Cztery pory zbrodni. Wiosna

Jeśli lubicie mocne, wciągające, z dobrze skonstruowaną fabułą thrillery, których akcja dzieje się u nas w Warszawie to koniecznie musicie przeczytać pierwszy tom serii Cztery pory zbrodni Wiosna.

Pierwszą tajemnicą tej książki jest...autor ukrywający się pod pseudonimem Michał Ritter ekspert w dziedzinie terroryzmu i sekt religijnych, znawca Dalekiego Wschodu.

A wracając do fabuły książki. W Warszawie giną młode dziewczyny, z domów gdzie mało się zwraca na nie uwagę. Co się z nimi dzieje nie wiadomo...jaki jest modus operandi porwania? Na początku nie wiadomo nic ale z każdą stroną ukazują się kolejne poszlaki. W tym samym momencie w swoim mieszkaniu umiera policjant Gmoch, jednak nikt nie może uwierzyć w zwykłą śmierć mężczyzny- badania pośmiertne wykazują w jego organizmie duże ilości specyfiku, pod wpływem którego tracimy przytomność. Do śledztwa przystępuje jego wieloletnia przyjaciółka komisarz Anna Zaspa. Do śledztwa zostaje również wciągnięty były wojskowy pułkownik Rejcher, który zmaga się ze swoją bolesną przeszłością. Czy razem odkryją co złego dzieje się w stolicy?

Znacie książki Lee Childa, gdzie głównym bohaterem jest były wojskowy Jack Reacher? Jak tylko zaczęłam czytać Wiosnę to od razu w mojej głowie powstało takie porównanie, że w tej książce mamy nasze polskie odzwierciedlenie tego bohatera. Wszak i przeszłość wojskowa się zgadza i nawet nazwisko podobne. Ja bardzo lubiłam tą amerykańską wersję więc miałam duże oczekiwania co do polskiej książki.

Nie zawiodłam się. Książka powoli ukazuje przed nami obraz siatki zbrodni, łączącej świat ludzi bezdomnych, biznesmenów i skorumpowanej policji. To ponad 500 stronicowa historia, która kryje w sobie nie jedną tajemnicę.

Główni bohaterowie to osoby wykreowane na porządnych, sprawiedliwych ludzi. Rajcher od początku był osobą, która podejmując się jakiegoś zadania robi to na poważnie i nie boi się ryzyka jakie to za sobą niesie.

Choć większość książki to fabuła dosyć spokojna, gdzie bohaterowie obserwują lub wdrażają się w pewne czynności to niech Was to nie zwiedzie.

W Warszawie dochodzi do zaginięć młodych dziewczyn. Wszystkie pochodzą z rozbitych, czy też patologicznych rodzin. Policja na początku nie łączy tych spraw ze sobą. Wszystko się jednak zmienia, gdy dochodzi do zaginięcia córki warszawskiego biznesmena. Można by rzec, że dopiero wtedy sprawa rusza z kopyta.

W międzyczasie na emeryturę odchodzi ceniony policjant Jakub Gmoch, przyjaciel komisarz Zaspy. To właśnie do niej mężczyzna miał podrzucić na kilka dni Niuśka, swojego ukochanego psa, aby pozałatwiać sprawy poza miastem. Niedzielnego wieczoru ani Gmoch, ani Niusiek nie docierają jednak do Zaspy. Kobieta martwi się o swojego wieloletniego przyjaciela i razem z ekipą policyjną postanawia wejść do jego mieszkania. Tam zastaje jednak widok, którego prędko nie zapomni.

Czy śmierć Jakuba Gmocha i zaginięcia dziewczynek w jakiś sposób się łączą? Śledztwo nie wyklucza niczego. Komisarz Anna Zaspa będzie miała u swojego boku Rajchera, byłego oficera GROMu, który często stosuje niekonwencjonalne zasady, ale zawsze osiąga zamierzony cel.

„Cztery pory roku. Wiosna” to kryminalna historia, w której wszystko zostało dokładnie przemyślanie. Na początku jednak czytelnik może czuć się przytłoczony nadmiarem informacji, jakie na niego spadają. Wszystko jest jednak do przeżycia. Autor w umiejętny sposób buduje napięcie, które stopniowo rośnie. Intryga goni intrygę, a tropów jest masa.

To, na co należy zwrócić uwagę w pierwszej kolejności to grupy społeczne, na jakie podzielony jest nasz świat. Autor na bardzo prostym przykładzie pokazał, że ktoś, kto ma pieniądze i nazwisko, o którym słyszeli inni, jest bardziej uznawany w społeczeństwie i jemu trzeba pomóc od razu. Inaczej dzieje się niestety, gdy ludzie niezamożni, z rozpadających się rodzin z problemami tej pomocy potrzebują. Wtedy na wszystko jest czas, a sprawy, które powinny być priorytetowe zostają odkładane na dużo dalszy plan. Nie wspomnę już nawet, co dzieje się w przypadku osób bezdomnych, czy dzieci z domów dziecka, które nie mają nikogo bliskiego. Są zepchnięte daleko, daleko do tyłu…

„Cztery pory zbrodni. Wiosna” to dobry kryminał, który w swojej fabule przeplata również prywatne losy bohaterów. Uważam, że to dużo daje całości i dzięki temu historia staje się jeszcze bardziej ciekawa. W niektórych momentach opisy wydawały mi się nieco zbyt rozległe. Książka sama w sobie jest małym grubaskiem, bo liczy sobie prawie pięćset sześćdziesiąt stron i gdyby niektóre fragmenty przyciąć to wcale by na tym nie straciła.

Czy polecam? Oczywiście!

Powiem Wam nawet więcej - Autor na końcu zostawił nawet smaczek w postaci fragmentu „Lata”.

Dlaczego życie jednych jest warte więcej niż innych? Czy ofiary z marginesu społecznego mają szansę na sprawiedliwość? Czy nasze prawo jest dla wszystkich takie samo?

„Cztery pory zbrodni. Wiosna” Michała Rittera to początek tetralogii, która od pierwszych stron przenosi nas w sam środek mrocznej Warszawy. Stolicy dalekiej od folderów turystycznych – pełnej kontrastów, biedy, zła i ludzkich dramatów. To właśnie tutaj znikają bez śladu młode dziewczyny. Początkowo ich zaginięcia są traktowane przez policję jako „statystyka” – bo przecież pochodzą z rodzin zastępczych, rozbitych, patologicznych. Kto miałby się nimi naprawdę przejąć? Dopiero gdy ginie córka wpływowego biznesmena, sprawa nabiera rozgłosu, a cała sieć powiązań zaczyna odsłaniać swoje przerażające oblicze.

Na pierwszym planie stoją dwie niezwykłe postacie: komisarz Anna Zaspa i Hubert „Hub” Rajcher, były oficer GROM-u, który po osobistej tragedii wybrał życie na ulicy. Łączy ich jedno – oboje zmagają się z własnymi demonami. Anna nie potrafi sobie darować, że zignorowała ostrzeżenia Buby, bezdomnego z Powiśla. Hub z kolei wciąż nosi w sobie traumę, która zepchnęła go na margines życia. To właśnie Buba, jego przyjaciel, staje się kluczem do sprawy. Kiedy znika bez śladu, Rajcher wie, że nie może pozostać bierny.

Ritter wciąga czytelnika w historię, w której nic nie jest oczywiste. Początek może sprawiać wrażenie chaotycznego – wiele postaci, perspektyw, przeskoków – ale gdy fabuła się rozkręca, trudno oderwać się od książki. Autor doskonale bawi się tropami: podrzuca poszlaki, myli ślady, a jednocześnie powoli prowadzi nas do prawdy. Z każdą stroną czułam coraz większe napięcie i miałam ochotę sama rozwiązać tę układankę. To właśnie w takich momentach przypominam sobie, dlaczego tak bardzo lubię kryminały.

Na uwagę zasługują bohaterowie – nie są papierowi ani jednoznaczni. Anna jest twarda, ale rozdarta wewnętrznie. Hub to ktoś, kto stracił niemal wszystko, a mimo to nadal potrafi walczyć. Czułam, że Ritter nie boi się pokazać ich słabości, a dzięki temu stają się bardziej ludzcy i bliscy czytelnikowi. Świetnym zabiegiem było też zestawienie policyjnej procedury z „pozaprawnymi” metodami Rajchera – to tworzy między bohaterami ciekawą dynamikę i napięcie.

Warszawa w tej książce jest bohaterką samą w sobie. Brudne zaułki, kontrasty społeczne, bezdomność, ale i świat luksusu, w którym zaginięcie córki biznesmena staje się punktem zwrotnym. Ta sceneria sprawia, że klimat powieści jest gęsty, duszny i pełen niepokoju.

„Cztery pory zbrodni. Wiosna” to kryminał wymagający – nie tylko ze względu na rozbudowaną fabułę, ale też podejmowane trudne tematy: marginalizację, społeczne nierówności czy obojętność wobec ludzkich tragedii. Nie jest to książka dla czytelnika szukającego lekkiej rozrywki, ale dla tego, kto lubi powieści złożone, pełne zagadek i emocji.

Czy polecam? Tak – ale z zastrzeżeniem, że trzeba dać tej historii czas. Jeśli przebrniesz przez początek i pozwolisz sobie wciągnąć się w wir wydarzeń, Ritter odwdzięczy się nie tylko solidną intrygą kryminalną, ale też bohaterami, których trudno zapomnieć.

Ocena: 8/10

Michał Ritter w pierwszej wydanej pod tym nazwiskiem książce “Cztery pory zbrodni. Wiosna” mimo że nie wykracza poza ramy gatunkowe powieści sensacyjnej, to jednak poprzez spokój i doświadczenie głównego bohatera wprowadza w historię nieco więcej realizmu niż robi się to zazwyczaj. Jest to pierwszy tom tetralogii, czyli serii złożonej czterech tomów. Historia rozpoczyna się kryminalnym wątkiem - mamy policjantkę, która bada sprawę zaginionych nastolatek pochodzących z niepełnych lub patologicznych domów. By posunąć się naprzód musi w śledztwo zaangażować Huberta Rajchera, byłego oficera GROM-u, który przez nieszczęśliwe koleje życia nadaje się jak nikt inny do inwigilacji środowiska warszawskich bezdomnych. I właśnie ten obraz Warszawy, w której tuż obok wielkich biznesów żyją i starają się funkcjonować bezdomni, jest czymś nowym, czymś, co nadaje historii oryginalny klimat. Przez pierwszą połowę książki akcja toczy się tempem miarkowanie spokojnym, narrator jest uważny i spostrzegawczy, a doświadczenie Huberta pozwala na sytuację spojrzeć na chłodno, z zawodowym dystansem. Dopiero gdzieś od połowy historia mocno przyspiesza, daje dokładnie to, czego spodziewamy się po powieści sensacyjnej. Trochę na tym traci kreacja postaci kobiecej, która wraz z biegiem lektury wpada w zachowania schematyczne, Hubert jednak do końca pozostaje postacią spójną. Mimo wszystko to dobra rozrywka, która zapowiada nową, ciekawą serię sensacyjną z przyjemną kreacją głównego, dobrze wyważonego bohatera.

🌸 „Wiosna pachniała świeżym deszczem i strachem. W tym mieście jedno i drugie pojawiało się zawsze razem.”

-Dlaczego akurat wy? Ułańska fantazja? -Gdzie diabeł nie może, tam Polaków pośle... - Rajcher zamyślił się. - Czy ja wiem... Chyba chcieliśmy coś udowodnić Amerykanom... Choćby że Monte Cassino to nie był jednostkowy przypadek...

„Wiosna miała być nowym początkiem. Ale nie dla nich. Dla nich była końcem.”

🌆 „Warszawa nie śpi. Ona tylko udaje, że nie słyszy krzyków, które nikną między blokami.”

„Czasem wystarczy jedno zniknięcie, by całe miasto zaczęło gnić od środka.”

💔 „Niektórych ran nie widzisz, dopóki nie dotkniesz ich cudzym cierpieniem.”

🩸 „Każdy coś ukrywa. Jedni grzech, inni stratę, a niektórzy – ciało.”

Zazwyczaj chętnie sięgam po debiuty zaciekawiona czy nowe nazwisko na polskim rynku wydawniczym przypadnie mi do gustu , choć nie mam wówczas większych oczekiwań.

Cztery pory zbrodni to nowy cykl, a pisał go człowiek podobny do głównego męskiego bohatera , którego wykreował, przynajmniej takie odniosłam wrażenie.

Osoba inteligentna, znajaca się na technikach stosowanych w wojsku.

W stolicy dochodzi do serii zaginięć - uprowadzone są nastolatkami w trudnej sytuacji rodzinnej i wydają się starannie wyselekcjonowane.

Pierwszymi świadkami tego,że w mieście coś się dzieje są... ludzie bez dachu nad głową- jednak z racji swego niskiego statusu społecznego nie są oni dla organów ścigania.

Wszystko się zmienia, gdy okazuje się, że zaginęła również córka wpływowego biznesmena.

W tym momencie pęka jakiś niewidzialna mur.

Do rozwikłania zagadki zostają przydzieleni Anna Zaspa i jej służbowy partner Jakub Gmoch.

Kobieta decyduje się też na zaangażowanie zewnętrznego wsparcia w osobie Huberta Rajchera - byłego żołnierza GROM-u z trudną przeszłością, który wkrótce zaczyna działać pod przykrywką.

Co odkryje i czy wszyscy stoją po tej samej stronie?

Do czego prowadzi mania wielkości i chęć zostania wizjonerem?

Tego dowiecie się z książki.

Co mogę o niej powiedzieć?

Początkowo byłam nieco zdezorientowana i nie mogłam się połapać w mnogości wątków i postaci.

Im jednak dalej w fabułę tym bardziej akcja nabiera rumieńców, wciągając niczym wir.

Atmosfera jest duszna , niemal gryząca , pełna niedopowiedzeń, co obok bohaterów niewątpliwie jest atutem powieści.

Zakończenie pozostawia niedosyt i już teraz czekam na Lato .

Gratuluję autorowi świetnego debiutu 🖤❤️