Czas zmierzchu

Dmitry Glukhowsky to autor osławionej już książki, jaką jest "Metro 3033" i innych takich jak "FUTU.RE", czy zbioru ciekawych opowiadań"Witajcie w Rosji".

Jego kolejna publikacja nie jest dla mnie jakaś nowość, jednak postanowiłem ją sobie przypomnieć.

Akcja powieści "Czas zmierzchu", skupia się na pewnym tłumaczu, który otrzymuje zlecenie na przetłumaczenie pewnego starego tekstu, a dokładnie dziennika wyprawy po święte teksty Majów w XVI wieku. Im więcej tłumaczenia jest na ukończeniu, tym bardziej zdaje się, że rzeczywistość z dziennika przenika do stolicy Rosji.

Jednocześnie nasilają się pełne niepokoju wiadomości o niewyobrażalnych w skutkach katastrofach, w których giną tysiące ludzi. Czy nasza rzeczywistość zaczęła łączyć się z tą opisaną w dzienniku? I co to ma wspólnego z nadchodzącymi katastrofami? Przekonajcie się sami.

Pisarz stworzył popularną ostatnią kompozycję, czyli książkę w książce. Poznajemy nie tylko zmagania tłumacza z ciekawym dziennikiem, ale i możemy kibicować wyprawie po księgi Majów. Przenikanie się tych światów wyszło bardzo ciekawie, dodatkowo autor ukazał nam całkiem interesująco narastające zagrożenie związane z kataklizmami. Twórca stanął na wysokości zadania, dlatego polecam do przeczytania.

Po fascynującej lekturze "Metra 2033" i nieco mniej ciekawej jego kontynuacji, "Metrze 2034", przed moje krytyczne oko trafiło kolejne dzieło Dmitrija Glukhovskyego: "Czas zmierzchu". Tym razem rosyjski pisarz odszedł od postapokaliptycznej wizji świata i podążył na Jukatan śladem XVI-wiecznej hiszpańskiej ekspedycji.

Głównym bohaterem powieści jest imiennik autora, Dmitrij Aleksiejewicz, na co dzień zajmujący się tłumaczeniem na rosyjski prostych, anglo- i francuskojęzycznych tekstów. Nudne, pustelnicze życie tłumacza nagle zostaje wywrócone do góry nogami, gdy jego pracodawca przekazuje mu do przetłumaczenia stary hiszpański manuskrypt. Dokument ten okazuje się być dziennikiem jednego z członków wyprawy, która w XVI wieku miała za zadanie znaleźć najcenniejszą księgę Majów, rzekomo opisującą losy świata. Praca nad tłumaczeniem dość szybko wzbudza w Dmitriju chorobliwą ciekawość, rosnącą z każdym kolejnym przeczytanym rozdziałem. Ponadto w jego dotąd spokojnym życiu zaczynają się dziać dziwne, niewytłumaczalne rzeczy.

W tym właśnie momencie "Czas zmierzchu", jawiący się początkowo jako spokojna historia wyjęta z życia moskiewskiego tłumacza, zaczyna nabierać rumieńców. Powieść obyczajowa zamienia się w fantastykę, kończy się przyziemna sielanka, kończy się realizm, a główne skrzypce zaczynają grać mistycyzm i niosąca ze sobą spore niebezpieczeństwo fascynacja staromajańskimi wierzeniami. Dmitrij tłumaczy hiszpański manuskrypt etapami, co sprawia, że czytelnik naprzemiennie wędruje wraz z nim po jukatańskiej dżungli albo po ulicach Moskwy. Im więcej przetłumaczonych rozdziałów, tym bardziej życie Dmitrija staje się dziwniejsze - zapada na tropikalną gorączkę, w centrum Moskwy widzi piramidę Majów, a na drzwiach jego mieszkania człowiek-jaguar zostawia ślady swoich pazurów. Ponadto współczesny świat dosłownie rozpada się pod wpływem szalejących kataklizmów. Zależność pomiędzy dziennikiem hiszpańskiego konkwistadora a obecnymi wydarzeniami staje się coraz bardziej widoczna.

Fascynujące, prawda? Otóż niekoniecznie. Powieść Glukhovskyego jest dla mnie asymetryczną sinusoidą, gdzie nuda przeplata się z zaciekawieniem, senność z nagłym przebudzeniem, a głód czytania - z brakiem przymusu dotarcia do ostatniej strony. Pomysł połączenia wydarzeń oddalonych od siebie o czterysta lat oraz wciągnięcia w to wszystko niewątpliwie ciekawej kultury Majów wydaje się świetny. Ale z jego realizacją Glukhovsky nie do końca sobie poradził, coś mu się tutaj nie udało. Już sama postać głównego bohatera wydaje mi się nienaturalna, plastikowa, ot, po prostu, taka jakaś. A fabuła? Gdy zaczyna wciągać, pod naporem przekombinowanych banałów pęka jak mydlana bańka, w wielu miejscach pozostawiając niedosyt, a nawet - jak w rozdziale opisującym spotkanie z Bogiem(?!) - spory czytelniczy zawód.

Nie takiej literackiej płycizny spodziewałem się po autorze "Metra 2033". "Czas zmierzchu", bez głębszej refleksji i nienauczony niczego nowego, odkładam bez żalu na półkę.

Przepowiednie Majów plus współczesna Moskwa... mmm, małe literackie cudo! :)

Niesamowicie wciągająca rzecz! Nie przypuszczałem, że ta książka będzie aż TAK DOBRA. A jednak :) ... Glukhovsky, który przyzwyczaił nas raczej do klimatów post apo, tym razem poszedł w nieco inną stronę (choć nie tak znowu bardzo odległą od tego, z czego jest najbardziej znany) - i mu to naprawdę wyszło. Brawo :) ...

Książka opowiada o pewnym rosyjskim tłumaczu, który zajmuje się właśnie przetłumaczeniem pewnego dziennika z XVI wieku, traktującego o wyprawie Hiszpanów po święte księgi Majów... W miarę jak praca nad tłumaczeniem posuwa się naprzód, sam tłumacz ulega coraz większej fascynacji swoim zleceniem... a tymczasem wokół zaczynają się dziać rzeczy co najmniej dziwne... Zupełnie jakby coś, co kryło się na kartach dziennika o wyprawie do kolebki Majów przenikało do współczesności... Brrr ... Dreszczyk emocji gwarantowany :) Wyszło to wszystko cudnie! :) A ja osobiście uwielbiam takie klimaty!

Być może książka jest tak dobra, ponieważ łączy w sobie dwie historie naraz - opowieść o hiszpańskiej wyprawie, na bieżąco tłumaczonej przez głównego bohatera, połączoną z historią tego, co dzieje się współcześnie w miarę jak praca nad tłumaczeniem posuwa się naprzód... Akcja ma dzięki temu fajny rytm. I wciąga! Szalenie opanowuje człowieka myśl, żeby jak najszybciej poznać finał każdej z tych historii.

Gorąco polecam!

Dziękuję Wydawnictwu Insignis za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]