Człowiek, który czeka. Pandemia na mansardzie – to dziennik i książka wspomnieniowa. To także książka o podróżach, życiu między Ameryką a Europą i o Warszawie. Agnieszka Taborska z rozbawieniem i czułością przygląda się rytuałom i drobnym cudom czasu odosobnienia. Izolacja paradoksalnie wiedzie nas w kosmopolityczną wędrówkę przez lektury i filmy, ukazując pandemie oczami Brama Stokera, Gabriela Garcíi Márqueza, José Saramago … Klasyczne powieści okazują się najlepszymi komentarzami do tego, co dziś nas spotyka.
„W styczniu, na dwa miesiące przed rozpoczęciem mojego sabbatical, G., która zwyczaje akademickie ma w małym palcu, poradziła mi, żebym niczego nie planowała. I tak wszystko potoczy się całkiem inaczej! Te twórcze urlopy mają bowiem tajemniczą właściwość: zawsze przynoszą naukowcom niespodzianki, przewracając ich życia do góry nogami. Jak zwykle, miała rację. Nie powiedziała tylko, że niespodzianki te będą dotyczyć całego globu.”
Agnieszka Taborska, pisarka, historyczka sztuki, romanistka, znawczyni surrealizmu. Autorka ponad 20 książek tłumaczonych na kilka języków, między innymi: Spiskowcy wyobraźni. Surrealizm Okruchy amerykańskie Senny żywot Leonory de la Cruz Wieloryb, czyli przypadek obiektywny Nie tak jak w raju („Dalkey Archive Best European Fiction 2017”). Jej bajki dla dzieci i dorosłych dostały wiele nagród. Wykłada w Rhode Island School of Design w Providence.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
Jaki charakter literacki ma książka "Człowiek, który czeka. Pandemia na mansardzie"?
Książka Agnieszki Taborskiej to hybryda dziennika intymnego, literatury wspomnieniowej oraz eseju kulturoznawczego. Autorka łączy osobiste zapiski z czasu izolacji z refleksjami na temat życia między Polską a Stanami Zjednoczonymi. Czytelnik odnajdzie tu liczne nawiązania do klasyki literatury światowej, która służy jako klucz do zrozumienia współczesnej rzeczywistości. To pozycja skierowana do osób ceniących erudycyjne podejście do codzienności i poszukujących głębszego kontekstu dla globalnych wydarzeń.
Czy treść skupia się wyłącznie na medycznym wymiarze pandemii?
Publikacja koncentruje się przede wszystkim na społecznym i kulturowym doświadczeniu odosobnienia, a nie na aspektach medycznych. Agnieszka Taborska analizuje rytuały codzienności oraz sposób, w jaki przymusowa izolacja zmienia naszą percepcję czasu i przestrzeni. Zamiast statystyk, otrzymujemy bogatą mozaikę podróży literackich oraz filmowych, które stają się komentarzem do nowej normalności. Jest to idealna lektura dla osób, które chcą spojrzeć na czas lockdownu przez pryzmat sztuki i humanizmu.
W jaki sposób wiedza autorki o surrealizmie wpływa na narrację?
Ekspercka wiedza Agnieszki Taborskiej o surrealizmie przejawia się w dostrzeganiu niezwykłości i drobnych cudów w monotonnej codzienności. Autorka z dużą czułością i lekkością opisuje paradoksy życia w zamknięciu, nadając im niemal oniryczny, a zarazem ironiczny charakter. Jej wykształcenie jako historyczki sztuki pozwala na tworzenie plastycznych, pełnych detali opisów mansardy i warszawskich ulic. Dzięki temu dziennik staje się intelektualną przygodą, wykraczającą poza ramy zwykłej relacji z kwarantanny.
Jaki nastrój dominuje w tej publikacji?
Mimo trudnego tematu izolacji, w książce dominuje ton pełen rozbawienia, czułości oraz intelektualnej ciekawości. Autorka unika pesymizmu, skupiając się raczej na odkrywaniu nowych sensów w literaturze i najbliższym otoczeniu. Narracja jest lekka i pełna dystansu, co sprawia, że lektura staje się kojącym doświadczeniem dla czytelnika. To pozycja, która zamiast lęku, budzi refleksję nad wartością podróży mentalnych i siłą ludzkiej wyobraźni.
Dla jakiego typu czytelnika ta książka może nie być odpowiednia?
Książka ta nie będzie dobrym wyborem dla osób poszukujących wartkiej akcji, sensacyjnej fabuły lub praktycznego poradnika. Ze względu na swój erudycyjny charakter i liczne dygresje literackie, wymaga ona od odbiorcy skupienia oraz gotowości na spokojną, refleksyjną lekturę. Czytelnicy oczekujący chronologicznego zapisu wydarzeń politycznych mogą czuć się zawiedzeni jej subiektywną, artystyczną formą. Jest to dzieło skierowane do miłośników literatury pięknej, a nie do poszukiwaczy szybkich informacji o przebiegu pandemii.
