Czterdzieści plus. Czterdzieści. Tom 2

Książka -samo życie, świetna, czyta się jednym tchem

"Nie tak planowała swoje życie, bo nie zakładała, że los może być aż taki złośliwy”.

Z prawdziwą przyjemnością przeniosłam się w intrygujący i barwny babski świat. Kobiety zmagają się z niełatwą codziennością. Magda dobrze sobie radzi w prowadzeniu Czekolady, Karolina w dalszym ciągu, niestrudzenie szuka idealnego partnera, Aśka wyjechała do Londynu, a Anita urodziła dwoje dzieci. Prawdziwa przyjaźń i babska solidarność emanuje z każdej strony. Te kobiety wiedzą, że choćby nie wiem co się stało, one mają siebie nawzajem i zawsze mogą na siebie liczyć.

Pani Katarzyna bardzo umiejętnie i zajmująco ukazała spojrzenie kobiet w pewnym wieku. Nadal chcą żyć pełnią życia, cieszyć się z każdego dnia, pomimo nieubłaganie uciekającej młodości. Serdeczne, pełne zaufania i wzajemnego wsparcia relacje. Marzenia, damsko – męskie relacje. Trudne, złożone życiowe problemy, dylematy, na które zawsze znajdzie się jakieś rozwiązanie. Mądra, wartościowa i wciągająca opowieść. Niepowtarzalny urok Wrocławia i zaskakujący obraz Londynu.

Przepełniona niesamowitym humorem, ciepła, niosąca otuchę i chwilę wytchnienia, bardzo udana kontynuacja. O przyjaźni, takiej na całe życie, szczerej, oddanej, wyrozumiałej, umiejącej powiedzieć prawdę prosto w oczy. Polecam, na odprężenie, chwilę relaksu. Uśmiałam się i wzruszyłam, kibicowałam naszym paniom, życzyłam im szczęścia. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Gdy otrzymałam propozycję objęcia patronatem medialnym książki Czterdzieści plus Pani Katarzyny Kostołowskiej, nie wahałam się ani chwili. Bardzo dobrze wspominałam pierwszą część, a przyjaciółki na dłuższy czas zapadły mi w pamieć. Zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tej części.

W tej serii bohaterki są troszkę starsze, tzn. przekroczyły już magiczną czterdziestkę. Czyli są bardziej w moim wieku . Od ostatniego spotkania z nimi wiele wydarzyło się w ich życiu. Anita urodziła dwójkę dzieci, Joanna wyjechała do Londynu, Magda samodzielnie prowadzi Czekoladziarnie, a Karolina dalej szuka swojego wyśnionego partnera.

Nie wiem co te kobiety mają w sobie, ale nie da się ich nie lubić. A ja nie jestem w stanie wybrać którą z nich lubię najbardziej. Ich problemy nie są takie wydumane. Są takie normalne, jak problemy czterdziestoletnich kobiet. Mają swoje traumy, zmartwienia i plany.

„Messenger: grupa Bardzo stare baby

dżo_ann: Jesteście?

Magdalena: Jesteśmy.

Carol: Oczywiście, że jestem tylko nie wiem, czy Anita jest.

aaa_nita: Z trudem ale obecna.

dżo_ann: Dlaczego z trudem, Anita? Co się dzieje?

Carol: Nic nowego. Anita ma spadek macierzyńskiej formy i chroniczny brak czasu nawet na bieganie. Znowu mi dzisiaj odmówiła. …

Carol: Anita, weź niepierdol, najlepiej podwójną dawkę. Co ty gadasz? Jesteś młoda, cudna, piękna.

aaa_nita: Oho, skoro koleżanka brzydkich słów używa, to popijać coś niechybnie musi.

Carol: A co? Pić nie można? Będąc dorosłym i sfrustrowanym?

dżo_ann: Można! Czynię to samo, Karola!

aaa_nita: Można, można. Czasem nawet trzeba. I sama bym zapiła frustracje, gdyby nie dzieci pod opieką. A niepierdolu, Karola, to ja mogę wziąć, zażyć, nawet sto dawek, co nie zmienia faktu, że jest mi źle, że mam napięcie przedmiesiączkowe, że obrosłam tłuszczem i dzieciakami, których nigdy nie chciałam mieć, a nazwanie mnie młodą i piękną kłóci się ze zdrowym rozsądkiem.”

Książka jest taka w sam raz. Nie za długa, nie za krótka. Czyta się ją tak dobrze, że pochłonęłam ją w jeden dzień. Uwielbiam dialogi w niej zawarte. A bijąca z nich serdeczność i wzajemna dbałość o siebie aż chwyta za serce.

To jest taka pozycja poprawiająca humor, nawet pomimo zawartych w niej dość złożonych problemów.

Czytając tę książkę, czułam się jak bym znowu spotkała się ze swoimi „starymi” koleżankami. Tylko one potrafią w tak dosadny sposób powiedzieć prawdę, a jednocześnie przy tym nie zranić i nie podciąć skrzydeł. Nasiadówki przy winie i gadanie do białego rana – to się nie zmieniło, tylko forma jest ciut inna. Ale o tym dowiecie się czytając powieść.

Ja ze swojej strony mam nadzieję, że Pani Katarzyna Kostołowska napisze kolejną historię czterech przyjaciółek.