Czarownice nie płoną

"Pilnuj się i zabezpieczaj sobie tyły, a przede wszystkim nie drażnij Ellie Atkinson.

Módl się, abyś pożyła na tyle długo, by pożałować, że mnie nie słuchałaś."

Ellie to drobna i delikatna jedenastolatka, która przeżyła tragedie. Jako jedyna wyszła cało z pożaru w domu w której zgineła jej cała rodzina...

Dlaczego więc tak bardzo przeraża ona ludzi w miasteczku?

Dlaczego boi się jej nawet zastępcza matka?

Jak wyjaśnić to, że każdego, kto zdenerwuje Ellie, spotyka nieszczęście?

Och jak ja lubię takie książki!

Czytając ją, nie byłam do końca pewna, czy to na pewno tylko thriller. Kocham taką nietypową fabułe i budującą napięcie akcje, która nieraz przyprawiła mnie o gęsią skórkę.

Ląduje na półce z ulubionymi książkami 🖤

Polecam! 9/10☆

Pierwszy raz miałam styczność z książką Jenny Blackhurst. Czytając inne recenzje, zgodzę się, że to dobra powieść. Jednak nie wyróżnia się szczególnie na tle podobnych książek. Muszę wyrazić sprzeciw, kiedy ktoś nazywa ją horrorem. W moim odczuciu to 100% thriller, dający lekki dreszczyk emocji.

Powieść ta jest lekka w czytaniu, idealna na jesienny wieczór do ciepłej herbaty. Nie zwlekajmy więc i przejdźmy do historii, którą opowiada.

Imogen Reid z zawodu psycholożka wraca do rodzinnego miasta. Ma zamiar ułożyć swoje życie na nowo. Już pierwszego dnia jej los splata się z losem Ellie Atkinson. Z dziewczynką, która jest nazywana czarownicą.

Czy faktycznie tak jest?

Może to tylko seria niefortunnych zdarzeń, sprawiła, że lokalna społeczność tak twierdzi?

Odpowiedź na te pytania poznacie czytając książkę Jenny Blackhurst pt. „Czarownice nie płoną”, która jest zakończona bardzo mocnym akcentem.

Olga, lat 16

źródło: [Adres usunięty]

THRILLER UDAJĄCY HORROR

Nowy thriller Jenny Blackhurst jest powieścią ciekawie brzmiącą z opisu i całkiem nieźle wykonaną, ale niewyróżniającą się na tle podobnych pozycji. To po prostu dreszczowiec, szybki i łatwy w odbiorze, oferujący kilka ciekawych scen i skupiony (co należy zaliczyć mu na plus) bardzo mocno na warstwie obyczajowej, niż akcji. Psychologicznie rzecz może nie powala na kolana (a powinna), ale jako nieco mocniejsza rozrywka na ponure wieczory sprawdza się dobrze, więc miłośnicy gatunku nie będą rozczarowani, sięgając po nią.

Imogen Reid, psycholożka mająca zacząć pracę w nowej szkole wraz z mężem pisarzem wraca w rodzinne strony. Miasteczko Lichota, jak sama nazwa wskazuje, nie jest spełnieniem marzeń każdego, kto chciałby osiedlić się w atrakcyjnym miejscu, choć po latach wygląda, jakby ktoś chciał dać mu drugą szansę i wydaje się oferować nieco spokoju. Z tym, że kluczowe wydaje się tu słowo „wydaje” i wcale nie chodzi tylko o trudne wspomnienia, jakie się z nim wiążą. Ledwie bowiem para wjeżdża do Lichoty, a już pod ich koła wpada dziewczyna. Wypadek kończy się dla niej szczęśliwie, ale coś jest nie tak. Dziewczyna, Naomi, twierdzi, że pod samochód wepchnęła ją będąca z nią Ellie. W rzeczywistości jednak świadkowie, w tym sama Imogen, widzieli, że ta sama się przewróciła. Ale to zaledwie początek. Tak właśnie w życiu psycholożki pojawia Ellie. Nastolatka specyficzna, sierota z rodziny zastępczej, dziecko z problemami, skłonnościami do okaleczania się, wybuchów agresji i… Cóż, wokół niej dzieje się wiele dziwnych rzeczy, a ona sama jako jedyna przeżyła pożar, który pozbawił życia całą jej rodzinę. Powiedzieć, że miejscowi nie darzą jej sympatią to wielkie niedomówienie. Dziewczynka wywołuje w nich lęk, niektórzy mają ją wręcz za czarownicę. Imogen staje w jej obronie, chce jej pomóc, jak tylko może, ale za bardzo angażuje się w sprawę, a to może nie być dla niej bezpieczne…

Thriller udający horror, właśnie z czymś takim mamy do czynienia w tym wypadku. Jak na współczesny dreszczowiec przystało, jest to rzecz niewymagająca, lekko i prosto napisana, bez większej głębi, zanurzania się w psychologię postaci i literackiego wysmakowania. Autorka stawia tu głównie na rozrywkę, stara się (z różnym skutkiem, ale trzeba to docenić) wywołać napięcie i niepokój i w całkiem niezły sposób portretuje miasto, w jakim przyszło żyć bohaterom, z jego mentalnością i swoistym zacofaniem.

I właśnie obraz miasta wydaje się tu najciekawszy i najlepszy. Nie zawodzą też konkretne sceny, jak chociażby jedna z pierwszych w całej powieści, pokazująca jak Ellie przypala sobie rękę, czy inne z jej udziałem, pokazujące mroczną stronę dziewczynki. Całość czyta się szybko i nawet przyjemnie, choć bezrefleksyjnie. I to największy minus „Czarownic”. Liczyłem bowiem na jakąś głębszą analizę postaci i więcej mroku oraz balansowania na cienkiej linie, oddzielającej thriller od horroru. Nie, że całkiem tego zabrakło, ale jednak autorka nie wykorzystała potencjału.

Tak czy inaczej jednak to niezła, niewymagająca lektura na kilka popołudni z książką. Miłośnicy współczesnych thrillerów, przyzwyczajeni do czysto rozrywkowej formy, nie zawiodą się. A to przecież do nich głównie dedykowana jest ta powieść.

Elli ma jedenaście lat.

Dziewczynka została sierotą. Jej życie wywróciło się do góry nogami. Cała jej rodzina spłonęła w pożarze.

Elli trafia do tymczasowej rodziny zastępczej w Lichocie i nagle zaczynaja dziać się dziwne rzeczy.

Zjawiska, których nikt nie potrafi logiczne wytłumaczyć a winną obtmrczana jest jedenastoletnia sierota.

Nie do końca wiedziałam czego sie spodziewać po tej książce, tym bardziej, ze to było moje pierwsze spotkanie z autorką. I wiecie, historie gdzie dziecku dzieje się krzywda zawsze czy się ciężko, nawet jeśli to całkowita fikcja. Przyznaję, że autorka zręcznie manipuluje czytelnikiem i w pewnym momencie, choć raczej trwarda stąpam po ziemi, zwatpiłam w to co czytam i pojawiła się we mnie nuta niepewności.

Wydaje się, że obraz Elli został zniekształcony przez mieszkańców Lichoty i taki przedstawia autorka, ależ to było zręczne zagranie.

Wierzyłam w to co wierzyła Imogen, psycholożka, ktira muala pod swoją opieką dziewczynkę. Były jednak chwilę, że ta wiara chciała się w posadach a pewne sytuacje budziły dreszcz grozy.

Zakończenie, no cóż... nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Nie rozjaśniło mi w głowie, wręcz przeciwnie.

Krótkie rozdziały sprawiły, że nie mogłam się oderwać.

W ogóle Lichota, jako miejscowość została odmalowana mrocznie i jako taka, sama w sobie wydaje się być paranormalna...

Motyw demonicznego dziecka dość często przewija się przez literaturę. Najbardziej znany jest Omen, prawdopodobnie nie ma osoby, która nie kojarzyłaby Damiena. W bardzo ciekawy sposób do tej materii odniosła się Jenny Blackhurst w swojej powieści Czarownice nie płoną.

Po tajemniczych wydarzeniach, które zrujnowały jej karierę Imogen wraz z mężem powraca do jej rodzinnego miasteczka, by zamieszkać w domu zostawionym jej przez babcię. Już, pierwszego dnia napotykają na swojej drodze Ellie, dziewczynkę, którą całe miasteczko podejrzewa o bycie czarownicą, gdyż jako jedyna z rodziny ocalała z pożaru trawiącego jej dom. Ellie trafiła do rodziny zastępczej i tym samym wylądowała w Lichocie. Los dziewczynki i Imogen zostaje ze sobą połączony bowiem kobieta jako pracownik socjalny, zostaje nadzorcą rodziny zastępczej Ellie.

Imogen to osoba, która wytrwale realizuje swoje obowiązki. Bez reszty oddaje się swojej pracy, pragnie pomóc Ellie, tym bardziej, że w jedenastoletniej dziewczynce widzi odbicie siebie sprzed lat. Nie może uwierzyć, że nawet dorośli podejrzewają Ellie o czarną magię. Jako realistka tłumaczy, że to dziewczynka jest najbardziej pokrzywdzoną zaistniałą sytuacją, że nie ma nic wspólnego z czynami o jakie jest posądzana. Wkrótce jednak sama zaczyna się gubić, bowiem zło wychodzi na wierzch, a dziwnym zbiegiem okoliczności, Ellie zawsze jest w pobliżu.

Ellie natomiast to bardzo inteligentna, przewyższająca umysłowo swój wiek dziewczynka. To dziecko, które spotkała wielka tragedia i zamiast zrozumienia i wsparcia, boryka się z agresją innych i samotnością. To bardzo wrażliwa dziewczynka, skrzywdzona przez los, zmagająca się z niemożnością odnalezienia swego miejsca po śmierci bliskich. Jest bardzo pogubiona w swoich uczuciach, nowych relacjach, nie potrafi zrozumieć, czemu wszyscy się od niej odwracają.

Mimo tła powieści bezpośrednio nawiązującego do horroru, książka Jenny Blackhurst jest dobrze skrojoną obyczajówką, a także thrillerem psychologicznym. Narracja jest poprowadzona dwutoworo, a czasami nawet trzytorowo. Wydarzenia poznajemy zarówno z punktu widzenia Imogen, jak i Ellie, a czasami postaci drugoplanowych. Opisana historia mrozi krew w żyłach, nie tylko demonicznymi wypadkami, ale też zachowaniem małomiasteczkowej, konserwatywnej społeczności, wierzącej w zabobony.

Przyznam, że dość szybko domyśliłam się winnego całego zamieszania wokół Ellie, jednak nie zepsuło mi to radości z dalszej lektury. Byłam pewna, że wiem wszystko...aż do ostatniego zdania. Nim autorka zwaliła mnie z nóg i całkowicie zmieniła mój sposób postrzegania całej historii. Jenny Blackurst namieszała mi w głowie na tyle, że zaczęłam zmuszać moich bliskich do przeczytania tej książki, żeby móc o niej z kimś porozmawiać.

Jeśli szukacie powieści z dreszczykiem w tle, zawierającej analizę psychologiczną bohaterów, z wprawnie poprowadzoną fabułą to Czarownice nie płoną zdecydowanie przypadnie wam do gustu. Przeczytajcie, a jestem pewna, że się nie zawiedziecie.

[Adres usunięty]

Płomienie zabrały jej dosłownie wszystko. Ukochaną rodzinę, ciepło rodzinnego domu, szansę na jakąkolwiek ustabilizowaną przyszłość. Pożar, który pewnej nocy wybuchł w domu Ellie, raz na zawsze odmienił jej rzeczywistość. Od tego dnia osierocona dziewczynka wpadła w okrutną machinę domów zastępczych, które zamiast wsparcia i zrozumienia, dawały jej jedynie poczucie jeszcze większego wyobcowania. Wszystko zmienia się jednak w momencie, gdy w życiu Ellie pojawia się Imogen. To psycholożka, która właśnie niedawno zdecydowała się po latach powrócić do rodzinnego miasteczka. Staje się ona jej opoką, oparciem, którego tak bardzo potrzebowała. Kobieta nie wie jednak wówczas, że w tej małej społeczności krążą różne pogłoski o osamotnionej dziewczynce. Kiedy bowiem dzieją się dziwne, niewytłumaczalne rzeczy, oczy wszystkich kierują się w kierunku Ellie. Czy słusznie? Czy jedenastolatka faktycznie obdarzona jest tajemniczymi zdolnościami, które niecnie wykorzystuje?

"Ale Ellie jest inna. Sprawia wrażenie, jakby na zewnątrz doskonale wiedziała, jak się zachowywać, lecz w środku nie ma nic. Wydaje się pusta, wydrążona..."

Z twórczością Jenny Blackhurst miałam już styczność w przypadku pozycji "Zanim pozwolę ci wejść". Zakończenie było niestety oczywiste, jednak plastyczny i barwny styl autorki oraz sposób konstruowania fabuły kupił mnie na tyle, że postanowiłam dać jej jeszcze jedną szansę. Tak też w moje ręce trafił tytuł "Czarownice nie płoną" - i już teraz zdradzę Wam, iż ogromnie cieszę się, że zdecydowałam się na tę lekturę.

Akcja w pozycji tej biegnie dwutorowo i również sama narracja została podzielona właśnie w ten sposób. Wszystkie wydarzenia dotyczące jedenastoletniej, cichej i zamkniętej w sobie Ellie oraz jej nowej rodziny zastępczej poznajemy w trzecioosobowej formie. Natomiast teraźniejsze losy psycholożki Imogen odkrywamy bezpośrednio z jej perspektywy. Ciekawym urozmaiceniem są również pojawiające się momentami wtrącenia dotyczące trudnej i wręcz traumatycznej przeszłości głównych bohaterek, dzięki czemu dowiadujemy się, co tak naprawdę przed laty je ukształtowało. Blackhurst kreuje postaci z krwi i kości, barwne, niesamowicie charakterystyczne, a jednocześnie posiadające liczne wady i niedoskonałości, co czyni je jeszcze bardziej ludzkimi, zwyczajnie autentycznymi. Podobała mi się ich wielowarstwowość, która wymagała od czytelnika wdrożenia się w ich życia, w rozgryzienie ich prawdziwych twarzy, które skrzętnie skrywały pod przybieranymi maskami. Również postaci drugoplanowe, które wydawać by się mogło będą tworzyć jedynie niezbędne do odpowiedzenia historii tło, w pozycji tej przyciągają uwagę swoją nieszablonowością.

Tak jak wspomniałam, styl Jenny jest jednym z głównych powodów, dla którego zdecydowałam się po raz kolejny sięgnąć po jej dzieło. Lekki i przyjemny w odbiorze w połączeniu z plastycznymi i drobiazgowymi opisami tworzy idealną mieszankę, która wciąga już od pierwszych stron. Również samo tempo akcji niemal od razu nabiera całkiem sporego rozpędu i nie zwalnia aż do samego końca. A co z fabułą? Cóż, należę do osób, które spacerując nocą po lesie prawdopodobnie najbardziej wystraszyłyby się ubranej na biało samotnej dziewczynki, a jednym z moich ulubionych horrorów jest "Sierota" (swoją drogą gorąco polecam!), dlatego też byłam urzeczona stworzoną przez Blackhurst historią. Wzbudzająca postrach, piekielnie inteligentna dziewczynka, posępny małomiasteczkowy klimat i tajemnicze wydarzenia, których nie da się w żaden logiczny sposób wyjaśnić - czego chcieć więcej? "Czarownice nie płoną" to pozycja skupiająca się na psychologicznej złożoności postaci i ich wzajemnym wpływie, wręcz stworzona na długie listopadowe wieczory.

Ellie, jedenastoletnia dziewczynka, ocalała z pożaru, w którym zginęli jej rodzice. Od tamtej pory znajduje się w rodzinie zastępczej u Jeffersonów. Jednak jedyną życzliwą jej osobą jest Mary, przybrana starsza siostra. Pozostali? Uważają, że dziewczynka jest czarownicą. Bo jak inaczej wytłumaczyć wszystkie złe i nietypowe rzeczy, dziejące się jej prześladowcom?

Imogen Reid, psychoterapeutka, która przybyła do swojego rodzinnego miasta, nie wierzy w te pogłoski. Chce pomóc dziewczynce i zagłębia się w sprawę. Czy uda jej się odkryć prawdę o małej Ellie?

Mam mieszane uczucia po tej lekturze. Historia jest sama w sobie ciekawa, mamy tu dużo różnych wydarzeń. Ktoś prawie wpada pod auto, niby przypadkiem. Nauczycielka z arachnofobią odkrywa, że jej szuflada jest pełna pająków. Jak to możliwe? Wszystko wskazuje na czary. Później pewne fakty wychodzą na jaw. Większości się dowiadujemy, ale na przykład parę razy pada imię Emily - jest to poprzedniczka Imogen, która odeszła z pracy, rzekomo po to, by wyjść za mąż. Imogen pisze do niej maila, na którego ta jej odpowiada, ostrzegając przed Ellie. Imogen podpytuje o szczegóły, Emily odpisuje, ale odpowiedzi już nie poznajemy, bo coś przeszkodziło naszej bohaterce w odczytaniu. No i tu mi zabrakło czegoś więcej w temacie, wątek nie został zamknięty. Poza tym sama Imogen często mnie denerwowała. Niby psycholog, a kompletnie sobie nie radzi z pewnymi sytuacjami (na przykład jak przeprowadzić ważną rozmowę z mężem), postępuje też dość irracjonalnie: po co zabiera Ellie na lody i zakupy, skoro doskonale wie, że to wykracza poza jej kompetencje zawodowe i może mieć przez to kłopoty? Dość nieprofesjonalne. Wiadomo, że przez takie spotkania Ellie się do niej przywiąże. Co do Ellie właśnie, pasowała swoim zachowaniem na wiedźmę: specyficzny język, zbyt nietypowy jak na jedenastolatkę, dziwne zachowanie. Zwróciłam też uwagę na to, że perspektywa Ellie jest trzecioosobowa, a Imogen pierwszoosobowa. Raziło mnie to delikatnie, bo nie lubię ciągłych przeskoków z 1 os. na 3.

Zalety? Generalnie to dużo się działo i na nudę podczas lektury nie narzekałam! Przeczytałam ją w dwa dni, styl autorki jest bardzo przystępny i to jest mocny plus. Dlatego też książki nie odradzam, mimo że parę rzeczy mi tam zgrzytało. Nie uważam jej za złą, aczkolwiek mi do końca nie podpasowała.

Odkąd na czytniku zaczęłam korzystać z Legimi, nadrabiam zaległości wśród książek autorów, których nowości mnie na maksa do siebie przyciągnęły. Autorka jest jedną z takich osób i czuję, że każda zaległa książka będzie równie dobra. Czy tak się stało w tym przypadku?

'I przyrzekłam sobie, że nigdy więcej nie uronię łzy przez kobietę, która ani razu przez piętnaście lat nie powiedziała, że mnie kocha.'

Ellie jako jedyna przeżyła pożar domu. Jej rodzice i młodszy braciszek zmarli. Dziewczynka trafia to niewielkiej miejscowości, gdzie otrzymuje dom od rodziny zastępczej. Wszystko wydawałoby się w porządku, gdyby nie fakt, że mieszkańcy wzięli dziewczynkę za czarownicę i wszystkie złe wydarzenia przypisują właśnie jej. Jednocześnie do miasteczka wraca Imogen, która pomaga dzieciom takim jak Ellie. Czy uwierzy w jej niewinność i uda jej się pomóc dziewczynce? A może rzeczywistość jest właśnie taka, jak ją opisują mieszkańcy?

'- Zachowują się tak okropnie, bo jesteś inna. - Ściska ją lekko. - Rzadko się odzywasz, a twoja przeszłość skrywa tajemnice. Kiedy ludzie nie znają faktów, zaczynają je wymyślać, a to, co wymyślą, jest dużo bardziej fantastyczne niż prawda.'

Autorka po raz kolejny sięga po temat, który nie jest oczywisty. Zawsze, kiedy głównym bohaterem jest dziecko, całość robi się bardziej mroczna. W tym przypadku również tak było. I chociaż umysł podpowiada, że takie rzeczy nie dzieją się naprawdę to człowiek w to wierzy. Bo przecież może być zupełnie inaczej, prawda? W przypadku Ellie tak właśnie jest. Czytając, nie wiemy czy jest niewinną ofiarą czy małą czarownicą. Sploty wydarzeń wcale nie pomagają w ocenie sytuacji, a zakończenie pozostawia wiele do myślenia.

'Może to, co mówią, co szepczą do siebie, kiedy sądzą, że ich nie słyszy, jest prawdą? Może naprawdę jest zła? Czy da się sprawić, aby coś się stało, tylko tego pragnąc?A jeśli tak, to czy chciała, żeby jej rodzice zginęli?'

Zdecydowanie stałam się fanką autorki. Wiem już, że sięgnę po każdą poprzednią i każdą kolejną jej książkę. W tym przypadku nie zawiodłam się na niczym, a sama fabuła niesamowicie mnie wciągnęła. Zarówno fani gatunku, jak i samej autorki znajdą w tej historii wszystko to, co powinien zawierać dobry thriller. Polecam!

'Znowu zostanie porzucona, nie ma już dla niej nadziei w tym miejscu. Gniew podnosi łeb niczym wąż wijący się w jej ciele i skręcający swe wielkie cielsko.'

Jenny Blackhurst była mi totalnie nieznaną autorką do czasu, kiedy przeczytałam "Zanim pozwolę ci wejść". Powieść wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, dlatego wiedziałam, że jeśli na polskim rynku wydawniczym pojawi się jej kolejne dzieło, to na pewno po nią sięgnę. Zdarzyło się to szybciej, niż myślałam...

Po wielu latach Imogen Reid ponownie zjawia się w rodzinnym mieście, gdzie zamierza osiąść na dłuższy czas. Rozpoczynając pracę psychologa poznaje Ellie Atkinson, jedenastoletnią dziewczynkę, która przeżyła pożar (jako jedyna z rodziny). Całe miasteczko boi się dziewczynki, wierząc, że jest czarownicą wiedzącą zdecydowanie za dużo. Wszyscy obarczają ją winą za wszelkie złe wydarzenia dziejące się dookoła. Imogen nie może tego pojąć, zatem powoli zaczyna nadużywać kompetencji, za mocno angażując się w sprawy swojej podopiecznej...

"Nie możesz ciągle ratować świata. Czasem trzeba poprzestać na uratowaniu siebie."*

"Czarownice nie płoną" dość znacznie różni się od pierwszej powieści Blackhurst, jaką dane było mi przeczytać. Tutaj zdecydowanie więcej jest samej Imogen - wspomnień z dzieciństwa czy informacji związanych z pracą, relacjami małżeńskimi bądź podejściem do macierzyństwa. Nie ukrywam, że nie zżyłam się ani z główną bohaterką, która momentami niezwykle mnie irytowała, ani z innymi postaciami. Bezapelacyjnie autorka potrafi trzymać w nieustannym napięciu, jednak w tej lekturze po pewnym czasie zaczęło ono opadać. Niemniej pisarka może pochwalić się umiejętnością tworzenia zakończeń, bo ostatnie zdania sprawiają, że czytelnik tak naprawdę niczego już nie może być pewien. To się chwali!

Jest to opowieść o samotności, która potrafi zawładnąć nami w zdecydowanie za dużym stopniu. Często wspomnienia mają ogromny wpływ na nasze postępowanie w dorosłym życiu. Czujemy strach przed popełnieniem błędów swoich rodziców, przez co za wszelką cenę pragniemy być idealni, zapominając, że takich ludzi nie ma. Wszyscy mamy prawo do pomyłek, a dzieciństwo nie musi definiować tego, jakimi staniemy się ludźmi.

Baczną uwagę należy również zwrócić na to, jak okrutni potrafią być ludzie. Zaszczucie kogoś to dosłownie chwila, która może zniszczyć życie człowieka. Plotki szerzą się z prędkością światła, a jedno słowo rzucone gdziekolwiek, potrafi wywołać potężną burzę. Jednocześnie mówi się, że w każdej plotce tkwi ziarenko prawdy, ale to już my sami musimy zdecydować, czy uwierzyć, czy nie...

* cytat ze str. 359

[Adres usunięty]

"Nie musi nikogo dotykać, żeby zrobić to, co chce."

Thriller psychologiczny utrzymany w konwencji, która bardzo mi odpowiada, wyśmienicie się przy nim bawiłam. Narracja lekka, przystępna, koncentrująca się na wytworzeniu tajemniczej atmosfery, metafizycznej, zabarwionej barwami mroku i ciemności. Frapująco podgrzewane uczucie niepewności, niepokoju i niewytłumaczalności. Zdarzenia wymykające się zrozumieniu zmysłom, a jednocześnie powiązane kontrastującymi interpretacjami. Lubię grozę szczelnie zaciskającą się wokół kluczowych postaci powieści, duszność otulającą ich życie, gdzie jedna błędna decyzja pociąga za sobą fatalne konsekwencje. Ludzie podobni do nas, osadzeni w zwykłej codzienności, nagle zmierzają się z czymś, co przesiąknięte jest intuicyjnie odbieranym złem, a jednak niewymawianym głośno w obawie przed urealnieniem. Ciekawie przedstawiono aspekty mentalności małomiasteczkowej społeczności, okrucieństwa kryjącego się tam, gdzie byśmy oczekiwali niewinności, uczciwości i szlachetności. Sporo atrakcyjnych zwrotów akcji wbudowanych w intrygę, dynamicznych nurtów podgrzewających wyobraźnię, oraz fantastyczna propozycja zakończenia, natychmiast podnosząca ocenę wrażeń czytelniczych, poszłam innym tropem i dałam się zaskoczyć, a to wyczekiwane doznanie.

Imogen Reid, po śmierci matki, wraz z mężem decyduje się porzucić londyńskie życie i powrócić do rodzinnego miasteczka. Wspomnienia z dzieciństwa kładą się cieniem na życiowych i zawodowych planach, bolesne rany przypominają o sobie, zaś odwaga do podejmowania nowych wyzwań wymaga wzmocnienia i oparcia ze strony bliskich. Kobieta wkracza w świat okrutnych i niesprawiedliwych plotek, cykl zdarzeń wywołujących przerażenie wśród mieszkańców Lichoty, osobliwej siły przyciągającej nieszczęścia. Jako psycholog podejmuje się mentalnej opieki nad jedenastoletnią dziewczynką, mającą ogromne problemy w życiu społecznym, nieakceptowaną przez rówieśników, nieaprobowaną przez dorosłych, naznaczoną traumatyczną przeszłością i nikłymi szansami na szczęśliwą przyszłość. Specyficzne relacje wytwarzają się między Imogen a Ellie, a konsekwencje znajomości wzbudzają nasze zainteresowanie i zaangażowanie. Czy dziewczynka stanie się kozłem ofiarnym paranoidalnych lęków małomiasteczkowego sposobu myślenia? "Czarownice nie płoną" spasowały się z moim gustem czytelniczym, może nieco zabrakło głębi intrygi, przekonania w portretach postaci, czy szczypty pozytywnego szaleństwa w konstruowaniu fabuły, jednak pozostawiły mnie z uczuciem satysfakcji, wywołały większe wrażenie niż poprzednia powieść autorki "Zanim pozwolę ci wejść".

[Adres usunięty]

Czytając "Czarownice nie płoną" czy raczej "The Foster Child" (bo taki jest oryginalny tytuł), nie mogłam się pozbyć wrażenia, że czytam książkę zupełnie innej autorki niż "Zanim pozwolę ci wejść" - tak jak w przypadku "Dziewczyny z pociągu" i "Zapisanego w wodzie" Pauli Hawkins. Różnice wydają się co prawda dosyć subtelne, ale jednak. Przede wszystkim najnowsze dzieło Jenny Blackhurst wciąga już od pierwszych stron przesiąkniętych na wskroś małomiasteczkową atmosferą. Sama fabuła nie jest też tak schematyczna i prosta, a autorka nie miała najmniejszego problemu z przechodzeniem z jednego rodzaju narracji w kolejny.

Główna bohaterka Imogen powraca po latach do rodzinnego miasteczka, z którego uciekła będąc zaledwie 15-letnią dziewczyną. Na miejscu próbuje się uporać z niełatwymi wspomnieniami, nową pracą w sektorze publicznym oraz rozdarciem pomiędzy chęcią posiadania dziecka, a lękiem o to jaką będzie matką i czy będzie w stanie pokochać na przekór temu, czego sama doświadczyła w dzieciństwie od zobojętniałej na wszystko matki. W Place2Be zostaje jej przydzielony przypadek 11-letniej Ellie, która straciła wszystko w pożarze domu. Dziewczynka nie potrafi się odnaleźć w nowej szkole, powszechnie jest uważana za dziwaczkę, a po Lichocie krążą plotki o tym, że... jest czarownicą i wie za dużo. Imogen zbyt emocjonalnie angażuje się w tą sprawę.

Czy dziewczynka faktycznie jest niebezpieczna i wykazuje zdolności paranormalne, a może komuś zależy, by jak najszybciej się jej pozbyć i oczernić w oczach lokalnej społeczności?

Autorka uraczyła nas otwartym zakończeniem, zasiewając w nas nutkę niepewności co do postaci Ellie.

Gwiazdka wyżej niż w przypadku "Zanim pozwolę ci wejść".

Czarownice nie płoną to druga książka Jenny Blackhurst, która została wydana w naszym kraju. Nie miałam okazji zapoznać się z Zanim pozwolę ci wejść, choć sama nie wiem czemu mi ta powieść gdzieś umknęła, ale gdy tylko zobaczyłam lekturę, w której tytule pojawia się słowo „czarownica”, to wiedziałam, że nie przejdę obok niej obojętnie. Może nie jest to typowe Salem, ale wydarzenia rozgrywające się w Lichocie mogą Wam przypominać typowe horrory, w których niewinne dziewczynki okazują się być okropnymi demonami.

Choć w ogólnym rozrachunku książkę czytałam z przyjemnością, to mimo wszystko muszę stwierdzić, że jest ona dosyć schematyczna i przewidywalna, zbyt prosta. To taka książka na jeden wieczór, typowo rozrywkowa, która raczej zbyt mocno nie angażuje czytelnika i nie sprawia, że siedzi ON potem wgapiony w ścianę i zastanawia się, co się właśnie wydarzyło i dlaczego.  

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Czarownice nie płoną to moje pierwsze spotkanie z twórczością Jenny Blackhurst, ale już teraz wiem, że na pewno nie ostatnie. Ciekawa fabuła i sposób prowadzenia historii, niesamowita kreacja bohaterów i niezwykły klimat. Jestem jak najbardziej na tak! Komu jeszcze ma szansę przypaść do gustu? Miłośnikom porządnych thrillerów psychologicznych, którzy lubią na własną rękę rozwiązywać zagadki, a także lubią, kiedy autorzy pozwalają czytelnikom je rozwiązywać, bez chamskiego narzucania im jakiejś błędnej wersji, której mają się trzymać, nim autor zaserwuje im zwrot akcji. Tutaj wszystko mamy szansę poskładać do kupy sami, o ile tylko będziemy na tyle spostrzegawczy i opanujemy sztukę czytania między wierszami. Czy podejmiesz się tego wyzwania? Mi się udało i zdecydowanie nie żałuję!

Pełny tekst na blogu: [Adres usunięty]

Jenny Blackhurst zdobyła moje czytelnicze serce poprzednim thrillerem "Zanim pozwolę Ci wejść", czy " Czarownice nie płoną" też zaliczę do ulubionych lektur? Otóż tak !

Styl autorki bardzo lekki i przyjemny został zachowany. Krótkie rozdziały i narracja prowadzona z perspektywy dwóch( poprzednio w trzech) osobach również.

Bardzo podobał mi się tutaj wątek paranormalny i chociaż przez chwilę miałam lekkie odczucie niedosytu, czy jest to coś o co mi chodziło sięgając po tą książkę, zakończenie całkowicie rozwiało moje wątpliwości.

Blackhurst nadal zostaje jedną z moich ulubionych autorek w tym gatunku i oczywiście czekam na kolejne :)

Polecam

mama kama czyta