Czerwony notes

"Czerwony Notes" to niezwykle przejmująca opowieść o ludzkich dramatach, relacjach, miłości i trudnych tematach, które spotykają nas w życiu, często zapędzając w kozi róg. Czyta się z prędkością światła i niejednokrotnie pojawiają się łzy. Fabuła opowiada o Doris, która ma 96 lat, mieszka sama w Sztokholmie i codzienne towarzystwo zapewnia jej wizyta opiekunki. Wizyty te zazwyczaj wyglądały tak samo. Obiad podany w formie papki, szybki prysznic, zmiana ubrania i rozmowa, a raczej monolog opiekunki, która za bardzo nie interesowała się kobietą. Doris ma tylko jedną krewną - Jenny, która mieszka w Stanach razem z mężem i trójką dzieci, ledwo znajdując czas dla siebie. Ich rozmowy są krótkie, bo Jenny ma do ogarnięcia dom, małe dziecko, które cały czas potrzebuje jej opieki i męża, który nie rozumie problemów Doris, a nawet czeka już na jej śmierć.

Dlaczego "Czerwony Notes"? Nasza bohaterka jako dziecko otrzymała taki od swojego ojca i przez całe życie zapisywała w nim nazwiska ludzi, których spotkała. Z czasem pojawiał się przy nich napis ZMARŁ/ZMARŁA.

Akcja właściwa zaczyna się, gdy Doris trafia do szpitala, a wydarzenia teraźniejsze przeplatają się z jej opowieściami. Autorka zastosowała niesamowity kontrast. Z jednej strony bohaterka powoli wybiera się na tamten świat, a z drugiej widzimy ją jako młodą kobietę.

Bardzo przeżyłam tę powieść. Zdałam sobie sprawę z tego, że ludzkie życie jest niesamowicie kruche, ucieka nam przez palce, a my często nie rozumiemy, a może nie chcemy zrozumieć jak ulotne jest.Oddalamy się od bliskich często w poszukiwaniu szczęścia, którego oni nie mogą nam dać, a potem okazuje się, że ono wcale nie istnieje.

To była pierwsza książka w moim życiu, przez którą płakałam. Nigdy mi się to nie zdarzyło, a ta otworzyła we mnie jakaś klapkę i po prostu poszło.. Jestem nią oczarowana, dla mnie 10/10.

Moi kochani, dziś porozmawiamy o długowieczności. Każdy z nas pragnie żyć jak najdłużej. Oczywiste jest, że nikt nie chce umierać. Jednak czy dożycie sędziwego wieku zawsze rzeczywiście jest błogosławieństwem? Otóż według mnie nie zawsze. Obserwując życie osób starszych, uważam, że starość jest tym, co się Panu Bogu nie udało. Owszem schyłek wieku spędzony wśród osób nam najbliższych w otoczeniu miłości i serdeczności jest piękny, jednak sytuacja wygląda zupełnie inaczej, kiedy nasze dobiegające kresu życie naznaczone jest samotnością. Boleśnie przekonała się o tym główna bohaterka powieści Sofii Lundberg „Czerwony notes”.

„Człowiek przez całe życie stara się dożyć jak najpóźniejszej starości, ale wiesz, wcale nie jest wesoło być tym najstarszym. W pewnym momencie nie ma już po co żyć. Zwłaszcza wtedy, kiedy wszyscy umarli”.

Ten cytat bardzo mocno i trafnie określa kształt życia, jakie wiedzie 96-letnia Doris, bohaterka książki, o której chcę Wam dziś opowiedzieć. Kobieta ma świadomość, że jej ziemska dola dobiega końca. Jedyne, co teraz wypełnia jej codzienność to wspomnienia, których nikt jej nie odbierze. Powiernikiem tego, przez co przeszła i co przeżyła przez swoje długoletnie życie, jest jej pamięć oraz czerwony notes podarowany jej przed laty przez ojca. Na jego stronach zapisane są nazwiska osób, które pojawiając się na jej drodze życiowej, wspólnie z nią tworzyły jej historię. Mimo upływu lat osoby te nadal mają swoje miejsce w sercu naszej bohaterki. Niestety wszyscy oni już nie żyją. Doris mieszka samotnie odwiedzana przez opiekunki środowiskowe. Jednak jest ktoś, z kim nasza bohaterka chce podzielić się perypetiami swojego losu. Tą osobą jest jedyna żyjąca krewna Doris- Jenny, która, choć kocha swoją ciotkę całym sercem, nie może być przy niej. Mimo to kobiety pozostają w stałym kontakcie, dzięki rozmowom na Skype. Doris ma nadzieję, że kiedy Jenny pozna barwną przeszłość ciotki, będzie jej łatwiej zrozumieć trudne przeżycia własnego dziecińsrwa, a może i wybaczyć. Bo jak wiadomo, przeszłość może kształtować przyszłość wielu pokoleń. Każda osoba, której nazwisko i dane zostały zapisane w tytułowym „Czerwonym notesie” jest częścią bardzo poruszającej i chwytającej za serce opowieści o życiu dzielnej kobiety, które nigdy nie było usłane różami. Już jako dziecko zaznała wiele cierpienia i została brutalnie wtłoczona w bezwzględną machinę dorosłego życia, a tym samym przeszła ciężką lekcję przyspieszonego dorastania. Rzucona na głęboką wodę nie raz tonęła, ale właśnie dzięki osobom, z którymi los skrzyżował ścieżki jej przeznaczenia, udawało jej się wydostać na powierzchnię. A przeżyła naprawdę wiele wzlotów i upadków. Wie, co znaczy ciężko pracować, bać się o siebie i osoby, które się kocha. Dane jej było również zaznać słodyczy prawdziwej miłości, ale także goryczy i bólu utraty osób, które kochała. Jak widzicie, Doris ma o czym opowiadać swojej krewnej, a to tylko zaledwie niewielka część tego, co czeka na Was podczas lektury.

Po więcej zapraszam serdecznie na bloga.

[Adres usunięty]

Kiedy Doris była małą dziewczynką, dostała do ojca czerwony, oprawiony w skórę notes. Przez całe życie zapisywała w nim adresy i numery telefonów osób, które znała i kochała. Dziś, patrząc na wykreślone imiona tych, którzy odeszli, wspomina swoją przeszłość - a ta była barwna. Doris pracowała jako gosposia w Szwecji, w latach trzydziestych była modelką w Paryżu, a w przededniu wojny uciekła do Nowego Jorku. Cotygodniowe rozmowy z młodszą o kilkadziesiąt lat Jenny, jedyną krewną, urozmaicają samotną codzienność 96-letniej Doris i odświeżają jej pamięć. Za to Jenny ma okazję poznać liczne rodzinne sekrety.

Przyznajcie sami, że 96 lat to naprawdę słuszny wiek. Główna bohaterka "Czerwonego notesu" przeżyła w swoim życiu tak wiele, ale nie ma już nikogo z kim mogłaby wspominać stare czasy, a te nie zawsze były kolorowe. Jest już stara i zmęczona życiem, ale wspomnienia przelewają się w jej głowie niczym rwąca rzeka. Jej cioteczna wnuczka Jenny mieszka w innym kraju i choć panie utrzymują stały kontakt, jest ON bardzo ograniczony i możliwy tylko i wyłącznie dzięki wszechobecnej sile internetu. Tak, Doris jest postępową kobietą i umie korzystać ze Skype'a.

Poza więzami rodzinnymi, Doris i Jenny łączy zamiłowanie do pisania, jednak żadna z nich nie zrealizowała do tej pory swoich marzeń w tej kwestii. Starsza pani postanawia przepisać na komputerze swoje wspomnienia, tak, aby dziewczyna mogła poznać historię jej życia. Była to egzystencja bardzo burzliwa, naznaczona czasami wojennymi, wielką niespełniona miłością, ale też licznymi błędami, które kobieta popełniła i teraz pragnie wyznać je swojej ciotecznej wnuczce. Jenny kocha Doris całym sercem, ale nie ma pojęcia o pewnych sprawach, które zdominowały ich wspólne życie.

Bardzo poruszyła mnie historia Doris. Zarówno retrospekcje jak i życie kobiety w czasie teraźniejszym cechowała ogromna samotność. Czułam olbrzymi smutek, czytając jak opiekunki środowiskowe traktowały starszą panią. Uświadomiłam sobie, że odrobina szczerego zainteresowania to naprawdę wielki gest, który możemy wykonać w stronę drugiego człowieka. Wspomniana przeze mnie wyżej samotność wyziera z każdej strony tej książki. Choć Doris przeżyła tak wiele, to w każdym momencie swojego życia musiała liczyć tylko na siebie. Mimo, iż w czerwonym notesie przewija się tak wiele nazwisk to żadna z osób nie towarzyszyła kobiecie ramię w ramię w jej życiu. Stare listy i kartki przypominają Doris jak łatwo można zostać zapomnianym i jak ważne jest przekazanie swoich wspomnień dalej.

"Czerwony notes" to poruszająca historia o przemijaniu i samotności. Niebanalna, klimatyczna opowieść, przeplatana sekretami z dawnych lat. Takie książki bardzo lubię. Serdecznie polecam.

Dziś zacznę swoją recenzję trochę od tyłu. Już teraz napiszę, że jest to jedna z tych powieści, które zapadają nam w pamięć i za Chiny ludowe nie będzie chciała opuścić naszej głowy. Przepiękna, wzruszająca, wciągająca czytelnika i prowadząca go w podróż po pięknym Paryżu, Stanach Zjednoczonych, a także po cudownej Szwecji.

Doris, czyli nasza główna bohaterka, to już osoba w podeszłym wieku, ponieważ liczy sobie 96 lat. Jest uparta i chwilami bywa typową kąśliwą staruszką, ale przykładowo w stosunku do Jenny, jest naprawdę ciepłą i kochającą osobą, która strasznie tęskni za tą mamą trójki dzieciaków.

Podczas lektury Czerwonego notesu, czytelnik nie tylko poznaje wydarzenia teraźniejsze, ale także ma wgląd do tytułowego dziennika i poznaje wcześniejsze los głównej bohaterki. A losy te nie zawsze były kolorowe. Kobieta już jako nastolatka została wysłana do pracy, jako służba, a następnie pojechała do Paryża, aby tam pracować jako modelka. Odcięta całkowicie od rodziny, bez jakiegokolwiek kontaktu z matką i siostrą... Wiadomość dostaje, gdy jej matka umiera, a młodziutka Doris jest zmuszona przygarnąć młodszą siostrę, Agnes.

To, co spodobało mi się w tej książce najbardziej to to, że powieść nie jest tylko i wyłącznie zbiorem wspomnień Doris i nie musiałam przez te trzysta stron klepać tego, co minęło. Między fragmentami z dziennika, znalazły się również fragmenty teraźniejszości, więc miałam wgląd w to co się dzieje teraz i w to co było kiedyś.

Doris dopisywała do nazwisk słowa "zmarł" albo "zmarła" i to było dla mnie trochę przerażające, no bo straszne jest to jak życie potrafi przelecieć tak szybko, że człowiek nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, że nie ma już lat przypuśćmy piętnastu, tylko pięćdziesiąt. Oczywiście, zapomniałam o chyba najważniejszym wątku, jaki przewijał się w książce. Miłość, miłość piękna, ale niestety miłość niespełniona. Pięknie opisana, w sposób taki uroczy, chwytający za serce i bardzo wzruszający.

Na ostatniej stronie książki jest pewien fragment, który sprawił, że wylałam morze łez. A jak ON brzmi? No tego to się dowiecie, jak przeczytać Czerwony notes.

Przepiękna, wzruszająca, wciągająca- tak mogę opisać w trzech słowach tę powieść. Po za tym, już teraz zaliczam ją do najlepszych książek 2018 roku. Naprawdę polecam.

DORIS KIEDYŚ, DORIS DZIŚ

Losy głównej bohaterki, Doris, rozgrywają się na dwóch płaszczyznach czasowych i są przedstawiane za pomocą dwóch typów narracji. Dzięki tej trzecioosobowej mamy okazję przypatrywać się pedantycznym i bolesnym ruchom starszej kobiety, samotnej, choć wciąż dzielnej, momentami zrezygnowanej, czerpiącej radość z tych nielicznych momentów, które następują przy okazji kontaktu z drugim człowiekiem. 96 lat to pokaźny wiek, ale czy tak kolorowo żyć osobie, która zdążyła pożegnać na pogrzebach wszystkich tych, którzy byli jej bliscy? Z drugiej strony mamy narrację pierwszoosobową, przeszłość owitą w sukcesy i porażki, w drobne szczęścia i małe grzeszki, w niepowodzenia, tęsknotę i wojnę. To nie jest opowieść o nadętej karierowiczce, która posmakowała luksusów w wyniku czego na starość została prawie sama. To historia o tym, że losy ludzkie bywają zawiłe i nie zawsze wszystko układa się po naszej myśli.

MŁODOŚĆ vs. ZAAWANSOWANA DOJRZAŁOŚĆ

Szwecja, Paryż, Nowy Jork. Gdzieś w tle nawet nikła wzmianka o Warszawie. Przy okazji przywołania tematu wojny nie może być inaczej. Gorycz, poczucie porażki, świadomość nieuchronności odejścia, wspomnienie miłości i poczucie spełnienia, w końcu szczęście, na które nigdy nie jest za późno. „Czerwony notes”, w którym przewija się wiele nazwisk i miejsc, to powieść potrafiąca zwolnić wtedy, kiedy wymaga tego sytuacja – oddając klimat ciągnących się godzin wyzbytych towarzystwa bliskich i przyspieszyć skupiając na konkretach – gdy życie płynie wartko i nie ma czasu na zadawanie sobie zbędnych pytań i snucie refleksji. Bardzo naturalna w swoim wydźwięku, życiowa, prawdziwa. Książka, która skłania do zadumy, a melancholijną aurą budzi sentymenty i wspomnienia.

BUDZĄCA DO REFLEKSJI

Mądra, prowokująca do zadumy, a zarazem przedstawiona w przystępny sposób historia, wzrusza i budzi emocje. Klimatem i kierunkiem fabuły książka przypomina mi nieco Japońskiego kochanka Isabel Allende. To równie dojrzała i wartościowa lektura, więc wielbiciele wspomnianej powieści powinni się nad nią zastanowić. O tym, co w życiu najważniejsze, co nieuchronne. O tym, co warto po sobie pozostawić i jak żyć. Zdecydowanie dla tych czytelników, którzy lubią melancholijną, potrafiącą poczęstować goryczą, a jednak niosącą w sobie pewne ciepło literaturę.

[Adres usunięty]

Trudno sobie wyobrazić, że starsi ludzie też kiedyś byli młodzi. Przeżywali namiętne miłości, tragiczne rozstania, przepłakali wiele nocy. Wystarczy przysiąść i spojrzeć w ich oczy, aby zauważyć, iż mogliby opowiedzieć nam mnóstwo fascynujących historii…

W Szwecji mieszka ponad dziewięćdziesięcioletnia Doris. Kobieta coraz gorzej radzi sobie z codziennymi czynnościami, wyręczana przez kolejne opiekunki, które nie są w stanie zastąpić jej rodziny i prawdziwych przyjaciół. Prawie wszyscy już umarli, została wyłącznie wnuczka siostry Doris, Jenny. Niestety, kobieta żyje w Stanach Zjednoczonych, z ciotką ma kontakt tylko poprzez Skype’a, choć ogromnie za nią tęskni. Świadoma zbliżającego się końca staruszka zaczyna spisywać swoje wspomnienia, aby wyjaśnić ukochanej Jenny dzieje fascynującego życia. Śmierć ojca, praca w charakterze sprzątaczki u bogatej damy, kariera modelki, a później wojenna rzeczywistość — to nieliczne z przygód, które spotkały Doris w latach jej młodości. Nosi ona w sobie coś jeszcze, najcenniejsze uczucie. Niespełnioną miłość, która ciągnie się za nią już od bardzo dawna. Gdy ciotka trafia do szpitala, Jenny postanawia ją odwiedzić. Chce osłodzić ostatnie chwile osoby zastępującej jej matkę, babkę, siostrę, przyjaciółkę. Stopniowo odkrywa tajemnice Doris, by finalnie zapragnąć pozornie niemożliwego. Zamierza odnaleźć człowieka zaginionego od czasów wojny. Pomaga jej w tym mąż, a sama Jenny poznaje prawdę o własnej matce i zaczyna rozumieć, że miłość ma różne oblicza, chwilami zaskakujące…

Mam jakąś dziwną słabość do szwedzkich autorów, o czym chyba kiedyś wspominałam. Charakteryzuje ich specyficzny styl pisania, który po raz pierwszy zachwycił mnie przy okazji czytania książek Astrid Lindgren (dość tradycyjnie), a potem Selmy Lagerlöf. Od tamtej pory chętnie sięgam po publikacje tworzone przez Szwedów, a prawie nigdy się nie zawiodłam. Naturalną koleją rzeczy, koniecznie musiałam zapoznać się z Sofią Lundberg, która zadebiutowała właśnie recenzowanym „Czerwonym notesem”. Za lekturę zabrałam się zaraz po otrzymaniu paczki (swoją drogą, egzemplarz owinięto mi śliczną wstążką, a koperta również była czerwona). Przeczytanie całości zajęło mi raptem kilka godzin, ale do teraz do siebie dochodzę Myślałam, że w tym roku już zużyłam LIMIT łez wylanych przy fikcyjnej historii. Cóż, pomyłka. Opowieść o Doris zwaliła mnie z nóg. Okrutnie wzruszająca, zwyczajnie piękna. W każdym tego słowa znaczeniu.

Z jednej strony, przygody głównej bohaterki zapierają dech w piersiach, ale z drugiej, mogły wydarzyć się naprawdę. Obserwujemy zmiany obyczajowe na świecie, na przestrzeni niemal stu lat. Podejście do kobiet, biedy, pracy, homoseksualizmu — autorka poruszyła wiele istotnych kwestii, jednocześnie pokazując, że miłość potrafi pozostać taka sama, mimo upływu czasu. Brzmi banalnie, prawda? To surowa opinia, gdyż Lundberg przedstawiła związek dwojga osób w sposób nie tylko romantyczny, a również realny. Z jego wadami, trudnymi momentami. Ktoś słusznie zauważył, że ta książka przypomina „Pamiętnik” Nicolasa Sparksa. Coś w tym jest, choć muszę przyznać, iż to „Czerwony notes” mną wstrząsnął.

Całość stworzono w formie bardzo przystępnej, a uwagę zwracają piękne opisy otoczenia. Szwecja, Francja, Stany Zjednoczone — czytelnik zostaje zabrany w intrygującą podróż, przypatrując się bohemie artystycznej, projektantom mody, lecz też zwyczajnym ludziom, wykonującym ciężką pracę wśród wojennych realiów. Każda z postaci wnosi ważne lekcje, a jest ich cała masa. Spokojnie, nikt nie powinien się pogubić w nawale imion. Sama nie wyrzuciłabym żadnego bohatera, nawet tych złych do szpiku kości, gdyż są po prostu potrzebni. Wiele dialogów należy zapamiętać, ze względu na ich uniwersalność, mądrość.

Absolutnie pokochałam Doris. Głównie za wady, które również po czasie zauważyła i umiała nad nimi pracować. Popełniła w życiu błędy, upadała, podnosiła się z kolan, pamiętając o osobach, które jej w tym pomagały. Tytułowy notes był prezentem od ojca, zapisywała w nim dane poznanych ludzi, a potem boleśnie je skreślała, gdy człowiek umierał. Doris doskonale zdawała sobie sprawę z faktu, że również do nich dołączy. Dlatego do łez doprowadziło mnie jej postanowienie o przekazaniu prawdy Jenny, jedynej żyjącej rodzinie. Już przy zakończeniu zdążyłam „trochę” popłakać, czego się nie wstydzę. Chciałabym poznać główną bohaterkę w rzeczywistości, a co najlepsze — uważam, iż takie kobiety istnieją wśród nas…

Debiut Sofii Lundberg zasługuje na uwagę. Zakupcie egzemplarz dla siebie, ale też przyjaciółki, mamy, babci… Osoby, która z Wami chętnie porozmawia na temat fabuły. Tego typu dyskusje są świetnym zaczątkiem do odkrycia historii własnej familii, życie potrafi pisać najbardziej interesujące scenariusze. Z ciekawością będę śledzić dalszą karierę Szwedki, trzymam za nią kciuki i przyznam, że nie mogę doczekać się kolejnych publikacji. Sofia ma w sobie ogrom potencjału, który, mam nadzieję, odpowiednio wykorzysta.

"... Życie, które dzieje się tu i teraz, rzadko wydaje nam się ciekawe. Przeciwnie, często myślimy, że jest trudne i ciężkie. Dopiero później spoglądamy na nie z innej perspektywy.."

Doris to dziewięćdziesięciosześcioletnia kobieta. Z pochodzenia jest Szwedką, ale jej ścieżki w życiu prowadziły w różne rejony. Jako młoda dziewczyna dostała od swego ojca czerwony notes. Postanowiła w nim zapisywać dane i losy osób, które coś dla niej znaczyły.

Jako trzynastolatka Doris musiała przerwać naukę i iść do pracy. Początkową była pomocą domową, na szczęście dla niej dla dość wpływowej damy, u której bywali znane osobistości. U niej właśnie została dostrzeżona jej uroda i wkrótce przed dziewczyną otworzył się świat mody. U swojej pracodawczyni spotkała również pewnego malarza, który stał się jej przyjacielem prawie przez całe życie.

Ze Szwecji więc Doris trafia do Paryża i jest tam aż do wybuchu wojny. Tam też poznaje miłość swojego życia, niestety zarówno nieszczęśliwą jak i trwałą. Pielęgnując ją w swym sercu nigdy nie potrafiła otworzyć się na kogoś innego i dla nikogo w jej sercu nie było miejsca. Dla nikogo oprócz swojej ciotecznej wnuczki Jenny.

To jej dedykuje swój notes, to jej przepisuje wszystko co ma najcenniejszego.

"...W nocy trochę czytałam. Ten pamiętnik, który mi napisałaś. Rozpłakałam się, kiedy zrozumiałam, co to jest... i że chcesz mi to wszystko opowiedzieć. Całe swoje życie. Nie miałam pojęcia o tylu sprawach..."

"... Wczoraj wieczorem czytałam o twoich paryskich przygodach. Naprawdę napisałaś to wszystko specjalnie dla mnie?

- Tak, nie chcę umierać z tym wszystkim w głowie. Bolała mnie myśl, że te wspomnienia odeszłyby razem ze mną..."

Na łożu śmierci okazuje się, że jedyną żyjącą bliską osobą jest właśnie Jenny. Młoda kobieta jest już mężatką i matką trójki dzieci. Na co dzień mieszka w Nowym Yorku, ale bez wahania przylatuje do swojej ukochanej cioci, gdy jej potrzebuje. Jest w stanie poświęcić wiele, by uprzyjemnić starszej pani ostatnie dni. Zawdzięcza jej bowiem szczęśliwe dzieciństwo i to kim się stała dzięki bezwarunkowej miłości, jaką ciotka ją otaczała przez całe życie.

Na początku opis książki, że jakoby ma być wzruszająca wydawał mi się mocno przesadzony. Przecież to taka zwykła opowieść jakich wiele - myślałam. Jednak im dalej się wczytywałam, tym bardziej się wczuwałam i naprawdę kilkakrotnie oczy mi się zaszkliły.

Powieść Sofii Lundberg jest nie tylko wzruszająca, jest przede wszystkim mądra. Poprzez losy Doris ukazuje nam, to co w życiu jest najważniejsze, o co trzeba tak naprawdę zabiegać, o co walczyć i nie dać sobie odebrać.

Polecam po stokroć.