Dama ze szmaragdami. Wielkie Litery

Wzięłam tę książkę "w ciemno", kompletnie nie wiedząc czego się spodziewać.

Od początku zauroczył mnie piękny język, barwne opisy. Postaci nie mamy zbyt wiele - jest rodzina Verinderów, stary malarz, narzeczona oraz jej oddana przyjaciółka, Madeline Hyde, która zostaje zaproszona do wielkiej, pięknej i nieco mrocznej posiadłości. Od początku dziewczyna orientuje się, że coś nie gra a szczęście jej przyjaciółki przeplata się z pewnym obciążeniem. Nie będę spoilerować, nie napiszę więc jakim... Doprowadza ono jednak do śmierci niedoszłej żony przystojnego hrabiego (jak od początku zdradza nam streszczenie).

Tak czy inaczej Madeline balansując na skraju rozpaczy po stracie ukochanej przyjaciółki, postanawia przelać swoją żałobę w rozwiązanie niejasności towarzyszących tejże śmierci a w posępnym dworze, każdy wydaje się podejrzany. Dziewczyna zostaje na miejscu, odkrywa pewną legendę jako by to właśnie szmaragdy, które miała dostać w prezencie ślubnym Claire (bo tak się nazywała) i w których pozowała do obrazu, były przeklęte i od pokoleń przynosiły nieszczęścia kobietom w tym rodzie.

Odpowiedź wydawała mi się zwyczajnie prosta, ponieważ zwracam zawsze uwagę na przeróżne szczegóły w opowieściach a tu NIESPODZIANKA. Rozwiązanie sekretu okazało się kompletnie niebanalne i w sumie nie domyśliła bym się nawet za sto lat.

Opowieść trzymała w napięciu i ciekawiła od pierwszych do ostatnich stron.

Jest jeden minus za który muszę się przyczepić - nigdzie, nawet w książce nie pisze, że powinno się je czytać w danej kolejności - Pierwsze "Dama z wahadełkiem", potem "Dama ze szmaragdami" a na koniec "Dama z woalką". Niechcący więc zaczęłam od środka.

Czy polecam tę książkę? Jak najbardziej. Ja nie mogłam się oderwać. Piękna, zaskakująca, lekka, klimatyczna i dziwi mnie, że nie ma ona więcej dobrych recenzji czy ocen :)) Polecam!!!

,,Dama z wahadełkiem” pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami. Postanowiłam jednak dać Madeline Hyde jeszcze jedną szansę i dziś zapraszam Was do zapoznania się z drugim tomem serii – ,,Damą ze szmaragdami”.

Od wydarzeń przedstawionych w ,,Damie z wahadełkiem” minęły dwa lata, Madeline wiedzie spokojne, choć samotne, życie w domu na Wzgórzu Mgieł. A przynajmniej tak było do czasu gdy dostała list z zaproszeniem od swojej przyjaciółki, która niedługo ma wziąć ślub. Zdawałoby się, że przyszła panna młoda powinna przeżywać teraz najpiękniejsze chwile, jednak Madeline dostrzega w listach pewne niepokojące symptomy, a jej obawy pogłębiają się gdy dociera na miejsce. Claire zdaje się być przytłoczona oczekiwaniami jakie mają wobec niej bliscy jej przyszłego męża, do tego wszystkiego dochodzi kiepski stan zdrowia i obawy przed klątwą, która rzekomo związana z rodowym klejnotem, w którym dziewczyna pozuje do powstającego portretu, mającego dołączyć do hali przodków. Gdy wydaje się, że gorzej już być nie może dochodzi do tragedii – Claire umiera w równie tajemniczych, co dramatycznych okolicznościach, a Madelina postanawia za wszelką cenę dowiedzieć się co lub kto było przyczyną jej przedwczesnego zgonu.

Muszę przyznać, że ta część była dużo ciekawszą lekturą od pierwszego tomu przygód Madeline Hyde. Autorka widać wyciągnęła wnioski z popełnionych błędów i tym razem zaserwowała czytelnikowi już nie tak oczywistą zagadkę, często zostawiając z pozoru banalnie oczywiste tropy by później wyprowadzić czytelnika w pole. Zagadka ,,Damy ze szmaragdami” zdecydowanie wypada więc na plus, fabuła jest dużo ciekawsza, akcja toczy się wartko i potrafi zaskoczyć.

Na kolejny plus zanotować mogę również znaczny spadek wątków romantycznych (osoby, które czytały poprzedni tom mogą uznać to za dość oczywiste, a tym którzy nie czytali nie będę zdradzała o co dokładnie chodzi), ale gwoli ścisłości dodam od razu, że nasza bohaterka dalej przyciąga wzrok wszystkich mężczyzn, którzy nie potrafią się jej oprzeć. Mimo tego sercowe podboje zdecydowanie zeszły na dalszy plan, stanowiąc dodatek, a nie główną część historii. Nasza Madeline, choć dalej zdarzają jej się głupotki, także wydaje się, że dojrzała. I choć bohaterom ich zachowaniem dalej bliżej do czasów współczesnych niż do tych, w których rozgrywa się akcja, to mimo wszystko widać, że bardziej starają się dopasować do ról narzuconych im przez czasy w jakich żyją.

Niewątpliwym atutem książki dalej jest klimat. Tutaj Paulina Kuzawińska pokazuje, że dalej potrafi oczarować czytelnika. I choć sama książka dalej zalicza się do lekkiej lektury na jeden wieczór, to jednak trzeba jej oddać, że w odpowiednich momentach można poczuć niezwykły, nieco upiorny dreszczyk, jak najbardziej z resztą wskazany, bo niezwykłe, paranormalne wątki dalej stanowią tutaj ważny element powieści.

Podsumowując, mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że w ,,Damie ze szmaragdami” widać sporą poprawę względem pierwszego tomu. Jeżeli szukacie czegoś lekkiego do poczytania bądź posłuchania – książka ta może stanowić miły przerywnik pomiędzy innymi lekturami.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Kłamstwa, intrygi, tajemnice i…klątwy są już na porządku dziennym wśród członków arystokratycznej rodziny Verinderów.

Czy smierć młodziutkiej Clarie, która miała niebawem poślubić hrabiego była wypadkiem?

Jakie tajemnice skrywa rodzina i co ma z tym wspólnego słynny już naszyjnik ze szmaragdami?

Madeline Hyde przybywa do posiadłości Verinderów po otrzymaniu serii coraz bardziej niepokojących listów od swojej najbliższej przyjaciółki- Clarie.

Od początku pobytu odczuwa dość dziwną i napiętą atmosferę panującą wśród członków rodziny, a jak się później okazało, kiepskie relacje między nimi, to tylko wierzchołek góry lodowej.

Nagła smierć Clarie sprawiła, że wszyscy nabrali podejrzeń, co do jej przyczyny. Perfekcyjność oraz sztuczność hrabiny, która za wszelką cenę stara się utrzymać nieposzlakowaną opinie rodu, sprawia, że wiele rzeczy nie zostaje wyjaśnione od razu.

Jakie informacje przyniesie śledztwo prowadzone przez detektywa i jakie będzie ono miało skutki?

Na tę książkę trafiłam zupełnie przypadkiem, bo zaintrygowała mnie jej okładka. Tym bardziej cieszę się, że nie tylko okładka okazała się być wyjątkowa.

Akcja książki toczy się z XIX w. przez co tajemnice, które skrywa rodzina nabierają jeszcze ciekawszego i mroczniejszego klimatu.

Fabuła nie zwalnia tempa nawet na chwilę dzięki czemu książkę naprawdę szybko się czyta.

Bardzo zaintrygował mnie Dexter i żałuję, że jego postać nie została trochę bardziej rozbudowana. Relacja między Madeline, a Johnatanem jest moim zdaniem trochę zbyt cukierkowa, ale nie jest to główny wątek książki, więc nie był to problem.

Cała powieść jest utrzymana w retro klimacie- czyli takim jaki lubię najbardziej.

Książkę czytało się naprawdę przyjemnie i z czystym sumieniem mogę ją polecić.

Żałuję, że nie przeczytałam najpierw ,,Damy z wahadełkiem,, która jak się później dowiedziałam jest pierwszym tomem, ale na szczęście to nic straconego.