Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci

Książki na temat wojny cieszą się zawsze zainteresowaniem odbiorców, jednak niektóre z nich są napisane w bardzo toporny sposób. W przypadku tej autorki jest to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością i już teraz mogę stwierdzić, że ,,Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci" Elżbieta Jodko-Kuli mimo poruszanej trudnej tematyki na pewno znajdzie swoich odbiorców, którzy gustują w lekkim poruszeniu tak ważnej tematyki. Pisarka na 700 stronach stworzyła poruszającą historię kolejnych rodzin, które znały się od lat i nawet w tak trudnym okresie jakim okazała się wojna mogli na siebie liczyć. Całość jest zgrabnie napisana oraz zamknięta pod względem fabularnych wątków, mimo sporej objętości czyta się naprawdę sprawnie.

Głównymi bohaterami są ludzie w różnych pokoleniach, którzy muszą zmierzyć się z wybuchem wojny. Dla nikogo nie jest to łatwy czas. Niektórzy młodzi postanawiają zaangażować się w działalność konspiracyjną co wiadomo w jaki sposób się kończyło. W związku z tym nie wszystkich postaciom tego wydania udało się ujść z życiem. Autorka w taktowny sposób opisała pobyt w obozie koncentracyjnym, przesłuchiwania przez Gestapo. ,,Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci" Elżbieta Jodko-Kuli to pozycja, w której nie dla wszystkich ten czas okazał się szczęśliwy, jednak niekiedy udawało się by prześladowców dopadała sprawiedliwość.

Napisanie tak obszernej pozycji, która nie będzie nużyła ani przez moment nie jest łatwym zadaniem i ,,Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci" Elżbieta Jodko-Kuli właśnie jest takim wydaniem. Nie żałuję, że postanowiłam skusić się na tę lekturę i mam w planach też kolejne tej autorki. Na rynku są dostępne inne pozycje tej pisarki i w przyszłości na pewno będę chciała nadrobić ich lekturę. ,,Czas niesprawiedliwych" to sprawna lektura bez masakrycznych opisów, podana w bardzo poetycki sposób i tym bardziej uważam, ze warto się z nią zapoznać, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście.

Siedem rodzin z małymi dziećmi poznaje się dzięki sąsiedztwu na warszawskim Żoliborzu i chociaż pochodzą z różnych stron Polski, mają różne poglądy, udaje im się zadzierzgnąć trwałe nici przyjaźni.

Kiedy wybucha druga wojna światowa żoliborska młodzież będąca u progu dorosłości czynnie angażuje się w walkę o niepodległą Polskę. Niestety czas wojny nie jest łaskawy dla zaprzyjaźnionych rodzin. Raz za razem spadają na nich kolejne tragedie. Końca wojny doczeka tylko garstka z nich.

Ta książka ,,chodziła’’ za mną już od jakiegoś czasu. Jednak nie czytałam wcześniej nic co wyszło spod pióra tej autorki dlatego trochę się bałam jej twórczości. Ostatecznie książka ma ponad 700 stron a bardzo nie chciałam męczyć się z książką, która nie przypadnie do gustu.

Pomimo moich obaw wystarczył jeden impuls bym napisałam wiadomość do wydawnictwa czy mogłabym ją zrecenzować i ku mojej niekłamanej radości otrzymałam odpowiedz pozytywną.

Kilka dni później dotarłam do ostatniej strony Czasu niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci i naprawdę żałowałam, że to koniec mojej przygody z dopiero co poznanymi bohaterami. Autorce udało się wykreować naprawdę sympatyczne, nietuzinkowe postaci, których nie da się nie polubić. Każda z nich miała wiele do powiedzenia. Każda z nich, szczególnie w czasie wojny pokazała hart ducha a ścieżki, którymi wędrowała w tamtym niełatwym dla naszego narodu czasie odzwierciedlały losy wielu autentycznych ludzi. Co więcej powieść została oparta na prawdziwych wydarzeniach a w książce pojawili się bohaterowie znani nam z podręczników do historii [Adres usunięty]. Janek ,,Anoda’’ Rodowicz, Witold Kieżun, Witold Pilecki, Kazimierz Piechowski, Józef Lempart a także co jest istotne dla fabuły Stanisław Jaster.

Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci jest książką, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. To przepiękna chociaż niełatwa historia opowiadająca o prawdziwej przyjaźni, poświęceniu i cichym bohaterstwie. Książka jeszcze raz dobitnie pokazuje, że wojna to straszna rzecz. Tutaj nie ma wygranych. Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci to lektura pełna różnorakich emocji, którą czyta się błyskawicznie. Nim czytelnik się spostrzeże dotrze do ostatniej strony. Powód ? Ciekawa i wciągająca fabuła, ważna tematyka, sympatryczni i niejedno wymiarowi bohaterowie, a na dokładkę przyjemne, lekkie pióro autorki. To wszystko sprawia, że przy tej książce można się zatracić.

„Czas niesprawiedliwych” to niezwykle wartościowa, dobra książka, którą można zaklasyfikować jako powieść historyczno-obyczajową. Nie jestem w stanie opisać, co czuję po zakończeniu lektury. Bije z niej przede wszystkim strach i bezgraniczny ból. Jest mi smutno, ciężko. Czuję jednocześnie złość na to, w jakich warunkach przyszło bohaterom żyć, czuję też podziw dla hartu ducha i ogromu odwagi, jaką się młodzi ludzie wykazali. Szczególnie teraz, gdy wszyscy jesteśmy świadkami wojny, jaka toczy się u sąsiadów, jest mi szczególnie trudno, gdy pomyślę, że podobne rozterki przeżywają współczesne rodziny.

Elżbieta Jodko-Kula wykazała się ogromną znajomością faktów historycznych i przelała je na papier. Uwzględniła w tym autentyczne postacie i ich losy, które same w sobie są porażająco ciężkie.

Siedem zaprzyjaźnionych ze sobą rodzin z warszawskiego Żoliborza stara się przetrwać trudny, wojenny czas. Starsi, mając w pamięci realia wojenne z Pierwszej Wojny, w ostrożny sposób i z pewnym zaniepokojeniem obserwowali sytuację polityczną i obawiali się tego, jak to będzie gdy pojawi się realne zagrożenie militarne. Niestety, młodsi nie podzielali obaw rodziców i dziadków i z pewną dozą ekscytacji oczekiwali na rozwój działań. Udzielali się w szkoleniach, brali udział w szeroko zakrojonych akcjach konspiracyjnych. Wierzyli i byli przekonani, że wybuch wojny skończy się na tyle szybko, że całe zdarzenie będzie można uznać za ekscytującą przygodę. Taką swego rodzaju przerwę w monotonii szkolnego i studenckiego życia.

Każdy z bohaterów miał określone zadanie w tej powieści. Każdy zajmował się w mniej lub bardziej odważny sposób walką z wrogiem. Przede wszystkim jednak dbano, by każdy potrzebujący otrzymał pomoc. Niezależnie czy miałoby to być schronienie ukrywającego się konspiratora, czy uciekiniera (jak, chociażby Staszka Jastera), czy choćby zwykłe podzielenie się niewielkimi zapasami zdobytego pożywienia.

Sam wątek ucieczki z obozu zagłady w Auschwitz, bazuje oczywiście na prawdziwej historii. Ten wątek poruszył mną do głębi. Jak wielką odwagą i determinacja wykazali się uczestnicy ucieczki. Jak bardzo chcieli żyć i przede wszystkim, po ucieczce chcieli nadal działać przeciwko okupantowi. Podziwiam tych mężczyzn za to, że wykrzesali ze swoich osłabionych ciał tyle siły, by przechytrzyć tak solidnie przygotowaną barierę ochronną. Tym większy szok i uczucie niesprawiedliwości odczułam, gdy czytałam o dalszym losie Staszka.

Mimo tego, że postacie nie mają w sobie żadnej literackości, język opisu jest raczej surowy, to udało mi się zapałać do każdego bohatera wielką sympatią. Z napięciem śledziłam losy każdego bohatera i losy każdego przeżywałam oddzielnie. W strasznych czasach przyszło żyć tym młodym ludziom. Nie jestem w stanie pojąć, jak wielki strach i poczucie niesprawiedliwości musieli odczuwać ci, których dosięgły gestapowskie ręce.

Cenię ogromnie książki, które posiadają na końcu zamieszczoną bibliografię. Swego czasu pozycje, z których autor korzystał, czytałam z takim samym zajęciem, jak treść powieści.

Autorka wykazała się naprawdę dobrym rozeznaniem tematu. Zebrała duży materiał i stworzyła z niego potężną powieść, którą jednak czyta się jednym tchem.

Może i miałabym jakąś uwagę, gdyby realia powieści nie były tak autentyczne. Gdyby autorka stworzyła postaci fikcyjne, zapewne chciałabym wiedzieć o nich więcej, poznać ich lepiej i przede wszystkim – by bohaterowie nie dorastali tak szybko. Tak byłoby w sytuacji, gdyby większość treści była tylko fikcją literacką bazującą na wojennej rzeczywistości.

W przypadku „Czasu niesprawiedliwych” nie mogę użyć tych uwag. Rozumiem, że główną ideą było ukazanie prawdziwych losów prawdziwych bohaterów. Bo inaczej o Staszku, Danusi, Irence, Andrzeju i wielu innych powiedzieć nie można. To wielkie serca wypełnione przede wszystkim miłością do Ojczyzny i nieposkromioną odwagą.

Ta powieść zostanie w mojej pamięci na długo. Nie sposób zapomnieć takiej historii i emocji z nią związanych. Dziękuję autorce za to, ze w tak przystępny sposób opisała realia wojennego życia.

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz recenzencki tej książki.

Elżbieta Jodko-Kula napisała książkę pełną emocji. Książkę niestety aktualną jak nigdy dotąd. Zawsze, gdy czytałem wojenne historie, miałem bufor bezpieczeństwa, i głęboko wierzyłem, że nie będziemy ich świadkami. Niestety jest inaczej, dlatego lektura książki „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci” uderza z podwójną siłą.

Poznając historie zapisane na jej kartach powracam myślami, do tych które obecnie trawią wiele rodzin za wschodnią granicą. Z drugiej zaś strony jeszcze mocniej przeżywam te opisane przez Elżbietę Jodko-Kulę. Powieść ta jest nie tylko bogata pod względem ilości stron (720), lecz przede wszystkim poprzez ukazaną historię.

Poznajemy siedem rodzin, pochodzących z różnych rejonów Polski. Poznali się przed wojną. Gdy wybucha II wojna światowa wszyscy dzielnie dołączają do ruchu oporu na Żoliborzu. Niestety wojenny los nie był dla nich łaskawy. Tylko kilkoro z nich zdoła przeżyć. Wielu trafiło do obozu koncentracyjnego.

Nie ukrywam, że cała historia ściska serce. Jednak to, co spotkało Stanisława Jastera pseudonim „Hel” rozrywa je na drobne kawałki. Historia niezawinionego i niesprawiedliwego wyroku poruszyła mną do głębi. Jak bardzo kalumnie mogą skrzywdzić drugiego człowieka? To, co jeszcze bardziej podkreśla powagę tej powieści, to fakt, iż na jej kartach zawarta jest prawdziwa historia. Autorka wiele z nich opiera na dokumentach między innymi z archiwum obozu w Auschwitz, dokumentacji Archiwum Historii Mówionej. Pani Elżbieta Jodko-Kula pisząc tę powieść, sięgnęła również do raportów rotmistrza Witolda Pileckiego. Zatem historia ta nie jest fikcją, jest obrazem prawdziwych rodzinnych dramatów zrywających wszelkie plany i marzenia.

„Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci” to niezwykle emocjonująca lektura, przyprawiająca o łzy wzruszenia. Powieść ta ma również osobiste znaczenie dla Pani Elżbiety. Autorka przyznaje, że „do spisania wycinka historii rodziny Jasterów… skłoniły mnie względy czysto osobiste. Opisywani w pierwszej części książki Hilda i Franciszek Edward Góreccy są moimi dziadkami, a ich córka Danuta Górecka-Jodko jest moją mamą”. Dlatego też historia zawarta na kartach „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci” płynnie prosto z serca Pani Elżbiety i trafia do serc czytelników, poruszając je dogłębnie. Mnie ta historia poruszyła i zostanie w mej pamięci już na zawsze. Tę powieść warto przeczytać. Warto zaprosić ją do swej domowej biblioteki, a historię tę wziąć sobie do serca.

Powieść „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka

Co jakiś czas lubię sięgnąć po literaturę piękną. Tym razem postanowiłam przeczytać bardzo wzruszającą powieść „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci.”. Historia kilku rodzin mieszkających na Żoliborzu. Większość z nich poznała się dzięki dzieciom. Wiecie, jak to jest – macie dzieci, wychodzicie z nimi na podwórko, rozmawiacie z innymi mamami i tak budują się nowe przyjaźnie, które trwają latami, a czasami nawet i pokoleniami. Znakomicie napisana powieść pokazująca jak wyglądało życie przed II wojną światową, w trakcie jej trwania i po niej. To co przeżyli ci ludzie to istne piekło. Dzieci, które przyczyniły się do przyjaźni wielu rodzin dorosły i prężnie działały w ruchu oporu. Ich życie cały czas było zagrożone. Część z nich trafiło do obozu w Oświęcimiu. Czy wszyscy bohaterowie wyszli cało z II wojny światowej? Czy wśród cywilów znaleźli się kapusie? Pamiętajcie w tamtych czasach największym zagrożeniem dla człowieka był drugi człowiek. Ludzie za jedzenie, pieniądze a czasem i życie potrafili zdradzać swoich przyjaciół, sąsiadów, znajomych, a nawet i własnych członków rodziny.

Ta powieść oparta jest na faktach, między innymi na dokumentach z archiwum obozu w Oświęcimiu oraz na raportach rotmistrza Pileckiego. W tej książce znajdziecie mnóstwo prawdziwych postaci historycznych. Jakich? Dowiecie się czytając „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci.”.

Najbardziej wstrząsnął mną jeden z głównych bohaterów – Stanisław Jaster. Człowiek ten wylądował w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Udało mu się uciec, jednak jego los był z góry przesądzony. Zadecydowały o tym niechlubne oskarżenia. Bardzo płakałam nad jego losem. Co się z nim stało, jak do tego doszło i jak wyglądało jego życie możecie przeczytać w książce „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci”.

Jeżeli tak jak ja uwielbiacie czytać książki opartych na prawdziwych wydarzeniach związanych z II wojną światową to koniecznie musicie przeczytać najnowsze dzieło Elżbiety Jodko-Kuli.

Tutaj znajdziecie mnóstwo różnych historii, które są bardzo emocjonujące. Nie brakuje radości, śmiechu, ale również płaczu, nienawiści, pogardy, zdrady i śmierci.

W czasie II wojny światowej sprawdziło się powiedzenie „człowiek człowiekowi wilkiem”. Nie wiadomo było komu można ufać, a komu nie. Podobnie mieli nasi bohaterowie.

Czytając „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci” poznacie między innymi:

- Góreckich: Hankę (Hildę), jej męża Franciszka Edwarda i ich córeczkę Danusię.

- Jasterów: Eugenię, jej męża Stanisława i ich synów: Stasia i Jędrka.

- Zatorskich: Ludwikę i jej męża Henryka i ich dzieci: Irenkę i Antosię.

- Zadrożną Marię i jej synka Michała.

- Postworskich: Bogdanka – jego rodzice Róża i Seweryn wyjechali do Ameryki. Chłopiec był wychowywany przez dziadków.

Losy tych bohaterów poznajemy od lat dwudziestych XX wieku.

Taka mała ciekawostka dla was: Hilda i Franciszek Edward Góreccy są dziadkami autorki, a ich córka Danuta Górecka-Jodko jest jej mamą.

Autorka Elżbieta Jodko-Kula w swojej książce opisała losy swojej rodziny oraz ich przyjaciół przed wojną, w czasie wojny i po wojnie. Tą powieścią oddaje hołd poległym. Oczywiście nie brakuje tutaj postaci fikcyjnych wymyślonych przez Panią Elżbietę.

Jestem bardzo zadowolona z tej powieści. Mimo swojej objętości – ponad 700 stron szybko się ją czyta. Idealnie nadaje się na prezent.

Jeżeli chociaż trochę interesujecie się historią to warto przeczytać „Czas niesprawiedliwych. Zapisane w pamięci.”.

Autorka wykonała kawał dobrej roboty.

Chętnie za jakiś czas ponownie po nią sięgnę.

Gratuluję autorce tak wspaniałego dzieła. Ta historia zasługuje na ekranizację.

Z całego serca polecam.