Czterdzieści i co z tego. Czterdzieści. Tom 3

„Wrocław opustoszał, ale nie robił przerażającego wrażenia wymarłego miasta widma. Wręcz przeciwnie. W oczach Karoli wypiękniał. Kiedy przestały go przesłaniać masy ludzkie, mógł zaprezentować się w pełnej krasie. Kamienice na Starym Mieście z dumą pokazywały piękne fasady z misternymi rzeźbieniami, mosty prężyły przęsła w blasku wiosennego słońca, ulice chwaliły się szerokością, miejskie parki niosły nadzieję wraz z pokrywającą je zielenią, z dnia na dzień coraz bardziej soczystą. Poza tym było coś jeszcze. Wrocław się wyciszył. Po osiedlach spacerowały dzikie zwierzęta, z ciekawością zaglądając do niedostępnych dla nich do tej pory ludzkich siedzib”.

To najlepszy fragment książki i niestety jedyny, który mnie się podobał, ale po kolei. Nie przepadam za taką literaturą, '"taką", czyli kobiecą, zatem będę pewnie stronnicza. Wiem jednak, że czasami zdarzają się "perełki" w każdej kategorii, niestety ta książka nią nie jest. Dziwią mnie zatem tak wysokie recenzje. Ale jak wspomniałam wcześniej - akurat ja nie lubię tego rodzaju literatury i być może jestem uprzedzona.

To było moje pierwsze spotkanie z autorką. Z notki biograficznej można wywnioskować, że to kolejna część z serii. Jednak można książkę czytać bez znajomości poprzednich. Poznajemy cztery bohaterki: Magdę, Karolę, Anitę i Aśkę. Każda z kobiet ma partnera lub męża. Jedna z nich jest miłośniczką psów, inna jest wegetarianką i maniaczką ekologiczną, kolejna prowadzi Czekoladziarnię, ostatnia wraca z Londynu. Szczerze to nie pamiętam która była która, ponieważ bohaterki mi się myliły. Nie za wiele tak naprawdę tej książce się nie dzieje. Fabuła skupia się na prowadzeniu rozmów między paniami. Ponieważ owe kobiety każdą decyzję w swoim życiu, ba! zmianę czy rozmowę z partnerem muszą wspólnie obgadać. Każda musi wypowiedzieć swoje zdanie i "doradzić" przyjaciółce. A jeśli nie zdążą się "nagadać", to ich rozmowy przenoszą się na Messengera i tam ponownie pojawiają się rady, porady i komentarze. I tak mijają im kolejne dni i noce.

Ogólnie życie tych pań skupia się na spełnianiu swoich oczekiwań, a raczej liczą na to, aby ktoś spełniał ich pragnienia. A oczekiwania mają i to ogromne. Każda z nich ma wyobrażenie związku jako romantycznego układu, a raczej małżeństwa, bo każdy związek musi skończyć się małżeństwem. Do tego dążą. Oczywiście zaręczyny i ślub muszą być iście romantyczne. Dodatkowo codzienne kobiety muszą mieć dawkowany supergorący seks, taki, który zaczyna się od przyniesienia na rękach do łóżka, a potem już wiadomo... jazda do białego rana. Ponieważ każda z nich uważa się za boginię seksu, ogólnie to ich partnerzy codziennie powinni dziękować i je nagradzać za to, że spotkali na swojej drodze tak wyjątkowe kobiety. Kobiety lubią też rozkładać na czynniki pierwsze każde wypowiedziane słowa, np. jeśli partner jednej z nich mówi: "masz psy", zamiast "mamy psy", oznacza to już prawie kryzys w związku, bo nie mówili w liczbie mnogiej jako "my".

Najbardziej jednak irytowała mnie jedna z bohaterek - Anita (chyba Anita). Mąż kobiety trafił do szpitala, ponieważ został brutalnie pobity. I uwaga, co robi Anita? Zatraca się w swojej rozpaczy i cierpieniu. Tyle, że nie cierpi z powodu ciężkiego stanu męża (no trochę z tego powodu też), ale w głównej mierze z tego, że jej partner zamiast spędzić wieczór z nią, poszedł sobie do klubu. To jest główny powód jej cierpienia. O tym cierpieniu musi się dowiedzieć oczywiście cały świat, przyjaciółki przyjeżdżają codziennie i ją pocieszają. Co tam dom, co tam trójka dzieci, co tam troska o nie. Najważniejsze, że leży się na łóżku zwinięta w kłębek i cierpi. No, ale jak ma się przyjaciółki, które zrobią zakupy, posprzątają dom, zaopiekują się dziećmi, to można sobie rozpaczać. Nie znoszę tego rodzaju kobiet: egoistek, egocentyczek, zapatrzonych w siebie, swoją wyjątkowość i swoje potrzeby. Tyle o bohaterkach, bo w sumie więcej nic ciekawego tu się nie dzieje.

Ale na koniec coś z pozytywów. Postawa jednej z bohaterek zasługuje na uznanie. Aśka musiała zamieszkać ze swoimi partnerem i jego matką. Starsza pani nie mogła mieszkać sama, ponieważ była schorowana. Aśka to jedyna osoba, która zdołała z ciężkiej dla wszystkich sytuacji wyciągnąć plusy. Zamiast się ciągle awanturować, potrafiła wykorzystać potencjał swojej teściowej.

Zatem jest to lektura lekka i niezobowiązująca. Taka na dwa krótkie wieczory. Jeśli kto lubi taki rodzaj literatury, to może sobie poczytać o oczekiwaniach pewnych czterech pań. Można docenić tu również więź między kobietami, bo jeśli chodzi o przyjaźń, to trzeba przyznać, że potrafiły się wzajemnie wspierać. Choć osobiście ja mam trochę inną definicję przyjaźni, wcale nie muszę codziennie komunikować się z kimś, żeby wiedzieć, że mogę na niego liczyć. Ale jak ktoś lubi takie relacje, rozmowy na Messengerze, wymianę porad, to książka może się spodobać. Mnie nie przypadła akurat do gustu.

I jeszcze jedno, czytając takie książki można się utwierdzić w przekonaniu o antyfeministycznych poglądach. Bo ja chyba jestem antyfeministką.

„Nie czuła strachu przed zmianami, nigdy przed nikim ani niczym nie uciekała, nie dawała za wygraną”.

Życie się toczy, lata płyną, czy tego chcemy czy nie. Cztery wrocławianki, Karola, Magda, Aśka, Anita i ich życie, zwykła i niezwykła codzienność. Mężowie, faceci, dzieci, znajomi, psy. Życie utkane z radości i smutków, sukcesów i porażek. Przychodzi trudny, niepojący czas. Karola ma ogromne plany na przyszłość u boku Adama, jednak ten jakoś ociąga cię z podjęciem decyzji. Magda planuje ślub, dzieli czas między ukochanym Pawłem, a Czekoladziarnią. Aśka w końcu razem z Tomkiem wraca do Polski, próbuje na nowo poukładać sobie życie, nie jest jej łatwo. Matka jej partnera, która z nimi zamieszkała, skutecznie jej to utrudnia. Mąż Anity pomimo dobrej, satysfakcjonującej pracy postanawia skończyć studia podyplomowe. Czyżby uciekał od niej i ich trzech synów?

Prawdziwa przyjaźń i babska solidarność emanuje z każdej strony. Te kobiety wiedzą, że choćby nie wiem, co się stało, mają siebie nawzajem i zawsze mogą na siebie liczyć. Autorka ukazała świat oczyma kobiet, które pomimo uciekających lat i ciągle przybywających nowych zmarszczek, nadal chcącą cieszyć się z życia, korzystać z niego pełnymi garściami. Pokomplikowane relacje damsko – męskie. Trudy dnia codziennego, podejmowanie niełatwych decyzji i ich konsekwencje. Dom, dzieci, faceci, rodzina, zwierzęta, codzienność ta pełna radości i ta przepełniona smutkiem. Pięknie to wyszło!

Mądra, wartościowa, ciepła, zabarwiona szczyptą goryczy, niosąca otuchę i chwilę wytchnienia powieść obyczajowa. O przyjaźni, takiej na całe życie, szczerej, oddanej, wyrozumiałej, umiejącej powiedzieć prawdę prosto w oczy. Daje do myślenia, zmusza do refleksji. Samo życie. Polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

„Czterdzieści i co z tego?” to trzecia odsłona przygód Magdy, Karoli, Anity i Aśki, zwariowanych przyjaciółek z Wrocławia. Ich życie płynie w miarę stabilnym rytmem, o czym możemy się przekonać w pierwszej połowie książki. Dużo tu nawiązań do tego, co już było, więc jeżeli ktoś czytał dawno i nie pamięta, to na pewno w tych fragmentach odnajdzie to, co umknęło. Niestety dla kogoś, kto nie ma luk fabularnych, może to spowodować delikatne znużenie, jednak warto je zdusić i poznać dalsze losy przyjaciółek. A tam przedślubna gorączka, kilka par nóg więcej, nowe pomysły do zrealizowania na już i ogarniająca świat pandemia. Wrocławianki biorą więc lockdown za rogi. W końcu siła jest kobietą.

Cała seria „Czterdzieści...” Katarzyny Kostołowskiej to lekkie powieści o kobietach, ich sposobie postrzegania świata, o codziennych troskach i o sytuacjach ekstremalnych, wymuszających zmiany w poukładanym planie dnia. Dziewczyny, które czasem zachowują się nieracjonalnie lub wyolbrzymiają problemy, doszukują się ich tam, gdzie ich nie ma, szukając przysłowiowej dziury w całym — zwyczajne niezwyczajne matki i przyjaciółki na całe życie. Każda z serii to powieść o kobiecych emocjach związanych z domem, pracą, dziećmi, zwierzakami, a przede wszystkim o emocjach na linii damsko-męskiej. O kobiecych pasjach, dążeniu do samorealizacji i samoakceptacji, do pozwolenia sobie czasem na płacz z bezsilności, ale i znajdywaniu innej drogi, kiedy możliwości zostają wyczerpane. Powieść o kobietach dla kobiet — tylko tyle i aż tyle.

Lekka, przyjemna, poruszająca życiowe tematy - jeśli takiej rozrywki szukacie na mokre jesienne wieczory, to z całego serca polecam „Czterdzieści i co z tego” 💙 Jest to kolejny tom cyklu Katarzyny Kostołowskiej opowiadający o losach czterech przyjaciółek. W tej części wszystkie bohaterki ukończyły już czterdzieści lat, w większości prowadzą ustabilizowane życie, mają mężów byłych i obecnych, chłopaków i narzeczonych, dzieci; prowadzą biznesy i rozwijają się. A to wszystko osadzone na przełomie 2019 i 2020 roku. Możemy obserwować jak dziewczyny radzą sobie w zmieniającej się nagle rzeczywistości związanej z pojawieniem się wirusa Covid19, ale także możemy przekonać się jak niezwykłą moc ma siła przyjaźni 💙

Polecam gorąco i muszę przyznać ze zdziwieniem (bo zwykle zdarza się odwrotnie), że ta część była dużo lepsza niż pierwszy tom, który czytałam już jakiś czas temu 🥰 Bardzo gratuluję Autorce 💙

Ta recenzja jest popremierowa, mimo iż książkę – Czterdzieści i co z tego - przeczytałam na długo przed premierą. Czekałam trochę na własny (papierowy) egzemplarz, który już za kilka dni będzie u mnie stał, wraz ze poprzednimi tomami.

Cztery kobiety z Wrocławia poznałam się na wiosnę zeszłego roku i od razu mi się spodobały. Z niecierpliwością czekałam na ich kolejne zawirowania życiowe. Karolina, Joanna, Anita i Magda są takie jak ja, jak każda kobieta. Mają swoje wzloty i upadki. Podejmują dobre i złe decyzje. Popełniają błędy, a przy tym nie boją się marzyć i próbować. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze siła ich przyjaźni. Są jak czterej muszkieterowie – jeden za wszystkich, wszyscy za jednego! I to właśnie jest cudowne w tej serii.

„Messenger: grupa rescue taem:

Magdalena: Panie Januszu, dzięki za wiadomość. Od razu czuję się lekka jak piórko, chociaż w kwarantannie przytyłam ze sto kilo 

Janusz: Cieszę się.

dżo_ann: A Anita?

Janusz: Płacze ze szczęścia. Chce go już zobaczyć ale ON prędko do domu nie wróci.

Magdalena: No wiadomo. Zadzwonię do niej. Ale wcześniej pogadam z profesorem. Może uda się ją znowu przemycić do szpitala.

Janusz: Muszę powiedzieć Paniom coś jeszcze. Rzadko komu dane jest cieszyć się prawdziwą przyjaźnią. Moja córka ma niebywałe szczęście, bo ma Was.

Carol: Która ryczy? Bo ja tak 

Magdalena: 

dżo_ann: Ja też. Panie Januszu, tylko niech Pan pamięta, że i my jesteśmy szczęściarami, bo mamy Anitę.

Magdalena: I to Pan wychował ją na świetną babkę.”

W tej części śmiałam się i płakałam. A najbardziej rozśmieszyło mnie coś, co pewnie tylko właściciele psów zrozumieją:

„Na donicy zawsze stała szklanka z wodą, z której korzystali nie tylko ludzie, ale także ich psy. Którejś nocy Karola przyłapała Guzika na gorącym uczynku wychłeptywania wody wprost ze szklanki.

- Bezczelny jesteś – mruknęła. – Rusz tyłek, zejdź z łóżka i napij się, jak Pan Bóg psom przykazał, z miski.

Guzik nie wziął sobie rady do serca, a rankiem stało się coś, co sprawiło, że między Karolą a Adamem pojawiła się pierwsza tajemnica. Kiedy Karola otworzyła oczy, ujrzała Adama gaszącego pragnienie tą resztką wody pozostawioną w szklance przez Guzika (tylko z tej przyczyny, że szklanka była zbyt długa, a Guzikowy jęzor za krótki).

- Co tak dziwnie patrzysz? – zaniepokoił się Adam.

- Napawam się twoim widokiem – dopowiedziała Karola. Skłamała wyłącznie połowicznie.”

To już jest koniec przygód zwariowanych wrocławianek. Wszystkie się ustatkowały, niektóre nawet powychodziły za mąż. Lepiej lub gorzej przetrwały lockdown i teraz będą dbały o swoje szczęście. Nie ukrywam, że jest mi trochę przykro z powodu tego rozstania. Przez te 1,5 roku przyzwyczaiłam się do zwariowanej Karoliny, zazdrosnej Anity, ugodowej i zorganizowanej Magdy oraz świetnie ubranej Aśki. Jedno jest pewne. To książka dla każdej z nas.

Z pełną odpowiedzialnością polecam całą serię o tych wrocławskich kobietach. Za możliwość objęcia tej serii patronatem dziękuję Wydawnictwu Książnica. Zapraszam na stronę: [Adres usunięty]

Wydawnictwo Książnica

Ilość stron: 296

Data premiery: 2 września 2020

Patronat medialny Zaczytana