Czarna krew

Moje pierwsze spotkanie z Krzysztofem Bochusem, które zaliczam do...neutralnych. W sumie nie jestem w stanie powiedzieć, czy jest to opowieść dobra, czy zła. Są tu fragmenty, które mi się podobają, ale też takie, które najchętniej bym usunął. Dlatego zalecam Wam samodzielne przeczytanie, dzięki czemu sami będziecie w stanie wyrobić sobie opinie. Jedno trzeba przyznać, że Bochus umiejętnie połączył ze sobą wydarzenia z czasów przeszłych i aktualne. Rzadko który autor potrafi tego dokonać tak umiejętnie.

Autor tym razem bardzo mnie zaskoczył. Stworzył całkowicie nową historię, jak również całkowicie nowego bohatera. To historia gangsterska. w której mamy nocne kluby. Fabuła napisana jest w sposób bardzo wciągający, co sprawia, że nie możemy się od niej oderwać choćby na moment. Bohaterowie zarysowani są w sposób jasny. Mamy białe i czarne charaktery. Książka bardzo przypadła mi do gustu i zamierzam sięgnąć także po inne dzieła pana Krzysztofa Banacha, bo "Czarna krew" wzbudziła we mnie bardzo dobre odczucia.

„Jesteśmy więźniami przeszłości, nie ma jutra bez rozliczenia tego, co uczyniono nam wczoraj.”

Z prozą Krzysztofa Bochusa miałam okazję się zetknąć przy okazji kryminałów retro z serii z Krystianem Abellem. Wtedy sięgnęłam po tę serię z polecenia innego czytelnika, bo ani autor, ani seria kryminałów, które napisał, nie były mi znane. Ogólnie kryminały wydały mi się niezłe, zwłaszcza że wyróżniały się miejscem i czasem akcji od innych. Teraz sięgnęłam po najnowszą powieść autora, w zasadzie z ciekawości, bo bardzo chciałam się dowiedzieć, w jakim kierunku pisarz podążył, jak teraz pisze i co ma do zaoferowania swoim czytelnikom. Jakich bohaterów wykreował i gdzie umieścił akcję swojej najnowszej powieści. Nie zaprzeczam, że pierwsze co przyciągnęło mnie do tej książki, to była jej niesamowita i klimatyczna okładka. Następnie tytuł „Czarna krew” i tak moi drodzy pod tym intrygującym tytułem kryje się czarny kryminał, z historią w tle. Lubię takie powieści ogromnie, w których, by rozwiązać zagadkę kryminalną, trzeba cofnąć się w czasie.

Czy można latami żyć z poczuciem krzywdy, z chęcią zemsty na tych, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do cierpień?

Krzysztof Bochus pokazał, że można. Mało tego, wiele lat czekać, żyjąc spokojnie w społeczeństwie, by w odpowiednim momencie zmienić się w drapieżnika polującego na swoje ofiary. Gdy zostaje popełniona pierwsza zbrodnia, wprawionej w ruch machiny zemsty, nie da się już zatrzymać. Człowiek, który poprzysiągł zemstę krzywdzicielom, postanowił zrealizować swój plan i nic i nikt nie może mu już w tym przeszkodzić. Jest sprytny i przebiegły, nie pozostawia żadnych śladów, które mogłyby pomóc w jego ujęciu, będzie zabijał, dopóki nie wypełni swojej chorej misji. Dramat, który wydarzył się ponad osiemdziesiąt lat temu, miał wpływ na losy wielu osób i teraz nadszedł czas na wyrównanie rachunków. Ludzie odpowiedzialni za krzywdy nadal żyją dostatnio i są nietykalni dla wymiaru sprawiedliwości, natomiast życie zabójcy, jego zdaniem mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej, gdyby nie zdarzenia z przeszłości. W swoim pojęciu nie może liczyć na sprawiedliwość, dlatego musi wymierzyć ją sam.

Pożar słynnego klubu nocnego Kakadu i śmierć jego właściciela rozpoczyna morderczą grę psychopaty ze śledczymi. Policja i wynajęty przez poszkodowaną rodzinę doświadczony prywatny detektyw depczą w kółko, nie mogąc odgadnąć motywów działania mordercy. Trudno im wpaść na trop, bo sprawa podpalenia i morderstwa, ma swoje korzenie w przeszłości. Policja skupia się jedynie na rodzinie ofiary, upatrując w nich winnych zbrodni, natomiast Marek Smuga próbuje szukać powodów morderstwa w przeszłości rodziny Kornów, lecz z marnym skutkiem. Ma zbyt mało dowodów, na poparcie swoich podejrzeń, lecz intuicja podpowiada mu, że ten trop jest słuszny. Detektyw nie darzy zbytnią sympatią brata zamordowanego, zresztą z wzajemnością, ale uroczej wdowie, żaden z nich nie potrafi odmówić i mimo protestów Cezarego, Marek kontynuuje śledztwo w sprawie rozwiązania zagadkowej śmierci Jakuba Korna.

Dwutorowo prowadzona narracja, sprawia wrażenie, że to są dwie zupełnie oddzielne historie, ale w którymś momencie te wątki ze sobą zgrabnie się łączą i obie historie znajdują swoje wyjaśnienie. Współcześnie Smuga próbuje odkryć, kto morduje i dlaczego, a prawie osiemdziesiąt lat temu, tajemniczy Czarny w podmiejskim Wawrze próbuje zaprowadzić swoje porządki.

Dwie linie czasowe, różni bohaterowie, przeszłość i teraźniejszość. Warszawa 1944 i ta współczesna 2022. Autor naprzemiennie serwuje wielkomiejską Warszawę i podmiejski Wawer. Tętniące życiem nocne kluby i zrujnowane wojną stare domy. Przeplatająca się rozdziałami mroczna historia, z koszmarem zdarzeń wojennych i współczesnością widziana oczami Marka Smugi, doświadczonego przez życie byłego gliniarza, stanowi mieszankę przykuwającą uwagę. Czasy wojny i tuż po nie były łatwe, ale autor nie szczędzi opisów rzeczywistości, brutalnej, pełnej mroku i okrucieństwa.

Bochus wykreował takich bohaterów, których nie da się lubić, ani im współczuć. Nie wzbudzają sympatii ani ci z przeszłości, ani ci z teraźniejszości. Dla tych współczesnych najważniejszy jest blichtr, gigantyczne pieniądze i pozycja, a dla tych z przeszłości władza i pieniądze, które zdobywali kosztem innych, bez względu na cenę. Wyjątkiem jest Marek Smuga, który zyskuje dopiero przy bliższym poznaniu, chociaż intryguje od samego początku. Tajemniczy, szorstki, były policjant, ma za sobą trudną przeszłość, bywa na zmianę brutalny i zagubiony, sprytny i inteligentny, ale też lubi przesadzać i wtedy mu się obrywa. Zamknięty w swoim świecie, do którego nikogo nie dopuszcza, więc trudno go poznać, trudno polubić, ale warto dać mu szansę, bo potem kibicuje się mu już całym sercem. Jego tragiczna przeszłość i choroba, utrudniają mu śledztwo, ale wie, że musi działać, bo morderca nie odpuści, a byli koledzy z komendy, traktują go z wrogością i pozostają głusi na jakiekolwiek sugestie.

Najnowsza powieść Bochusa to świetny, czarny kryminał, przedstawiający historię, która korzeniami sięga czasów II wojny światowej z niesamowitą aurą tajemniczości, cienia i mroku. Znakomicie skomponowana, dwutorowa akcja, dziejąca się naprzemiennie w trudnych czasach u schyłku drugiej wojny i w pełnej przemocy warszawskiej współczesności.

Tajemnica z przeszłości, wiele mylnych tropów i jeden detektyw, któremu zależy na prawdzie.

Mój odbiór książki jest jak najbardziej pozytywny, tylko parę wpadek logicznych, zepsuło mi trochę przyjemność z czytania oraz duża ilość przypadków sprzyjających mordercy. Zastanawiał mnie także fakt, jak to możliwe, że Marek, doświadczony detektyw, po odkryciu wszystkich kart układanki, lekceważy w najbardziej banalny sposób zasady bezpieczeństwa i pakuje się w tarapaty, które mogły kosztować go życie. Być może pewność siebie i rutyna zawodzi czasem najlepszego „psa”, postać Smugi dzięki temu wypadła bardziej realistycznie. Najlepszy śledczy traci czasem czujność. Mimo tego całość niesamowicie mi się podobała, bo autor zrekompensował mi ten lekki dyskomfort, niezwykle interesującymi i niejednoznacznymi bohaterami, odpowiednim językiem, który świetnie wpasował zarówno w nową epokę, jak i tę z przeszłości i ubarwił całość powiewem historii.

„Czarna krew”, to historia ogromnej nienawiści, zatruwającej serce i umysł, niszczącej siły, niosącej zamiast wybaczenia chęć zemsty.

„Nic nie wiesz o śmierci, cierpieniu. O winie i karze. O zemście wykuwanej przez kilkadziesiąt lat, planowanej, pieszczonej w umyśle, rozrysowanej w szczegółach. O nienawiści, która pozwalała mi żyć, chodzić do pracy, uśmiechać się do banalnych ludzików […] Gardziłem nimi i gardzę […] Świat choruje, śmierdzi zgnilizną. Toczy go rak. Skazany jest na zagładę, bo rządzą nim pieniądze i wpływy”.

Skończyłam czytać "Czarną krew" i ogólnie rzecz biorąc ta książka jest naprawdę ok. Czy trafi do moich ulubionych? Raczej nie, ale nie mogę jej zabrać tego, że jest to naprawdę dobry kryminał z krwi i kości. Zwłoki, morderstwa, tajemnica z przeszłości, wiele odmiennych tropów i jeden detektyw, któremu zależy na prawdzie.

.

Trzeba przyznać, że ta opowieść jest dosyć schematyczna, jednak jest duże ale które sprawia, że ostatecznie chce się odkryć tajemnice. Mianowicie jest to dobrze ukryty morderca. Do ostatnich chwil nie wiedziałam, kto nim jest. Męczyły mnie trochę rozdziały historyczne, które opowiadały to co spotykało Czarnego, ponieważ nie wiedziałam po co to czytam. Nie dość, że nie lubię historii, to jeszcze nie wiem jaki ma cel w tej książce opowiadanie o tym. To mnie trochę wkurzało. Przez to też długo nie mogłam się wkręcić w fabułę. Ale no nie powiem, ostatecznie zaczyna się rozumieć po co to wszystko było. Może też to nie był dla mnie dobry czas na kryminał, bo moje serce już powoli zaczyna bić dla świątecznych historii.

.

Ogólnie pozytywnie oceniam tę książkę i mogę ją polecić zwłaszcza zapalonym fanom kryminałów, bo może to być dla Was niezła gratka. Kolejne morderstwa przyciągają uwagę, a kolejni podejrzani oczyszczani są z zarzutów. Kto w takim razie może stać za tymi zbrodniami? Tylko Marek Smuga zdaje się rozumieć tę sprawę. Jednakże głęboka depresja i skazy sprzed lat sprawiają, że nie jest dla policji godnym zaufania sojusznikiem, a wręcz jego tropy są ignorowane. Czy ktoś w końcu mu uwierzy?

Śmierć Jakuba Korna oraz podpalenie Klubu Nocnego w centrum Warszawy rozpoczyna śledztwo warszawskiej policji. Działa ona nieudolnie i ospale. Dlatego rodzina zmarłego prosi o pomoc prywatnego detektywa, Marka Smugę. Posiada nie tylko ogromne doświadczenie. Jest bystry, cierpliwy i dociekliwy. Były policjant, na życiowym zakręcie, musi nie tylko odkryć mordercę bogatego biznesmena ale być o krok przed nim aby zapobiec kolejnym nieszczęściom.

Pasjonują mnie książki, w których ukazuje się wiele retrospekcji. Powrót do przeszłości a tym bardziej do okresu wojennego jest niezwykle intrygujący. Czym kieruje się morderca? W jaki sposób powiązane są ze sobą te dwa wydarzenia?

Pierwsze spotkanie z książką Pana @bochuskrzysztof uważam za udane. Tajemnice, śledztwo prowadzone w ciekawy i pasjonujący sposób oraz główny bohater, który jest prawdziwy, to tylko namiastka tego czego możemy się spodziewać. Trupy pojawiające się po drodze, zawrotne tempo i to co lubię najbardziej, wiele informacji z których powoli wyłania się motyw. On interesuje mnie najbardziej, sprawi iż kartki same się przewracają a psychopata trafia w końcu w nasze ręce i możemy dowiedzieć się co nim kierowało.

To nie tylko rasowy kryminał, to dobrze napisana książka, która zapewnia nam niezwykłą podróż w czasie. Pozwala ujrzeć różne oblicza ludzi, ich przeżycia i momentami traumatyczne doświadczenia.

Krzysztof Bochus, który napisał już niejedną wciągająca powieść, tym razem oddaje w nasze ręce historię połączoną różnymi gatunkami, która może pochwalić się w pełni wykorzystanym potencjałem. "Czarna krew" od pierwszych stron porywa nas w wir niebanalnej przygody i zapewnia kilka godzin atrakcyjnej fabuły, w dodatku naszpikowanej emocjami.

Wystarczyło hasło "saga" a już dałam się skusić lekturze. Uwielbiam ten motyw, lubię gdy autorzy rozwijają tło wydarzeń, wprowadzają licznych powiązanych ze sobą bohaterów i stawiają na historię angażującą przeszłość, teraźniejszość oraz potencjalną przyszłość a właśnie to skupił w swojej powieści Krzysztof Bochus, dodatkowo kusząc jeszcze kryminalną zagadką gdyby ktoś nie czuł się w pełni dopieszczony.

Od samego początku mogłam wyczuć, że autor zaplanował sobie przebieg wydarzeń i poruszał się według znanego sobie schematu. Dzięki temu książka okazała się dopracowana, w odpowiednich momentach zaskakująca, nieustannie trzymająca napięcie i wprowadzająca na scenę barwnych bohaterów. Nic nie było tutaj kwestią przypadku a o pustych, przegadanych stronach możecie zapomnieć, ponieważ to pasjonująca podróż przez emocje i intrygujące zwroty akcji, które opierają się na wypadkach przyczynowo-skutkowych. Przyznaję, że sama na początku założyłam, że czeka mnie prosta lektura umilająca leniwe popołudnie, ale dałam się porwać na całego i z ogromną przyjemnością przerzucałam kolejne strony.

Akcja skupia się na dwóch datach. Z jednej strony obserwujemy współczesne wydarzenia z czerwca 2022 roku, z drugiej przenosimy się do października 1944. Pierwsza perspektywa opisuje planowane podpalenia klubów nocnych w centrum Warszawy. Jeden z prywatnych detektywów decyduje się poprowadzić śledztwo, ale nie może przewidzieć związanych z tym konsekwencji. Przeszłość natomiast opowiada o Czarnym, tajemniczym bohaterze lubiącym się w wyznaczaniu własnych kar i kradnącym wszystko co popadnie. Co łączy ze sobą te dwa motywy? Dlaczego historia wraca w najmniej oczekiwanym momencie? O tym przekonacie się sięgając po powieść Bochusa, który fantastycznie połączył fakty, by w ostatecznym finale porządnie zaskoczyć.

"Czarna krew" to książka nieoczywista, ale przy tym bardzo dobra, pomysłowa i wciągająca na całego. Wybornie bawiłam się łącząc fakty, klucząc między wydarzeniami i próbując rozwiązać zagadkę, której rozwiązanie wciąż wymykało mi się z rąk. Autor pisze o tajemnicy, trudnych wyborach a nawet wielkiej miłości, która naznaczy wszystkie wydarzenia, więc koniecznie musicie przekonać się w jak oryginalny sposób zostało to wszystko ze sobą powiązane.