Czara Cieni

Bardzo lubię zapoznawać się z szeroko rozumianą fantastyką, dlatego też skusiłam się na nowość jaką jest ,,Czara Cieni".

Zgódka za życia matki nigdy nie dowiedziała się, kto jest jej ojcem, ani dlaczego nie było jej z nimi. Później matka umarła, a dziewczynkę oddali do jej dalekich krewnych. Bardzo szybko okazało się, że rodzina niekoniecznie ma względem niej czyste zamiary, a dodatkowo bohaterka także była niezwyczajna.

Historia spodobała mi się z tego względu, że dziewczynka zostaje niejako opętana przez niedźwiedzia, z którym dzieli swoje ciało. Później dzieją się jeszcze inne podobne rzeczy, o których musicie przeczytać już sami. Całość jest obszerna, ale czyta się dość lekko, co uważam za spory plus.

Nie umiałam okazji czytać jeszcze nic tej autorki, więc nie za bardzo wiedziałam, czego mam się spodziewać. Jestem zadowolona z lektury tej powieści. Całość przeczytałam naprawdę sprawnie. Powieść jest dość zaskakująca pod względem fabularnym.

,,Czara Cieni" Frances Hardinge to nietuzinkowa publikacja o niełatwych wyborach, o opętaniu przez inne istoty, próbie ucieczki i nie tylko.

Opis:

Książka przedstawia historię 12 letniej Zgódki, która posiada niecodzienny dar. Potrafi ona w swoim ciele przechowywać duchy. Bohaterka umie również przed nimi się bronić. Jednak z powodu pewnego zdarzenia w jej ciele zamieszkuje potężny duch o dzikim i brutalnym charakterze. Mimo wszystko może okazać się jej jedynym sprzymierzeńcem, gdy dziewczyna zostaje wysłana pod opiekę rodziny swojego ojca.

Opinia:

Książka mi się bardzo podobała. Jest to literatura młodzieżowa, choć w pewnych momentach miałem wątpliwości. Ma ona dość ciężki i mroczny klimat, który potrafi czytelnika przytłoczyć. Mi się ON jednak podobał, ponieważ wyróżniał się na tle innych młodzieżówek. Mamy tu elementy wojny domowej, duchów, motyw opętania i cierpienia. Książka jest niezwykle intrygująca, a wątki, które autorka wplata w fabułę sprawiają, że książkę się chce czytać dalej. Nie jest ona nudna. Rozwiązania, które Hardinge przestawia sprawiają, że chce się poznać zakończenie. Bohaterowie są dobrze wykreowani, a w szczególności Zgódka. Z wielką chęcią śledziłem jej poczynania. Jest niezwykle odważna i nie poddaje się tak łatwo, walczy za wszelką cenę. Motyw wojny domowej, który nie jest na głównym planie również jest fajnie przeprowadzony. Ciekawe jest to, że autorka przedstawiła go tak, że nie jesteśmy wstanie być po którejś stronie konfliktu. Sama książka jest pełna emocji i zwrotów akcji. Jeśli chodzi o zakończenie to mi bardzo podobało. Jest ono z jednej strony szczęśliwe, a z drugiej intrygujące. Gorąco polecam 🧡

Ocena 8/10 ⭐

🌌 ᴄ ᴢ ᴀ ʀ ᴀ ᴄ ɪ ᴇ ɴ ɪ 🌌

Lubicie czytać fantastykę? Jaka jest najlepsza przeczytana przez was książka z tego gatunku?

.

.

„Czara cieni” to historia, jak mówi opis, dziewczynki o niedźwiedzim sercu. Dwunastoletnia Zgódka żyje w XX VII wiecznej Anglii. Posiada niecodzienny dar jakim jest możliwość przechowywania w jej ciele duchów. Umie ona bronić się przed nimi, jednak pewnego razu, jednak do jej ciała niepostrzeżenie wkrada się duch. Jest ON dziki i brutalny, lecz, być może, będzie ON jedynym jej sprzymierzeńcem, kiedy przybędzie do domu bogatej rodziny swego ojca. Skrywają oni mroczne sekrety i potrzebują takich jak ona by utrzymać je w sekrecie. Dodatkowo zaostrza się konflikt na linii król – parlament. Prowadzi to do wojny domowej.

Zgódka będzie zmuszona wybierać – czy uciekać przed mroczną rodziną ojca i jej sekretami, czy dać się im opętać

.

.

.

.

.

Jak początek niezbyt wciąga tak z kolejnymi stronami jest o wiele lepiej.

Mamy tutaj wątek wojny domowej, w której pogrążona była Anglia. Mógłby on, co prawda, zostać przeprowadzony trochę lepiej, ale według mnie był bardzo dobry.

Książka jest poniekąd znana ze swojej pięknej okładki, ale treść… jest równie cudowna, jeśli nie lepsza.

Ta fantastyczna powieść zwraca naszą uwagę na ważne wartości, między innymi, takie jak przyjaźń.

Piękna, wzruszająca, momentami mroczna.

Takimi słowami mogłabym określić ten tytuł.

Niesamowicie wykreowany świat i postacie.

Trudno jest nie przenieść się do niego wraz z naszymi bohaterami.

Po przeczytaniu, ciągle miałam w myślach Zgódkę i jej losy…

Nietuzinkowy pomysł na całą fabułę i ten styl…

„Czara cieni” jest zdecydowanie historią godną polecenia. I przeczytania rzecz jasna. Dlatego gorąco, jak przystało na ten czas, zachęcam do sięgnięcia po ów tytuł. Dajcie uwieść się magii tej powieści….

Autor: Frances Hardinge

Tytuł: Czara Cieni

Wydawnictwo: Czarna Owca

Premiera: 2019-10-30

Dwunastoletnia Zgódka umie bronić się przed duchami, jednak wskutek pewnego zdarzenia, traci czujność i w jej ciele schronienie znajduje inna dusza. Duch jest silny, dziki i brutalny, ale może być jej jedyną ochroną, gdy dziewczynka zostaje wysłana pod opiekę bogatej rodziny swojego ojca. Kraj jest zagrożony wojną domową, a oni potrzebuję ludzi takich jak Zgódka do strzeżenia swoich przerażających sekretów. Dziewczynka planuje ucieczkę i musi zdecydować, co jest gorsze: opętanie czy śmierć.

Autorka kolejny raz wprowadziła mnie w stan niepewności. W pewnych momentach siedziałam wepchnięta w fotel. Jest to literatura młodzieżowa, a czasem wyczuwać nutkę horroru. W końcu główna bohaterka nie działa mi na nerwy, wręcz bardzo kibicowałam jej w osiągnięciu celu. W tej książce pojawiają się duchy, więc jest jeszcze lepsza tematyka. Czytało mi się ją przyjemnie, ale zarazem szybko. Na światło dzienne wychodziły coraz to nowe fakty, które sprawiają, że jeszcze szybciej chcemy poznać zakończenie. Ma w sobie mnóstwo emocji, dzięki którym nie ma mowy o nudzie. Nie rozumiałam zachowań pojawiających się bohaterów, ponieważ dążyli to bardzo złych czynów. Była to dla mnie świetna przygoda. Ocena 9/10

„Czara Cieni”. Pierwsze co mogę o tej książce powiedzieć to to, że chyba jeszcze nigdy nie czytałam tak cringowej i bekowej książki. Co do fabuły to mogę na spokojnie powiedzieć, że prawie jej tutaj nie ma. Gdy czytałam tą książkę to dosłownie na każdej jej stronie zastanawiałam się po pierwsze kto w ogóle dopuścił ją do publikacji po drugie kto wpadł na taki debilny pomysł fabuły. Jeśli chodzi o wątki poboczne, to chętnie napomknę o tym jak źle został przytoczony wątek między królem a parlamentem. Wydawało mi się ogólnie również przy całej książce, że te wszystkie wątki, które tu są zostały wepchnięte na siłę do fabuły (której nie ma tak na prawdę) byleby powstało te głupie 430 stron. O czym jest książka? O dziewczynce imieniem Zgódka (no super imię co nie?), która po śmierci matki zostaję oddane pod opiekę rodziny swojego ojca. Pewnego dnia z [motyla nóżka] do jej ciała wkrada się duch niedźwiedzia (kolejny wątek który wciśnięto by zapchać dziurę). Jeśli myślicie, że to jest już cringe w tym wątku to się bardzo mylicie. Kto z was wpadłby na pomysł, że ona będzie się w pewnych momentach zachowywać jak niedźwiedź? Bo ja bynajmniej na pewno nie. /Spoiler alert Wracając do fabuły, dziewczyna poznaje swojego brata z którym planuje ucieczkę. Przygotowania trwają jak się okazuję 2 lata. Oczywiście w tym czasie nic się nie dzieje więc w ciągu jednego akapitu autorka postanowił zrobić sobie time skip.Po tych 2 latach uciekają. No i co się dzieje? Oczywiście im się nie powodzi i zostają złapani. Potem niedługo planują znów ucieczkę ale jej brat Kuba ją wystawia, bo woli sobie przez jeden dzień królować, bo wygrał w zabawie. Potem znowu planują pierdylionową ucieczkę. Ostatecznie Kuba znów ją wystawia. Żeby tego było mało, sam ucieka. Przechodząc do bardziej cringowych rzeczy, gdy dziewczyna ucieka, w czasie jej podróży i jakże ciekawych przygód wstępują w nią jeszcze dwa duchy + okazuje się, że siedzi w niej duch jednego ze starszych rodziny jej ojca, którego na początku brała za matkę. *tak tylko sobie wtrącę* Ogólnie poza imionami członków rodziny ojca, były same w stylu ,,Czynizgoda" czy ,,Dobrzeżyj" i był wątek religijny o ile mogę nazwać to wątkiem bo było tak nie dopracowane, że aż żałosne. W sumie jak cała książka. Ogólnie w ciele jej brata zamieszuje innych 7 duchów starszych i ona próbuje jego od nich uwolnić. Ostatecznie jej się udaje, bo w końcu czemu by nie, przecież musiała być tą superbohaterką. Razem rozwalają posiadłość rodziny i potem piszą o tym w gazetach, a oni dalej zajmują się duchami. Co do struktury książki to boli mnie, że nie było prologu ani epilogu, jakby spoko, ale tutaj 1 rozdział mógł na spokojnie podlegać jako prolog, a co do epilogu to ostatni rozdział wręcz POWINIEN nim być. Reasumując moja ocena tylko i wyłącznie zasłużyła na taką za swoją komedię: 4/10