Czerwona Tygrysica. Dziedzictwo krwi. Tom 2

Czerwona Tygrysica to drugi tom trylogii "Dziedzictwa krwi" i przyznam, że na początku musiałam sobie przypomnieć kto kim jest z drugoplanowych postaci, gdyż pierwszy tom czytałam tuż po jego premierze. Na szczęście dosyć szybko załapałam i potem już czytało mi się to znakomicie.

Księżniczka Ana musi znaleźć sojuszników w walce z uzurpatorką. Nowo utworzone siły inkwizycji zostawiają za sobą trupy przeciwników nowej władzy, formacja ta nie oszczędza nikogo, nawet dzieci. Ana nie potrafi się temu bezczynnie przyglądać i chce zrobić wszystko, by ocalić swój lud.

Ramson Złotousty pomaga Anie dotrzeć do Bregonu, choć ma własne plany na przyszłość. Sojusz tej dwójki jest kruchy, jednak ich relacja zaczyna ewoluować.

Do tego wszystkiego dochodzą jeszcze tajemnice spowijające Królestwo Bregońskie. Kto tak naprawdę sprawuję tam władzę? Do kogo ma się zwrócić Ana, by zawiązać sojusz? Jak to się wszystko skończy?

Świetnie mi się czytało tę część. Widać, że autorka zrobiła duże postępy i już nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Zakończenie tej części nie jest cukierkowe, zresztą sama historia niejednokrotnie może rozczarować zwolenników słodkich i prostych historii. Relacje między bohaterami rozwijają się powoli, dzięki czemu są głębsze, a decyzję podejmowane przez nich nie są łatwe.

Zachęcam Was do poznania tej historii. Mam nadzieję, że dacie jej szansę, gdyż naprawdę warto ją poznać.

HISTORIA, JAKIE UWIELBIAM!

Dziedzictwo krwi zainteresowało mnie już od pierwszej strony, a zakończenie sprawiło, że byłam ogromnie ciekawa, jak potoczyły się losy bohaterów. I drugi tom mnie ani trochę nie zawiódł! Po raz kolejny bardzo dużo się działo, bohaterowie musieli zmierzyć się z całą masą przeciwności losu. Niektóre kłopoty spadały na nich z zaskoczenia, inne sami na siebie sprowadzali, ale dzięki temu nasze postacie były bardziej realne. I co ważne, autorka ukazywała nam nie tylko poglądy głównych bohaterów, ale także punkty widzenia różnych stron, dzięki czemu można było zrozumieć, że nic nie jest na tym świecie tylko czarne lub białe, a odcienie szarości różnią się w zależności od perspektywy i wielu innych czynników. Tym razem sytuacja się odwróciła i to powinowaci mieli być wyróżnieni, zaś zwykli ludzie potępieni i prześladowani, jak kiedyś społeczeństwo powinowatych. Ale czy na pewno? A może taka była tylko oficjalna wersja w krwawym pojedynku o władzę. Ana i Ramson po raz kolejny odnajdywali się i gubili, a ich sojusz często miewał oznaki czegoś więcej niż tylko wzajemne korzyści w danej sytuacji. Dodatkowo, nasza pula bohaterów powiększyła się o kolejne postacie, które wiele wniosły do historii. Autorka zgrabnie operowała również swoją opowieścią i zręcznie podrzucała nam zwroty akcji i powiązania. Niektóre z nich były do przewidzenia, a niektóre stanowiły totalne zaskoczenie. Dzięki temu ani przez chwilę się nie nudziłam. Lekturę pochłonęłam jednym tchem i nie mogę doczekać się finału tej trylogii!

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały. Narrację powierzono w nich trzecioosobowemu narratorowi, który podąża tym razem nie tylko za Ramsonem i Aną, ale też Liną. Dzięki temu lepiej możemy rozeznać się w sytuacji, wiemy więcej i historia ładnie się zazębia, wypełniając wszystkie luki, które mogłyby się pojawić w momentach, kiedy drogi naszych bohaterów się rozchodziły i schodziły. Ponadto, pomogło to poznać nam emocje targające bohaterami i wiedzieliśmy co dzieje się w ich głowie czasami szybciej, niż odważyli się to przyznać na głos.

Styl pisania Amelie Wen Zhao był dokładnie tak jak przy pierwszym tomie - bardzo przyjemny w odbiorze i zachęcający do tego, aby książki w ogóle nie odkładać. Dodatkowo, w książce po raz kolejny pojawił się słowniczek objaśniający wszystkie wymyślone przez autorkę nazwy, a także ciekawa mapa, która pomagała nam wyobrazić sobie świat przedstawiony. Nie mam w ogóle zarzutów do strony technicznej książki.

PODSUMOWUJĄC

Czerwona tygrysica to to niesamowita kontynuacja serii, w której po raz kolejny autorka trzyma nas w napięciu do samego końca. Mimo że przy wprowadzeniu do trylogii poprzeczka zawieszona była wysoko, to drugi tom jak najbardziej utrzymuje ten wysoki poziom. Dynamiczna akcja, intrygujący, a jednocześnie realistycznie wykreowani bohaterowie, sporo konfliktów moralnych, przez które wiele razy można było się zastanowić, która ze stron ma rację oraz zgrabnie poprowadzona fabuła - ta seria zdecydowanie ma wszystko, by otrzymać zasłużony tytuł bestsellera.

Serdecznie polecam wszystkim miłośnikom książek fantasy YA, a sama już zacieram ręce na finał trylogii!

Amanda Says

Lubicie fantastykę?

Kiedyś nie wyobrażałam sobie czytać czegoś innego poza kryminałami, a ostatnie lata moim ulubionym gatunkiem jest właśnie fantasy.

Na moje szczęście ostatnio ukazała się druga część serii Dziedzictwo Krwi:

Czerwona Tygrysica- Amelie Wen Zhao, wydawca @dom_wydawniczy_rebis

Pierwsza część bardzo mi się spodobała dlatego zdecydowałam się też na drugą. Nie zawiodłam się. Pierwsza połowa jest trochę spokojniejsza, dużo się dzieje, ale śledzimy losy trojga bohaterów w trzech miejscach. Ale druga połowa jest fenomenalna. Ciągła akcja, zaskakujące wydarzenia. Bardzo spodobały mi się również spłaty losów bohaterów, co faktycznie przywodzi na myśl Szklany Tron. Z niecierpliwością czekam na kolejną część i mam nadzieję, że pojawi się szybciej niż za kolejny rok😉

Kiedy Ana i Ramson docierają do Nowomynska ich dalekosiężne plany przepadają. Były mistrz Ramsona, który wyznaczył dla członka zakonu konwalia nagrodę za jego głowę, zajął port w Złotowodach. Było to miejsce z którym Przechera wiązał swoją przyszłość. Ana znów pewna sojuszu z Jurim i Czerwonymi Pelerynami, przekonuje się jak bardzo się myliła. Jednak słowa zastępcy bardzo ja poruszają, a nalot Inkwizycji Cesarskiej właśnie w tym momencie, stwarza jej możliwość lepszego poznania wroga. Mimo wszystko emocje są silniejsze i Ana idzie na ratunek mordowanym ludziom. Rozpoznają ją, ale Białych Peleryn jest za dużo. Wtedy z pomocą przychodzi jej Odwidzka Shamairia. Ana po rozmowie i odpoczynku u Odwidzki wraca aby odnaleźć Ramsona. Wtedy odnajduje ja Seyin i zadaje cios w plecy. W ten sposób jest w połowie wykonania swojego planu: pozbyciu się monarchii. Anię udaje się przeżyć, a kolejna podróż ukazuje jej jeszcze większe intrygi. Co ją czeka w Złotowodach? Kto udaje przyjaciela, a przyjacielem się stanie?

Zapraszam do czytania😍

,,Tam gdzie gangi walczyły o resztki, walały się trupy, które cierpliwie zasypywał litościwy śnieg, pozostawiając na widoku jedynie skrawki ubrań czy czubki butów- makabryczne znaki cichych grobów".

Jest to tom drugi Dziedzictwa krwi, która była dla mnie bardzo dobrą książką. Oczywiście ta nie rozpoczęła się niby jej kontynuacją, aczkolwiek mamy wprowadzenie do poprzedniej części, by z tymi wydarzeniami móc ją połączyć. Styl autorki się nie zmienił. Nadal mamy tutaj ogrom wrażeń, emocji i wydarzeń, które będą potrafiły być twarde, sztywne, ale nie na tyle, by odłożyć ją na bok. Żeby jednak się w nią wgryźć trzeba będzie troszkę jej przeczytać, gdyż zachowania bohaterów mogą być niezrozumiałe. Będą się pojawiali i znikali i niekoniecznie zawsze wiadomo co się z nimi dzieje. Czasami zachowują się jak płoche rybki na widok rekina, a niekiedy dumnie prezentują swoje oblicze.

Tak naprawdę Ana jest jedyną ocalałą. W owej chwili jest tylko zwykłym człowiekiem, gdyż odebrano jej władzę, jaką wcześniej posiadała. Z cesarzowej jest dosyć okrutna władczyni, która nie przejmuje się ilością pokonanych ciał. Interesuje ją tylko wygrana, która przecież jej się należy...

Dalej w skrócie powiem wam, że walka jest nieunikniona. Będą zawierane sojusze, knucie chytrych planów i co najważniejsze, pragnienie odzyskania straconej władzy. Oj jeszcze wiele krwi się przeleje, zanim cokolwiek zostanie wyjaśnione. A jak sądzicie co na to cesarzowa? Czy pozwoli sobie odebrać tron?

Aby tylko uzmysłowić wam sama postać cesarzowej, to powiem wam, że dla niej życie ludzkie jest nic nie warte. Traktuje ich jak pionki w jej grze, gdzie ma dojść do zwycięstwa bez względu na poniesione straty. Niekiedy zastanawiałam się, czy samo uśmiercanie ludzi nie jest dla niej większą nagrodą niż wygrana w walce. Jakby siliła się każdym ciałem i nie obchodziło ją, czy ma rodzinę, czy dzieci. To okropnie zła osoba mająca zamiast serca głaz.

Seria jak dla mnie mocno krwawa, trochę twarda, ale akcja mocno wciąga. Zastanawiamy się, czy istnieją tu jakieś ograniczenia i odpowiem wam, nie ma ich...

Dynamiczna kontynuacja "Dziedzictwa krwi", niestety pełna gatunkowych klisz i patetycznych wybiegów.

Tom pierwszy czytałam mniej więcej rok temu, nie zdziwiło mnie więc, że rozpoczynając lekturę "Czerwonej Tygrysicy" nie do końca pamiętałam, gdzie zakończyła się przygoda. Na moje szczęście Autorka sprytnie przypomina czytelnikowi, co wydarzyło się w poprzednim tomie.

Akcja toczy się bardzo dynamicznie, ale mimo to nie potrafiłam się wciągnąć w lekturę. Bohaterowie uciekają i walczą, Ana używa swojej mocy (tutaj zwanej powinowactwem), zła cesarzowa Morgania niszczy swój kraj i zabija obywateli... Dygresja: jej zachowanie wydaje mi się absolutnie oderwane od rzeczywistości. Kobieta niszczy miasta, zabija wszystkich "sprzeciwiających się jej" obywateli (zarówno władających powinowactwem, jak i tych "niemagicznych"), starców, młodych, mężczyzn, kobiety i dzieci. Krótko mówiąc: wykreowana została na klasycznego książkowego złola, niszczącego dla samej idei niszczenia. (Chociaż w świetle docierających ze wschodu doniesień o bestialstwach wojsk wobec cywili... Może zachowanie tej fikcyjnej cesarzowej nie jest tak nieprawdopodobne, jak mi się wydawało?)

Wróćmy jednak do naszych protagonistów. Podróż za morze okazuje się znacznie bogatsza w wydarzenia, niż oczekiwali. Na miejscu muszą rozwikłać pewną tajemnicę, a przy okazji spotykają krewnych Ramsona. I tak jak postać jego ojca uznaję za potencjalnie prawdopodobną, oschłą i ekstremalnie wymagającą względem innych, tak jego siostra Sorsha wydaje się skrajnie przerysowana. Autorka próbuje umotywować szalone zachowanie dziewczyny, ale w moich oczach aż do ostatnich stron pozostała ona literackim odpowiednikiem typowego antagonisty z gatunku shounen. Jest absurdalnie potężna, zlizuje krew przeciwników z ostrzy, maniakalnie się śmieje i wytrzeszcza oczy, a ból zdaje się jej nie dotyczyć. Oddaję Autorce honor, kreacja Sorshy jest spójna, ale nie zmienia to faktu, że sama postać wydaje się "za bardzo". Trochę przeszkadzał mi także patos wielu dialogów prowadzonych pomiędzy bohaterami oraz częste wypowiedzi w stylu "Jeszcze nie jest za późno, jeszcze możesz przejść na dobrą stronę". Staram się tłumaczyć ich obecność chęcią propagowania dobrych wzorców i postaw, ale nie wydają mi się one wiarygodne w kontekście opisywanych wydarzeń, przez co wpływają one raczej negatywnie na odbiór całości.

Trzecie podejście do oceny fabuły. "Czerwona Tygrysica" trzyma wysokie tempo akcji, próbuje zaskakiwać (ale wykorzystuje znane motywy z literatury młodzieżowej, więc to nie zawsze się udaje), a protagonistka podchodzi do swoich zadań całkiem odpowiedzialnie. Książkę czyta się szybko, ale - jak wspomniałam wcześniej - nie wciągnęłam się w tę historię, nie miałam syndromu "jeszcze jednego rozdziału".

Choć chciałabym napisać, że "Czerwona Tygrysica" mnie zachwyciła, nie mogę tego zrobić. Powieść powiela schematy znane z literatury młodzieżowej, za swój największy atut biorąc moc głównej bohaterki, która faktycznie wydaje się unikatowa, a związane z nią rozterki - wiarygodne. Na plus poczytuję sobie rozbudowę wykreowanego świata (opis nowej krainy wypada bardzo dobrze i "żywo") oraz plastyczność opisów, dzięki którym z łatwością mogłam wyobrazić sobie kolejne sceny czy wygląd bohaterów. Mało wiarygodne dialogi oraz opisana powyżej postawa głównej antagonistki nieco zawodzą, ale ostatecznie jest to "okej" powieść: momentami niepotrzebnie brutalna, przesadnie patetyczna, ale na tyle łatwa w odbiorze, by stanowić dobrą lekturę na kilka relaksacyjnych sesji czytelniczych.

Przygotowałam się na bezustanną akcję. Wydarzenia, płynące przed siebie bez chwili wydechu, nie zwalniając ani na moment. Fabuła, podczas której nie dało się nudzić, która nie pozwalała myśleć o niczym innym. Pierwsza, druga, trzecia strona... Kiedy zdążyłam dotrzeć do końca?

Doświadczyłam tego podczas pierwszej części. Dlatego byłam gotowa na kontynuację. Na kolejne wieczne trzymanie kciuków i przyśpieszony oddech. Na ciągłą akcję.

Ale wszystko... Wszystko zwolniło.

A ja się zakochałam.

"Czerwona Tygrysica"

Kiedy rozumiesz, że tęskniłaś za tym światem. Kiedy czujesz, że serce bije Ci mocniej po ponownym spotkaniu z bohaterami. Nie ma Cię tam, ale czujesz ich obecność. Czujesz radość, bo wiesz, że znowu czekają na Was wspólne chwile. Kiedy już na samym początku wzruszasz się małymi rzeczami, dla nikogo innego nic nie znaczącymi słowami. Kiedy przeżywasz wszystko tak mocno.

Kiedy wiesz.

Wiesz, że dla takich książek czytasz.

Znaczniki i ołówek. Ciągle obok, w przygotowaniu. Moje słowa po bokach, moje emocje, na bieżąco przelewane na papier. Krzywe linie, rysowane trzęsącą się ręką. Podkreślone słowa, widok których rozmazuje mi się przed oczami, bo oczy zdążyły wypełnić się łzami. Poczucie, że ta książka, ten konkretny egzemplarz jest wyjątkowy.

Przytulam go mocno do serca.

Pierwszą część doceniłam za akcje, które następowały wciąż i wciąż po sobie. Tutaj też działo się dużo. Ale tempo zwolniło, a mi to tak bardzo się podobało.

Bo mogłam lepiej poznać bohaterów. Pielęgnować stare i nawiązywać nowe przyjaźnie. Obserwować postęp w dawno znanej miłości i kibicować nowej. Mogłam patrzeć jak dojrzewają, jak się zmieniają. Jak ich strach zamienia się w odwagę, słabość w siłę, a oni sami zaczynają mieć coraz większą nadzieję.

Niby tylko patrzyłam.

A jednak tam byłam.

Całą sobą.