Czas burzy

Pierwszy tom historii "Czas tęsknoty" bardzo mocno do mnie przemówił, a nagłe zakończenie historii sprawiło, że pojawiło się niezwykle wiele pytań. Teraz miałam okazję poznać na nie odpowiedzi, oraz doświadczyć dalszych losów bohaterów na końcu tego brutalnego okresu, a także już po wojnie. "Czas burzy" niesie ze sobą równie dużo emocji jak pierwszy tom, wywołuje całą lawinę uczuć, sprawia, że serce co chwila podskakuje do gardła, z oczu lecą łzy, a dłonie wielokrotnie zaciskają się z bezradności.

Autor dozuje napięcie i osoby, które czekają na rozwiązanie dramatycznych wypadków z końca poprzedniej części, zmusza do jeszcze chwilowej cierpliwości. Przenosi ciężar wydarzeń na Wołyń, gdzie Marta nadal nie potrafi poradzić sobie ze stratą wszystkiego, co było jej drogie. Dalsze losy Swiety i Piotra również będą dramatyczne. Powoli zbliża się Postanie Warszawskie, młodzi bohaterowie z niecierpliwością czekają na to, żeby pogonić okupantów, samodzielnie wyzwolić stolicę i czekać na Armię Radziecką.

"Czas burzy" tworzy niezwykle wzruszającą historię, razem z "Czasem tęsknoty" pokazuje pewien etap historii Polski, przemijający świat, którego po wojnie już nie spotkamy, brutalność najbliższych sąsiadów, waleczność, przemianę, przerażające wydarzenia, odwagę i życie po okresie piekła. Nie potrafię się do niczego przyczepić, a wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że wrócę jeszcze do tej historii, która choć wywołała we mnie wiele bardzo trudnych chwil, jednocześnie wiele uświadomiła i chciałabym wrócić do jej początków.

"Życie składa się z chwil, a pamięć człowieka jest jak pełna regałów biblioteka. Można do niej wejść i sięgnąć po obrazy i filmy, na których te chwile zostały uchwycone. Niektóre z nich wywołują uśmiech, a przy kolejnych po raz setny czuje się ból i smak łez. O szczęściu człowieka zadecyduje zaś to, czy na tych półkach więcej będzie kolorów, czy szarości" (s. 212)

Czas wojny, to czas pełen strachu, bólu, niepewności i niebezpieczeństwa. Czy w świecie pełnym szarości jest miejsce na miłość, przyjaźń i dobro?

Bohaterowie książki "Czas burzy" udowadniają, że wojna nie stanowi przeszkody w przeżyciu chociaż kilku krótkich chwil pełnych kolorów. I choć często są one okupione łzami, to jednak każdy z nich żyje dla tych właśnie chwil...

Autor zabiera czytelnika w podróż pełną wrażeń. Umiejętnie splata losy bohaterów fikcyjnych z historycznymi. Opisane wydarzenia (czasem w sposób drastyczny) ukazują m.in. walki z Ukraińcami, Powstanie Warszawskie, czy też walki partyzantów. Historie niejednokrotnie podnoszą poziom adrenaliny i wywołują łzy...

Polecam! Nie tylko fanom "Czasu honoru" :)

Czytając tę książkę cały czas zadawałam sobie pytanie: czy jest możliwa miłość Polaka do Ukrainki?

Powiecie zapewne, że w dzisiejszych czasach - oczywiście, ale czy wtedy, w okresie II wojny światowej?

Piotr z Warszawy w swoje ostatnie przedwojenne wakacje wywraca świat do góry nogami. Zakochuje się bez pamięci w Ukraince. I to nie byle jakiej- bo w córce dowódcy OUN-owskiej siatki w powiecie na Wołyniu.

Dodatkowym kataklizmem, który ich rozdziela była wojna.

Ukraińcy wyczuli swoją szansę i ruszyli na Polaków.

Autor posiadając kresowe pochodzenie nie mógł nie zamieścić w swej powieści opisu wielkiej rzezi na Wołyniu jaką zgotowali Ukraińcy Polakom.

Jeśli istnieje jakiekolwiek miejsce na ziemi, za które Bóg przed samym sobą wstydziłby się, to jest to na pewno Wołyń.

W ciągu jednego lata dziesiątki tysięcy istnień ludzkich straciło życie w okrutny i bestialski sposób.

I nie było litości czy to kobieta, mężczyzna, czy dziecko lub osoba starsza. Ten opis bardzo mną wstrząsnął, bo zawierał bardzo drastyczne sceny.

W powieści tej nie mogło również zabraknąć Warszawy i Postania Warszawskiego. Autor uważa, iż Warszawy nie można zrozumieć bez ogromnej kotwicy Polski Walczącej, która góruje nad miastem z kopca Powstania Warszawskiego usypanego z gruzów zrównywanego z ziemią miasta.

Autor pisze, że bohaterstwo żołnierzy, heroizm mieszkańców i ludności cywilnej musiały się znaleźć w tej powieści, gdyż jest to hołd dla powstańczej Warszawy.

Czy więc miłość Piotra i Swiety przetrwa ciężki czas wojny?

Czy spotkają się po latach?

Czy też okrutna wojna rozdzieli ich na zawsze?

Książka przepięknie napisana, w sposób bardzo emocjonalny, chwytająca za serce, a czyta się ją jednym tchem, z duszą na ramieniu.

Myślę, że do przeczytania jej nie muszę Was specjalnie zachęcać, bo mam nadzieję, że i tak po nią sięgniecie, bo jest to kawałek naszej historii, którą każdy powinien znać bez względu na wiek.

Życie człowieka składa się z chwil, a pamięć jego jest jak pełna regałów biblioteka. Można do niej wejść i sięgnąć po obrazy i filmy, na których te chwile zostały uchwycone. Niektóre z nich wywołują uśmiech, a niektóre ból i smak łez.

O szczęściu człowieka zadecyduje zaś to, czy na półkach więcej będzie kolorów czy szarości.

Zastanawia tylko fakt jaka była biblioteka ludzi z tamtego okresu?

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Marta Marciniszyn powraca do rodzinnej wsi, aby odnaleźć swoją matkę. Jednak nie zastaje jej na miejscu. Dom który niegdyś tryskał życiem i miłością również znikł. Stał się dla niej obcym miejscem, które zostało zamienione na ukraińską szkołę.

Dziewczyna kierowana samotnością przychodzi do prawosławnego kościelnego, Witalijego. Mężczyzna wygląda jak wrak człowieka, gdyż jego rodacy zamordowali mu żonę i dwóch synów.

Marta i Witalij łączą własne siły. Marta postanawia odnaleźć swoją przyjaciółkę, a Witalij pomścić śmierć swoich bliskich.

Piotr i Swieta to kochankowie, których miłość przyniosła zagładę dla wielu ludzi. Na długi czas rozdziela ich wojna. Jednak w 1944 roku ich ścieżki znów splatają się ze sobą. Mają jednak przeszkody do ominięcia. Na ich drodze stoi nie tylko wojenny chaos, lecz również piękna Niemka, Erika. Kobieta za cel ustawiła sobie zdobycie Piotra.

Wkrótce do Polski wkracza Armia Czerwona. Polacy szykują się do powstania, by zdobyć niepodległość.

Czy zemsta jest dobrym rozwiązaniem na ból w sercu? Czy Marta odnajdzie swoją przyjaciółkę? Czy miłość Swiety i Piotra przetrwa?

To niesamowite ile ludzkich istnień zostało straconych, abyśmy my mogli żyć w wolnym kraju. Ile ludzi walczyło o to, abyśmy nie musieli żyć w strachu w obawie przed własnych życiem i życiem bliskich nas osób. Nie czytałam poprzedniej części, więc nie za bardzo mam wgląd w poprzednie perypetie głównych bohaterów.

Adrian Grzegorzewski w swej książce ukazuje nam krwawe i bezlitosne czasy, które nastały dla naszych rodaków. Śmierć czaiła się na każdym rogu, niewiadome było komu można ufać. Jednak pomimo tego ludzie kochali się, zawierali przyjaźnie i byli wobec siebie lojalni. Często musieli podejmować decyzje wbrew swojemu sumieniu, niekiedy byli na granicy, która mogła zniszczyć również ich. Bo wojna człowieka wyniszcza i zmienia. Sprawia, że albo zostaje w nich pustka, albo zło którego byli świadkiem.

''Czas burzy'' to bardzo sprawnie poprowadzona powieść, która wraz z fikcją i historią idealnie się dopełniają. Lekkie pióro autora sprawia, że książka nie męczy. Autor nie bombarduje nas datami, co moim zdaniem jest wielkim plusem. Pokazuje nam jakie relacje panowały pomiędzy ukraińcami, niemcami i polakami. O tym jakich bezdusznych rzeczy się dopuszczali również na maleńkich dzieciach.

‘’Czas burzy’’ to niezwykle przejmująca powieść o ludziach, którzy walczyli każdego dnia. O siebie, o swoje rodziny i o cały kraj. O tym, że los nie zawsze jest sprawiedliwy, że zemsta nie przynosi ukojenia, a śmierć, to niekiedy wybawienie. To historia o sile przyjaźni, miłości i lojalności, które nie zatarły się w tak okrutnych czasach. O tym, że nawet w obliczu terroru można odnaleźć szczęście.

Jeśli macie babcie, które mogą opowiedzieć o tych czasach doceńcie to. Bo to nie tylko historie pełne śmierci, ale również o narodzie, który potrafił zjednoczyć siły i zwyciężyć pomimo tego, że było to niemożliwe.

[Adres usunięty]

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

Premiera: 26.04.2017

„- Żyjemy w takich czasach, jakie zostały nam dane, Tom. To nie my wywołaliśmy tę wojnę. Postawiono nas w takiej sytuacji, że musimy sięgać po środki ostateczne, żeby obronić siebie i bliskich. Powiedz, czy gdyby złoczyńca włamał się nocą do twego domu i chciał zrobić twojej żonie krzywdę, czułbyś się usprawiedliwiony, strzelając do niego i zabijając go?

- Oczywiście - przytaknął Piotr.

- Więc traktuj to właśnie w ten sposób, jak walkę dobra ze złem, z manifestacją samego diabła na ziemi. Czy innym są te obozy, egzekucje, łapanki?” – fragment książki.

Książek osadzonych w czasach II Wojny Światowej napisano już wiele, ale według mnie inspiracja tym burzliwym okresem nie powinna nigdy się wypalić, aby nieustannie dawać świadectwo tego, co ludzie zgotowali sobie nawzajem w cywilizowanej wydawałoby się Europie. Właśnie w samym środek wojennej zawieruchy Adrian Grzegorzewski wrzuca znanych już czytelnikowi z „Czasu tęsknoty” głównych bohaterów – Piotra Ochockiego „Toma” i Swietłanę Horodyło. Druga część losów Polaka, żołnierza Wojska Polskiego oraz Ukrainki, włączonej w szeregi polskiej partyzantki, opisana w „Czasie burzy” to bardzo dobrze poprowadzona opowieść, przykuwająca uwagę umiejętnym skrzyżowaniem faktów historycznych z literacką fikcją. Włączenie do fabuły realnych postaci – żołnierzy Armii Krajowej rozsianych po całej walczącej Polsce czy powstańców warszawskich – nadaje powieści wyjątkowego wymiaru, będącego swoistym hołdem dla uczestników zdarzeń znanych nam tak dobrze z podręczników historii.

Piotr i Swieta, którzy z końcem 1943 roku, kiedy to rozpoczyna się akcja powieści, z dala od siebie wykonują w konspiracji rozkazy dowództwa Polski Podziemnej, spotykają się w wreszcie Warszawie w przededniu głośnego zamachu na dowódcę SS i policji Dystryktu Warszawa Franza Kutsherę. Kiedy Piotr w czasie akcji zostaje na oczach Swiety ranny, nie pozostaje jej nic innego jak zamknąć się w sobie z rozpaczy. Jednak to dopiero początek wydarzeń obfitujących w zawirowania oraz wzruszenia, które zapisują się w pamięci czytelnika mocnym akcentem. Poza rozdziałami poświęconymi Piotrowi i Swiecie, bardzo absorbująco poprowadzony jest równoległy wątek wołyński, w którym pierwszoplanową rolę gra Marta Marciszyn – przyjaciółka głównych bohaterów. Jej losy poruszają równie mocno, tym bardziej że wyszkolona przez ukraińskiego pułkownika na doborowego żołnierza, przewyższając umiejętnościami niejednego mężczyznę, jest barwną postacią, dzięki której wizja kobiety z bronią w ręku przybiera realny obraz. Bohaterska, samowystarczalna i nieustępliwa – taka jest Marta, której wojna odebrała wszystkich, skazując na samotność. Jest tak przynajmniej do momentu, kiedy na jej drodze ponownie staje Piotr, na którego względach zawsze jej zależało i przy którym jest w stanie zrzucić zbroję, stając się delikatną i łaknącą męskiej opieki dziewczyną.

W przystępny i nieprzytłaczający patosem sposób Grzegorzewski przybliża nam trudną historię relacji polsko-ukraińskich oraz bezlitosne czasy walki o wyswobodzenie się z rąk hitlerowskiego okupanta. Maluje nam przejmujący obraz pokolenia zmuszonego do największych poświęceń w imię honoru i obrony najwyższych wartości: rodziny oraz wolności. W powieści nie brakuje też bohaterów napędzanych ślepą zazdrością oraz żądzą zemsty, którzy stali się marionetkami w rękach nazistów, dopuszczając się najcięższych zbrodni na ludności cywilnej. „Czas burzy” swoim zakończeniem rozrywa serce czytelnika, któremu po raz kolejny trudno jest przejść do porządku dziennego nad faktem, że jedni przetrwali piekło wojny, niemalże cudem uchodząc z życiem, a dla drugich piekło to stało się mogiłą. Polecam Wam tę historię i sięgnijcie po nią nawet, jeśli tak jak ja nie mieliście wcześniej okazji przeczytać części pierwszej. Autor zadbał bowiem o to, aby najważniejsze kwestie z powieści „Czas tęsknoty” zarysować w jej kontynuacji, dzięki czemu nie ma najmniejszego problemu w rozeznaniu się z we wcześniejszych wypadkach.

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova za możliwość przedpremierowej lektury.