Cztery płatki śniegu. Tom 1

Święta to magiczny, niepowtarzalny czas. Migające w oknach wielobarwne lampki, zapach goździków i cynamonu unoszący się w pobliskich piekarniach, prószący w bladych światłach lamp śnieg, pokrywający szare kostki chodników. Jednak niestety w życiu nie zawsze jest tak kolorowo, a świąteczna atmosfera nie naprawi wszystkich problemów, które potęgują się w najmniej odpowiednim momencie. Skrajnie skąpy mąż przeliczający każdą złotówkę, problemy córki, która nie może zaadaptować się wśród nowo poznanych rówieśników, teściowa wtrącająca swoje trzy grosze w każdym, nawet najmniej znaczącym temacie to tylko wierzchołek składającej się z kłopotów góry, z którą będą musiały zmierzyć się mieszkanki bloku przy ulicy Weissa. Jak sobie z nimi poradzą? Czy ostatecznie uda im się wypełnić ich domy magią świąt? Czy może jednak Boże Narodzenie okaże się jedną wielką klapą?

"Bo czy można odczuwać bożonarodzeniową radość, kiedy traci się tak bliską osobę?"

Na początku wspomnę, że jest to dopiero moje pierwsze spotkanie z książkami tej autorki, jednak myślę, że w niedalekiej przyszłości sięgnę również po inne jej pozycje. W "Czterech płatkach śniegu" prowadzona jest trzecioosobowa narracja, niestety muszę przyznać, że średnio przypadła mi ona do gustu, gdyż skłaniam się raczej ku rozwiązaniu, w którym wydarzenia poznajemy bezpośrednio z perspektywy bohaterów. Jednak mimo wszystko ich uczucia oraz emocje im towarzyszące zostały odpowiednio ukazane, więc ostatecznie nie była to dla mnie znacząca wada.

Jeżeli już o postaciach mowa, były one zdecydowanie najmocniejszą stroną tej pozycji. Niesamowicie charakterystyczne, barwne, a przy tym tak bardo się od siebie różniące. Spotkamy wśród nich młode, kochające się małżeństwo, których podejrzewanie siebie nawzajem o zdradę doprowadzi do skrajnych, momentami wręcz absurdalnych sytuacji. Samotną matkę, ledwo wiążącą koniec z końcem, próbującą przychylić niebo własnej córce. Córce, której dosyć nietypowe imię odbiera całą pewność siebie, a co za tym idzie powoduje trudności w adaptacji wśród nowych rówieśników. Poznamy również kobietę, która całe życie, będąc zależna finansowo od męża, zgadzała się na jego niewyobrażalne skąpstwo. I nie, parzenie jednej torebki herbaty kilkukrotnie, czy też czyszczenie kuchni cytryną nie jest oszczędnością - jest parodią. Napotkamy także młodą mamę, czerpiącą wiedzę na temat wychowania swojego synka głównie z podręczników, zirytowaną wiecznym marudzeniem teściowej, że znowu robi coś nie tak jak powinna. I na koniec pani Michalska. Wścibska staruszka, która wydawać by się mogło jest dosłownie wszędzie, żyjąca życiem sąsiadów i ich strapieniami. To właśnie ona swoją przebiegłością i skrytą życzliwością skradła moje serce.

Styl autorki jest bardzo przejrzysty, lekki i prosty, ale w dobrym znaczeniu tego słowa. Dosyć krótkie rozdziały i utrzymujące się od samego początku spore tempo wydarzeń sprawiają, że książka niemal czyta się sama, a kolejne jej strony pochłaniałam z wielką przyjemnością. A co z zawartą w niej historią? Jest to po prostu książka o życiu, o codzienności, która nie zawsze jest taka, jak sobie wymarzyliśmy. O mniejszych i większych problemach napotykających nas na co dzień, z którymi każdy próbuje radzić sobie na inny sposób. Ukazuje, jak ogromnie ważne jest byśmy czasami nabrali dystansu, spojrzeli na wszystko z innej perspektywy i przestali zadręczać się błahostkami, które potrafią spędzić nam sen z powiek. Jest to historia, która momentami bawi do łez (szczególnie za sprawą skąpego Waldemara, którego coraz to nowsze pomysły na oszczędzenie kilku groszy były coraz bardziej nonsensowne), a chwilami najzwyczajniej chwyta za serce i zmusza do przemyśleń. Szczególnie sama końcówka, w której duch świąt został oddany wprost idealnie.

I chociaż te magiczne chwile w tym roku już za nami, to mimo wszystko myślę, że "Cztery płatki śniegu" sprawdzą się również w każdy inny okres. Bo nie jest to jedynie pozycja skupiająca się na świątecznej gorączce, ale także (a może i głównie) na ludzkich relacjach, a te towarzyszą nam przez cały czas. Jeżeli więc macie ochotę na lekką, ale wciągającą i dającą do myślenia lekturę, polecam Wam właśnie tę pozycję. Obiecuję, nie zawiedziecie się!

[Adres usunięty]

W tym roku wyjątkowo jesteśmy rozpieszczani świątecznymi lekturami - zdecydowanie jest w czym wybierać. Takie książki często charakteryzują się swego rodzaju magią i niekiedy przesłodzeniem, co w za dużej dawce może doprowadzić do czytelniczej zgagi. Kompletnie nie wiedziałam, czego spodziewać się po nowości od Joanny Szarańskiej. Na szczęście trafiłam na lekturę przepełnioną humorem, niekiedy wywołującą wzruszenie, wprawiającą w zadumę oraz skłaniającą do refleksji.

Mieszkańcy bloku przy ulicy Weissa znają się głównie z widzenia, bo są zabiegani jak większość współczesnego społeczeństwa. Jednak w końcu los sprawi, że także oni będą musieli przystanąć na chwilę, aby poczuć świąteczny nastrój. Na ich drodze stanie niepozorna starsza pani, dzięki której uświadomią sobie, iż czasami warto zapomnieć o otaczającej rzeczywistości, ciesząc się z obecności najbliższych u swojego boku.

Na nieco ponad trzystu stronach tej książki pojawia się wiele barwnych postaci. Młoda mama czerpiąca całą wiedzę z poradników, kompletnie zapominając o trzeźwości umysłu i zachowaniu odpowiedniej rozwagi w tym wszystkim. Małżeństwo, u którego pewne nieporozumienie doprowadzi niemal do rozwodu - a wystarczyłoby ze sobą szczerze porozmawiać... Kobieta samotnie wychowująca małą Stasię, dla jakich jeden mały incydent sprawi, że zaczną widzieć rzeczywistość w dużo cieplejszych barwach. Związek, w którym mąż wylicza każdy grosz, nie licząc się z potrzebami i pragnieniami małżonki. Klamrą łączącą ich wszystkich jest pani Michalska, która marzy o tym, aby wszyscy cieszyli się świętami i nie zamartwiali się niepotrzebnymi rzeczami.

Ludzie niekiedy ukrywają swoje cierpienie oraz rozterki za szerokim uśmiechem bądź ironicznymi żartami posyłanymi w czyjąś stronę. W głębi serca mogą być zagubionymi istotami, tęskniącymi za ciepłem i poczuciem bezpieczeństwa, które gdzieś dawno ulotniło się z ich wnętrza. Nie dajmy się zwariować przedświątecznej gorączce, żeby w tej bieganinie nie zapomnieć o tym, co naprawdę istotne.

Nikt w wigilijny wieczór nie powinien być sam - ten czas powinien ukazać nam, jaką bezcenną wartością jest rodzina. Niestety nie jest ona dana nam na zawsze, dlatego warto doceniać dobre dusze wokół siebie, nie poddając się wyścigowi szczurów. Na naszych stołach zawsze pojawia się jeden dodatkowy talerz dla niespodziewanego gościa - otwórzmy swoje serca i rozejrzymy się za tymi, którzy ten wyjątkowy czas będą musieli spędzić w pojedynkę. Dajmy im szansę poczuć się potrzebnymi oraz kochanymi, a los na pewno odwdzięczy się nam za ten piękny gest.

"Cztery płatki śniegu" to tytuł idealnie wprowadzający w świąteczny klimat. Joanna Szarańska świetnie operuje słowem, przez co książkę czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem. Jej poczucie humoru to klucz do sukcesu - teraz bez zastanowienia sięgnę po inne powieści jej autorstwa, bo wiem, że na pewno przypadną mi do gustu.

Pamiętacie niesamowicie sympatyczną serię Kalina w malinach? Tą zabawną, przebojową, pełną zaskoczeń historię dziewczyny, która nie cofnie się przed niczym by zdobyć serce ukochanego? I przy okazji wpakować się w niemałe kłopoty? Ja pamiętam doskonale, bo takie książki trudno zapomnieć. Dziś autorka powraca z najnowszą, tym razem bardzo świąteczną powieścią.

Miejscem akcji jest małe miasteczko, zapomniane, przysypane śniegiem. A jednak jego mieszkańcy nie zapominają, że nadchodzi najpiękniejszy czas w roku. W szaleńczych przygotowaniach, poszukiwaniu choinki i ciekawych prezentów zapominają, że w życiu liczy się coś więcej. Na szczęście ktoś pamięta i niedługo przypomni wszystkim. Także czytelnikom, bo autorka zabrała mnie w barwną, bardzo klimatyczną podróż.

Fabuła rozpoczyna się w Wigilie a każdy rozdział zatytułowany imieniem danego bohatera opowiada o jego perypetiach. Trzecioosobowa narracja zbliża czytelnika do zwykłych, ludzkich problemów, które są na wyciągnięcie ręki. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że bohaterowie nie maja ze sobą wiele wspólnego. Żyją własnym życiem, przeżywają chwile pełne szczęścia i smutku, ale nie zawsze mają to z kim dzielić. W historii pojawia się małżeństwo, zagubione we własnych oczekiwaniach, które wzajemnie oskarża się o zdradzę. Jest młoda mama i sknera, którego żona marzy o dziecku oraz inni - życiowi, dojrzali bohaterowie, których chwile przeplatają się ze sobą, by w końcowym rezultacie stworzyć jedną, piękną całość.

Zaletą książek Joanny Szarańskiej jest wiarygodność postaci i wydarzeń. Tym razem autorka nie postawiła na humorystyczną akcję, ale zdecydowała się z przesłaniem i subtelnym morałem (idealnym dla tych, którzy lubią czytać między wierszami) opisać o wydarzeniach, które tak naprawdę mogą przydarzyć się każdemu. Jak się okazało Wigilia - dzień magiczny, jest tak naprawdę powszechnością w której dzieją się małe, pozornie nieznaczące cuda. Wystarczy tylko bardzo czegoś chcieć, intensywnie o tym myśleć i działać.

Wyjątkowy czas niesie ze sobą wyjątkowe książki. Warto czasami odłożyć fantastykę, thriller czy powieść młodzieżową na rzecz zwykłej historii obyczajowej zabarwionej wyjątkowym klimatem świąt. Szczególnie w okresie Gwiazdki, bo wtedy podobne lektury czyta się najlepiej. Zwłaszcza w tak dobrym wykonaniu. Autorka udowadnia z nutą melancholii i prawdziwego życia, że czasami przypadek może okazać się najlepszą lekcją. "Cztery płatki śniegu" to idealnie klimatyczna, pomysłowa powieść świąteczna, którą warto przeczytać.

,,Cztery płatki śniegu" to jedna z nowości wydawnictwa Czwarta Strona. Czy warto dać jej szansę?

Święta coraz bliżej, autorzy prześcigają się w kolejnych pozycjach o tematyce świątecznej. Samemu nie wiadomo za co chwytać, by jeszcze bardziej rozbudzić w sobie świąteczny nastrój. Także Joanna Szarańska, niedawno debiutująca serią o Kalinie, postanowiła zabrać w tej kwestii głos, wydając ,,Cztery płatki śniegu", w której przenosi nas na kalwarski rynek, gdzie mimo początkowych nieporozumień zaczynają dziać się magiczne rzeczy. W końcu święta, śnieg i wigilijny czas sprzyja wybaczaniu i zapominaniu swoich błędów.

Pani Michalska od lat strzeże kamienicy, dba o porządek oraz o to, by nieprzychylni goście nie kręcili się wokół budynku. Nadchodzi jednak czas świąt, marzeniem kobiety jest zorganizowanie śpiewania kolęd pod drzewkiem rosnącym u drzwi domu. Tymczasem okazuje się, że u jej sąsiadów nie wszystko układa się tak, jak powinno. Monika, młoda matka, pochłonięta jej czytaniem wszelkich poradników na temat wychowywania dzieci, Zuza podejrzewa, że mąż ją zdradza, Stasia Kamińska nie chce zawieść oczekiwań mamy, a sąsiedzi.... no cóż, ich zachowanie z pewnością nie jest godne podziwu.

Joanna Szarańska po raz kolejny nie zawodzi. Choć na rynku wydawniczym pojawiła się stosunkowo niedawno, zdążyła już zjednać sobie liczne rzesze czytelników. Zasłynęła z serii o Kalinie, która i teraz pojawia się jako bohaterka świątecznej publikacji. Autorka ukazuje, że w codziennym biegu i zapatrzeniu w swoje potrzeby, zapominamy o tym, czego pragną nasi sąsiedzi, krewni. Czy zastanawialiśmy się, czy ktoś nie spędza samotnie Wigilii? Może zorganizujmy wspólne śpiewanie kolęd, pójdźmy podzielić się opłatkiem? Nas to nic nie kosztuje, a komuś może poprawić nastrój w wigilijny wieczór.

Joanna Szarańska to kolejna polska pisarka, której twórczość dane mi było poznać dopiero dzięki powieści „Cztery płatki śniegu”. Grudzień przyniósł mi w tym roku wyjątkowo magiczne lektury i pierwsze spotkania z niektórymi autorkami. Czy książka Szarańskiej przypadła mi do gustu?

W jednym z bloków na ulicy Weissa w Kalwarii los połączył kilka rodzin, które niewiele o sobie wiedzą i nie utrzymują bliskich sąsiedzkich relacji. Byli w błędzie jeśli myśleli, że święta w tym roku będą takie, jak do tej pory. Nie mają pojęcia co los przygotował…

Zuzanna i Kajetan Fijusowie z powodu niefortunnej rozmowy z kasjerką oraz przez paczkę oddaną na przechowanie przez przyjaciela zamienią przedświąteczny czas i miłość przez duże „M” we wzajemne obwinianie się. Czy odnajdą drogę do siebie?

Stasia Kamińska próbuje odnaleźć się w nowej klasie, ale z tak staroświeckim imieniem jest jej trudno… Chce też być lepszą córką, bo ma wrażenie że zawodzi zapracowaną mamę, ale to przede wszystkim brak wiary w siebie stawia dziewczynę na straconej pozycji. Czy zacznie wierzyć i znajdzie przyjaciół?

Monika Kwiatek jest zmęczoną i zniechęconą młodą matką, która nie ma wsparcia w mężu, rad poszukuje w poradnikach i wciąż musi ‘walczyć’ z teściową i jej mądrościami. Czy znajdzie złoty środek w wychowywaniu synka i zacznie cieszyć się z bycia mamą?

Anna Jurczyk to gospodyni domowa, która mając trzydzieści osiem lat jest cieniem męża i nie ma nic do powiedzenia w domu… To Waldemar zarabia, robi listy zakupów i odlicza kwotę na nie potrzebną. Nie pozwala na żadną rozrzutność, jest wręcz sknerą na potęgę! Annie nie wolno używać mleczka do czyszczenia czy płynu do szyb a Waldek przywozi omdlałe warzywa z targu...

Sporą rolę w powieści odegra też dwóch przyjaciół – ksiądz i wuefista – który namiesza bardziej? Czy pomogą sobie nawzajem a przy okazji wspólnych knowań również kilku innym osobom? Czy jedno zatajenie prawdy zburzy życie jednego z nich?

I jeszcze wcale nie mniej ważna pani Michalska, starowinka, która dba o czystość w klatce bloku przy Weissa, jednocześnie starając się pomagać mieszkańcom. Zaprasza do wspólnego ubierania choinki i kolędowania… Czy to wymysły starszej osoby czy może kryje się za tym coś więcej?

Cudowna książka. Początkowo nie mogłam się połapać z dopasowaniem bohaterów do problemów i sytuacji, jak mają na imię które żony… ale po pewnych czasie już doskonale się w tym orientowałam. A kiedy już ich losy zaczęły się łączyć, kiedy stanęli ‘oko w oko’ przed wspólnymi kłopotami byłam coraz bardziej zaintrygowana co wydarzy się później. Jak odnajdą się w wobec knowań innych i trudów samotnego macierzyństwa czy niby zwyczajnego życia? Jaką rolę w tej opowieści odegra pies uwielbiający pewną męską część ciała? To element grozy, ale jest też humor – zakręcona afera majtkowa czy korniszonowa! Nie brak też pomocnej dłoni, którą wyciąga do sąsiadów ‘Dobry Duch’ tych świąt ratując to, co się da uratować, choć oni nie do końca zdają sobie z tego sprawę. Ta starsza pani uzmysławia bohaterkom co tak naprawdę się w życiu liczy, choć czasem prowadzi rozmowę siedząc na kubłach przy śmietniku.

„Święta to nie potrawy postawione na stole, to ludzie, którzy gromadzą się wokół niego.” *

Dzięki Joannie Szarańskiej zaglądamy w okna kalwaryjskich domów i podglądamy życie mieszkańców w grudniowe dni. Towarzyszymy im podczas pieczenia, gotowania i sprzątania, wraz z nimi biegamy po ostatnie zakupy. Jednak bohaterowie między lepieniem pierogów a kręceniem maku zafundują nam udział w sporach rodzinnych i sąsiedzkich, podejmując jednocześnie decyzje niezwykle rzutujące na przyszłość.

To świetny pomysł na powieść, która rozbrzmiewa wieloma głosami pozwalając nam zanurzyć się w magii świąt. Pokazuje jak ważne jest to, by pomimo przeciwności wsłuchać się w siebie, we własne marzenia i pragnienia a potem dążyć do ich spełnienia. „Cztery płatki śniegu” to opowieść o przeciwnościach losu, zagubieniu, zatraceniu się w niekoniecznie tym co najważniejsze oraz o decydowaniu za innych.

Asia Szarańska powoli, spokojnie i z nostalgią pokazała mi święta w ujęciu małomiasteczkowym, gdzie mimo utartych schematów nie wszyscy doskonale się znają, co często skutkuje samotnością. Jednak pośród szaleństwa zakupów czy dekorowania balkonów nie zapomniała o szopce i jakże ważnym przeświadczeniu, iż wspólna misja łączy ludzi. Uwieńczeniem tej historii jest magiczny i wzruszający finał, który sprawił, że raz jeszcze przemyślałam wiele chwil z tej lektury.

Podsumowując – to powieść dająca nadzieję i poruszająca do głębi. Autorka z nutką humoru, odrobiną tragizmu, masą uczuć i gorączką przedświątecznych zakupów wprowadza w idealny nastrój tego pięknego czasu przed Bożym Narodzeniem zwracając naszą uwagę również na to, co dzieje się poza progiem naszego mieszkania. To na pewno nie jest moje ostatnie spotkanie z książkami Szarańskiej.

* J. Szarańska, „Cztery płatki śniegu”, Wyd. IV Strona, Poznań 2017, s. 285