Córka pedofila

Nad napisaniem recenzji zastanawiałam się długo, z prostej przyczyny- nie byłam w stanie przeczytać tej książki do końca, a z reguły kończę wszystko co zaczynam czytać, nawet jeśli niespecjalnie przypadnie mi to do gustu.

Autorka poruszyła w swojej książce bardzo poważny i trudny temat, jednak zupełnie sobie z nim nie poradziła. Główna bohaterka, której powinnam współczuć doprowadzała mnie do szału, była wprost okropna. Jej zachowania nie miały sensu, była wulgarna i samolubna. Jej relacja z chłopakiem była dziwna i płytka, romans pojawił się znikąd i sprawiając, że książka zaczęła się skupiać wyłącznie na nim, spychając teoretycznie główny temat na drugi plan.

Pomijając bohaterów (którzy byli koszmarni, nie było w tej książce ani jednej sensownie wykreowanej postaci), ta książka jest po prostu źle napisana. Dialogi były nienaturalne, zajmowały większość stron, w każdej rozmowie głównej bohaterki z jej chłopakiem albo przyjacielem występowały słodkie zdrobnienia jak "perełko, misiaczku, dzwoneczku"- nie dało się tego czytać.

Spodziewałam się po tej książce naprawdę dużo- poważnej refleksji, prawdziwych emocji, historii która wzruszy i chwyci za serce- jednak dostałam tylko tandetny romans dla nastolatek.

Nareszcie Nastała ta chwila, w której mogę powiedzieć, że poznałam wszystkie książki autorki. Każda z nich inna i każda najwspanialsza, ponieważ czuć ogrom serca i pracy jakie zostały włożone w napisanie każdej z nich. Ta książka jest cudowna, przepełniona oczywiście bólem, którego już po przeczytaniu tytułu się można domyślać. Jest to napisane tak, że odczuwamy to co przeżywa bohaterka, która jest sama "w swoim piekle". Dziewczyna jest sama dla siebie zarówno w domu jak i w szkole. Nie ma żadnych przyjaciół czy nawet bliskich znajomych do pogadania. Pewnego dnia pozwala sobie na "normalna" rozmowę z rówieśnikiem, ale czy to pozwoli jej się wydostać z marazmu w jakim żyje od lat?

.

Przepełniona bólem, smutkiem i odtrąceniem, ale także dającą nadzieję i pełna wzruszeń debiutancka powieść Ewy Pirce. Po takim debiucie nie było innej opcji jak ta, że pozostałe książki to będą perełki. Ten debiut jest tak świetny, że gdybym nie wiedziała to myślałabym, że to jest któraś książka z kolei. Sztos!!!!!

.

Polecam ogromnie!!!!!

Dzisiejszego dnia kolejna pozycja trafia na moja półkę książek roku. Książka autentyczna, fascynująca. Przyznam się, ze czytając opis bardzo bałam się jej, bo myślałam ze znajdę w niej rzeczy, które w dzisiejszych czasach są tak bardzo na świeczniku/tabu. Autorka fenomenalnie oddała realizm tragedii i problemu, jaką jest pedofilia, oraz okaleczanie się czasem dla fanu innym razem przez urazy psychiczne, lecz tym przypadku zły dotyk przez własnego ojca istny emocjonalny rolletcoaster!

Jeżeli szukasz książki, którą fajne przeczytać pod kocykiem z kakao w reku to odłóż ja i weź inna.

My, jako społeczeństwo mamy problem z empatia. Ile razy idąc ulica widziałeś kogoś, kto nie wyglądał schludnie, czysto?? Podejrzewam ze pierwsze, co przyszło tobie na myśl to ze pijak, ćpun, jakiś przygłup! Tak większość z nas, chociaż raz pomyślała o kimś. W tej książce Lexi (Głowna bohaterka) pomimo, ze jest niszczona fizycznie jak i psychicznie przez własnego ojca nie potrafi znaleźć się w społeczeństwie tylko, dlatego ze wygląda inaczej niż każdy z nas, ale nie potrafi nawiązać kontaktu z rówieśnikami. Nie ma łatwego życia, ale😉

Nasza bohaterka poznaje dwie osoby, które wywrócą jej życie do góry nogami. Lexi pozna, co to miłość, tęsknota, przyjaźń, szczęście, czyli wszystko to, czego w życiu nie miała. W każdym życiu niektórzy przychodzą i odchodzą, Lexi będzie miała niezły mętlik w głowie, ale mogę powiedzieć Wam ze to tylko na plus. Nie ma takiego zła w życiu, którego nie da się ukarać oraz nie ma takiego dobra, którego nie zostałoby wynagrodzone. Piękna chwytająca książka, która z tytułu może zniesmaczyć, ale nie oceniaj po okładce i zajrzyj do jej serca. Tam znajdziesz mnóstwo łez, ran, cierpienia, ale i piękno, miłość, szacunek, bliskość drugiego człowieka. Wielkie gratulacje dla autorki za te książkę. Na pewno będę sięgała po każda inna, która wyjdzie na rynek.

: ,,Córka pedofila" to mroczna, brutalna i refleksyjna historia. Fabuła wciąga od samego początku i trzyma w niepewności do końca. Język jest potoczny z elementami wulgaryzmów. To tylko podkreślało ten mroczny klimat w jakim przystało żyć naszej bohaterce. Postacie fenomenalnie wykreowane. Nie raz będziesz współczuć bohaterom i dopingować ich w walce ze stereotypami, znęcaniem czy z własną psychiką. Książka jest ciężka za sprawą ogromnej emocjonalnej bomby. Wielokrotnie musiałam odkładać książkę, przetrawić problem , by ponownie zanurzyć się w historii Lexi. Uważam jednak, że dobrze iż pojawiają się takie pozycje, które poruszają tak trudne, przerażające i drażliwe tematy. To bardzo wartościowa i mądra książka, która jest moim grejpfrutem. Gorzkim ale potrzebnym. Ta historia wdziera się brutalnie nie tylko do umysłu, skłaniając do myślenia ale i do serca pozostając w nim na dłużej.

"Bać powinniśmy się jedynie ludzi, bo to oni stanowią przyczynę wszelkiego zła, od nich wszystko się zaczyna i oni potrafią zniszczyć, zabić i pozbawić drugiego człowieka siebie. To ludzie są największymi potworami żyjącymi na Ziemi i chyba już tak pozostanie."

Słowem wstępu

Do czego jest zdolna cier­piąca nasto­latka? Wie­cie? Ja wiem, bo sama nią prze­cież kie­dyś byłam, mia­łam przy­ja­ciół i zna­jo­mych, któ­rzy bory­kali się z róż­nymi pro­ble­mami. Okres buntu mło­dzień­czego, nie­po­wo­dze­nia z sym­pa­tią, złe towa­rzy­stwo – wszystko to spra­wia, że zacho­wa­nie tej mło­dej osoby zmie­nia się o 360 stopni. Co, jeśli bunt prze­ciwko światu i ludziom jest spo­wo­do­wany czymś innym? Co, jeśli osoba, która powinna dawać poczu­cie bez­pie­czeń­stwa mło­dej, nie­świa­do­mej do końca dziew­czy­nie, wła­śnie jest tym powo­dem znie­na­wi­dze­nia całego świata? No wła­śnie, dobre pyta­nie. „Córka pedo­fila” Ewy Pirce przybliży Wam trochę ten obraz.

Temat, który został poru­szony w książce, może prze­ra­żać, znie­sma­czyć i odstra­szać. Dla­czego? Bo na­dal, mimo wielu podob­nych histo­rii, jakie widzimy w tele­wi­zji i sły­szymy w radiu, lub czy­tamy w inter­ne­cie, jest to pew­nego rodzaju temat tabu, temat, o któ­rym się nie mówi, uda­jąc czę­sto, że tego pro­blemu nie ma. Jed­nak dla Waszej wia­do­mo­ści, autorka nie wywlo­kła całego „brudu” na wierzch, nie uży­wała słów czy też opi­sów sytu­acji w spo­sób nie­smaczny, prze­ra­ża­jący, wul­garny. Zro­biła to na tyle deli­kat­nie, o ile było to moż­liwe. Więc zanim zde­cy­du­je­cie, że ni­gdy nie się­gnię­cie po tę książkę, bo boicie się zwy­czaj­nie, co tam znaj­dzie­cie, prze­czy­taj­cie kilka recen­zji tej debiu­tanc­kiej powie­ści Ewy Pirce u innych, porów­naj­cie i wtedy zde­cy­duj­cie. Zanim jed­nak zaj­rzy­cie na jakie­kol­wiek recen­zje, wiedz­cie o tym, że ta książka jest inspi­ro­wana praw­dzi­wymi wyda­rze­niami. Nie została więc do końca zmy­ślona przez autorkę. Wiele osób o tym nie wie lub zapo­mina.

"Nie ma takiego zła, które nie zostałoby ukarane ani takiego dobra, które nie zostałoby wynagrodzone."

Fabuła – Ból i strach

Lexi to młoda dziew­czyna, która w życiu doświad­czyła już wiele złego ze strony doro­słych. Nieufna, agre­sywna, pyskata i wul­garna dziew­czyna pró­buje w jakiś spo­sób iść przez życie. Życie, które ni­gdy nie było usłane roż­nami, a tylko codzien­nie przy­no­siło cier­pie­nie i ból. Jak pora­dzić sobie, kiedy wszystko jest prze­ciwko Tobie? Lexi radziła sobie w spo­sób, który dla wielu jest nie­do­rzeczny, zły, straszny, co w rezul­ta­cie dopro­wa­dziło ją nie­mal do auto­de­struk­cji. Samo­oka­le­cze­nie się przy­no­siło jej ulgę, bo tylko w ten spo­sób miała kon­trolę nad swoim cia­łem. Cia­łem, które zostało już wiele razy zranione, dusza zrów­nana z zie­mią. A to wszystko za sprawą kogoś, kto powi­nien dawać auto­ry­tet, kogoś, kto powi­nien być obok, kiedy dzieje się źle, dbać o nas – rodzic. Przez wiele lat krzyw­dzona przez ojca pedo­fila, nauczyła się, żeby nie ufać nikomu, była out­si­de­rem i w życiu pry­wat­nym i szkol­nym. Nie pozwa­lała nikomu zbli­żyć się zbyt bli­sko, by nie zostać bar­dziej skrzyw­dzoną.

"Lepiej poznać ogrom uczuć, jakie oferuje nam życie, niż znać tylko smutek."

Pew­nego dnia poznaje osobę, dzięki któ­rej na jej twa­rzy w końcu poja­wia się uśmiech. Henry, pulchny ruda­sek wywraca jej życie do góry nogami, spra­wia­jąc, że dziew­czyna zaczyna wie­rzyć, że ktoś może ją poko­chać, że i ona może poko­chać tę drugą osobę, że może mieć w końcu przy­ja­ciela. Że może zaufać. Osobą, która także skra­dła jej serce, jak i duszę, jest James – przy­stoj­niak, który także jak ona, skrywa pewną tajem­nicę. Ich rela­cje na początku nie są dobre – dziew­czyna nie chce go wpu­ścić do swo­jego świata. Boi się, że ten ją skrzyw­dzi, że to tylko żarty. Wszystko się zmie­nia, kiedy w trudnej dla niej sytu­acji ON jest przy niej. Podaje jej pomocną dłoń, ściąga z kra­wę­dzi roz­pa­czy. Czy udało jej się trzy­mać z dala od Jamesa? Czy może wpu­ściła go do swo­jego życia i żyli hap­pily ever after (z ang. szczę­śliwi do końca życia)? Tego dowie­cie się, czy­ta­jąc tę książkę.

Przemyślenia

Co myślę o tej książce? Szcze­rze, to jestem pod wiel­kim wra­że­niem talentu autorki Ewy Pirce, która poru­szyła mnie tą histo­rią tak bar­dzo, że kiedy czy­ta­łam ją pierw­szy raz, nie mogłam poha­mo­wać łez. Z taką dokład­no­ścią opi­sała uczu­cia Lexi, tak praw­dzi­wie prze­ka­zała emo­cje, że po pro­stu odpły­nę­łam. Czu­łam razem z boha­te­rami każdy gest, każdy drobny szcze­gół, sły­sza­łam każdą myśl. W pew­nym sen­sie poko­cha­łam tę dziew­czynę, bo życie nie było dla niej łaskawe i oprócz takiego auto­ma­tycz­nego dla czło­wieka współ­czu­cia, bolało mnie serce z każdą prze­wró­coną stroną. Mimo że temat pedo­fi­lii wydaje się tym głów­nym wąt­kiem, przy­jaźń i miłość domi­nują w tej histo­rii, bo to dzięki nim ta dziew­czyna zaczęła wie­rzyć, że w życiu czeka ją coś dobrego, że Bóg ma dla niej inne zada­nie, niż zakoń­cze­nie swo­jej wege­ta­cji.

Kie­dyś zna­łam osobę, która w podobny spo­sób radziła sobie z trud­no­ściami, jakie przy­nosi życie, kale­czyła swoje ciało, brała nar­ko­tyki, „sprze­da­wała” swoje ciało innym, byleby tylko prze­stać czuć. Była tak samo wul­garna, pyskata i zła na cały świat, jak boha­terka tej książki. Co ja wtedy zro­bi­łam? Gdzie byłam? Obok niej. Wspie­ra­łam ją, jak tylko mogłam, tłu­ma­czy­łam jej, że jest warta wię­cej, niż myślą inni. Pró­bo­wa­łam wycią­gnąć ją z tego dołka, a czy mi się udało? Myślę, że w pew­nym sen­sie tak, bo poszła na tera­pię, zaczęła ina­czej patrzeć na świat. Dała sobie radę. Kiedy skoń­czy­łam czy­tać „Córkę pedo­fila”, pierw­szym obra­zem, jaki mia­łam przed oczami, była wła­śnie ona, moja dawna przy­ja­ciółka. Roz­pła­ka­łam się wtedy. Mia­łam wra­że­nie, że Ewa Pirce opi­sała życie osoby, którą znam i wiem, jak trudno jej było po pro­stu żyć.

Autorka ma wielu czy­tel­ni­ków i fanów, ale są też osoby, które otwar­cie kry­ty­kują tę histo­rię, bo dziew­czyna jest zbyt wul­garna, bo takich ludzi nie ma, bo tak się nie zacho­wują. Otóż myli­cie się, jeśli sądzi­cie, że życie nie potrafi dać porząd­nie po [motyla nóżka]. Myli­cie się, jeśli myśli­cie, że takich ludzi jak Lexi nie ma. Są i moż­liwe, że miesz­kają tuż obok Was. Ja zna­łam taką osobę i wiem, że Ci ludzie nie krzy­czą na głos „ojciec mnie krzyw­dzi”. Te osoby mil­czą, ukry­wają się, zamy­kają w sobie i czę­sto wpa­dają w ciężką depre­sję. Nie są akcep­to­wani przed śro­do­wi­sko, bo nie potra­fią się wpa­so­wać. Bo są inni, ina­czej myślą, ina­czej ubie­rają. Takich ludzi się nie lubi, bo nie są tacy jak reszta.

"Nie sztuką jest skończyć to życie, kruszynko, sztuką jest stawić mu czoła i pokazać środkowy palec."

Podsumowanie

„Córka pedo­fila” jest debiu­tancką powie­ścią autorki Ewy Pirce, która zaczy­nała pisać na plat­for­mie Wat­t­pad, i muszę przy­znać, że jest to naprawdę udany debiut. Książka napi­sana jest z per­spek­tywy Lexi, co pomaga czy­tel­ni­kowi ide­al­nie usły­szeć każdą myśl, poczuć każdy oddech i dotyk. Autorka dzięki temu zbli­żyła nas jesz­cze bar­dziej do boha­terki. Ta nie­gruba książka sprawi, że czy­tel­nik poczuje się miej­scami, jakby był Lexi, dzięki dokład­nym opi­som. Cza­sem trzeba otwo­rzyć oczy tro­chę sze­rzej, dostrzec to, co gołym okiem jest niewidoczne. Autorka w swo­jej książce poka­zała nam świat z per­spek­tywy osoby, która woła o pomoc. Z każ­dym nacię­ciem na skó­rze, z każ­dym wul­gar­nym odze­wem, szuka pomocy. Dostrzec to można w jej oczach, w któ­rych kryje się strach, ból, nie­moc. Ta książka to wul­kan emo­cji, wybuch­nie wtedy, kiedy naj­mniej się tego spo­dzie­wasz.

Ser­deczne gra­tu­la­cje dla Ewy Pirce za ten debiut. Cze­kam z nie­cier­pli­wo­ścią na kolejne książki autorki.

[Adres usunięty]