Córka rabina

"Córka rabina" Agnieszka Lis

W przedwojennym Radomiu przenikają się dwie podobne, jednak całkiem różne od siebie kultury - żydowska i polska. Niebywale poważany przez parafian ksiądz Kazimierz, który zawsze służy radą i pomocą, przyjaźni się i oddaje długim rozmowom z żydowskim rabinem. Niestety, niedługo wybucha wojna i nic już nie będzie takie samo...

"Córka rabina" to pierwsza opowieść z historycznym tłem w dorobku popularnej i cenionej przez czytelników autorki urzekających i chwytających za serce powieści obyczajowych. Twórczość Agnieszki Lis uwielbia się przede wszystkim za tryskające zewsząd rozmaite emocje, i taka również jest jej najnowsza książka, gdyż rozpala w nas ogień różnobarwnych odczuć.

Na kartach owej pozycji odnajdziemy wyczerpujące, niepowierzchowne i bardzo konkretnie zarysowaną rzeczywistość w Radomiu w przededniu II wojny światowej. Poznajemy fascynujący obraz miasta, jego strukturę społeczną, religijną i narodowościową. Autorka konsekwentnie przekazuje czytelnikom ogrom informacji, które popiera zamieszczoną na ostatnich kilku stronach bibliografią.

Dogłębnie zostajemy zaznajomieni z kulturą judaistyczną, która kwitła obficie na terenach kraju nad Wisłą tuż przed Holokaustem. Agnieszka Lis opisuje mnóstwo żydowskich tradycji, zwyczajów, wszelkiego rodzaju obrzędów i przyzwyczajeń; genialnie odwzorowana w "Córce rabina" jest także mentalność tej grupy religijnej, bowiem autorka duży nacisk położyła właśnie na odpowiednią kreację portretów psychologicznych przedstawianych postaci. Dzięki temu mamy wiedzę, jakie emocje targają postaciami, co oni czują, co myślą i jak postrzegają otaczające ich realia.

Powieść "Córka rabina" traktuje o przyjaźni, poświęceniu, miłości, lojalności, tolerancji dla wszystkich ludzi, jak i również o człowieczeństwie i o tym, jak ciężko zachować je w czasach, kiedy człowiek człowiekowi wilkiem, a brat zabija brata. Agnieszka Lis idealnie podkreśla, że wojna nie bierze jeńców, jest okrutna i bezwzględna, a egzystowanie w takim okresie, to ciągłe balansowanie na granicy życia i śmierci.

Podsumowując, nie myślcie, że to kolejna płytka opowiastka o miłości podczas wojny. Stanowczo nie. Autorka na kilometr ucieka od romantyzowania konfliktu zbrojnego, który ogarnął całą Europę. Opowiada za to historię oryginalną, pomysłową i nietuzinkową, gdzie podczas lektury przed naszymi oczami krystalizują się sceny, których nigdy nie chcielibyśmy doświadczyć. Tutaj opisy mają moc.

⭐6/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Skarpa Warszawska.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌸 "Córka rabina" autorstwa Agnieszki Lis to niezwykle ciekawa i wartościowa książka o przyjaźni i tolerancji osadzona w czasie drugiej wojny światowej.

🌸 Ksiądz Kazimierz jest niezwykle szanowanym i lubianym proboszczem. Ludzie przychodzą do niego ze swoimi problemami szukając rady i pocieszenia. Odwiedzając rabina Chila i rozmawiając z nim na różne tematy tych dwoje zaczyna łączyć nić porozumienia, i choć są zupełnie różni, to zaczyna się między nimi rodzić niezwykła przyjaźń.

Gdy wybucha wojna oboje będą musieli stawić czoła sytuacji w której się znaleźli i dokonać trudnych wyborów.

Czy ich przyjaźń przetrwa wojnę?

Jakie decyzje będą musieli podjąć?

🌸 Bardzo lubię powieści historyczne a szczególnie te osadzone w czasie wojny i dlatego nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Przyznam, że tytuł i okładka mnie zmyliły, gdyż spodziewałam się zupełnie innej historii, a dostałam zupełnie coś innego. Myślałam, że to będzie romans a główną bohaterką będzie córka rabina, dlatego trochę się tym rozczarowałam.

Ale muszę zaznaczyć, że absolutnie nie rozczarowałam się tą historią.

Książka zrobiła na mnie niesamowite wrażenie, a szczególnie to jak dużą wiedzę posiada autorka na temat tradycji żydowskiej i opisy obyczajów oraz nakreślenie obrazu Żydów przedstawione zostało bardzo wiarygodnie, i było dla mnie naprawdę ciekawe. Książka ta jest inna niż wszystkie powieści wojenne jakie do tej pory czytałam i skupia się na rozwijającej się relacji dwóch ważnych i szanowanych członków społeczności, katolickiego księdza i rabina.

Jeśli lubicie książki obyczajowe z wątkiem wojennym, nietuzinkowymi bohaterami i zapadające w pamięć to sięgnijcie po tą niezwykłą książkę.

Akcentująca iluzorycznie niemożliwą do zaistnienia przyjaźń, która odważnie przekracza ustalone podziały, nakreślająca portret tolerancji w okresie wyzbytym z człowieczeństwa, podkreślająca dobro jako wzniosły wyznacznik wartości oraz eksponująca niewłaściwość oceniania. „Córka rabina” to historia osadzona w naznaczonym wojenną zawieruchą Radomiu, nasączonego lękiem o każdy kolejny dzień, permanentną niepewnością i oczekiwaniem na lepsze jutro, które zlituje się zesłać los. Niczym dwie różniące się kolorem wstęgi, podobne jednak w wykroju, dwie religie splatają się i przenikają. By w obliczu narastającego procesu dehumanizacji wyplenić uprzedzenia i spleść się w supeł niosący pomoc poprzez stawianie na piedestale życia człowieka odartego z określeń, przynależności i tytułów, a odzianego w przynależne mu godność, prawa i szacunek. Ta powieść tworzy miraż literackiej fikcji i elementów, które zapisały się na kartach historii, tym samym będące niebanalnym fundamentem do uwypuklenia założeń chrześcijaństwa i judaizmu, ukazanymi na tle upadku moralności, gdzie głoszone prawdy chwieją się na postumencie, podtrzymywane wiarą i dobrodziejstwem czynionym nawet wbrew wyznawanym przekonaniom. To niespieszna opowieść, poruszająca widmem konspiracyjnych działań, dostosowywania się do nacechowanych bezwzględnością realiów i otulająca naszkicowanym odbiciem przyzwoitości i życzliwości w oczach drugiego człowieka w okresie, w którym „ja” i „my” staje się niewątpliwie wyraźniejsze niż „ty” i „wy”. Ta książka nie epatuje naturalistycznymi wyobrażeniami, toczącej się na ulicach, wojny, autorka obnaża bowiem przed czytelnikiem inną formę bitewnej codzienności, wzbogacając fabułę podobieństwami i różnicami kulturowymi dwóch religii, rozwiewając mgłę nagromadzonego antysemityzmu. Odznaczająca się jaskrawie akceptacją współistnienia, uświadamiający w mądry, ale bezsprzecznie nienachlany sposób, pokrzepiająca i dająca nadzieję w postaci wyrazu ludzkiej bezinteresowności, przełamująca niepełnione stereotypami schematy, dojrzała emocjonalnie i zmuszająca do głębszej kontemplacji egzystencji. I mimo że nie jest poprowadzona wraz z ostatnią stroną przejrzyście i konkretnie, pozostawiając odbiorcy możliwość dopisania dalszej treści, to jej istota została wyeksponowana w pełni precyzyjnie. To inne spojrzenie na relacje w momencie zaistniałego tragizmu, odciskającego piętno na duszy. Polecam!

Dzisiaj chciałabym wam troszkę opowiedzieć o najnowszej powieści Agnieszki Lis.Książce, która zaskoczyła mnie swoją opowieścią, wywołując przy tym przeróżne emocje oraz moment osłupienia bo jednak po samym tytule jak i ciekawym opisie spodziewałam się zupełnie innej historii.Nie wiem jak wy ale ja uwielbiam takie momenty zaskoczenia.

~Radom przed wybuchem || wojny światowej. Kazimierz jest szanowanym księdzem wśród swoich parafian.Przez co wielokrotnie oprócz wykonywania swojej posługi, karmi głodujące dzieci, pomaga rozstrzygać najgroźniejsze spory, służąc wiernym ogromną niezastąpioną wiedzą, radą oraz dozgonną pomocą.

Do tego jako szanowany "boski wysłannik" często zostaje zapraszany na przepyszne, wykwintne obiady przez bogatszą część społeczeństwa.

Niestety takie wypady nie zawsze podobają się jego gospodyni Florentynie, która uważa się za najlepszą "Panią domu" w mieście, przez co wielokrotnie prawi morały mężczyźnie.

Jednak kiedy przychodzi wolny czas i chwila wytchnienia, a wraz z nią niepokojące informacje o zbliżającej się wielkimi krokami kolejnej wojnie, mężczyzna czuję się osamotniony, gdyż nie ma z kim wymienić swoich myśli, uczuć, zdania oraz tego co podpowiada mu serce z rozumem.

Wkrótce z dnia na dzień życie stawia przed nim rabina Chila (żyda) z którym nawiązuje wspólny język pomimo różnic religijnych i kulturowych, co pozwala dzielić się przy tym wymianą poglądów, wiedzą, chwilami zwątpienia oraz tym co nieuniknione - wojnie która wisi w powietrzu.

Z upływającym czasem, między mężczyznami rodzi się w prawdziwa przyjaźń, której nie zniszczy nawet zbliżająca się wielkimi krokami wojna, która scala, wzmacnia i buduje prawdziwą przyjaźń tworząc między mężczyznami niezwykłą relację.

Pewnego dnia Kazimierz przechadzając się ulicami Radomia zauważa dobrze znaną mu kobiecą postać - córkę Rabina.

Wszystko było by niby normalne, gdyby nie fakt, że Rachela prowadziła się pod rękę z niemieckim żołnierzem.

Mężczyzna długo walczy sam ze sobą czy wyjawić prawdę swojemu przyjacielowi..

Czy pomimo szalejącej wielkiej wojny przetrwa przyjaźń pomiędzy żydem a polakiem?

Czy mężczyźni zdołają przetrwać ten trudny czas gdy toczy się walka o ludzkie życie?

Kim jest Rachela córka Rabina? Jaką rolę odgrywa w powieści?

Na te i inne pytania odsyłam was do treści tej ujmującej opowieści.

~"CÓRKA RABINA" autorstwa Agnieszki Lis to kolejna powieść, która niezmiernie mnie zaskoczyła, gdyż to co stworzyła dla nas autorka to zupełnie inna opowieść odbiegająca od utartego schematu co stało się dość ciekawym doświadczeniem.

Autorka w nowej odsłonie już od początku swej historii, za sprawą lekkiego i plastycznego języka, przeplata fikcję literacką z prawdziwymi wydarzeniami historycznymi jak i autentycznymi postaciami przez co poszerzamy naszą widzę i ogromną ciekawość.

~Tym razem Pani Agnieszka oddaje głos męskiej postaci - księdzu Kazimierzowi, który zabiera nas do swego świata, aby ukazać nam prawdziwe życie tuż przed, jak i po wybuchu || wojny światowej.

To właśnie razem z nim przemierzamy ulice Radomia, kosztując, smakując jak i wdychając zapachy przepysznych potraw, poznajemy również ich mieszkańców, którzy dzielą się z nami szczęściem jak i nieszczęściem, które nawiedza ich rodziny.

~Oprócz zwykłej sielskiej codzienności, jesteśmy świadkami rodzącej się prawdziwej przyjaźni, która pomimo barier, odmienności religijnej jak i kulturowej wnosi się ponad wyżyny dając dowód na to, że nawet ludzkie nieszczęście jakim jest wojna nie zaprzepaści solidnego fundamentu pomocy bliźniemu.

~Niestety kiedy nadchodzi woja, zwykła monotonia naszych bohaterów, przeistacza się w mroczną i brutalną rzeczywistość, gdzie głód, śmierć, kolaboracja, szpiegostwo antysemityzm, getto oraz ciągły starach o własne życie były wręcz na porządku dziennym.

~Reasumując "Córka rabina" to przepyszna, a jednocześnie niezwykle ujmująca historia dzięki, której przenosimy się do świata w którym inna wiara, kultura, zwyczaje, poglądy mieszają się z wojenną rzeczywistością dając przykład iż prawdziwe człowieczeństwo wraz wielką przyjaźnią nie znając żadnych granic!

Jest to również opowieść z ogromnym przesłaniem, przy której dodatkowo poszerzamy swoją wiedzę na temat żydowskiej wiary, kultury, obrzędów oraz wydarzeń historycznych, które pełnią ogromne rolę w tej całej emocjonującej przygodzie.

~Gwarantuje wam, że cała historia zostanie z wami na długo, a słowo tolerancja nabierze tutaj ogromnej mocy urzędowej! Całym sercem polecam.J.K

Czym jest tolerancja? Poszanowaniem cudzych poglądów, wierzeń, upodobań, różniących się od naszych. Umiejętnością niełatwą, bo wszak tak trudno jest przyjąć bez zastrzeżeń przekonania będące w opozycji dla naszych własnych odczuć, zwłaszcza jeśli dotyczą rzeczy dla nas istotnych, niezmiennych, kluczowych. A jednak tolerancja jest obecna i niezwykle ważna, choć wielu nie potrafi jej praktykować. Jest początkiem dla łamania barier i znoszenia podziałów. Orężem do walki z ignorancją dla odmienności. A w książce Agnieszki Lis – fundamentem, na którym została zbudowana wyjątkowa i nietypowa przyjaźń księdza i rabina…

„Córka rabina” to nowa odsłona autorki. Pierwszy raz sięgnęła ona bowiem po powieść osnutą na kanwie prawdziwych historycznych wydarzeń. Oddała głos księdzu Kazimierzowi, który jest naszym lektorem i przewodnikiem po Radomiu w przededniu i po wybuchu II wojny światowej. Wraz z nim stajemy u jej progu i jego oczami obserwujemy, jak zmienia się świat i ludzie. Jak mała społeczność zmaga się z piekłem wojny, jak spadają pierwsze bomby, które uświadamiają w bolesny i brutalny sposób, że oto nadeszła, że nie ma już odwrotu… Proboszcz stara się być wsparciem dla przerażonych parafian. I choć zdaje się, że jego działania są zaledwie kroplą w morzu potrzeb, robi wszystko, aby pomóc. Dla niego swoistego rodzaju opoką są rozmowy z rabinem, które sprawiają, że kapłan poznaje i próbuje zrozumieć różnice, jakie ich dzielą. Dzięki nim otwiera się na odmienność, która zdaje się przejawiać w każdym aspekcie życia ich obu. Autorka pochyla się nad przedstawieniem różnic kulturowych, kreśląc barwny obraz codzienności Żydów. Niektóre z nich wprawiają nas w zdumienie. Pozorna bierność oparta na poddaniu się losowi i modlitwie, zestawiona w kontraście z postawą Polaków pełną zaangażowania w walce o wolność, wywołuje niemy sprzeciw. Bo jakże to?! Kiedy świst pierwszych bomb przeszywa powietrze i zbiera krwawe żniwo, należy się jednoczyć, aby stawić czoła okupantowi! A jednak Żydzi podchodzą do tego inaczej. I myślę, że na podstawie takich przykładów Agnieszka Lis próbuje uświadomić, jak trudna jest tolerancja, kiedy mimowolnie czujemy, że zrozumienie różnic i próba ich akceptacji, jest wbrew naszym zasadom. A mimo to powinniśmy przyjąć to do wiadomości i otworzyć się na drugiego człowieka. Bowiem to właśnie człowieczeństwo w tak okrutnych czasach, stanowi towar deficytowy. Ludzie ludziom zgotowali ten los… Ludzie ludziom przynieśli ocalenie. Mimo różnic. Mimo miejsca po innej stronie barykady. Mimo wszystko. Bo dobro nie ma narodowości ani wyznania. Ono po prostu jest.

Chociaż wojna stanowi bolesne tło wydarzeń opisanych w „Córce rabina”, to Agnieszka Lis nie epatuje jej okrucieństwem z pierwszej linii frontu. Nie zamazuje brutalnej prawdy, ale to życie zwykłych ludzi wysuwa się na pierwszy plan. Ludzkie dylematy, ułomności, dramaty, wewnętrzna walka między przekonaniami a powinnością – to wszystko stanowi barwny kalejdoskop emocji, które pojawiają się u czytelnika podczas lektury. Ma je także on – ksiądz Kazimierz, który nie jest tylko kapłanem, ale także powiernikiem i współwalczącym o wolność.

Podsumowując:

Pierwsza powieść z historią w tle, która wyszła spod pióra Agnieszki Lis, jest w moim odczuciu jak najbardziej udana. Nadal czuć jej styl, jej pióro i formę przekazu, dzięki czemu to właśnie z opisów jesteśmy w stanie wyczytać to wszystko, co chciała pokazać i przekazać pisząc tę opowieść. „Córka rabina” to ciekawa powieść o niezwykłej relacji, która wniosła do życia rabina i księdza coś, czego wcześniej nie odnajdywali we własnej wierze. To historia, która uczy tolerancji. Która pokazuje, że nawet w najbardziej okrutnych czasach, była ona możliwa. Powieść o poszukiwaniu zrozumienia dla działań oprawców, różnic w poglądach i podejściu do życia oraz próbie budowania wspólnoty ponad podziałami. Polecam!

"Córka rabina" to druga po "Muzyka twojej duszy" powieść autorstwa Agnieszki Lis, która trafiła w moje ręce.

Biorąc pod uwagę tytuł oraz opis książki wydawało mi się, że będzie to kolejna miłosna historia z wojną w tle, jakich wiele na rynku wydawniczym. Ku mojemu zaskoczeniu okazała się być całkiem inną powieścią. Jednak nie pomyliłam się uważając, że po jej skończeniu będzie nad czym rozmyślać.

Autorka po raz pierwszy sięga do okresów historycznych. Powieść ta jest literacką fikcją, w której przywoływane są autentyczne miejsca, wydarzenia i postaci. Tytułowa córka rabina - Rachela jest postacią fikcyjna, ale odgrywa istotną rolę w tej historii. Prawdziwą postacią jest jeden z głównych bohaterów - rabin Chil Kestenberg, aczkolwiek jego działania oraz życiorys zostały dopasowane do fabuły. Drugi z głównych bohaterów - Kazimierz, proboszcz parafii pw. Opieki Najświętszej Maryi Panny w Radomiu jest zlepkiem innych duchownych sprawujących tam duszpasterską posługę w czasie wojny. Pani Agnieszka w swą opowieść wplotła idee, ludzkie zachowania oraz wiele innych szczegółów wartych upamiętnienia i znajomości, ale bez ich oceniania. Zachęca do tego, by uważnie przyjrzeć się jej bohaterom, różniącym się pod wieloma względami. I choć książka jest pozornie prostą historią, przekazuje wiele ponadczasowych wartości, o które niestety wciąż wielu ludzi musi walczyć, ponieważ powielamy stereotypy, zamykamy się na drugiego człowieka, nie potrafimy wczuć się w jego sytuację, zrozumieć jego postępowania, boimy się rzeczy których nie znamy. Tolerancji sprzyja otwartość, wiedza, rozmowa, wolność słowa, sumienia i wiary. W naszym kraju od końca XVI wieku tolerowane były wszystkie religie. Wiek XX, to niewątpliwie wiek nietolerancji prowadzącej do konfliktów zbrojnych i ludobójstwa. Obecny obraz świata, również nie napawa optymizmem, ponieważ wciąż występuje fundamentalizm religijny, nacjonalizm, uprzedzenia rasowe i etniczne, antysemityzm. Dookoła nas możemy zauważyć, jak wiele jest złośliwości, hejtu, nienawiści, agresji. Czujemy się niepewni przyszłości. Mamy poczucie braku bezpieczeństwa. Często słyszymy o bzdurach wygadywanych przez ludzi światłych, którzy podsycają wręcz agresję, nienawiść, nietolerancję, dzielą ludzi na lepszych i gorszych. Nie możemy wobec tego być obojętni!

Stworzony przez autorkę świat jest odzwierciedleniem wszystkich czynników budujących tolerancję, jak i nietolerancję. Dysputy katolickiego księdza z rabinem, przybliżają obyczaje, normy postępowania, styl życia wyznawców religii mojżeszowej oraz cechy wspólne z religią chrześcijańską, a także odmienność w ich podejściu do tego, co niesie ze sobą wojenna codzienność. Podejmuje równie ważny temat tolerancji w rodzinie.

Jakiś czas temu, były więzień obozu Auschwitz - Birkenau i KL Buchenwald powiedział: "Auschwitz nie spadło z nieba", próbując wykazać i przekonać, że proces dyskryminacji prowadził krok po kroku do pozbawienia pewnej grupy praw, aż doprowadził do zagłady. Musimy o tym pamiętać! Warto zapamiętać również słowa Agnieszki Lis pochodzące z tej właśnie książki: "Dla mnie ważne jest, żeby zawsze widzieć człowieka w drugim człowieku. (...) Człowieczeństwo to znajdowanie wspólnoty i rozbijanie podziałów.", ponieważ to najważniejsze przesłanie do współczesnego świata. Przecież nie ważne jest to, jak się ubieramy, jak żyjemy, jaki mamy kolor skóry, do jakiego Boga się modlimy, jaki mamy status społeczny czy naukowy tytuł, z kim sypiamy. Pamiętajmy i uczmy o tym, iż miłość, wolność, szacunek dla odmienności, empatia, prawda, otwartość, to cnoty, które powinny towarzyszyć nam wszystkim, pomimo różnic w wędrówce przez życie doczesne, ponieważ "(...) pamięć to jedyne, co pozostaje - po ludziach, czynach i rozmowach.(...)". "Córka Rabina" może być pomocą w edukowaniu i dyskusjach na wiele tematów. Warto poświęcić jej uwagę.

Radom, tuż przed II Wojną Światową. Wśród Radomian czuć niepokój doniesieniami medialnymi, iż Niemcy szykują się do wojny. Katolicki ksiądz Kazimierz sprawuje swoją posługę wśród lokalnej społeczności. Troszczy się o chorych, dzieci z sierocińca, gdy trzeba, upomina z ambony, interweniuje w sprawach rodzinnych. Jednak brakuje mu możliwości rozmowy, rozmowy, w trakcie której mógłby podzielić się swoimi lękami o przyszłość. Ksiądz Kazimierz uznaje, że dobrym rozmówcą będzie rabin Chil Kestenberg. Rabin osoba wszechstronnie wykształcona, wręcz erudyta chętnie prowadzi dysputy z katolickim księdzem, jednocześnie ucząc go zasad Judaizmu i różnic kulturowych pomiędzy Żydami a katolikami. Po wybuchu wojny dziwna przyjaźń pomiędzy księdzem a rabinem jest kontynuowana, mimo restrykcji ze strony okupanta. Ksiądz coraz bardziej zaczyna angażować się w działalność konspiracyjną. Przypadkowe spotkanie na ulicy córki rabina Chila, Racheli w towarzystwie niemieckiego oficera przyprawia księdza o dylemat, czy powiedzieć o tym fakcie przyjacielowi. Wkrótce okazuje się, jaką rolę w konspiracji odgrywa córka rabina. Ksiądz Kazimierz, który przysięgał chronić każde życie, staje przed coraz trudniejszymi zadaniami ukrywania i pomagania w ucieczce tym, którzy zostali uznani za „wrogów Rzeszy”. Czy sutanna jest w stanie ochronić księdza Kazimierza?

Powieść „Córka rabina” jest powieścią, choć występują w niej postaci, które żyły w Radomiu. Prawdziwy jest [Adres usunięty]. rabin Kestenberg, ksiądz Kazimierz został „sklejony” z kilku księży, który w tamtym czasie żyli i działali w Radomiu. Tytuł „Córka rabina” jest lekko mylący, głównymi bohaterami powieści są ksiądz Kazimierz, rabin Kestenberg i przedsiębiorca Wojciech Szulowski. Nieoczekiwaną bohaterką drugoplanową jest gospodyni księdza Florentyna, prosta, ale dobra kobieta.

Autorka rozprawia się z mitami dotyczącymi Żydów, które funkcjonują wśród chrześcijan od setek lat, w rozmowach między księdzem a rabinem „przemyca” zwyczaje i tradycje Judaizmu.

Agnieszka Lis ustami swoich bohaterów zwraca uwagę, że mimo iż Żydzi i katolicy mieszkają obok siebie od lat, tak naprawdę się nie znają, stąd kolejne fale antysemityzmu.

Powieść „Córka rabina” jest inną od powieści dotyczących II Wojny Światowej i zagłady Żydów. Jest to opowieść o poznawaniu sąsiadów, zrozumieniu innej religii, wzajemnym szacunku, w końcu o pomocy drugiemu człowiekowi, niezależnie od wyznawanej przez niego religii. Jest to także opowieść o wierności sobie i swoim przekonaniom, miłości do rodziny i ojczyzny. Jest to również opowieść o przyjaźni, przyjaźni ponad podziałami.

Jeśli lubicie powieści, których akcja osadzona jest w czasie II Wojny Światowej, z dobrze wykreowanymi bohaterami, to „Córka rabina” powinna znaleźć się na waszych półkach.

Serdecznie polecam!

To, co lubię w twórczości Agnieszki Lis, to różnorodność gatunków i stylów. Sięganie po książki autorki jest jak loteria - nigdy nie wiem, na co trafię. Tym razem otrzymałam powieść o przyjaźni i tolerancji z wojenną historią w tle.

Opowieść ta rozpoczyna się tuż przed wybuchem II wojny światowej. Katolicki ksiądz Kazimierz, to dobra dusza. Pomaga każdemu, kogo napotka, z każdym zamieni słowo, dzieci pogłaszcze po główkach i da im cukierki. Uwielbia dobrze zjeść, a jego największą słabością są słodkości. Kiedy pierwszy raz przychodzi do Rabina po radę, nie spodziewa się, że wizyty na Pereca zostaną wpisane w jego stały "grafik". Między księdzem a Rabinem tworzy się nić porozumienia.

"Córka Rabina" jest, mimo sporego dorobku autorki, jej pierwszą książką opartą na historycznych faktach. Opowiada o losach dwóch wielebnych z różnych światów, wyznań i najbliższego ich otoczenia: katolickiego księdza oraz żydowskiego Rabina. Autorka chce pokazać świat wolny od rasizmu, nietolerancji ze względu na wiarę, pochodzenie, urodzenie. Udowadnia, że wszyscy są równi wobec Boga i człowieka, wszystkich czeka taki sam los, a przyjaźń między takimi osobami może zaistnieć. I nieważne czy jesteśmy biedni, czy bogaci, wierzący czy nie, wobec Boga wszyscy jesteśmy jednakowi, zaś przed Sądem Ostatecznym tak samo rozliczani.

Jestem pod wrażeniem "dopieszczenia" postaci. Nie są one płytkie ani nudne. Każda ma jakąś charakterystyczną cechę. Jedyne co nie pasowało mi w powieści, to tytuł, bowiem córka Rabina , Rachel, to drugoplanowa postać, mało wpływająca na fabułę.

Sumując: to bardzo mądra i potrzebna historia, którą polecam przeczytać. Agnieszka Lis wplotła w fikcję literacką prawdziwe postacie i wydarzenia. Najważniejsze jednak jest ponadczasowe przesłanie:

"Człowieczeństwo to znajdowanie wspólnoty i rozbijanie podziałów".

W Radomiu jeszcze do niedawna gościła spokojna atmosfera. Mieszkańcy chętnie wychodzili na ulicę, spotykali się ze znajomymi oraz uczęszczali na mszę słuchać pięknych i pokrzepiających kazań wygłaszanych przez katolickiego ksiądza, Kazimierza.

Proboszcz jako osoba mocno uduchowiona jest bardzo związany z Bogiem, a także swoimi czcigodnymi parafianami. Serce Kazimierza jest otwarte na wszelką pomoc.

Gdy nad Radomiem wzbierają czarne chmury, atmosfera wśród ludności gęstnieje. Ogarnia ich trwoga i niepokój. W tym też czasie wszelkie relacje mieszkańców zacieśnia ją się jak nigdy dotąd. Pomiędzy duchownym, a rabinem Chilem nawiązuje się również niezwykła więź.

Czy ta relacja pomoże Kazimierzowi zapomnieć o doskwierającej mu samotności?

Jak ważną rolę w tej powieści odegra córka rabina, Rachel?

"Córka Rabina" jest bardzo pokrzepiającą lekturą podobnie jak kazania wygłaszane przez proboszcza Kazimierza. Warto również uwzględnić postać Florentyny. Gospodyni, jak i reszta bohaterów równie mocno zapada w pamięć. Jest niezwykle pozytywną postacią jak sam Rabin Chill.

Różnice religijne, kulturowe, tolerancja, przyjaźń, człowieczeństwo.To wszystko znajdziemy na stronach powieści. Przekonujemy się, co tak naprawdę jest ważne. Zwątpienie, rozpacz, wiara, nadzieja, miłość. Każde z tych pojęć ma ogromną wartość.

Jak pięlegnować wyżej wymienione wartości w czasie, gdy świat zostaje spowity mgłą? Polecam całym/całą sobą oddać się lekturze Córka rabina. Poznając tym samym zupełnie nową odsłonę autorki. Emocjonująca historia o życiu, które w każdej chwili może przestać istnieć. O docenieniu tego co mamy, cieszeniu się chwilą, która równie dobrze może uchodzić za ostatnią.