Wojenna burza. Czerwona królowa. Tom 4

W końcu czwarty i ostatni tom Czerwonej Królowej pochłonęłam w 5 dni i tak już rozciągając to, tak to by wyszło 3 dni. Chciałam trochę dłużej posiedzieć w świecie Mare Barrow. Niestety kończąc Królewską Klatkę tydzień temu dopadł mnie spoiler w komentarzach na instagramie o zakończeniu Wojennej Burzy. Dlatego sceptycznie pochodziłam do niektórych scen. Podział na rozdziały opowiadane przez różnych bohaterów oczywiście na plus. Liczyłam na inne zakończenie *spoiler* no bo proszę was, historia miłosna kiełkuje od 1 tomu, cały 4 tom Mare w myślach błaga żeby wybrał ją, a co dostajemy w epilogu? Marne teksty " muszę siebie odnaleźć/mam 18 lat, mam jeszcze czas/ nie każę ci czekać na mnie" No poważnie?? Gdyby nie to zakończenie dałabym ocenę 5. Mimo przydługich opisów to książka całościowo była świetna, ale to zakończenie? Gdzie tok ich historii w 4 części wskazywał jednak na happy end. Mam jedynie nadzieję że w Broken Throne dowiemy się że Cal jednak czekał ;) Co swoją drogą chyba jest możliwe po jednym zdjęciu na instagramie autorki z tekstem z Broken Throne, które raczej wypowiada właśnie Cal.

Zakończenie wydaje mi się przyśpieszone, myślę że gdyby Aveyard miała trochę więcej czasu może zdałaby sobie sprawe jak głupio wygląda postawa Mare w epilogu w porównaniu z jej uczuciami i przemyśleniami w całej książcę. Mimo wszystko polecam i seria zajmuje specjalne miejsce na półce i sercu :) Oby Broken Throne dał nam to na co Mare i czytelnicy zasługują! :D

Świat, gdzie nie ma równych praw, gdzie morduje się ludzi, tylko dlatego że są inni, gdzie nie można być sobą, gdzie nie można kochać, gdzie boisz się każdej nadchodzącej minuty, jest światem, który należy zniszczyć, a później odbudować krok po kroku. Należy oderwać się od tradycji, tego, co znamy i mieć odwagę. Tylko tak można sprawić, żeby nadchodzące pokolenia mogły być szczęśliwe.

Mare musi spojrzeć prawdzie w oczy, co jest wyjątkowo trudne, ponieważ za każdym razem, gdy próbuje to zrobić, jej serce łamie się na małe kawałeczki. Jednak i ona, i Cal podjęli własne decyzje i nie ma już odwrotu – trzeba być konsekwentnym. Tym bardziej że każde z nich wierzy, że jego decyzja jest jedynym możliwym wyborem. Maven nadal jest olbrzymim zagrożeniem, niewinni ludzie giną, a cała Norta jest podzielona na trzy kawałki. To wszystko trzeba poskładać w całość, a tylko oni mogę tego dokonać. Evangeline straciła ostatnie resztki nadziei. Już nie wierzy, że kiedykolwiek może być szczęśliwa. Teraz dobitnie czuje, że jest tylko pionkiem na wielkiej planszy stworzonej przez jej ojca. Jako marionetka nie ma nic do powiedzenia i nie ma siły już walczyć. A Iris? Potężna królowa, która po wielu latach dała Norcie pokój. Czy na pewno ma dobre zamiary? Czy cofnie się przed dokonaniem krwawej zemsty? Czy w ogóle w takim świecie można żyć? Czy można być szczęśliwym?

"Czerwona Królowa" jest dla mnie bardzo sentymentalnym cyklem. Na przestrzeni lat przyzwyczaiłam się do bohaterów, do walk między nimi oraz nieprzewidywalności całej historii. Dlatego z niecierpliwością czekałam na zakończenie opowieści. Dostałam olbrzymie tomisko, które aż przygniata ogromem stron, ale takie książki lubię najbardziej, dlatego z taką chęcią zaczęłam czytać "Wojenną burzę". Czy spełniła moje oczekiwania? Ciężko mi odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ miała w sobie wiele zalet, ale nie brakowało jej też druzgoczących wad. Mimo to czytało mi się ją bardzo przyjemnie.

Styl autorki jest luźny, dzięki czemu bardzo łatwo się wciągnąć i dać ponieść przygodzie. Przy takich stylach obawiam się, czy cała powieść nie będzie infantylna. Na szczęście tu pisarka idealnie wypośrodkowała lekkość odbioru i kunszt literacki. Według mnie takie powieści najlepiej się czyta. Wszystkie wydarzenia były opisane bardzo dokładnie, więc nie miałam najmniejszych problemów, by wyobrazić sobie całą sytuację, ogrom wydarzeń i uczuć bohaterów. Jednakże do Victorii i jej stylu mam zawsze jedno zastrzeżenie – nigdy nie wyróżnia się niczym charakterystycznym. Muszę mieć napisane, że to jej książka, żebym wiedziała, że to ona napisała. Tak nie byłabym w stanie rozpoznać, czy to dzieło przypadkowego pisarza, czy jednej z moich ulubionych pisarek. Niestety zawsze nad tym ubolewam.

Co do samej fabuły to mam bardzo mieszane odczucia, ponieważ okazała się strasznie nierównomierna. Czasami po prostu nie dało się oderwać od tej książki, a innym razem miałam ochotę nią rzucić, ponieważ była naiwna i w ogóle nieprzemyślana. Z tego względu jej przeczytanie zajęło mi naprawdę dużo czasu i był to burzliwy czas. Choć sam tytuł ostrzega... Dużą zaletą historii jest fakt, że nie jest ani przeciągana niepotrzebnie, ani nie przyśpiesza, by osiągnąć zawrotne i najczęściej niezrozumiałe dla odbiorcy tempo. Jestem z tego bardzo zadowolona, ponieważ dzięki temu odnalazłam się idealnie w fabule. W "Wojennej burzy" są poruszane dwa główne wątki – polityczny i miłosny. Wątek polityczny bardzo mi się spodobał. Poza małymi skazami Victoria przedstawiła bardzo dokładnie i zrozumiale wydarzenia, które toczyły się na arenie międzynarodowej. Potrafiła przy tym zaskoczyć. Wielokrotnie w mojej głowie pojawiała się myśl, że to było takie oczywiste, że skutki też dało się przewidzieć, ale razem z bohaterami nie zauważyliśmy tego i ostatecznie zostaliśmy zszokowani. Przyznaję, że byłam pod olbrzymim wrażeniem. Co do wątku romantycznego to nie wiem, co powiedzieć... Przyznaję, że nawet mi się czasami krajało serce albo pojawiała się ta ciepła iskierka i kibicowałam z całej siły Mare i Calowi, ale ostatecznie jest ON raczej naiwny i przesadnie wyeksponowany. Myślę, że można by to poprowadzić całkowicie inaczej – lepiej.

Bohaterowie to olbrzymia gama charakterów. Są oni bardzo dobrze wykreowani, dzięki czemu każdy znajdzie kogoś, z kim może się utożsamić, zaprzyjaźnić i spędzić dobrze czas. Tutaj naprawdę wielkie brawa dla pisarki. W tej części skupia się przede wszystkim na trzech postaciach – oczywiście Mare, Evangeline oraz Iris. Gdzieniegdzie można też spotkać narrację Mavena czy Cala, jednak zbyt wiele z tego nie można wynieść. Miało chyba być to ubarwienie i ukazanie wielu wymiarów opowieści, ale moim zdaniem nie wyszło. Może na początku skupię się na Mare, której od pierwszej części nie cierpię i pod tym względem nic się nie zmieniło. Jest nadal tak samo irytująca, naiwna i wbrew pozorom nic nie wprowadzająca do książki. Chyba jest jedyną postacią z całego cyklu, której w ogóle nie mogę zaakceptować. Mogłabym napisać oddzielną recenzję poświęconą jej krytyce. Dlatego po prostu przejdę do Evangeline. W pierwszych częściach bardzo jej nie lubiłam, jednak z czasem zmieniło się to i muszę się przyznać, że ostatecznie została moją ulubioną bohaterką, gdyż doskonale została ukazana jej przemiana, a dzięki jej narracji można zobaczyć świat jej oczami i zrozumieć, skąd wynika jej dość nietypowe i często niepoprawne zachowanie. Jest to postać wręcz tragiczna, która robiła wszystko by zmienić swoje położenie, ale świat dawał jej tylko coraz więcej przeszkód. Żeby dowiedzieć się, czy ostatecznie się jej to uda, musicie sami przeczytać "Wojenną burzę". Co do Iris mam pozytywne odczucia. Nie jest to jednoznaczna osoba i jestem sobie w stanie wyobrazić, że wiele czytelników może darzyć ją nawet nienawiścią, lecz ja ją rozumiem i jestem w stanie zrozumieć, że jej życie też nie było proste. Przy wszystkich tragediach nigdy się nie poddała, dążyła do sukcesu, ale wiedziała też do końca, co w życiu jest najważniejsze. Nie umiem jej źle ocenić.

"Czerwona Królowa" mimo wielu niekoniecznie dobrych przygód okazała się dla mnie bardzo dobrą i wciągającą serią. Z perspektywy czasu cieszę się, że poświęciłam jej czas, bo była to wielowymiarowa przygoda. Szkoda tylko że jestem zawiedziona zakończeniem. Choć zawiedziona to za duże słowo. Po prostu mi się nie podobało. Widziałabym to wszystko w innym sposób, ponieważ został pewnego rodzaju niedosyt, które strasznie mnie irytuje. Ale jestem przekonana, że mimo zapowiedzi nie jest to ostatnia książka z tego cyklu. Już nawet jest przewidywana jakaś kolejna połówka. I na tym się nie skończy. Mam wrażenie, że nadal brakuje tego ostatecznego zakończenia. Jednak tymczasem mogę tylko polecić cały cykl osobom lubiącym dystopie, fantastykę i literaturę młodzieżową.

„Zmiana może być szybka lub wolna. Ale ruch zawsze powinien odbywać się do przodu.”

Udało mi się! W trzy dni pochłonęłam książkę liczącą 700 stron. Dla nie wtajemniczonych, dla mnie to wyczyn niebywały. Czytanie u mnie jest możliwe tylko wieczorami ze względu na moich chłopców.

Victoria Aveyard napisała już ostatnią część o przychodach Mare, Cala, Mayvena, Pani Generał, Kilorna i Szkarłatnej Gwardii. Odnoszę jednak wrażenie, że te 700 stron to lekka przesada. Pisać książkę dla jej długości, a nie wartości – nie tędy droga. Aveyard znów dała nie sławny popis jeżeli chodzi o opisy i monologi wewnętrzne. Za dużo i za długie.

Bardzo podoba mi się podział rozdziałów. Po raz kolejny. W poprzednim tomie mieliśmy ten sam manewr. Dzięki niemu książkę czytało się szybciej i była ciekawsza. W tym tomie narratorami są Mare, Evangeline, Iris, ale też znajdziemy kilka rozdziałów Mavena i Cala. Dodaje to całej historii biegu i innego spojrzenia.

Więcej na: [Adres usunięty]

Nadszedł czas ostatecznej bitwy. Żadna ze stron nie zamierza odpuścić. Ile osób musi jeszcze zginąć, by wszyscy zrozumieli, że czas przerwać całą sytuację? I jak zakończą się losy tych, którzy walczyli o swoje miejsce w świecie?

Trudno jest rozstać się z ulubionymi bohaterami, szczególnie gdy seria jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji i tak wciągająca, że po brzegi wypełnia nasze myśli. W moim przypadku dokładnie tak było z cyklem przygotowanym przez Victorię Aveyard. Od pierwszej części przekonała mnie do swojego mrocznego pomysłu antyutopii, gdzie nie ma jednoznacznie pozytywnych i negatywnych postaci a wydarzenia wielokrotnie zmieniały bieg, by w postaci kontrolowanego chaosu sprowadzić na mnie lawinę sprzecznych emocji.

Obawiałam się finalnego tomu, ponieważ nie miałam pojęcia co może czekać mnie w ostatecznej rozgrywce. Czy moje oczekiwania pokryją się z wizją autorki, która przecież już wielokrotnie udowodniła, że potrafi błądzić w labiryncie mrocznych zaułków i niedomówień? Zrobiłam krok w nieznane, by poznać finał przygód Mare i nie żałuję - autorka na ostatniej prostej zaserwowała mi masę motywów, które nareszcie doczekały się swojego rozwiązania, tragedii których nie dało się uniknąć oraz (jak zawsze) liczne nowe fakty, które rzuciły nowe światło na stare wydarzenia.

Wielkim atutem całej serii, który najlepiej widoczny jest właśnie w czwartym tomie jest dynamika akcji i mnogość wątków. Na każdym froncie autorka drobiazgowo dopracowała wydarzenia, przedstawiła bogaty obraz wszystkich bohaterów (także tych pobocznych) oraz wprowadziła drugoplanowe wątki, które ładnie łączyły ze sobą poszczególne plany akcji. Całość oczywiście obdarzona charakterystycznym dla serii mrocznym, miejscami nawet ciężkim klimatem dopełniła dzieła budując niezapomniane napięcie i przekonała, że po aktualnych wydarzeniach możemy spodziewać się wszystkiego.

Morał jest prostu - tylko ten kto zdecyduje się przeczytać wybraną powieść będzie mógł ostatecznie zdecydować czy jest dobra, czy zła. W lawinie mało pochlebnych opinii dotyczących finału serii Czerwona Królowa osobiście się nie odnajduję, ponieważ stoję murem za zakończeniem, które moim zdaniem lepiej wypaść nie mogło. Bogate opisy, dopełnienie wybranych scen, nowi i starzy bohaterowie w ostatecznej konfrontacji zaskoczyli mnie podjętymi decyzjami, cudownym wątkiem romantycznym, który przecież był jedynym tłem dla pierwszoplanowej wojny i kolejnymi intrygami, starciami, niedomówieniami na których zbudowano całą opowieść.

W historii Victorii Aveyard widać pasję i wielkie zaangażowanie. "Wojenna burza" przekonuje do siebie masą sprzecznych emocji, dojrzałością głównych bohaterów, determinacją Mare, która od samego początku była centralnym punktem serii oraz połączeniem wątków fantastycznych z idealnie wykonaną dystopią. Otrzymałam finał na jaki czekałam i żałuję jedynie, że to już naprawdę koniec. To powieść, która zapada w pamięć i która w kategorii książki dla młodzieży staje na wysokim miejscu. Dlatego zdecydowanie - polecam.

Oto przed nami czwarta część serii Czerwonej Królowej. Okładka przyciąga niczym magnes, chęć świadomości co będzie dalej nie pozwala spokojnie usiedzieć na miejscu.

Przede wszystkim ogromny pokłon należy się autorce za to jak niesamowicie rozbudowała ową historię. Wojna, walki, potyczki, miłość, która znajduje się pod znakiem zapytania i wiele innych sytuacji, które zdecydowanie potrzebowały 700 stron 🙂 Mój doping dla Cala i Mare’y był ogromny, a niestety tych scen i wątków było najmniej – możliwe, że to było spowodowane faktem, że żadne z dwojga kochanków nie chciało rezygnować ze swoich większych celów na rzecz swojego szczęścia. Kurka, ja to bym pewnie szukałabym na siłę rozwiązania, które mogłoby połączyć obie te kwestie 🙂

Zdecydowanym plusem całości jest podział rozdziałów na bohaterów. Dzięki narracji pierwszoosobowej możemy dogłębnie niemal poczuć postawę poszczególnych person. No i nie ukrywajmy, wolę taką narracje, zawsze mam wrażenie, że łatwiej i szybciej się czyta 🙂 Po za tym lubię niemal namacalnie wiedzieć co siedzi w głowie bohatera, więc zupełnie taka opcja jest najlepsza!

Niestety całość przyćmiewa kwestia wojen, walk, knowania nad wojną. Trochę bardziej oczekiwałam konkretów w związku z Mare’ą, ale cóż zrobię jak nic nie zrobię. Nie ukrywam, że to niestety było męczące. Nie jestem fanką długich opisów i tematyki wojennej, a tutaj zdecydowanie ten temat przeważa nad całą resztą fabuły. Jak to mówią co gust to i opinia 🙂