Daj mi znak

W powieściach, które do tej pory przeczytałam, nie spotkałam się jeszcze z sytuacją, by głównymi postaciami były osoby niesłyszące. Najczęściej są one jednym z motywów fabuły, które towarzyszą pierwszoplanowym wątkom i stanowią dla nich tło. Nie miałam też do czynienia z powieścią, w której można by się poczuć osobą co najmniej słabosłyszącą, a taką jest bohaterka książki „Daj mi znak”. Trudno mi bowiem wyobrazić sobie, jak to jest nie odbierać dźwięków otoczenia i kontaktować się z innymi, nie mając możliwości usłyszenia, co mówią.

Lilah jest normalną, energiczną, pełną kreatywnych pomysłów i marzeń siedemnastolatką. Ma swoje ulubione przyjaciółki, z którymi często spędza wolny czas, chodzi do liceum, pilnie się uczy, ma dobre kontakty rodzinne i ogólnie jest osobą lubianą. Patrząc na nią z boku, wydaje się, że niczego jej nie brakuje, ale tylko ona wie, ile kosztowało ją to, by nauczyć się funkcjonować w tzw. normalnym” świecie. Lilah jest, bowiem osobą słabosłyszącą, która wprawdzie radzi sobie bez aparatu słuchowego, ale mimo to nie raz spotykała się w swoim życiu z różnymi reakcjami na jej niedyspozycję słuchu. Poznajemy ją, gdy zbliża się koniec roku szkolnego i powstaje pytanie, jak spędzić wakacyjny czas. Dziewczyna wpada na pomysł zgłoszenia się na obóz letni dla Głuchych noszący nazwę "Szary Wilk", jaki odbywa się, co roku od wielu lat. Kiedyś brała w nim udział jako uczestniczka, teraz ma szansę zostać młodszą wychowawczynią dzieci z niedosłuchem lub całkowicie Głuchych. Na obozie spotyka dawnych znajomych i zawiera nowe kontakty, a jednym z ważniejszych staje się dla nie Isaac, nastolatek z całkowitą głuchotą.

Zaczynając tę książkę, wiedziałam, że jest to lektura młodzieżowa i faktycznie ma ona taki charakter, gdyż jej akcja dzieje się w środowisku bardzo młodych ludzi. Jednak nie spodziewałam się, że dostanę taką dawkę wiedzy o świecie, o którym nie wiedziałam do tej pory zbyt dużo. To znaczy, wiem, że są osoby, które nie słyszą, ale nie miałam pojęcia, z czym muszą się mierzyć na co dzień i jak siebie postrzegają. Można dostrzec, że pomimo istnienia obecnie wielu możliwości porozumiewania się, dzięki rozwojowi technologicznemu, nadal trudno jest Głuchym funkcjonować w codziennych sytuacjach.

I to doskonale pokazuje książka pani Anny Sortino, która tą powieścią zadebiutowała na pisarskim rynku w 2023 roku. Byłam zaskoczona, gdy dowiedziałam się o tym, gdyż nie jest w ogóle wyczuwalne niewprawne pióro. Historia, która spod niego wyszła, jest bardzo życiowa i daje poczucie autentyczności, być może dlatego, że autorka jest osobą Głuchą, więc doskonale wie, o czym pisze. Jej styl powoduje, że integrujemy się z bohaterami, z łatwością wnikamy w ich spojrzenie na rzeczywistość poprzez perspektywę pierwszoosobową głównej bohaterki, Lilah. Zabrakło mi narracji Isaaka, który jest całkowicie niesłyszący. Z tego, co wyłaniało się z treści książki, jego historia uzupełniłaby fabułę i uczyniła bardziej rozbudowaną, gdyż gdzieś giną problemy, jakie chłopak ma na co dzień.

Nie od razu wniknęłam w treść i wydarzenia, gdyż musiałam przywyknąć do nieco innego przedstawienia dialogów. Autorka zastosowała bowiem zmienną czcionkę, by ułatwić czytelnikom rozpoznanie kiedy ktoś używa języka migowego, a kiedy są dialogi prowadzone w standardowy sposób. Kwestie mówione mają czcionkę zwykłą, natomiast używanie języka migowego oznaczone zostało kursywą, więc łatwo odróżnić, w jaki sposób postacie się porozumiewają. Czasami są opisane układy rąk, ale też ukazane zostały różnice w ich używaniu , gdyż nie raz drobne pomyłki ułożenia rąk, dłoni, a nawet palców, znaczą zupełnie coś innego, niż osoba chciałaby „powiedzieć” gestami.

W „Daj mi znak” bohaterka uczy się ASL, czyli amerykańskiego systemu migowego, ale też istnieje Sim-Com, czyli używanie zarówno migania, jak i mówienia jednocześnie, albo PSE będące bezpośrednim tłumaczeniem języka anielskiego, BSL - brytyjski język migowy, a w Polsce funkcjonuje PJM - polski język migowy. Te zawiłości wyjaśnia na wstępie pani Marta Demianiuk, więc było to dla mnie dużym ułatwieniem, by wniknąć w fabułę.

Powieść dała mi poczucie, z jakimi dylematami muszą zmagać się osoby Głuche i jak ważne są drobne niuanse, na które z reguły nie zwracamy uwagi, jako osoby słyszące. Na podstawie tej historii dowiedziałam się dosyć sporo o kulturze Głuchych, na przykład to, że nie istnieje jeden język migowy, ale jest ich wiele i każdego trzeba się nauczyć, by porozumieć się z innymi osobami niesłyszącymi pochodzącymi na przykład z innych krajów.

„Daj mi znak” to przyjemny w odbiorze romans w stylu YA, w którym poruszane są typowe problemy wieku dorastania, pierwsze porywy serca, sympatie, antypatie, przyjaźnie, poszukiwanie własnej tożsamości i rozpoznanie, co chciałoby się robić w przyszłości.

Historia napisana przez panią Annę Sortino jest wiarygodna i naturalna, gdyż została napisana przez autorkę, która jest osobą niesłyszącą, więc ujęła problemy doskonale znając je z własnych doświadczeń. Uświadomiła, że wciąż jest tak, że to osoby niepełnosprawne muszą uczyć się funkcjonować w tzw. "normalnym" świecie, dostosować się do ogółu społeczeństwa i ciągle nie jest to łatwe, gdyż spotykają się z niezrozumieniem i niewłaściwym traktowaniem. Autorka pokazała, że nie ma znaczenia w życiu, kto jaką grupę społeczną reprezentuje, a niepełnosprawni, bez względu na stopień i rodzaj niedyspozycji zdrowotnej mają takie same zmartwienia, uczucia, pragnienia, marzenia i przy wsparciu społecznym mogą prowadzić życie takie, jakie chcą.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Young

🤙🏼🦻🏼

Lilah ze względu na swój ubytek słuchu ma problem z określeniem własnej tożsamości - nie czuje się wystarczająco głucha, by identyfikować się ze społecznością Głuchych, ale nie słyszy na tyle dobrze, by iść przez życie bez trudności z komunikacją.

Tego lata dostaje posadę młodszej wychowawczyni na obozie dla dzieci i młodzieży z ubytkami słuchu oraz niewidomych. Jest to dla dziewczyny szansa, by opanować język migowy, którym jej rodzina nie posługuje się w domu na co dzień. Oprócz tego podczas obozu będzie miała szansę nawiązać ciekawe znajomości, ale też poznać lepiej samą siebie.

🏘️🏖️

Co znajdziecie w książce ,,Daj mi znak"?

🏖️ letni obóz

💕 wątek romantyczny

🦻🏼 społeczność Głuchych

👣 poszukiwanie własnej tożsamości

Bardzo doceniam tę powieść za to, że przybliżyła mi realia życia osób g/Głuchych, tym bardziej, że jest to grupa, o której (przynajmniej takie odniosłam wrażenie) zazwyczaj niewiele się mówi w popkulturze. Lektura tej książki uzmysłowiła mi, z jak wielkimi trudnościami zmagają się na co dzień osoby głuche i w jak mało przyjaznym dla siebie świecie żyją.

Autorka umieściła w tej historii wątek romantyczny, ale jest on raczej delikatny, można nawet powiedzieć, że poboczny. Cieszę się, że został on poprowadzony naturalnie, bez lukrowania rzeczywistości.

Choć minęło trochę czasu zanim w pełni zaangażowałam się w fabułę, naprawdę doceniam tę książkę. Przede wszystkim za walory edukacyjne i reprezentację. Polecam!

🏞️👣

[współpraca reklamowa z @wydawnictwoyoung]

[współpraca reklamowa]

„Daj mi znak” to urocza, przyjemna młodzieżówka, zawierająca w sobie super klimat i wartościowy temat. Nie oczekiwałam niczego od tej książki, po prostu miałam ochotę na fajnie spędzony czas i go dostałam. Chociaż szczerze powiem, że na początku trochę się nudziłam i ciężko było mi brnąć przez strony, to później, jakoś od połowy, wkręciłam się na maxa i tak zostało już do ostatniej strony.

Najważniejsza w tym tytule jest reprezentacja osób Głuchych, jest to temat ważny, dzięki perspektywie głównej bohaterki można dowiedzieć się więcej z życia osób niesłyszących. Wraz z Lilah jesteśmy świadkami trudności i nietolerancji innych ludzi, a również zakrzywianiu rzeczywistości. Uważam, że naprawdę wspaniale jest tworzyć i czytać książki, które niosą ze sobą również lekcje i doinformowanie się w tematach, z którymi na codzień nie ma się do czynienia. Gdy byłam młodsza bardzo interesował mnie język migowy i nawet chciałam się go nauczyć, ale się poddałam, może w niedalekiej przyszłości ponownie spróbuję swoich sił w nauce.

Uwielbiam Lilah i Isaaca, zresztą uwielbiam większość bohaterów z tej historii. Każdy był niesamowicie komfortowy i ciepły, super śledziło mi się ich losy. Relacja romantyczna jest tu tylko delikatnie muśnięta, ale zarazem przeurocza. Isaac to mega mega słodziak! W tym przypadku w ogóle nie przeszkadzało mi, że romans jest bocznym planem.

„Daj mi znak” będzie idealny na letni dzień. Obóz, w którym dzieje się akcja książki, nadaje całokształtowi cudowny wakacyjny, upalny klimat. Sceny przy ognisku, czy zabawie w basenie - ahhh. Świetnie się bawiłam i szczerze polecam! 🤍☀

★★★★/5

"Daj mi znak" to uroczy, wakacyjny romans. Jednak nie jest on jak inne... Sam wakacyjny romans to tylko tło dla reprezentacji niepełnosprawności sensorycznej. Pokazuje on jak takie osoby żyją na codzień.

Uwielbiam młodzieżowe romanse, jednak zawsze się obawiam, że będą nudne. Ten taki nie był. "Daj mi znak" to naprawdę wciągająca książka, [Adres usunięty]órej nie można się oderwać.

Książka jest naprawdę urocza, tak jak bohaterowie w niej. Lilah - główna bohaterka, jest naprawdę odważną dziewczyną. Mimo wielu obaw daje sobie radę jako "inna" w świecie.

Cieszę się, że tutaj naprawdę widać to, jak wszyscy się wspierają. Dla większości nie było problemu, aby powtórzyć coś kilka razy, bo osoba nie zrozumiała.

To naprawdę komfortowa opowieść o dwóch bratnich duszach. Zdecydowanie mogę wam polecić tę książkę! Jest idealna na wakacje, ale nie tylko

{ współpraca reklamowa wydawnictwo young}.