Czarny Młot. Odrodzenie. Tom 5. Część 1

PopKulturowy Kociołek:

W albumie Czarny Młot: Odrodzenie część 1 śledzimy losy Lucy Weber. Czyli nikogo innego jak córki tytułowego Czarnego Młota, która nie mogła pogodzić się z utratą ojca, który poświęcił się, aby ratować ludzkość. Postanowiła ona więc pójść w jego ślady, przejęła kostium bohatera i szerzyła sprawiedliwość. Jej losy poznajemy jednak w sposób dość nieliniowy. Spora część albumu ukazuje bowiem jej życie jako doświadczonej wiekowo kobiety. Matki i żony, która już dawno odłożyła kostium bohatera do szafy i teraz boryka się z wieloma dość przyziemnymi problemami. Do tego autor w formie retrospekcji ukazuje jej przeszłość, kiedy jako młoda i pełna ideałów osoba walczyła z niesprawiedliwością i licznymi innymi niebezpieczeństwami. Przeszłość ta nie pozwala jednak o sobie zapomnieć i zaczyna zagrażać jej rodzinie. Nie pozostaje więc jej nic innego jak kolejny raz stać się superbohaterem, który broni niewinnych.

Tym, co na pewno wyróżnia album z grona licznej superbohaterskiej konkurencji i sprawia, że czyta się go z niekłamaną przyjemnością, jest niebywała zdolność scenarzysty do ukazania życia bohatera w sposób wielowymiarowy. Lemire w naprawdę intrygujący sposób pokazuje masę przyziemnych problemów swojej bohaterki, z którymi nie muszą się zmagać „herosi” z innych popularniejszych serii. Lekko obyczajowo-dramatyczna otoczka dzieła nie umniejsza jego widowiskowej stronie. Kreślona tu intryga jest naprawdę bardzo dobrze poprowadzona. Coś dla siebie znajdą również wielbiciele bardziej „tradycyjnej” superbohaterskiej akcji.

Kolejnym plusem albumu jest fakt, że pomimo tego, iż mamy tu teoretycznie do czynienia z kolejną (piątą) odsłoną serii, to tak naprawdę po tytuł może sięgnąć każdy. Wręcz stanowi on świetny początek do poznawania całej serii i powinien on zachęcić czytelnika do przeczytania wcześniejszych części.

CZARNY MŁOT UDERZA RAZ JESZCZE

Skończył się „Czarny młot”. Zdawało się, że po tomach zbierających opowieść „Era zagłady” nie ma już nic do dodania, bo pytania znalazły swoje odpowiedzi, wątki się domknęły, nitki fabularne posplatały. Zostały jakieś dodatki, crossovery, spin-offy. I nagle jest, kolejny rozdział sagi – „Odrodzenie”. A to nie koniec. To „Odrodzenie” trochę z nami zostanie, a potem jeszcze parę tytułów będzie – „The Last Days of Black Hammer” czy zapowiadany na 2023 rok „Black Hammer: The End” (a to nie koniec, bo są już kolejne dodatki, a jeszcze następne w planach). I fajnie, bo ta metafikcyjna seria od Lemire’a to jedno z najlepszych super (anty?) bohaterskich dokonań ostatnich lat i każdy powrót do cyklu jest jak najbardziej udany.

Minęło dwadzieścia lat. Lucy została bohaterką, broniła świata… A teraz? Teraz ma rodzinę, męża, dzieci, nudne życie, z pracą w agencji reklamowej i sporo problemów, bo i zawodowo, i osobiście, sypie się jej to wszystko. Ale już wkrótce na szczęście – albo nie – spokój zostaje przerwany. Bo coś się dzieje w Spiral City, coś dziwnego, strasznego i niebezpiecznego. No i powraca pułkownik Weird, oszalały, jak na niego przystało. Dawny koszmar ożywa, Czarny Młot musi wrócić, ale czy ten powrót, czy to odrodzenie ma w ogóle jeszcze sens?

Jeff Lemire zaskoczył nas pozytywnie parę lat temu, pokazując, że ma talent, że potrafi, że umie coś tam wykrzesać ze zgranych motywów. A potem, choć wciąż robił dobre komiksy, wpadł w pętlę powtarzania wątków, motywów, nawet kreacji tych samych postaci. Lepiej więc, że ostatnio wraca do swoich najlepszych tytułów, niż by miał tworzyć nowe, takie same. Bo w rozwijaniu tych sprawdzonych motywów radzi sobie znakomicie i jeszcze pogra czasem na naszych sentymentach. I właśnie to robi tutaj.

Nowy rozdział, nowy początek (chociaż według informacji to wciąż druga faza opowieści), ale ten sam stary dobry „Czarny młot”. Czytać od tego momentu? Niby można, bo tak to skonstruowane, że nie pogubimy się, ale lepiej po prostu znać całość, bo to się łączy, dopełnia i mocniej wybrzmiewa. A wybrzmiewać ma tu co, bo to ciekawa polemika z gatunkiem i z postaciami, watkami nawet. Lemire bierze na warsztat postacie znane z DC czy Marvela, łączy je w coś zupełnie nowego i bawi tym. Jednocześnie pamięta, że robi superbohaterszczyznę, więc jest akcja, są dramaty, a i podbudowana zaplecza obyczajowego też jest, podobnie, jak komentarz odnośnie naszej rzeczywistości. Dlatego „Czarny Młot: Odrodzenie” jest taki dobry.

I dobrze narysowany. Tym razem za ołówek chwyciła Caitlin Yarsky i dobrze wpasowała się w estetykę serii. Efekt jest taki, że i ogląda się to przyjemnie, i czyta znakomicie. I fajnie, że rzecz się pojawiła, bo miło było wrócić tu raz jeszcze. I miło będzie wracać tu w kolejnych odsłonach, bo przecież „Odrodzenie” dopiero się tu zaczęło.