześnie wszystkiego możecie domyślić się od początku – a zresztą już dawno pewnie przeczuwaliście, co z tego wyniknie.

Album wypada świetnie jest także pod względem graficznym. Jason Fabok rysuje w sposób realistyczny i szczegółowy. Jego prace są dynamiczne i dobrze oddają mimikę bohaterów. Świetnie uchwycone zostało też samo Gotham, a i w Jokerach widać zasadnicze różnice, od razu przywodzące na myśl klasyczne komiksy, chociaż każdy z nich ma swój własny, współczesny look.

Konkluzja jest, więc oczywista: warto po album sięgnąć. Nie jest to wielkie dzieło, rewolucji w świecie komiksu nie zrobi (choć, jak w „Zegarze zagłady”, twórca podejmuje tu dialog z klasyką Alana Moore’a, w tym wypadku „Zabójczym żartem”), ale jak każdy komiks Johnsa, warto go poznać. Może i jest rzeczą w dużym stopniu przewidywalną, by nie rzec oczywistą, ale jednocześnie pozostaje satysfakcjonującym zwieńczeniem opowieści snutej niemal od pół dekady. Choć oczywiście po tylu latach oczekiwania można było zaserwować miłośnikom coś o wiele lepszego.