Cuda niewidy. Alternatywne wędrówki po Polsce

„Cuda niewidy. Alternatywne wędrówki po Polsce” autorstwa Aleksandry i Grzegorza Koper, to jedna z tych książek, po które trzeba sięgnąć, zanim jeszcze zaplanuje się pierwszy wakacyjny wyjazd.

Jeśli znacie profil Byli widzieli, to doskonale wiecie, czego się spodziewać – ogromnej pasji, zaangażowania i umiejętności patrzenia na świat w sposób, który sprawia, że nawet pozornie nudne miejsca nabierają niezwykłej głębi. To nie jest kolejny sztampowy przewodnik, w którym przeczytacie o najpopularniejszych zabytkach, tylko zaproszenie do fascynującej wędrówki po Polsce, jakiej nie znajdziecie w żadnym standardowym informatorze. Autorzy konsekwentnie schodzą z głównych szlaków, prowadząc czytelnika w miejsca, o których istnieniu wielu z nas nie miało bladego pojęcia, serwując przy tym mieszankę baśni, sielanki, historii, a nawet zdrowej dawki makabreski.

Podczas lektury czytelnik zostanie wrzucony w sam środek przygody, w której trakcie można znaleźć ludzkie zęby w ścianie kościoła, zachwycić się osobliwym pięknem dawnych mięsnych sklepów czy przespacerować się monumentalnym mostem, który powstał wyłącznie dzięki determinacji dzielnego rolnika. To książka pełna niespodzianek, w której odkryjecie zmyślone hieroglify i heretycką piramidę, natkniecie się na latarnie umarłych czy wrota do piekła, a także poznacie starożytne kręgi mocy oraz tajemnicze kamienne baby, które cudem przetrwały chrzest. To fascynująca wyprawa śladami legend, leśnych cmentarzy, bajkowych zakamarków i dawnych pogańskich czarów, gdzie obok wież wzniesionych ku czci polakożerców znajdziecie miejsca, których bali się dawni rozpustnicy. Jest tu trochę śmiesznie, trochę strasznie, a momentami wręcz surrealistycznie – czyli dokładnie tak, jak powinno być, gdy planuje się zwiedzanie, żeby nikomu nie przyszło do głowy się nudzić.

Książka jest nie tylko kopalnią świetnych informacji i ciekawostek, ale przede wszystkim dowodem na to, że Polska jest krajem niezwykle różnorodnym, pełnym duchów, wróżek, królów i królewien, o których historia często zapomina. Autorzy nie boją się zaglądać w najmniej oczywiste zakamarki, włącznie z toaletami, co tylko dodaje całości autentyczności i humoru. A przy okazji warto zadać sobie pytanie, czy wiedzielibyście, gdzie w stolicy Wielkopolski objawił się diabeł, albo gdzie dokładnie ukryte są wrota do piekieł? Jeśli nie, to zakup tej pozycji jest absolutnym obowiązkiem, bo to właśnie te nieoczywiste historie fascynują najbardziej.

„Cuda niewidy” to lektura, która zainteresuje zarówno dorosłych, jak i dzieci, stając się idealnym towarzyszem podróży. Jest doskonale napisana, przemyślana pod kątem miejsc do odwiedzenia i po prostu wciągająca, więc jeśli szukacie czegoś, co zmieni Wasze postrzeganie polskich wypraw, ta książka będzie wyborem idealnym – bez niej lepiej w ogóle nie ruszać w drogę!

Wiecie,że niektóre kamienie leżące gdzie ino nie są postawione tak całkiem bez powodu. Mają znaczenie, to znaczy, miały, kiedyś. Jakie? Nie zdradzę.

Dowiecie się gdzie król, czy nawet car piechotą chadzał gdy przebywał na naszych ziemiach.

Poznacie nowe oblicza lipy, bo to nie tylko długowieczne drzewo i składnik przepysznych miodów.

Będziecie zaskoczeni co znajduje się między deskami/ belkami w starych kościołach, po co, dlaczego...nie wiadomo.

Odwiedzicie Pompeje, takie nasze, swojskie i...właściwie puste, ale tak samo ciche.

Nie musicie jechać do Francji by zrobić zdjęcie przy Łuku Triumfalnym, toć Napoleon kiedyś tam przez nasz kraj przejeżdżał...tyle tylko,że inną drogą niż się spodziewano, ale skoro już stoi...

Możecie się zdziwić jakie sekrety skrywa jedna z jaskiń.

A może Egipt jest dla Was za daleko, nie odpowiada Wam jego klimat....proszę bardzo, toć Polacy nie gęsi i swojego faraona też mają, kto bogatemu zabroni.

Przekonacie się, że kiedy Polak się uprze...to i most wybuduje, nie byle jaki. Porządny, stojący do dziś, z kamienia.

Wiele, oj wiele ciekawostek i zabytków zapomnianych, albo nawet nie tyle zapomnianych co przeoczonych skrywają te Polskie połacie ziem.

Pani Aleksandra i Pan Grzegorz w sposób, czasem zabawny ale i bardzo wciągający opowiadają o tym co zakryte, co mało popularne ale nie mniej ciekawe.

Aż czuję głód poszukiwań...bo może i Pienińskie szlaki skrywają jakieś tajemnice o których nikt nie wie, albo wiedzą nieliczni.

Książka posiada wiele fotografia miejsc zwiedzanych i oglądanych przez autorów i zdecydowanie jest warta uwagi. Poproszę takich więcej. Polecam.

Są miejsca, o których wszyscy słyszeli. Zamek na Wawelu, Kolumna Zygmunta, Poznańskie Koziołki czy Klasztor na Jasnej Górze - lista jest długa. Za to w tle, gdzieś w cieniu ukrywa się ta druga Polska. Ta z ludzkim zębem wmurowanym w kościelną ścianę, z prywatną toaletą cara, z mostem wzniesionym przez jednego upartego rolnika i cmentarzami, które las powoli wchłania z powrotem w siebie. Aleksandra i Grzegorz Koper, twórcy profilu @byli_widzieli, postanowili tę drugą Polskę pokazać - i wyszło im to znakomicie.

Cudy niewidy to książka trudna do jednoznacznego zaszufladkowania, co jest jej ogromną zaletą. Nie jest to klasyczny przewodnik turystyczny z tabelką godzin otwarcia i informacją o parkingu przy wejściu. Nie jest to też esej podróżniczy ani zbiór legend. Jest czymś pomiędzy - i właśnie w tym „pomiędzy" tkwi jej wyjątkowość.

Autorzy prowadzą czytelnika przez Polskę, którą większość z nas mija autostradą, w najlepszym wypadku prześlizgując się po niej wzrokiem, bo mapa i gps podpowiadają klasyczny, dobrze opracowany szlak znanych i lubianych zabytków.

Sklepy mięsne zachwycające architekturą, latarnie umarłych, heretycka piramida, zmyślone hieroglify, kamienne baby, które przetrwały chrystianizację, pogańskie kręgi mocy, wrota do piekła i wieże ku czci ludzi, o których podręczniki historii mówią językiem zupełnie innym niż tradycja. To nie jest Polska z folderu reklamowego - i bardzo dobrze.

Bardzo podobała mi się autentyczność tej książki, czuć na każdej stronie, że autorzy nie odwiedzili tych miejsc dlatego, że ktoś im kazał, że taki był plan wydawniczy, że trzeba było zapełnić 300 stron. Odwiedzili je, bo sami chcieli wiedzieć, co kryje się za zakrętem, za polną drogą, za mało czytelną tabliczką informacyjną przy kościele, której nikt normalnie nie czyta.

Ta ciekawość udziela się czytelnikowi - i to dosłownie. Czytając kolejne rozdziały, trudno oprzeć się uczuciu, które najlepiej opisać jako mieszaninę lekkiego wstydu i autentycznego zachwytu: tyle lat, tyle podróży po Polsce, a o tym nie miałam pojęcia.

Ta książka autentycznie budzi chęć ruszenia i sprawdzenia tego wszystkiego na własne oczy.

Autorzy świadomie balansują między różnymi nastrojami i wychodzi im to niezwykle naturalnie. Obok miejsc, które budzą rozbawienie i lekki niesmak w najlepszym sensie tego słowa, są takie, które zatrzymują w miejscu - zapomniane cmentarze porastające mchem, drzewa obrośnięte warstwami legend jak korą, kamienie, przy których kilka pokoleń ludzi robiło rzeczy, których dziś nie potrafimy już w pełni zrozumieć.

Koprowie nie udają, że rozumieją wszystko. Nie narzucają jednej interpretacji, nie rozstrzygają sporów między historykami a lokalnymi podaniami. Opowiadają, podają kontekst, zostawiają miejsce na własne zdanie. To podejście, które dobrze służy tematyce - bo większość tych miejsc jest ze swej natury niejednoznaczna i właśnie na tym polega ich urok.

Przy całym entuzjazmie uczciwa recenzja powinna wspomnieć o dwóch rzeczach, które mogą - zależnie od czytelnika - lekko wadzić.

Pierwsza to zdjęcia. Są i dobrze, że są - obrazują opisywane miejsca i pomagają wyobrazić sobie skalę zjawisk, które słowem trudno oddać, a do tego są autentycznymi pamiątkami z podróży autorów. Jednak jakość niektórych fotografii mogłaby być lepsza. Przy książce, która z założenia częściowo jest wizualną podróżą po niezwykłych miejscach, wyraźniejsze, bardziej staranne zdjęcia podniosłyby poziom całości i lepiej oddałyby to, o czym autorzy piszą z taką pasją.

Druga sprawa to geografia. Koprowie skaczą po Polsce z energią, której nie sposób nie docenić, ale czasem ta energia przeradza się w pewien chaos przestrzenny. Jedno zdanie jesteśmy w okolicach województwa łódzkiego, następne - na Śląsku, a za chwilę lądujemy na Pomorzu. Brak wyraźniejszej struktury geograficznej daje się odczuć, szczególnie jeśli ktoś czyta z myślą o konkretnej podróży i chciałby pogrupować miejsca według regionów. Dla czytelników nastawionych na swobodne odkrywanie to drobiazg. Dla planujących trasę - może być lekko frustrujące.

To jednak uwagi na marginesie, nie zarzuty przekreślające całość.

Najpiękniejszy efekt uboczny Cudów niewidów jest taki, że książka uświadamia, ile jeszcze jest do zobaczenia. Nie w sensie przytłaczającym, nie jako lista obowiązków turystycznych do odhaczenia. Raczej jako miłe odkrycie, że za kolejnym zakrętem drogi, przy której setki razy się przejeżdżało, może kryć się kamień z legendą sięgającą kilku stuleci, albo cmentarz, który las obrósł tak szczelnie, że trzeba go szukać, albo budowla, przy której historia splata się z lokalnym mitem w coś, czego nie ma w żadnym podręczniku.

To rzadka umiejętność - sprawić, żeby czytelnik po odłożeniu książki spojrzał na dobrze znane miejsce z nową ciekawością. Koprowie tę umiejętność posiedli i wspaniale wykorzystali.

Podsumowując: Cudy niewidy to pozycja, która zasługuje na miejsce w plecaku każdego, kto lubi podróżować po Polsce i chce wyjść poza utarte szlaki. Napisana z autentyczną pasją, pełna historii, które chce się opowiadać dalej, i miejsc, które chce się zobaczyć i poznać na nowo.

Ja polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Znak

#współpracarecenznecka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Dzisiaj premierę ma wyjątkowa książka, czyli "Cuda niewidy. Alternatywne wędrówki po Polsce" od Aleksandry i Grzegorza Koper z profilu @byli_widzieli, na który przyznaję się, że trafiłem dopiero przez ten tytuł, ale zamierzam tam zostać na długo dla świetnego kontentu.

A przechodząc do książki, jest to naprawdę świetna pozycja, którą pochłonąłem na raz. Wybrałem się ostatnio na wyprzedaż garażową sprzedać nieco książek, wziąłem "Cuda niewidy" ze sobą i w około 3 godziny, przeczytałem cały ten tytuł, nawet nie czując, że tak mi to szybko leci. Wiecie, słońce grzało, do tego przyjemna książka i człowiek zapomina o wszystkim dookoła.

"Cuda niewidy" zawiera mnóstwo intrygujących atrakcji i świetnych historii odnośnie tychże zabytków. Muszę przyznać, że większości tych budowli nie znałem i strzelam, że wielu ludzi również, a nawet jeśli je widuje to nie zna ich przeszłości. Przyznaję także, że sądziłem, iż będą to głównie atrakcje wagi wielkiej, natomiast autorzy często pokazują także te drobne, niewidoczne relikty przeszłości, zwykle pomijane. Takim przykładem są dzwonki na ścianach, których historii Wam nie zdradzę. W pamięć zapadły mi także rzeczy większe jak ozdobne pręgierze, pięknie wykończone dawne sklepy z ceramicznymi płytkami, polskie piramidy czy oszukańcze hieroglify, ale najbardziej w pamięć zapadły mi przepiękne cmentarze, bo chyba były dla mnie największym zaskoczeniem.

"Cuda niewidy" to pozycja, która jest również świetnie wydana. Wszystkie atrakcje mamy posegregowane powiedzmy tematyką, ale i mamy mapkę, tak aby móc zaplanować zwiedzanie w konkretnych rejonach. Ponadto, świetne zdjęcia dodają uroku tym historiom, które czyta się dosłownie jak fabularyzowaną książkę.

Przypominam, dziś premiera, więc lećcie do księgarni, jeśli jeszcze nie macie swojego egzemplarza. Pora na przygodę!

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

„Cuda niewidy” to bez wątpienia przewodnik, tylko taki który nie daje się zaszufladkować w żadnej podkategorii przewodników. Tutaj zamiast rozpiski dostałam opowieści o ukrytych „skarbach” Polski, która jest ukazana jako nieco zapomniana, nieco dziwna, lekko groteskowa, ale bez wątpienia baśniowo piękna.

Tutaj nie ma sztampy i atrakcji opisanych w różnych folderach po tysiąckroć, tutaj jest tropienie legend i ich osobliwości. Autorzy schodzą z utartych ścieżek i szlaków podążając niemal obok, odkrywając lokalne atrakcje, które nieco porośniętych mchem i kurzem nadal fascynują, chociaż często nie przebiły się do głównego nurtu atrakcji turystycznych.

Autorom udało się stworzyć znakomitą atmosferę, która jest lekka, bawi, ale i nieustannie absorbuje, wywołując co rusz ciekawość. W książce jest sporo humoru, który bardzo często po odkryciu czegoś nowego przeradza się w magiczną aurę odkrywania czegoś zapomnianego, co sprawia, że ma się wrażenie, że dociera się do miejsc pierwotnych niczym ich pierwszy zdobywca.

Jest w tej książce coć filozoficznego, ponieważ ona w lekki sposób pokazuje, jak pacząc na świat inaczej, jak dostrzegać to co wszyscy pomijają, bo stary pomnik nie zawsze musi być starym pomnikiem, a pagórek może być czymś zupełnie innym niż klasyczny nasyp. Ta publikacja to żywy dowód na to, że żeby coś przeżyć, zobaczyć i doświadczyć wystarczy zejść z utartego szlaku i oddać się przygodzie wynajdując miejsca, gdzie folklor i absurd tworzą autentyczne piękno jeśli tylko zechce się je dostrzec.

Autorzy mają ten dar, że udało im się mnie zachęcić do opuszczenie 4 kątów i oddania się przygodzie, bo nie chodzi o to, żeby bezrefleksyjnie podążać szlakiem, a o to aby iść tuż obok i widzieć to co „niewidzialne”.