Córka głębin

Ksiązka jest super czytam i czytam i mam dreszczyk emocji super 💯💯💯najlepsza ksiązka jaką kiedykolwiek czytałam👌👌👌no poproatu perfecto nie mam słów

To moje pierwsze spotkanie z autorem, ale bardzo mi się podoba realizm i świat jaki tworzy autor. Pomimo, że to wykreowany świat z nutą fantastyki, jest bardzo prawdziwy. Spora część książki to wprowadzenie do rzeczywistości bohaterów, jednak jest to tak zgrabnie wplecione w akcję, że nie przeszkadza. Plastyczność opisów porywa i pozwala na wizualizację, wraz z czytaniem. Pierwszoosobowa narracja mi absolutnie nie przeszkadza, pozwana natomiast na współodczuwanie z postacią. Akcja jest spójna i dynamiczna, warto zarwać noc. Polecam!

Dawno czytałam jakąkolwiek książkę Riordana i uznałam, że warto do niego wrócić. Nie spodziewałam się niczego nadzwyczajnego, ale zostałam mile zaskoczona. Sam pomysł na taką kontynuację historii o kapitanie Nemo jest ciekawy, a autor rewelacyjnie go opracował. Nie spodziewałam się nawet, że tak wciągnie mnie przygoda na morzu z wykorzystaniem niezwykłej technologii.

Akcja i fabuła są dobrze stworzone. Nie ma miejsca na nudę, nie ma nadmiaru wydarzeń. I bohaterowie, i czytelnicy mają czas na oswojenie się ze wszystkim.

A skoro o bohaterach mowa, to Riordan ich też ciekawie skonstruował. Hinduskie korzenie, autyzm, mormon itp. Choć trochę szkoda, że o drugoplanowych bohaterach tak mało się dowiaduje, zwłaszcza że odgrywają też ważną rolę w tej historii. Jednak liczę na to, że więcej o nich dowiemy się w następnych częściach.

To czekam na kolejny tom, a teraz zamierzam wrócić do Verne'a i przypomnieć sobie jego książki.

„Córka głębin” Ricka Riordana to moja pierwsza styczność z tym autorem i już teraz wiem skąd te wszystkie pochlebne opinie na temat jego książek.

Podczas czytania „Córki głębin” nie sposób się nudzić. Już od samego początku ma się do czynienia z akcją, która nie zwalnia nawet na chwilę. Książka jest też pełna tajemnic. Razem z bohaterami powoli odkrywa się fascynujący świat nowych technologii i morskiego życia. Niestety w tej historii jest też sporo momentów smutnych, nie wiadomo komu ufać, nie wszyscy są tacy, na jakich wyglądają w pierwszej chwili.

Bohaterów nie sposób nie polubić, każdy jest inny, wyjątkowy. Nie są oni pozbawieni wad, ale sprawia to tylko, że łatwiej się z nimi utożsamić. Ze wszystkich bohaterów polubiłam zwłaszcza Ester, która nigdy nie ukrywała tego, co myśli.

„Córka głębin” jest historią, którą przeczyta się w góra dwa dni, a to dlatego, że tak wciąga i trudno się od niej oderwać. Myślę, że powinna się ona spodobać nie tylko dzieciom i młodzieży, ale też i starszemu czytelnikowi. Nie wiem, czy autor planuje napisać kolejne części, ale jeśli tak, to ja z pewnością po nie sięgnę.

Podarowałam w prezencie córkom zakochanym w mitologii i powieściach Ricka Riordana. Mimo że tutaj nie ma nawiązań do mitologii (sporo za to odniesień do książek Juliusza Verne), "Córka głębin" bardzo im się podobała. Oceniły ją na 8/10 i z niecierpliwością oczekują na kolejny tom. Już o niego dopytywały!

Córka głębin" to lektura pełna przygód i ciekawych bohaterów. Spodoba się zarówno starszym dzieciom,młodzieży jak i dorosłym, którzy lubią sięgać po niebanalne książki. Bohaterami są uczniowie w wieku 15 lat, których czeka wspaniała przygoda na morzu. Rywalizują z inną grupą młodych ludzi, o dostęp do niezwykłej technologii. Czeka na ich łódź podwodna,fantastyczne odkrycia naukowe i spotkania z "mieszkańcami" podwodnego świata. Pisarz świetnie wykreował bohaterów, nie da się ich nie polubić! Bardzo zaimponowała mi główna bohaterka o imieniu Ana, którą spotkała ogromna tragedia. Całość czyta się szybko i dość przyjemnie. Spokojnie można ją przeczytać w 1-2 dni. Fabuła jest ciekawa, są momenty podczas których dużo się uśmiechałam. Jestem ciekawa, czy autor planuje kolejną cześć przygód na morzu. Chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów.

„Córka głębin” autorstwa Ricka Riordana przenosi czytelnika do świata podmorskich głębin, gdzie równie dobrze można natrafić na sympatycznego delfina, jak i gigantyczną ośmiornicę. Dodam też, że jeśli ktoś nie zna książek Juliusza Verne’a, to warto się z nimi zapoznać, bo ta historia jest niejako wariacją na temat jego twórczości.

Ana jest uczennicą Akademii Hardinga i Pencrofta, szkolącej młodych ludzi w zakresie szeroko pojętej oceanografii i marynistyki. Uczniowie dzielą się na cztery grupy, z których każda specjalizuje się w innej dziedzinie (można by powiedzieć, że szkolą się na żołnierzy, szpiegów, inżynierów i lekarzy, ale to dość duże uproszczenie). Sama książka zaczyna się nietypowo, bo od… egzaminów kończących pierwszy rok nauki.

Zacznę od tego, że fabuła jest dobrze wyważona, a Riordan potrafi zainteresować czytelnika nie tylko wartką akcją, ale też światem przedstawionym. W ten sposób nie przytłacza odbiorcy nadmiarem wydarzeń i pozwala mu złapać oddech. Jest to cenna umiejętność i bardzo ją sobie cenię. Mam wrażenie, że autorzy piszący dla dzieci i młodszej młodzieży radzą z tym sobie lepiej niż pisarze young adult. W tej historii czuć, że bohaterowie zostali rzuceni w wir wydarzeń, które są dla nich obce i trudne, więc potrzebują czasu, żeby się z nimi oswoić.

To, że postacie mają po 15 lat i nie czują się szczególnie kompetentne, jest miłą odmianą po tych wszystkich nastolatkach ratujących świat. Oczywiście, mimo że nasi bohaterowie nie wiedzą, co robią, i tak zdarza im się przewyższyć starszych wiedzą czy umiejętnościami, ale sam fakt, że Ana kilka razy przeżywała, że muszą coś zrobić bez pomocy kogoś dorosłego, sprawia, że jestem w stanie zaakceptować całą resztę.

Za to trochę mnie bawi, że Riordan nieco na siłę próbował zaakcentować różnorodność bohaterów, którzy poza kilkoma postaciami tak naprawdę byli zupełnie nieistotni i stanowili tło. O ile fakt, że Ana ma hinduskie korzenie, jest niezwykle istotny dla fabuły, zresztą podobnie jak to, że Ester znajduje się w spektrum autyzmu, o tyle reszta nie ma większego znaczenia. Na przykład o jednej bohaterce wiadomo, że jest muzułmanką, bo raz poprawiła hidżab. Dowiadujemy się też, że inny bohater jest mormonem, bo poluzował krawat. Nawet nie pamiętam, który to. Niby jest to miły akcent, ale w gruncie rzeczy zupełnie niepotrzebny. Z drugiej strony wolę takie wzmianki niż przypominanie o tym co pięć minut, jakby to była jedyna istotna cecha bohatera.

W „Córce głębin” brakowało mi też głębin. Zupełnie nie poczułam, że zanurzam się pod powierzchnią i przeżywam przygodę w oceanicznych odmętach. Żałuję, że autor nie skupił się bardziej na klimacie, bo myślę, że dzięki temu książka wiele by zyskała. Być może obawiano się, że docelowego odbiorcy nie zainteresują tego typu opisy, ale uważam, że kilka by nie zaszkodziło, a opis rafy koralowej czy czegoś w tym stylu mógłby być fascynujący.

Podsumowując, historia została napisana z myślą o młodszych czytelnikach, ale tym starszym również może się spodobać. Powieść nie jest infantylna, za to puszcza oko do osób, które znają twórczość Juliusza Verne’a. No i stanowi zamkniętą całość, co dla niektórych może mieć znaczenie. Ja miło spędziłam przy niej czas, a tego właśnie oczekuję po literaturze dziecięco-młodzieżowej, więc polecam.

"Córka głębin" to naprawdę świetna historia - chociaż to tylko 350 stron, naprawdę są one napakowane akcją. Już od pierwszych rozdziałów książka zaczyna się z przytupem. Nie ma tu przydługiego wstęp - a praktycznie od razu czytelnik zostaje rzucony w sam środek wydarzeń, od których mogą zależeć losy świata.

W dużym skrócie, historia opowiada o Anie Dakar, uczennicy prestiżowej Akademii HP, szkoły w której kształci się przyszłych badaczy morskich głębin. Jednak gdy jej klasa wyjeżdża na egzamin na morzu, pewne wydarzenie zmienia wszystko - ich życia już nie będzie dla nich takie samo.

Książka napisana jest bardzo lekkim językiem - od początku widać tu styl Ricka Riordana. Jest lekko, zabawnie, przez tekst się płynie. No i jest mnóstwo świetnych nawiązań do popkultury ;) A krótkie, ale pełne wydarzeń, rozdziały tylko nadają jej dynamiczności. Bohaterowie też są ciekawi i bardzo różnorodni. Każdy ma swój charakter, mocne strony, ale też słabości. Naprawdę łatwo jest ich polubić ;)

Muszę też wam powiedzieć, że od czytania tej książki, aż sama mam ochotę przeczytać książki Verne'a, szczególnie "20 000 mil podmorskiej żeglugi". Bo choć już przed lekturą "Córki głębin" kojarzyłam o czym jest ta historia Juliusza Verne'a, tak teraz po tym jak opowiedział ją Riordan, aż żałuję, że nie zapoznałam się z nią wcześniej.

To była bardzo dobra książka, którą mogę śmiało polecić! Jak dla mnie 7/10, bo bawiłam się naprawdę przednio. Historia Any Dakar jest pełna akcji i chwyta czytelnika od pierwszych rozdziałów, a czytanie o morskich wyprawach i podmorskich głębinach było ogromną przyjemnością!

"Córka Głębin" bazuje na znanej chyba wszystkim historii o kapitanie Nemo Juliusza Verna. Akcja rozgrywa się w czasach współczesnych, a do czynienia mamy z potomkami tego genialnego wynalazcy. Sam Nemo, często wspominany na kartkach tej powieści, nie jest postacią kryształową i na szczęście bohaterowie zdają sobie z tego sprawę.

Ana Drakkar to młoda uczennica Akademii Hardinga i Pencrofta - szkoły, do której uczęszcza również jej starszy brat Dev - jedyny żyjący krewny, gdyż ich rodzice zginęli dwa lata wcześniej podczas wyprawy naukowej.

Podczas zbliżającego się weekendu klasę Aby czeka specjalny egzamin, który ma się odbyć na morzu. Los ma jednak inne plany - podczas podróży do portu młodzi uczniowie są świadkami strasznej tragedii, po której ich życie całkowicie się zmienia...

Od tej pory klasa Any jest w niebezpieczeństwie, a cała sytuacja wydaje się beznadziejna. Towarzyszący im nauczyciel stara się znaleźć ratunek, jednak to na Anie spoczywa odpowiedzialność za całą załogę.

Powieść czyta się jednym tchem! Jest to świetna książka przygodowa zarówno dla młodszych czytelników, jak i tych starszych ? Samo zakończenie może wskazywać na to, że autor będzie kontynuował tę historię ? tak mi się przynajmniej wydaje i dodam, że z chęcią przeczytałabym kolejne tomy.

Czy macie swoich ulubionych autorów, po których książki sięgacie niemal w ciemno? Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o najnowszej książce, właśnie takiego mojego autora.

Ana Dakkar jest uczennicą pierwszej klasy jednej z dwóch najbardziej szanowanych szkół średnich, która szkoli najlepszych w zakresie zawodów związanych z morzem. Dwa lata temu została sierotą i na świecie ma jeszcze tylko starszego brata Deva, który lada moment kończy szkołę. Ana w dniu egzaminów kończących jej pierwszy rok nauki nie spodziewa się, że ten dzień wywróci jej całą i tak kruchą rzeczywistość do góry nogami. Po nieoczekiwanym zdarzeniu cała klasa wraz ze średnio lubianym nauczycielem jest zmuszona wypłynąć na otwarte morze. Czeka ich wiele tajemnic i rywalizacji, co dla samej Any może być dużym wyzwaniem. Na szczęście może liczyć nie tylko na swoje przyjaciółki, ale także na osoby które do tej pory traktowała z dystansem. Do czego doprowadzą Anę i jej przyjaciół wszystkie rewelacje? I jaki związek z tym wszystkim ma pochodzenie Any i Deva? Po raz kolejny Rick Riordan kupił mnie w całości swoją powieścią "Córka Głębin". Pomimo, że można uznać, że książka jest skierowana do trochę młodszego czytelnika niż ja to jej akcja, wydarzenia i odkrywanie tajemnic mogą pochłonąć każdego. Uwielbiam "Wujka Ricka" nie tylko za jego lekkie pióro, ale i też za to że potrafi mnie skutecznie zachęcić do poszerzenia wiedzy. Czy to sięgnięcia po mitologię grecką, rzymską, nordycką, czy jak w tym przypadku po klasykę literatury, którą bez wątpienia jest "Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi" Verne'a. Bohaterowie powieści sprawiają, że sama chętnie wskoczyłabym razem z nimi w głębiny oceanu i przekonała się czy i na mnie czeka przygoda.

Jeszcze nie czytałam tej pozycji, widzę jednak dużo pozytywnych opinii na jej temat. Czytaliście? Polecacie?

"Córka głębin" Rick Riordan

Po Percym Jacksonie, Magnusie Chasie i rodzeństwu Kane przychodzi pora na Anę Dakkar, która podbije nie tylko morskie głębiny lecz również Wasze serca!

"Córka głębin" to Rick Riordan w zupełnie nowej i zaskakującej odsłonie.

Autor fabułę swojej najnowszej książki oparł na powieści autorstwa Juliusza Verne "20 000 mil podmorskiej żeglugi."

Zastanawiacie się pewnie co XIX utwór ma wspólnego z główną bohaterką "Córki głębin", otóż jak się okazuje wiele! Riordan w mistrzowski sposób wykorzystał motywy tej historii w swojej powieści, czym nieraz udało mu się mnie zachwycić.

🐬

Ana Dakkar jest uczennicą i prefektką Domu Delfina w prestiżowej Akademii Hardinga i Pencrofta. (W skrócie HP.)

Przez nazwę HP i podział Akademii na cztery Domy, w których każdy z nich ma swoją szczególną specjalizację, uczniowie Hardinga i Pencrofta słyszeli już wszystkie możliwe żarciki o Harrym Potterze. Nie dajcie się jednak zwieść nazwie, bo akademia HP nie ma nic wspólnego ze szkołą magii. Wśród absolwentów HP nie ma żadnych czarodziejów, za to są znani badacze morskich głębin i marynarze.

Aby jednak zostać absolwentem, przed uczniami pierwszej klasy jeszcze długa droga...

Na Anę i jej przyjaciół czekają egzaminy semestralne, które mają obyć się w najbliższy weekend.

Trzeba wspomnieć, że nie są to żmudne szkolne klasówki a odjazdowe misje morskie!

W trakcie wyjazdu na egzamin, dochodzi jednak do strasznej tragedii, której Ana wraz z resztą pierwszoroczniaków jest świadkiem. Trzy pociski podwodne uderzają w szkołę, która zostaje zrównana z ziemią!

Dlaczego głównym podejrzanym jest rywalizujący z Hardingiem i Pencroftem, Instytut Landa?

Jaki związek z tą tragedią ma pochodzenie Any?

O tym przekonajcie się już sami!

"Córka głębin" to kolejna rewelacyjna powieść autorstwa niezawodnego Ricka Riordana.

Wciągająca, pełna zwrotów akcji i przyspieszająca bicie serca fabuła sprawiała, że książkę przeczytałam w zaskakującym tempie!

Na kilka godzin przeniosłam się do świata pełnego najnowszych i ekscytujących technologii morskich, o których nawet mi się nie śniło.

Pełni charyzmy, nie dający się nie lubić bohaterowie nieraz zaskoczyli mnie swoją odwagą i umilili chłodny wieczór, który spędziłam w domowym zaciszu.

I Ty daj się porwać podwodnej przygodzie i już dziś wraz z Aną Dakkar zanurz się w morskie głębiny!

Polecam!

Ocena 9/10

O Ricku Riordanie i jego słynnym cyklu o bogach Olimpijskich każdy, kto jest, chociaż trochę obeznany z literaturą współczesną powinien słyszeć. A niektórzy mogli nawet widzieć film. Wujaszek Rick, jak nikt inny łączy teraźniejszość wraz z legendami i mitami. Powstała nawet seria książek objętych hasłem „Rick Riordan przedstawia”, wspierających, młodych, początkujących pisarzy, którzy w swojej literackiej przygodzie podążyli w podobnym kierunku.

Jestem ogromną fanką serii o Percym Jacksonie. Do dziś miło ją wspominam, mimo że minęło już dobrych kilka lat, od kiedy ją czytałam i w dalszym ciągu gorąco polecam. Nic więc dziwnego, że gdy tylko dowiedziałam się o najnowszej książce autora, wiedziałam, że jest to mój obowiązkowy TBR!

Tym razem nie będzie ani greckich, ani rzymskich bóstw. Zostaniemy zaciągnięci na samo dno ocenu, szukając szczątków zaginionego statku kapitana Nemo, słynnego indyjskiego księcia oraz najbardziej przebiegłego pirata „20 000 mil podmorskiej żeglugi”.

Ocean, tak jak kosmos, w dalszym ciągu jest w większości niezbadany. W swoich odmętach kryje miejsca niedostępne dla człowieka i które przez wiele setek lat mogą wciąż pozostać niezbadane. Dlatego wiele osób może fascynować. Wiele przerażać. A autorom stwarza ogromne pole do popisu!

Jedną z uczennic Akademii Hardinga i Pencrofta – miejsca kształcącego wybitnych oceanografów, jest Ana Dakkar, przygotowująca się do najważniejszego egzaminu w roku. Jednak kiedy wraz z innymi uczniami wyrusza poza granice akademii, dochodzi do wstrząsającego wypadku, który w proch rozsypuje fundamentu jej względnie poukładanego życia. Od śmierci rodziców nie czuła się tak przerażona i samotna, jak, teraz gdy cała Akademia… zniknęła pod falami oceanu.

To, co trzeba przyznać autorowi, to to, że potrafi wciągnąć czytelnika. Jego styl jest niezwykle lekki, a język którym operuje jednocześnie zabawny i nieinfantylny. Już po kilku stronach poczułam się, jakbym była w domu. Choć książka docelowo jest skierowana do młodzieży 12+, bez wątpienia spodoba się również wielu starszym czytelnikom.

Nie ukrywam, że w całej powieści najbardziej przypadł mi do gustu pomysł. Odświeżenie historii kapitana Nemo, zaginionego statku Nautilusa, „20 000 mil podwodnej żeglugi” i nadanie jej nowego, zupełnie innego życia, było pomysłem kapitalnym. W dzisiejszych czasach niezwykle ciężko znaleźć w literaturze coś nowego, nietypowego, wybijającego się poza schematy, a Riordanowi to się udało.

Nie jest to jednak typ książki bogatej w akcję, dlatego bardziej przypadnie do gustu czytelnikom, którzy chcą nacieszyć oko detalami, rozmaitymi nowinkami technologicznymi i opisami wymyślnych urządzeń. Osobom, które cenią sobie wolne tempo i chcą skupić się na chwili obecnej, planowaniu i przebiegu misji, a czasem również na relacjach międzyludzkich.

Mnie osobiście, właśnie tej akcji zabrakło. Nie była to tak dynamiczna książka, do jakich przywykłam i momentami traciłam zainteresowanie oraz uwagę obecnymi wydarzeniami, ponieważ myślami pędziłam już, co będzie dalej.