Consolation. Consolation duet. Tom 1

W miłości i na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone.

Jako, że w moim przypadku doskonale sprawdza się powiedzenie iż za mundurem panny sznurem, nie mogłam odpuścić sobie przyjemności dodania kolejnego PANA W MUNDURZE do listy swoich miłosnych podbojów :) Na wstępie zaznaczam iż mężczyzną tym jest oczywiście Liam a nie Aaron :P

,,Consolation" Corinne Michaels to nie jest typowy romans. A bynajmniej nie dla mnie. Ja dostrzegłam w tej książce dużo więcej. Żałobę po śmierci ukochanej osoby, uzmysławianie sobie że być może prowadzone do tej pory życie wcale nie było tak idealne jak próbowałam sobie wmawiać, wyrzuty sumienia spowodowane rodzącym się uczuciem, pustkę i zagubienie, ale także nadzieję. Bo to ona umiera ostatnia.

Jak wiele razy w ciągu dnia podchodzicie do drzwi słysząc dzwonek lub pukanie? Podejrzewam, iż wielokrotnie. Lecz czy kiedykolwiek w czasie tej czynności drżały Wam ręce, serce waliło a zawroty głowy mogły spowodować omdlenie? Pewnie nie, bo w końcu to tylko zwyczajne pukanie do drzwi prawda?

Dla większości ludzi tym właśnie jest to zjawisko, nie przywiązuje się do niego żadnej wagi. Lecz nie Natalie, żona żołnierza, która czeka na powrót męża z misji. Dla niej każde podejście do wejścia opatrzone jest ogromnym stresem i lękiem. Lękiem, który w końcu niestety się spełnia.

Mąż już nigdy nie wróci do domu, nigdy nie weźmie na ręce swojej córeczki, nie przytuli żony. Ale jego śmierć nie poszła na marne prawda? Zginął chwalebnie, w walce, w obronie niewinnych ludzi. Czy może być coś piękniejszego? Otóż może... ŻYCIE.

Śmierć to po prostu śmierć...

Natalie żyje jedynie dla swojej córeczki, nie sądzi aby słońce kiedykolwiek jeszcze zaświeciło. Ale nieoczekiwanie materializuje się ono w postaci Liama, najlepszego przyjaciela męża.

Początkowo to jedynie pomoc przyjaciółce, opieka nad żoną i córką tragicznie zmarłego przyjaciela. Ale z czasem uczucia zaczynają ewoluować. A może zawsze czaiły się gdzieś pod powierzchnią lecz kodeks męskiej przyjaźni i ślubowanie wierności mężowi nie pozwalały wydostać się im na powierzchnie?

Czy to uczucie ma rację bytu? Czy nie zniszczy go poczucie winy?

Nadejdzie moment gdy Natalie będzie musiała pochować męża po raz drugi... tym razem tego ,,prawdziwego", a nie jego złudzenie i iluzję w którą przez lata wierzyła. Czy będzie potrafiła powiedzieć mu ,,Żegnaj"?

Natalie i Liam to bohaterowie, których nie da się nie pokochać. On jak na prawdziwego żołnierza przystało - ratuje i pokazuje nowe, tak inne oblicze życia. Ona pomimo tego co przeszła i z czym jeszcze będzie musiała się zmierzyć nie użala się nad sobą. Trzyma się dla córki, stara się poskładać swoje życie na nowo. Osobno są niesamowici. Lecz dopiero razem tworzą coś absolutnie magicznego.

Ogromnym plusem jest wyważony sposób prowadzenia fabuły. Znalezienie idealnej równowagi pomiędzy opłakiwaniem ukochanej osoby, żałobą, a rodzącym się uczuciem i szansą na szczęście. Cieszę się, iż żaden z elementów nie przewyższał pozostałych.

Wątek romantyczny i erotyczny poprowadzony z dużą dozą wyczucia i delikatności. Dzięki czemu odnieść można wrażenie iż jego pojawienie się jest tak naturalne jak oddychanie.

No i oczywiście zakończenie... wiele możliwych koncepcji rodziło mi się w głowie: wyjazd Liama na misję, rozstanie, kłótnia, wypadek. To jedynie nieliczne z nich. Jednak z całą pewnością nie spodziewałam się tego co zastałam na ostatnich kartach powieści. Po prostu szok.

Podsumowując ,,Consolation" to piękna powieść, pokazująca że czasami to co uważamy za koniec... może okazać się zupełnie nowym początkiem.

(Ligeria)

Snieznooka

Pod szyldem Wydawnictwa Szósty Zmysł możemy się spodziewać powieści emocjonalnych, pełnych uczuć niejednokrotnie łamiących serca skierowanych do kobiet. Mam niewątpliwa przyjemność recenzować pierwszy tom dylogii napisanej przez Corinne Michaels „Consolation”, co uczyniłam z ogromna przyjemnością nie żałując nawet przez chwilę. Spędziłam z ta książką niezwykle emocjonujący czas niejednokrotnie zastanawiając się nad tym jak ja bym się zachowała w takiej sytuacji, bez wątpienia życie podsuwa nam różne scenariusze.

„Ból przeszywa moje ciało, zabiera wszystko, co dobre, i pochłania bez reszty”.

Dwudziestosiedmioletnia Natalie została wdową, tak poznajemy główną bohaterkę, która będąc w ciąży, zamiast przezywać tak doniosłych chwil w szczęściu, tkwi pogrążona w bólu i żałobie. Z jednej strony cierpi podwójnie, z drugiej musi pamiętać o nienarodzonej córeczce, o którą musi dbać i się troszczyć. Mąż Natalie Aaron był komandosem Seal, zdając sobie sprawę z zagrożenia spowodowanego pracą zawsze brał pod uwagę taki scenariusz, że może go zabraknąć, dlatego nakazywał kobiecie, aby po jego śmierci zaczęła normalnie żyć. Razem z kobietą odczuwamy ogrom bólu, który ukrywa głęboko w sobie przed znajomymi i przyjaciółmi. Obserwujemy jak zapada się w rozpaczy, zamyka na świat, który ma do zaoferowania znacznie więcej. Wydaje się być na to niewzruszona, jakby jej świat właśnie się skończył, a ona musiała w nim trwać i oddychać. Odcięła się zmieniając priorytety, świat zamieniła na cztery ściany, a przyjemności na rutynę, która była dla niej córeczka i stagnacja. Natalie stworzyła bańkę, w której ukryła się przed wszystkim. Chroniła się i zapewniała bezpieczeństwo, chciała uniknąć kolejnych rozczarowań zmieniając życie i emocje na stagnacje.

„Mój umysł wyłącza się. Przez chwilę znów udaje mi się żyć chwilą. Stojąc z nim na polu, nie mam wrażenia, że tonę. Liam wtłacza mi powietrze do płuc. Życie, które opuściło moją duszę wiele miesięcy temu, gdy zostało mi brutalnie odebrane, zaczyna rodzić się na nowo. W jego ramionach czuję, że żyję. Jego dotyk budzi we mnie tą część, którą zamknęłam przed wszystkimi.”

Na pierwszych stronach książki się wzruszyłam za sprawą niezwykłych umiejętności pisarskich autorki Corine Michaels, sposób, w jaki opisywała emocje sprawił, że nie byłam w stanie zachować kamiennej twarzy. Och, nie pamiętam, czy czytałam wcześniej książkę, która od samego początku przysporzyłaby mi takiego rozchwiania emocjonalnego, zrobiła miazgę, zmieniła w rozlazłą papkę. Z całego serca współczujemy kobiecie, chcąc zrobić coś dla niej miłego, pomóc przejść przez żałobę, nawet, jeśli nie mamy takiej możliwości.

Aaron przygotował dla niej jednak niespodziankę, której się nie spodziewała, prosił swojego przyjaciela Liama, aby zaopiekował się jego żoną, kiedy go zabraknie. Liam jest przystojnym mięśniakiem, jego ego jest wielkie, ale wiele go wyróżnia jak na bohatera powszechnie znanych romansideł. Jest facetem z krwi i kości, zabawnym, szarmanckim, nie jest idealny, przez co czujemy realizm, przecież każda z nas może znać podobnego faceta.

"Nie można zaznać prawdziwej miłości, jeśli nie poznało się prawdziwego bólu."

Natalie, jako żona komandosa musiała liczyć się z tym, że jej maż może kiedyś nie wrócić do domu, jednak nie mogła wiedzieć, że te wydarzenia się urzeczywistnią, co gorsza stanie się to tak szybko. Byli przecież tacy młodzi, mieli całe życie przed sobą, tymczasem los tak okrutnie z nich zadrwił. Aaron okazał się kłamcą, obiecał, że niedługo wróci, niestety danego słowa nie dotrzymał. Liam chce wesprzeć przyjaciółkę w tak trudnych chwilach, pomóc jej uporządkować wszystkie sprawy po zmarłym mężu. Dla Nat jego obecność przynosi wiele dobrego, ulgę, a przede wszystkim oderwanie od stagnacji, którą uparcie prowadziła.

„Czasami nasze problemy wydają się nam tak wielkie, że zapominamy o pokorze”.

Z czasem Natalie zaczyna się uśmiechać pozwalając sobie na odrobinę szaleństwa i uczucia, które delikatnie zaczęło rozpalać jej serce.

„Consolation” to książka o miłości, wszystkich jej odcieniach i trudnych wyborach, przed którymi przyjdzie stanąć naszym bohaterom. To przede wszystkim historia o przyjaźni, walce o lepsze jutro i miłości matki do nienarodzonego dziecka, która jest tak silna, że nie pozwala się Natalie w pełni załamać. To opowieść o akceptacji tego, co nas spotyka, a także samotności, która bywa destrukcyjna i podstępna. Mam nadzieję, ze przyniesie ukojenie ludziom, którzy także borykają się z tak bolesną stratą, nie powinni zamykać się na to, co dobrego może przynieść im los.

"- Nie jesteś sama - (...) - Bez względu na to, co się stanie, zawsze możesz na mnie polegać. Jak na przyjacielu lub kimś, kim mogę, ale nie muszę, się dla ciebie stać".

Zarówno Liam, jak i Natalie zaczynają do siebie czuć coś wyjątkowego, jednak uważają, że to pewnego rodzaju zdrada Aarona. Dręczą ich wątpliwości, czy powinna tak szybko ułożyć sobie życie na nowo? Czy to faktycznie prawdziwe uczucie, czy jedynie silna potrzeba ciepła, które zostało jej odebrane? Czy powinni pozwolić sobie na to coś więcej? Czy jest to właściwe, kiedy wszystko w domu przypomina jej o Aaronie? Pusty dom i łóżko, jego samochód, jeszcze pachnące mężem ubrania, w każdym kącie czuje jego obecność. Czy można bezustannie żyć przeszłością? Jakie decyzje zostaną podjęte? Powinniście sprawdzić sami, bo jest warto.

Narratorką powieści jest Natalie, ale autorka pokazała nam także głos Liama, w kilku rozdziałach, co dodało jego postaci wyrazu i autentyczności. Dzięki temu jesteśmy w stanie lepiej poznać nie tylko kobietę, jej uczucia i emocje, ale także jak postrzega ją przyjaciel męża. Jestem ta pozycją książkową zachwycona, zarówno kreacją bohaterów, jak i sposobem, w jaki została ona opisana przez autorkę. Liam oczarował mnie swoją wrażliwością i troską, którą skrupulatnie ukrywaną pod szorstką skórą odważnego żołnierza.

Corine Michaels jest nieprzewidywalna, mogłoby się wydawać, że da się rozszyfrować zakończenie tej książki, jednak autorka sprawiła, że gdybym się założyła, byłaby to moja ogromna porażka. Tutaj nie ma miejsca na nudę, szok, który przeżyłam na długo pozostawał w mojej głowie potęgując silną potrzebę natychmiastowego sięgnięcia po kontynuację. Gdzie jest drugi tom? Leży na półeczce i zerka zachęcająco, abym doczytała faktyczny finał tej historii. W takim momencie kończyć książki się nie powinno. Autorka nie ma litości nad czytelnikiem, jednak jestem w o tyle dobrej sytuacji, że Szósty Zmysł zadbał o mnie na tyle, że podarował mi także drugi tom. Tak bardzo kibicuje tym dwóm zranionym duszom, że mam nadzieję, że kolejny tom rozwieje wszystkie niedopowiedzenia. Wrażliwsi czytelnicy powinni zaopatrzyć w pokaźną paczkę chusteczek higienicznych, bo z całą pewnością będą im potrzebne.

[Adres usunięty]

Dopóki wydawnictwo Szósty Zmysł nie postanowiło wydać książek Corrine Michaels, kompletnie nie miałam pojęcia o istnieniu tej pisarki. Jej Consolation Duet skradł serca rzeszy czytelniczek, rozłamując je na setki kawałków oraz powalając na kolana. Z tego względu zaczęłam się bać, że stanie się to, co dotyka mnie bardzo często podczas sięgania po niezwykle zachwalane lektury, kiedy historie zupełnie mnie nie porywają, a ja nie potrafię pojąć fenomenu danego autora. Jednak świat należy do odważnych, dlatego od razu zabrałam się za dwa tomy, aby móc wyrobić sobie własne zdanie na temat twórczości Michaels.

Świat Natalie wali się jak domek z kart, kiedy dowiaduje się o śmierci swojego męża. Ma dopiero 27 lat, a pod sercem nosi córkę, która właśnie straciła ojca. Ogromnym oparciem w tych trudnych chwilach okazuje się Liam, najlepszy przyjaciel zmarłego, chociaż główna bohaterka stara się zbudować wokół siebie mur. Jednak Liam, kawałek po kawałku stara się go rozbić wszystkim, czym tylko potrafi, aby zobaczyć uśmiech na twarzy kobiety, która z dnia na dzień budzi w nim głęboko skrywane uczucia.

"Gdy nasi mężczyźni wyjeżdżają, składamy resztki serc do kupy, aby przetrwać nadchodzące dni. Nie wszyscy rozumieją to, co robimy. Mówią, że tak, ale to nie zawsze droga usłana różami. Odkładamy obawy na bok i przyklejamy do twarzy sztuczne uśmiechy, bo tak należy. Żony wojskowych nie są silne, ponieważ chcą takie być. One muszą takie być." *

Zawsze sięgnięcie po kolejny tom zajmuje mi dobrych parę miesięcy. Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek przeczytała drugą część cyklu zaraz po pierwszej - w tym przypadku właśnie to miało miejsce. W wielu miejscach natrafiałam na opinie o zakończeniu "Consolation", wbijającym w fotel, dlatego już po pierwszych kartkach domyśliłam się go i miałam rację. Z tego względu finał nie wprawił mnie w osłupienie, ponieważ wiedziałam, że autorka dokładnie do tego dąży.

Oczywiście nie obyło się bez kilku wpadek. Po pierwsze - literówki. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że rzadko kiedy człowiek wyłapie wszystkie błędy, bo niektóre potrafią skryć się w mrocznych zakamarkach, ujawniając się w najmniej spodziewanym momencie. Przymknęłabym oko na kilka literówek, ale zdecydowanie było ich zbyt dużo. Po drugie, kiedy po raz pierwszy, drugi i trzeci przeczytałam o "rozpadaniu się na kawałki", doszłam do wniosku, iż to niekiedy bardzo trafne oraz ciekawe określenie. Jednak jeśli pojawia się ono notorycznie, w końcu może człowiekowi zbrzydnąć. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że nie jest to wina tłumacza, a ten tekst wyszedł od samej Corinne, która mogłaby zastąpić go także innymi, bo przez te nieustanne powtórki traci swój urok. Na koniec muszę jeszcze dodać to, co nieustannie widzę w amerykańskich książkach - jazda samochodem po alkoholu. Rozumiem, że ich trunki są słabsze niż nasze, aczkolwiek mówię kategoryczne "nie!" wsiadaniu za kierownicę po jakiejkolwiek dawce procentów.

Bardzo podziwiam kobiety, których mężowie wyjeżdżają na misje i każdego dnia stają ze śmiercią twarzą w twarz. Zdaję sobie sprawę z tego, że tak naprawdę może ona dopaść nas, niezależnie od tego, czy znajdujemy się daleko od domu, jednak znajdując się w środku piekła, prawdopodobieństwo śmierci jest dużo wyższe. Miesiące pełne strachu, igranie z losem, nieustanne wyczekiwanie na ujrzenie ukochanego w pełni sił... Szczególnie jeśli czeka się na mężczyznę w typie Liama. O mamusiu, co to za facet! Do tej pory zawsze brałam z przymrużeniem oka wszelkie teksty typu "znalazłam książkowego męża", ale tym razem nie odpuszczę. Liamie, wszyscy faceci powinni przeczytać ten cykl, aby wiedzieć, jak wygląda i zachowuje się mężczyzna marzeń!

Jeżeli na polskim rynku wydawniczym pojawią się kolejne powieści Corinne Michaels, to sięgnę po nie bez zastanowienia. Są to naprawdę porządne romanse - nie są to historie wybitne, ale w swojej kategorii biją wiele lektur na głowę. Oprócz wątku miłosnego poruszają także inne tematy, jak śmierć, bolesne rozstanie, zdrady, problemy z płodnością, poronienia, walkę z samym sobą, zespół stresu pourazowego, przyjaźń czy samotne macierzyństwo, dlatego daleko im od typowych odmóżdżaczy.

* cytat ze str. 201 ("Conviction")

Główną bohaterką jest Natalie, która w wieku dwudziestu siedmiu lat zostaje wdową. Aaron był wojskowym - nie wrócił z misji, która miała być jego ostatnią. Natalie jest załamana, bo Aaron nie tylko zostawił żonę, ale też małą córeczkę. Serce kobiety rozpadło się na milion kawałków. Nawet nie przyszłoby jej do głowy, że to Liam, najbliższy przyjaciel zmarłego męża, pozbiera je z powrotem.

Liam był jak zakazany owoc i choć z początku Natalie tego nie widziała, to leczył nie tylko jej duszę, ale i serce. A sam Liam był typowym przystojniakiem i w dodatku również wojskowym. Jego styczność z kobietą kończyła się zazwyczaj na jednej przelotnej przygodzie - tej łóżkowej. Z Natalie znał się od zawsze i to właśnie ON postanowił jej pomóc się pozbierać. Z początku był tylko przyjacielem. Co raz więcej czasu spędzał z Lee i jej córką i zaczął rozumieć, że jest już to coś więcej niż przyjaźń - coś, co nie powinno mieć miejsca. Bo przecież chłopaki w wojsku wyznawali zasadę, że nie tykają żon innych.

Ta historia łamie serce, składa je na nowo i leczy tylko po to, by znów je złamać. Od początku do końca wciąga, ciężko jest ją odłożyć na bok na dłużej niż jeden dzień. Bohaterów się lubi i dość szybko się z nimi zaprzyjaźnia. A zakończenie przyprawia o zawał serca. Muszę przyznać, że autorka kończy ten tom w najgorszym momencie, jaki można sobie wyobrazić. Ba, nawet nie pomyślałabym o takim zakończeniu. Całe szczęście drugi tom serii Conviction będzie miał premierę 5 grudnia. Do mnie już idzie, a Wy - czytaliście pierwszy tom i planujecie kupić drugi?

Recenzja pochodzi z bloga [Adres usunięty]

Natalie została wdową w wieku dwudziestu siedmiu lat. To miała być ostatnia misja Aarona w karierze żołnierza. Niestety okazała się być ostatnią w jego życiu. Natalie nie potrafi sobie z tym poradzić, ale stara się żyć dla swojej córki Aarabelle. Tylko ona trzyma ją przy życiu i sprawia, że kobieta codziennie wstaje z łóżka.

Pewnego dnia pod drzwiami domu Natalie pojawia się najlepszy przyjaciel jej zmarłego męża Liam. Mężczyzna ofiaruje jej pomoc, którą ona początkowo odrzuca. Udaje mu się wywołać u kobiety pierwszy szczery uśmiech, który nie gościł na jej ustach przez kilka miesięcy. Wkrótce między nim a Natalie zaczyna kwitnąć uczucie.

Jako pierwsze pokochałam styl i język autorki. Są absolutnie świetne, dzięki nim książka jest lekka i przyjemna. Zaraz później historia, a w szczególności zakończenie, które mnie totalnie powaliło. Było to coś tak niespodziewanego, aż musiałam je kilkakrotnie przeczytać, bo nie potrafiłam w nie uwierzyć. Chociaż muszę wspomnieć, że mniej więcej w połowie książki przez głowę przeszła mi o tym myśl, ale od razu ją odrzuciłam sądząc, iż jest to nieprawdopodobne.

Fabuła jest ciekawa i rozgrywa się w dobrym tempie. Dialogi również bardzo mi się podobają, przede wszystkim przekomarzanki głównych bohaterów, które rozbawiały mnie niemalże do łez. Postacie są rewelacyjnie wykreowane. Nie są ani nudne, ani przesadzone, ani odpychające.

Miłość między Natalie a Liamem nie jest natychmiastowa, nie rozwija się za szybko. Autorka opisała ją w zachwycający sposób. Wydaje się, że bohaterowie zostali sobie przeznaczeni i dopiero dzięki tragedii to odkryli. Chociaż to brzmi strasznie, podejrzewam, że wiele osób również miało takie odczucia po tej lekturze.

Consolation to genialna powieść o uczuciach i tęsknocie. Obowiązkowa pozycja dla fanów wzruszających i emocjonujących romansów. Z całego serca polecam!

Po więcej zapraszam na bloga:

[Adres usunięty]

Do lektury Consolation Corinne Michaels nie zabierałam się długo. Poturbowani życiowo bohaterowie, środowisko naładowanych testosteronem żołnierzy sił specjalnych Navy Seal’s, trudne wybory, dramatyczne wydarzenia, a na dodatek piękna, sugestywna okładka i mnóstwo zachęcających opinii wkoło, czyli dokładnie to, co lubię najbardziej. Nie trzeba więc było mnie specjalnie zachęcać. Kiedy książka w końcu, po długich tygodniach oczekiwań trafiła w moje ręce, wiedziałam już, że nie odłożę jej dopóki nie przeczytam ostatniego zdania, a to, jak zresztą miałam zapowiedziane, dosłownie wbiło mnie w fotel. Co prawda początkowo obawiałam się, że opierając się na tych wszystkich pozytywnych recenzjach atakujących mnie w sieci, stworzyłam sobie w głowie obraz tego, jak według moich wyobrażeń powinna wyglądać ta opowieść, obraz, który w praktyce mocno się jednak rozminie z rzeczywistością, a ja po prostu się zawiodę. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca i dzisiaj bez wahania mogę napisać, że to jedna z najlepszych książek tego roku. Emocjonalna, poruszająca, zgrabnie skrojona i z zakończeniem, które sprawia, że galopujące w szaleńczym tempie serce, na moment zamiera. I to jedyna wada tej książki. Na kontynuację trzeba czekać aż do 5 grudnia, a to zdecydowanie zbyt długo.

(...) Consolation to coś więcej niż love story. To wysmakowana opowieść o długoletniej przyjaźni, która nie godziła się na chaos i kłamstwa, a która stała się podporą w najtrudniejszych chwilach i filarem dla mozolnej walki o powrót do normalności, próby poradzenia sobie ze stratą i odnalezieniu się na nowo. Historia wyjątkowej więzi, która motywowała do działania, zmuszała do wzięcia się z życiem za bary, zwracała uśmiech i wtłaczała światło do pogrążonego w mroku serca. Powieść będąca świadectwem tego, że czasem wystarczy jeden człowiek, odrobina chęci, zrozumienia i wyrozumiałości, szczypta uporu i wielkie serce, by przywrócić kogoś do życia. To historia poturbowanej przez los młodej wdowy, która uczy się na nowo kochać, przypomina sobie czym jest bezpieczeństwo i jak to jest być kobietą. To też historia nieustępliwego, samotnego żołnierza, który odwiesza swoje życie na kołku, by pomóc przyjaciółce stanąć na nogi i zaopiekować się jej córeczką. I w końcu to opowieść o niespodziewanym, ale głębokim uczuciu, budowanym na zgliszczach dawnego życia i bólu po starcie bliskich,. Uczucia, które walczy o kolejny dzień, nie wywiera presji, daje przestrzeń, pozwala decydować i kruszy mury wokół serca, z pokorą przyjmując to, co zostaje mu ofiarowane.

Consolation ma wszystko to, co powinien posiadać zgrabny romans, a jednocześnie to, czego ja sama oczekuję od historii, która na szansę na to, by na długo zapaść mi w pamięć. Wydawać by się mogło, że to książka jakich wiele, a jednak wyróżnia się na tle podobnych publikacji. Nafaszerowana emocjami po krawędzie stron, z wartko płynącą, niepozbawioną niespodzianek fabułą, pełna bólu, smutku i wewnętrznego rozdarcia, a mimo to piękna, wzruszająca i przepełniona nadzieją, a przy tym, co chyba najistotniejsze, autentyczna i przekonująca. Consolitation to po prostu subtelny, dobrze skrojony na miarę romans, pełen głębokich przeżyć, realnych problemów i niedoskonałych bohaterów, których nie sposób jest nie pokochać, kibicując im silniej strona po stronie. Corinne Michaels w swojej powieści pokazuje, jak wiele można w życiu znieść, że człowiek może podnieść się ze wszystkiego i po wszystkim, i choć nigdy już nie będzie taki sam, może jeszcze zaznać szczęścia. Autorka na kartach swoich powieści w nienachalny sposób udowadnia, że na gruzach dawnego życia, cierpienia i poczucia zdrady można zbudować jeszcze coś wyjątkowego i prawdziwego. Takiego na całe życie, pod warunkiem, że znajdziemy w sobie odwagę i zaryzykujemy.

Podsumowując w kilku słowach, Consolation to poruszająca, subtelna i napisana z finezją historia o utraconej przyjaźni, o honorze, zdradzie i bólu po stracie ukochanych, ale też opowieść o zaczynaniu od nowa, o nadziei, szukaniu swojego miejsca w świecie, o odnalezieniu recepty na szczęście, gdy wcale się jej nie szuka i uczeniu się jak znów kochać całym sobą.

Gorąco polecam! Ale uprzedzam, lepiej czytać, gdy ma się pod ręką kontynuację.

M.

[Adres usunięty]

Natalie, żona komandosa marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych jest jedną z najbardziej szczęśliwych dziewczyn na świecie. Do czasu, gdy otrzymuje tragiczną wiadomość - Aaron zginął podczas ostatniej akcji. Pozostawiona sama, wdowa i samotna matka jeszcze nienarodzonego dziecka walczy z dramatem jaki ją dotknął. Tęskniąc każdego dnia za utraconym mężem powoli dostrzega starania ich wspólnego przyjaciela - Liama, który stał się dla niej opoką w tych najtrudniejszych chwilach. Wzajemna próba poradzenia sobie z bólem i walka o każdą ulotną chwilę złudnego szczęścia zmienia się w nieoczekiwane uczucie, które nie miało racji bytu. A jednak pojawiło się z dnia na dzień, w najmniej oczekiwanym momencie.

To jedna z najbardziej emocjonalnych powieści jakie przeczytałam do tej pory. Nigdy wcześniej nie podejrzewałam, że jakakolwiek książka zaleje mnie falą tak potężnych uczuć, w których śmiech na przemian mieszał się z gorzkimi łzami. Może to za sprawą stylu autorki, która nie bała się pisać otwarcie o uczuciach głównej bohaterki i tworzyć wiarygodne obrazy rozpaczy i wszystkich trudnych chwil. A może to pierwszoosobowa narracja leżąca w rękach Natalie tak na mnie podziała. Trudno stwierdzić jednoznacznie co przelało czarę wszystkich kłębiących się emocji, bo faktem jest, że "Consolation" jest idealną, spójną całością składającą się z pomniejszych, przemyślanych i dopracowanych elementów.

Nie jest trudno stanąć twarzą w twarz z główną bohaterką i wcielić się w jej postać, chociaż faktycznie jej problemy nie leżą w naturze tych typowych i schematycznych. Kto jednak nie rozumie prawdziwej miłości i utraty gruntu pod stopami? Natalie prowadzi czytelnika przez swoją tragedię w zaskakująco konkretny sposób - spodziewałam się, że początkowo będę musiała przebrnąć przez lawinę przytłaczającej depresji i niezatamowanego potoku łez, ale nie ma na to miejsca, nie ma też potrzeby. Bohaterka poprzez skoki w czasie pokazała etapy radzenia sobie z tragedią i chwała jej za to, bo to nie powieść o bólu i stracie - choć te emocje widoczne są w historii jak na dłoni.

Motywem przewodnim wbrew pozorom nie jest także romans. Króluje tutaj bowiem coś cenniejszego: próba odnalezienia się w świecie pozbawionym kolorów. Do tej pory Natalie wiązała swoją przyszłość z Aaronem i nigdy nie brała pod uwagę, mimo jego śmiertelnie niebezpiecznego zawodu, że któregoś dnia może go stracić. To czarny scenariusz, który każdy z nas z łatwością odsunąłby na dalszy plan, bo kto ma ochotę myśleć o zbliżającej się tragedii? Więc gdy mąż dziewczyny ginie pojawia się apatia i nieskończona tęsknota powoli ustępująca miejsca roli Liama. To bohater w pewien sposób kontrowersyjny: przyjaciel, który zaczął zajmować miejsce zmarłego męża. Bierny obserwator mógłby z niesmakiem powiedzieć: "tak się nie robi!", ale w tej książce nie ma miejsca na żadne wątpliwości. Autorka w mądry sposób zgrała ze sobą uczucia bohaterów i pokazała, że nic na świecie nie jest ani czarne, ani białe.

Może Was zaskoczę, ale "Consolation" nie jest książką oryginalną. W pewnym sensie podziela schemat znanych nam powieści, ale jest jedna rzecz, która wyróżnia ją na tle innych - emocje, tak intensywne, wgryzające się w czytelnika i płynące mu we krwi, których nie sposób przypisać do żadnej znanej do tej pory historii. Uczucie łączące Natalie i Liama wcale nie jest takie oczywiste jak każdy mógł przypuszczać - obydwoje doskonale zdają sobie sprawę ze swojej pozycji i wciąż kręcą się dookoła własnych niepewnych decyzji. A jednak - los przygotował dla nich scenariusz życiowy i logiczny, pokazujący etapy prawdziwej tragedii. I choć cała powieść zasługuje na uwagę i podziw - to zakończenie całkowicie zwala z nóg. Jestem pewna, że nikt z Was nie spodziewa się takiego finału.

"Nie można zaznać prawdziwej miłości, jeśli nie poznało się prawdziwego bólu. "

FABUŁA:

Natalie jest młodą kobietą, żoną i przyszłą matką. Jej mąż Aaron to jej pierwsza miłość, razem tworzą udany związek. Aaron jest przystojny, wysportowany i zdaje się być bardzo zakochany w swojej żonie, jest też komandosem SEALs. Która z nas nie chciałaby mieć u swojego boku przystojnego i zakochanego w nas w nas wojskowego? Cóż, jeśli zastanowimy się nad tym trochę dłużej to zapewne żadna. Bycie żoną mężczyzny, którego przez długi czas nie ma w domu. Ba! Nie dość, że nie ma to często nie mamy z nim żadnego kontaktu, i obawiamy się o jego zdrowie i życie, to coś czego część z nas nie byłaby w stanie zaakceptować. I właśnie z tym najgorszym z koszmarów żony żołnierza przyjdzie nam zmierzyć się wraz z Natalie już na pierwszych stronach książki. U progu jej drzwi staną koledzy Aarona z wiadomością, iż jej mąż stracił życie na misji. Świat młodej kobiety lega w gruzach.

Przyznam się, że jak większość kobiet od czasu do czasu sięgam po romanse, ostatnimi czasy odłożyłam jednak miłosne historie na rzecz kryminałów i fantastyki. Bo choć lubię przeżywać miłosne uniesienia wraz z bohaterami to jednak, kiedy czytam ich zbyt dużo zaczynają mnie zwyczajnie nudzić. Cóż, przeważnie jest ON i ona, czasem ktoś trzeci, zakochują się, prędzej czy później wydarza się jakaś tragedia i albo jest happy end, albo i nie. Trzeba mieć pomysł i to nie byle jaki, żeby napisać dobry romans. Oprócz pomysłu szalenie ważną rzeczą jest opisywanie uczuć naszych bohaterów. Bo czy nie o to chodzi w romansach? Aby odczuwać wszystko wraz z bohaterami? Ich niepewność, ból, stratę, nadzieję, radość, pożądanie czy miłość?

Czy czułam coś czytając "Consolation"? O tak! Corinne Michaels wie jak pisać romanse 💗 Najpierw razem z Natalie przeżywałam jej żałobę, pokazała mi jak ciężkie było życie żony żołnierza, jak musiała nauczyć się żyć bez niego, i z niekończącą się obawą o jego życie, jak wracał z każdej misji odmieniony tym co przeżył. Czułam jej rozpacz po stracie męża, czułam jej siłę i miłość do córeczki kiedy musiała walczyć ze swoją żałobą każdego dnia. I czułam jej piękne i szczere uczucie rodzące się miedzy nią a Liamem. Odczuwałam wszystko i była to niezwykłą i wzruszająca historia , Corinne Michaels złamała mi serce po to bym razem z Natalie mogła je później poskładać.

KSIĄŻKĘ POLECAM JEŚLI:

+kochacie literaturę kobiecą

+uwielbiacie przeżywać emocje wraz z bohaterami

+lubicie wzruszające historię (tak- ja też płakałam na pierwszych stronach;))

KSIĄŻKI NIE POLECAM JEŚLI:

-dostajecie dreszczy na samo słowo "romans"

-czytacie w miejscach publicznych, gdzie ludzie źle reagują na łzy wzruszenia ;)

-nie lubicie kiedy książka kończy się cliffhangerem, a trzeba czekać na następny tom

PODSUMOWANIE:

Czy polecam? W 100% ! Ta książka to istna bomba emocjonalna, którą pochłania się w jeden wieczór. Prawdziwa i nie przesłodzona. Ci, którzy liczą na sceny erotyczne mogą się mocno zawieść, bo jest ich niewiele. To opowieść przede wszystkim o utracie bliskiej osoby, i nie łatwej walce o własne szczęście. Bohaterowie mają realne problemy, lęki, obawy i uczucia, nie sposób ich nie polubić i im nie kibicować. Znalazłam jednak dwa spore minusy- ta książka jest zdecydowanie za krótka. I przepraszam bardzo co tam się stało na ostatniej stronie?! Jak można tak zakończyć książkę i kazać czytelnikowi czekać na następny tom?

Będzie ciężko, ale skoro Lee dała radę ja również postaram się wytrzymać :)

[Adres usunięty]

Seria: Consolation Duet #1

Wydawnictwo: Szósty zmysł (Grupa Wydawnicza Papierowy Księżyc)

Narracja: pierwszoosobowa — Natalie Liam

Główny bohater: Natalie, Liam

Romans: Natalie + Liam

Najlepsze zastosowanie: Natalie ma wspaniałego męża Aarona, a niebawem ich rodzina się powiększy, ponieważ na świat przyjdzie ich córka, Chloe. Oboje nie mogą się doczekać tego momentu, jednak ich radość przerywa wiadomość, że Aaron musi wyjechać na misję. Misję, z której nie wraca. Kiedy Lee dowiaduje się, że nigdy więcej nie zobaczy swojego ukochanego czuje się rozerwana na miliony małych kawałeczków, których nigdy nie uda się zebrać. Aaron był dla niej całym światem, pogodzenie się z jego śmiercią jest dla niej czymś niewyobrażalnym. Przejść okres żałoby pomaga jej Liam, przyjaciel Aarona. Kiedy Natalie decyduje się wziąć w garść zarówno dla siebie, jak i małej Aarabelle, to ON jest dla niej oparciem. Ich relacja zaczyna się zacieśniać, co nieco zaczyna przytłaczać Natalie. Czy złamana młoda wdowa da szansę nowej miłości?

Bohaterowie: Będąc całkowicie szczerą, nie zapałałam ogromną sympatią do żadnej z postaci, jednak jest to przede wszystkim spowodowane faktem, że nie wydawały się mi całkowicie dopracowane i realistyczne. Miewały swoje dobre momenty, jednak nie mogłabym powiedzieć, że czułam ich emocje, czy potrafiłam się z nimi w jakikolwiek sposób utożsamić. Miałam z nimi niemały problem, jednak nie powiedziałabym, że nie polubiłam się z nimi. Mam dość neutralny stosunek do nich. Nie czuję wielkiej sympatii, ale nienawiści również nie. Prawdą jest, że mogli zostać lepiej zobrazowani, jednak jeśli patrzymy na tę książkę bardziej jak na zwykły romans, wcale nie jest to mocnym minusem.

Całość: [Adres usunięty]

„Consolation” podbiło moje serce. Ta historia to istny majstersztyk. Nie zdążyłam przeczytać nawet pięćdziesięciu stron, a już wzruszyłam się kilkukrotnie. Żadna książka do tej pory nie dostarczyła mi takiej dawki emocji, zwłaszcza od pierwszych stron. W zasadzie chyba nie miałam okazji przeczytać drugiej tak autentycznej historii o miłości, stracie i nadziei.

„Czasami nasze problemy wydają się nam tak wielkie, że zapominamy o pokorze.”

Bohaterów „Consolation” polubiłam od samego początku. Zostali naprawdę fantastycznie wykreowani. Śmiałam się i płakałam razem z nimi, co nieczęsto mi się zdarza. Zazwyczaj główne bohaterki swoją postawą strasznie mnie irytują. Na szczęście Lee okazała się być naprawdę mądrą, autentyczną osobą, która mimo ogromnej tragedii jaką ją spotkała stara się stanąć na nogi. A Liam, choć na pierwszy rzut oka może wydać się typowym przystojniakiem to tak naprawdę jest inteligentym, odważnym oraz opiekuńczym mężczyzną potrafiącym wiele poświęcić dla rodziny i przyjaciół.

W tej książce bardzo spodobał mi się również motyw misji żołnierskich. Przyznam szczerze, że tematykę wojenną zazwyczaj staram się omijać szerokim łukiem, jednak w „Consolation” okazała się ona wisienką na torcie nadającą swoistego klimatu całej historii.

Samo zakończenie niesamowicie zaskakuje. Nie potrafiłam uwierzyć, że autorka mogła zrobić coś takiego czytelnikowi. Gdy wydawało mi się, że wreszcie wszystko się ułoży wtedy Corinne Michaels totalnie mnie zaskoczyła. Po takim zakończeniu nie wyobrażam sobie nie przeczytać drugiego tomu.

Jedyną rzeczą irytującą mnie w „Consolation” było ciągłe powtarzanie przez Liama, że gdyby tylko mógł to bez wahania zamieniłby się miejscami z Aaronem i przyjął za niego kulkę. Doskonale rozumiem co autorka chciała w ten sposób przekazać, aczkolwiek czytając to po raz n-ty nie myślałam już „och jakie to słodkie” tylko „ile można”. Moim zdaniem co za dużo to nie zdrowo.

„[...] udawanie jest o niebo lepsze od zderzenia się ze świadomością.”

Podsumowując, jeśli szukacie książki, która pochłonie Was od pierwszej strony to jest nią zdecydowanie „Consolation”. Mimo ogromu kłębiących się w niej emocji czyta się ją zapartym tchem. Gorąco polecam ją wszystkim, bez względu na płeć, bo historię Natalie i Liama naprawdę warto poznać.

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki Consolation autorstwa Corinne Michaels.

Szukaj mnie na:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Romanse i obyczajówki są gatunkami literackimi, które wielu czytelników uznaje za “gorszy”. O erotykach nawet nie wspomnę. To tak, jakby książki miały służyć tylko do edukacji i szukania w nich trzeciego dna, bo to przecież powieść, musi mieć przesłanie!!! Niestety, ale dużo osób nadal nie przyjmuje do wiadomości, że książki to przede wszystkim rozrywka, a płeć piękna lubi oderwać się od rzeczywistości czytając o fikcyjnych problemach czy wyobrażać siebie na miejscu bohaterki, której drugą połówką jest jej ideał mężczyzny. Sama romanse uwielbiam i przeczytałam ich już sporo, więc coraz trudniej zaskoczyć mnie czymś nowym. Czy Corinne Michaels się to udało?

O czym?

Natalie właśnie została wdową. W jednej chwili cieszy się ze zbliżającego się terminu narodzin jej upragnionej córeczki, w drugiej dostaje informację, że jej mąż pracujący w marynarce wojennej zginął podczas misji. Kobieta pogrąża się w żałobie, a jedynym powodem, dla którego próbuje normalnie funkcjonować, jest jej nowo narodzone dziecko. Jednak po sześciu miesiącach jedyną zmianą w życiu Natalie jest dorastanie córki. Czy Liam, najlepszy przyjaciel jej zmarłego męża, zbije skorupę, którą otoczyła się Natalie i przywróci ją do życia?

Co myślę?

Po pierwsze, “oficjalny” opis sprawił, że oczekiwałam czegoś zupełnie innego. Sugeruje on, że kobieta w żałobie pod wpływem chwili zdecydowała się na jednorazowy numerek z najlepszym przyjacielem jej zmarłego męża. A to zupełnie nie tak. A może to ja źle wyobraziłam sobie fabułę tej książki. W każdym razie myślałam, że Consolation będzie o Natalie rozpaczającej po stracie ukochanego, która rzuci się w ramiona innego, by później rozpaczać jeszcze bardziej. Od romansów nie oczekuję wiele, to ma być po prostu umilacz czasu. Ale spotkało mnie miłe zaskoczenie!

Książka ta świetnie odwzorowuje poszczególne fazy żałoby i (nie)radzenie sobie z nimi. Ukazuje, że to nie działania jednostki decydują jak długo i jak głęboko człowiek jest pogrążony w żalu. Fakt, że zawsze powinniśmy mieć u boku kogoś, kto potrafi przejrzeć nasze fałszywe zapewnienia o treści “wszystko w porządku” i nie przejść obok nich obojętnie.

Jednak książka ta, to nie tylko łzy, smutek i żałoba. Owszem, na początku jest tego sporo, ale akurat tego wymaga fabuła. Consolation ukazuje również wewnętrzną walkę nie tylko głównej bohaterki, ale też “intruza” w jej domu, którym jest Liam - najlepszy przyjaciel jej zmarłego męża, który obiecał mu, że zaopiekuje się jego żoną. Częste wizyty i przekonywanie kobiety do ruszenia dalej i zaakceptowania śmierci ukochanego sprawia, że niespodziewanie się do siebie zbliżają. Żadne z nich nie wie co z tym faktem począć.

Relacja między głównymi bohaterami jest pokazana trochę pobieżnie, ale logicznie. Raczej nie należy do tych typu “omg, tyle lat byłam ślepa, jakie z niego ciacho”, ale opiera się głównie na przyjaźni i wiecznym przekomarzaniu się, co przeradza się w coś więcej. W książkach brakuje mi właśnie takich związków, które nie są miłością od pierwszego wrażenia, więc dla mnie to duży plus. Szkoda tylko, że "po łebkach" potraktowany jest też temat wojska i misji, ale w końcu to nie jest gatunek, od którego powinnam wymagać takich rzeczy.

Consolation zdecydowanie jest książką na jeden wieczór z kubkiem herbaty w ręce. Czyta się bardzo szybko i nie brakuje tu plot twistów. Wracając do pytania ze wstępu - czy autorka mnie zaskoczyła? Owszem! Akurat nie zwrotami akcji, bo te przewidziałam już na początku (choć z tego co słyszałam, to należę do mniejszości osób, którym to się udało), ale samą fabułą. A za zawieszenie akcji w najważniejszym momencie Corinne Michaels powinna zostać jakoś ukarana. Tak się nie robi! Teraz myślę tylko o tym, żeby jak najszybciej przeczytać kontynuację, a przecież dopiero pierwsza część miała premierę. ;(

Kiedy pierwszy raz ujrzałam okładkę książki "Consolation" już wiedziałam, że muszę poznać skrywającą się za nią historię. Ma ona w sobie coś niesamowitego, co sprawia, że przyciąga uwagę, i co więcej nie pozwala oderwać wzroku. Niby prosta, ukazująca dwoje zakochanych w sobie ludzi, ale bije od niej niezwykłe ciepło. Poza oprawą moje zainteresowanie ową powieścią spotęgowała również notka wydawnicza sugerująca emocjonującą, porywającą i wzruszającą opowieść. Zanim jednak zabrałam się za lekturę tej książki okrzykniętej przez New York Times bestsellerem, zaznajomiłam się z wieloma opiniami o niej, praktycznie samymi pozytywnymi, a niekiedy i pełnymi zachwytów. Nawet mówiono mi: "nie czytaj!" (oczywiście w pozytywnym sensie). I nie ukrywam, że wówczas zaczęłam się obawiać. Czego? Rozczarowania. Dlaczego? Albowiem nadane owej powieści wysokie noty sprawiły, że moje podejście do niej cechował aż nadto spory optymizm i całkiem niezłe podekscytowanie. W związku z tym troszkę odwlekałam moment otworzenia książki i zapoznania się z jej zawartością. Ale ten stan nie mógł przecież trwać długo i wreszcie trzeba było się za nią zabrać. I... No właśnie, jak potoczyło się moje pierwsze spotkanie z piórem Corinne Michaels? Czy pierwszy tom serii "Consolation Duet" mnie urzekł i oczarował? I przede wszystkim, czy sięgnę po jego kontynuację? Zapraszam na recenzję.

Corinne Michaels jest autorką bestsellerowej serii z list New York Timesa, USA Today oraz Wall Street Journal, zatytułowanej "The Salvation Series" (w jej skład wchodzą powieści: "Beloved", Beholden", Consolation", "Conviction" i "Defenseless") oraz powieści "Say You'll Stay", "Say You Want Me" i "Say I'm Yours". Jest bardzo uczuciową, błyskotliwą, sarkastyczną, uwielbiającą dobrą zabawę mamą dwójki dzieci. Corinne jest szczęśliwą żoną mężczyzny swoich marzeń, byłego oficera marynarki wojennej. Po tym, jak spędziła wiele miesięcy z dala od swojego męża, który pełnił w tym czasie służbę, czytanie i pisanie było dla niej odskocznią od samotności. Jej babcie od strony matki i ojca były bibliotekarkami, co tylko spotęgowało jej zamiłowanie do czytania. Po wielu latach pisania opowiadań, nie mogła zignorować potrzeby ukończenia swojej debiutanckiej powieści zatytułowanej "Beloved". Mężczyźni w jej książkach są życiowymi rozbitkami, tak pięknymi, że skradną ci serce. (źródło: okładka książki)

Natalie i Aaron są szczęśliwym małżeństwem. Ona z zawodu reporterka, ON - żołnierz SEAL przebywający właśnie na misji militarnej. Para spodziewa się pierwszego dziecka, tak bardzo wyczekiwanej, upragnionej i wymarzonej córeczki będącej owocem ich wielkiej miłości. Oboje nie mogą się już doczekać jej narodzin. Gdy Aaron przebywa na służbie, Natalie zajmuje się urządzaniem pokoiku dla córeczki. Pewnego dnia słyszy pukanie do drzwi, a gdy te otwiera spogląda wprost na smutne i wypełnione łzami oczy Marka - szefa i przyjaciela jej męża. I wtedy to do niej trafia. Informacja o śmierci Aarona. Mężczyzna zginął w wyniku nagłego wybuchu. Lee od zawsze obawiała się tego, że któregoś dnia usłyszy te straszliwe i rozdzierające serce słowa. Nie może w to uwierzyć, nie przyjmuje tego do wiadomości. Przecież mówił, że wróci. Obiecał. Prosił, aby zaczekała z porodem do jego powrotu z misji. Skłamał. Zostawił ją, dwudziestosiedmioletnią kobietę w ciąży. Dlaczego? Przez kolejne miesiące Natalie próbuje sobie poradzić ze stratą męża i opieką nad ich córeczką, którą na cześć męża nazwała Aarabelle, ale to niebywale trudne. Co dalej? Jak dalej żyć? Wtem któregoś dnia następuje pukanie do drzwi. Ponownie to pukanie, nienawidzi tego dźwięku, które odmieniło jej życie, zniszczyło je na zawsze i pozbawiło ukochanego mężczyzny. W progu staje Liam - przyjaciel jej męża. Obiecał ON Aaronowi, że gdyby kiedyś coś się stało, zaopiekuje się jego rodziną. I to właśnie zamierza uczynić. Przeprowadza się nieopodal Natalie i jej córeczki. Pomaga Lee pozbierać się po śmierci Aarona, wyręcza ją w wypełnianiu niezbędnych dokumentów czy też niektórych pracach przydomowych. Z czasem oboje stają się sobie bliżsi, zaczynają pałać do siebie głębszym uczuciem... Tylko jest jeden problem. Pomiędzy nimi stoją wspomnienia, a w nich Aaron...

Lekki język, niezwykle przyjemny styl, skrupulatne odzwierciedlenie emocji, nastrojowość i urokliwość, stopniowe i spokojne obrazowanie uczucia łączącego dwoje ludzi, ukazanie życiowych dylematów i zagadnień, a nade wszystko niebywałe rozwiązanie to niewątpliwie atuty powieści Corinne Michaels. Intensywność emocjonalna, ciepło bijące z każdej kartki opowieści oraz morze rozmaitych uczuć towarzyszących przez trzysta czterdzieści osiem stron to kolejne zalety "Consolation". To piękna i hipnotyzująca historia, którą zdecydowanie można pochłonąć w jeden wieczór. Ja delektowałam się nią aż trzy dni. Dlaczego? Po pierwsze na tyle ujęła mnie początkiem, iż dalej pozwoliłam sobie na upajanie się nią, a także każdą emocją wypływającą z kolejnych stron, a ponadto spijałam każde proste, ale przepełnione głębią słowo. Specjalnie sobie ją dawkowałam. Po drugie toczyłam ze sobą walkę, albowiem z jednej strony pragnęłam jak najszybciej dotrzeć do końca i poznać finał opowieści (raz nawet przeszło mi przez myśl, aby zajrzeć na końcową stronę), ale z drugiej strony celowo wydłużałam sobie dotarcie do niego, nieustannie zastanawiając się, co też zastanę na ostatniej kartce tegoż utworu. I właśnie ta druga opcja pozwoliła mi na spokojniejsze i dokładniejsze skupienie się na uczuciach bohaterów. Sądzę, że gdybym ją szybciej "połknęła", nie odnalazłabym wielu cennych i ukrytych wartości, czy też smaczków. Również nie w pełni wówczas mogłabym poczuć emocje, którymi owa powieść jest przesiąknięta. A tak, mogłam się nią nacieszyć i spędzić w jej towarzystwie cudowny czas.

Prawdą jest, że fabuła nie jest aż nadto oryginalna, wręcz niejako schematyczna i poniekąd przewidywalna. Ale zawiera w sobie coś takiego, co jest niesamowicie trudne do zdefiniowania, a tym samym opisania. Taki nieokreślony, a jednocześnie niepowtarzalny klimat. Poza tym nie ukrywam, że pewien element czy też wątek owej historii jest mi w pewnym sensie bliski i zapewne też z tegoż powodu nigdy nie zapomnę o tej powieści. Pamiętać będę również o niej ze względu na zakończenie, które jest zdecydowanym plusem tejże powieści. Finał pierwszego tomu "Consolation Duet" jest zaskakujący i niebywały. Przyznaję, że pomimo iż miałam kilka wizji i wersji rozwiązania, to na to, które zaserwowała autorka niestety nie wpadłam. A było przecież takie oczywiste. Niemniej bez wątpienia wzbudziło moją ciekawość i z niecierpliwością będę wyczekiwać kontynuacji tej części. Intrygujące, co też się wydarzy w drugim tomie i przede wszystkim, jakie decyzje podejmą bohaterowie?

Czy dostrzegłam jakieś mankamenty bądź wady? Nie, aczkolwiek początkowo lekko przeszkadzało mi dość błyskawiczne przemieszczanie się czasu akcji (co kilkanaście dni, co kilka miesięcy). Jednak później stwierdziłam, że nawet tak jest lepiej. Nie zniosłabym bowiem lania wody i zbędnych oraz monotonnych opisów stanowiących zapychacze, byle tylko osiągnąć konkretną liczbę stron. Poza tym punkcikiem, nie ma się tak naprawdę do czego przyczepić w przypadku tej książki.

Na uwagę z pewnością zasługuje przyjrzenie się tematyce poruszanej w powieści. Corinne Michales przybliżyła bowiem pracę komandosów, ich zaangażowanie i całkowite poświęcenie się (często kosztem rodziny), a także pokrótce ukazała funkcjonowanie jednostek specjalnych. Uczyniła to w sposób esencjonalny, ale bardzo wyrazisty i rzeczowy. Ponadto skupiła się na życiu kobiet będących żonami czy partnerkami żołnierzy, które cierpliwie i wyrozumiale (choć nie zawsze) znoszą rozłąki powodowane częstymi wyjazdami mężczyzn, niekiedy na wielomiesięczne misje. Rozstania niepozbawione tęsknoty nie są tutaj najgorsze. Najtrudniejsze są obawy związane z tym, że ukochany mąż, partner, ojciec może już nigdy nie wrócić do domu, przynajmniej żywy. Każda zła wiadomość w serwisach telewizyjnych, każdy dźwięk telefonu, a nawet odgłos pukania do drzwi budzi lęk. To życie w ciągłym napięciu, niepewności i wiecznym wyczekiwaniu na powrót najbliższej osoby. Dodatkowo dla kobiet nie jest łatwa świadomość, że dla mężczyzn ich życia zawsze będą na drugim miejscu. To pierwsze zajmuje służba ojczyźnie. Autorka doskonale ujęła ów wątek i oddała emocje kobiet (przede wszystkim głównej bohaterki), które bardzo długo borykają się z samotnością, ale też dzięki temu się ze sobą solidaryzują i wzajemnie otaczają wsparciem i pomocą. Zapewne na tak dobre podjęcie przez nią tematu miał wpływ fakt, iż sama jest żoną byłego oficera marynarki wojennej i wiele miesięcy żyli z dala od siebie.

Kolejnym atutem "Consolation" są wyraziste i autentyczne postacie, które od samego początku wzbudzają sympatię. Dzięki zastosowaniu naprzemiennej narracji pierwszoosobowej autorka dała możliwość dokładnego zaznajomienia się z bohaterami, ich uczuciami, myślami, pragnieniami, rozterkami. Natalie to kobieta o dobrym sercu i pięknej duszy, kochająca całą sobą, wrażliwa, troskliwa, czuła i ciepła, uparta i troszkę naiwna. A przede wszystkim to idealna mama, darząca swą córeczkę ogromną miłością. Aarabelle jest sensem jej życia, jedynym powodem, dla którego musi dalej funkcjonować. Śmierć męża była dla niej ciosem. Kochała go nad życie, był jej pierwszym i jedynym mężczyzną. Jego utrata każdego dnia rozdzierała jej serce i sprawiała przeszywający ciało ból. Dla niej Aaron był kimś wyjątkowym, z czasem okazało się, że jednak idealny nie był. I kolejny cios... Pomógł jej Liam - przyjaciel jej męża i zakazany owoc, otaczał swymi silnymi ramionami, dawał poczucie bezpieczeństwa, był obok w trudnych chwilach. Zajmował się Aarabelle tak, jakby była jego córką. W tym miejscu pozwolę sobie na dygresję. Przyznaję, że obraz tegoż komandosa opiekującego się kilkumiesięcznym dzieckiem, bardzo mnie rozczulił, a nawet wywołał uśmiech na mej twarzy (sytuacja ze zmianą pieluszki). Liam sprawił, że Lee zaczęła się uśmiechać, cieszyć się chwilą i codziennością, a przede wszystkim dostrzegać nadzieję na lepsze jutro. Obudził w niej kobiecość i skrywane dotąd uczucia. To przystojny, pewny siebie, odważny, szlachetny i opiekuńczy mężczyzna. Swą postawą i zachowaniem zwyczajnie mnie uwiódł. Natalie i Liam - oboje z wyrzutami sumienia względem Aarona, oboje z poczuciem zdrady. Dla obojga był kimś ważnym, mężem i "bratem". Pomimo iż nie żyje, nadal stoi między nimi. Czy zatem uczucie Natalie i Liama przetrwa? Jak potoczą się ich dalsze losy?

"Consolation" to piękna, ciepła, ujmująca i wzruszająca historia o radzeniu sobie z utratą bliskiej osoby, tęsknocie, bólu, cierpieniu, samotności, a także o miłości, bliskości, porozumieniu ciał i dusz oraz odkrywaniu szczęścia, spełnienia i nadziei. To powieść przybierająca różne barwy, tętniąca emocjami, zapewniająca dozę słodyczy i namiastkę goryczy, subtelnie pobudzająca zmysły i nieprawdopodobnie wpływająca na wyobraźnię. To opowieść, którą się czuje, przeżywa, smakuje i zapamiętuje. Gorąco polecam!

W tym tygodniu nowe wydawnictwo, Szósty Zmysł, szturmem wdarło się na rynek ze swoją pierwszą książką: “Consolation” Corinne Michaels, powieścią z nurtu new adult. Napis na okładce głosi, że jest to znakomita książka dla fanek Colleen Hoover, liczyłam więc na podobne emocje, na powieść tak wciągającą, że nie będę chciała wypuścić jej z rąk. Czy właśnie to dostałam?

Zacznę od kilku słów na temat fabuły. Natalie Gilcher ma 27 lat, kochającego męża Aarona i pierwsze, długo wyczekiwane dziecko w drodze. Sielanka nie trwa jednak długo, a życie Natalie zamienia się w koszmar, kiedy dociera do niej wieść o śmierci Aarona podczas jednej z misji, na którą pojechał jako komandos SEAL. Kobieta musi nauczyć się żyć dalej, jeśli nie dla siebie, to dla swojej córeczki Aarabelle, której nigdy nie będzie dane poznać własnego ojca. Choć Natalie czuje, że już nigdy nie będzie szczęśliwa, wszystko zaczyna zmieniać się na lepsze, kiedy na jej progu staje Liam, najlepszy przyjaciel jej męża, i oferuje jej pomoc. Mężczyzna powoli wyciąga zrozpaczoną wdowę z jej skorupy, przywracając na jej twarz uśmiech i otwierając jej serce na nowe uczucia. Jednak czy widmo Aarona nie stanie pomiędzy nimi, powstrzymując ich przed zaangażowaniem się w ten związek? I czy Natalie ma siłę związać się z kolejnym komandosem?

Jak widać po opisie, zapowiadała się emocjonująca lektura, w stylu Colleen Hoover. Obawiam się jednak, że królowa new adult podniosła dla mnie poprzeczkę zbyt wysoko, bo lektura “Consolation” była dla mnie mniej więcej tak samo emocjonująca, co gazetka promocyjna z Biedronki. Niby były tragedie, dramaty, nowa miłość - wszystko to, co powinno sprawić, że będę płakać, śmiać się i przeżywać wszystko razem z bohaterami, ale przez większą część książki ich losy były mi po prostu obojętne.

Większość rozdziałów napisana jest z perspektywy Natalie i to ona z dwójki głównych bohaterów zdobyła więcej mojej sympatii. Chociaż z dnia na dzień jej idealny świat legł w gruzach, znalazła w sobie siłę, żeby się nie poddać, ale każdego dnia wstawać z łóżka i troszczyć się o córeczkę, na którą przelała całą swoją miłość. Natalie musi zmagać się z rozpaczą po stracie męża, trudami samotnego macierzyństwa, a także z poczuciem winy i wątpliwościami, jak szybko można otworzyć serce na kogoś innego, po stracie ukochanego mężczyzny. Autorka skłania czytelników do refleksji, czy żałoba ma termin ważności i kto powinien go określać - osoba bezpośrednio dotknięta żałobą, czy ludzie dookoła.

Wracając do wspomnianego idealnego świata, książka ta ciekawie pokazuje, w jaki sposób emocje potrafią wpływać na nasze wspomnienia, idealizując to, co wcale nie było idealne. Lubię takie trochę psychologiczne motywy, więc ten aspekt “Consolation” bardzo mi się spodobał.

Pora na kilka słów o Liamie. Część rozdziałów przedstawia jego perspektywę, ale szczerze mówiąc wolałabym, żeby ich nie było, bo już pierwszy bardzo negatywnie wpłynął na moją ocenę tej postaci. Z relacji Natalie wyłania się obraz ciepłego, troskliwego, dobrego człowieka i nie twierdzę, że taki nie jest, ale dopiero kiedy autorka wpuszcza nas do jego głowy, mamy dostęp do drugiej części jego natury, a ta ani trochę mi się nie spodobała. Z Liama wyszedł typowy, obrzydliwy samiec, który klnie, wyraża się o kobietach w kompletnie pozbawiony szacunku sposób, i stwierdza, że aby nie myśleć o Natalie, musi “zaliczyć jakąś laskę”. Przyznaję, że w dalszej części książki Liam zyskał trochę w moich oczach i widać, że naprawdę kocha i szanuje Natalie, ale po tym pierwszym rozdziale z jego perspektywy, nie potrafiłam już go polubić.

Jak to w książkach new adult, w książce Corinne Michaels pojawia się kilka scen erotycznych. Generalnie nie jestem fanką takich opisów, bo uważam, że pewne rzeczy powinny być pozostawione “za kulisami”. Niektórzy autorzy (choć częściej autorki) potrafią jednak przedstawić intymność między dwojgiem ludzi w subtelny, pozbawiony wulgarności i zbędnych szczegółów sposób. Czy tak było w “Consolation”? Niestety nie - niektóre sformułowania były tak dziwaczne, że zdarzało mi się przewracać oczami i parskać śmiechem. Chyba nie na taki efekt liczyła autorka.

Zanim zaczęłam czytać tę powieść, spotkałam się z kilkoma opiniami, że zakończenie szokuje i łamie serce. Może i tak by było, gdybym w połowie książki nie domyśliła się, jakie ono będzie. Do końca miałam nadzieję, że może jednak się mylę i autorka jeszcze mnie zaskoczy i wzbudzi we mnie jakieś emocje, ale niestety - zawiodłam się. To, co u wszystkich wywołało chęć natychmiastowego sięgnięcia po drugi tom, u mnie wywołało efekt odwrotny i raczej nie mam ochoty czytać kontynuacji.

“Consolation” nie jest generalnie złą książką - czyta się ją szybko, miejscami jest zabawna, porusza też kilka ważnych tematów, ale ewidentnie nie była to lektura dla mnie. Nikomu jej nie odradzam, bo - patrząc na inne recenzje - jestem w zdecydowanej mniejszości ze swoją opinią, więc każdy powinien sam sprawdzić, czy ten tytuł mu się spodoba. Aczkolwiek jeśli chodzi o mnie, to pozostanę przy jedynych dwóch autorkach new adult, którym ufam: Colleen Hoover i M.C. Frank.

''Nadzieja to wredna suka, która ma w [motyla nóżka], to czego chcesz. A zatem jedyną rzeczą, na której mogę polegać, jest wiara. Wiara w to, że uda mi się przez to przejść i uleczyć złamane serce.''

Natalie dowiaduje się, że jej mąż Aaaron, żołnierz SEAL zginął w nieszczęśliwym wypadku. Kobieta nie potrafi się pogodzić z tym, że go już nigdy nie zobaczy, a ich córka nigdy nie pozna swojego taty. Ból po stracie ukochanego męża jest dla Natalie dojmujący. Jedyne co pozostaje kobiecie to wspomnienia, ale wkrótce i one z upływem czasu się zacierają. Natalie traci chęci do życia i jedyne, co trzyma ją na powierzchni to ukochana córeczka.

Pewnego dnia, w jej domu pojawia się Liam. Przyjaciel jej męża, który powrócił z Kalifornii, aby dotrzymać obietnicy złożonej Aaronowi. Mężczyzna chce pomóc Natalie oraz jej córce. Kobieta na początku jest niezadowolona, uważa, że poradzi sobie i bez niego. Jednak z czasem zaczyna doceniać jego pomoc. Natalie odzyskuje dawną siebie, a pomiędzy bohaterami zaczyna iskrzyć.

Z niecierpliwością czekałam na pierwszą powieść od Wydawnictwa Zmysłów. Uwielbiam wszelkie romanse, a te z odrobiną bólu i prawdziwości najbardziej. Książka wciągnęła mnie od pierwszej do ostatniej strony. Już na początku zrzuca na czytelnika emocjonalną bombę, by stopniowo uleczyć nasze serce, a później z powrotem je roztrzaskać. Wczułam się w sytuację głównej bohaterki tak jakbym to była ja sama. Jej ból, strata - były częścią mnie, również jej łzy i niepewność o dalsze życie. Autorka bardzo dobrze wykreowała tę postać. Jako idealną matkę, kobietę, która musi sobie poradzić ze stratą ukochanej osoby. Nie jest to postać bez wad, ale to czyni ją bardziej prawdziwą i realną. Przez ból przebija się zabawna i inteligentna kobieta, która nie boi się mówić to, co myśli.

Jeśli chodzi o postać Liama bardzo mi się spodobała jego troskliwość wobec Natalie i jej córki. Jego stanowczość i niezłomność również. Był na każde jej zawołanie i jako jeden z nielicznych nie pocieszał jej kłamstwami.

Autorka ukazała w swojej książce jak wygląda związek z kimś związanym z wojskiem. Pokazała niepewność wynikającą z tego, że dana osoba może już nigdy do nas nie wrócić. Również żałobę, która sprawia, że zaczynamy idealizować ukochaną osobę, nie zauważając jej wcześniejszych wad.

''Consolation'' to emocjonalny ładunek, który sprawi, że jeszcze długo nie będziecie mogli się po jej lekturze pozbierać. Historia Natalie i Liama pozostanie w Waszych sercach i myślach, gdyż tej powieści nie da się tak łatwo zapomnieć.

Śmierć jest związana z życiem. Nie można jej się wyzbyć i chcąc nie chcąc zawsze będzie obecna w naszym życiu. Jedyne, co możemy zrobić to starać się iść do przodu i znaleźć kogoś, kto uleczy nasze serce. Bo o wiele łatwiej jest przejść przez trudności z kimś niż samemu. Tylko pozwólmy na to innym.

Jeśli uwielbiacie romantyczne i zmysłowe książki, bez nachalności to ja Wam tę powieść polecam. Jest ponadto piękna, wzruszająca i chwytająca za serce. Nie zabraknie tu dobrze wykreowanych bohaterów, iskry napięcia i wyczekiwania. Zakończenie zwali Was z nóg do tego stopnia, że będziecie błagać o więcej. Ja uwielbiam tę książkę, pokochałam autorkę i jeśli o mnie chodzi - jest lepsza od samej Colleen Hoover!

Czasami jedna wiadomość potrafi wywrócić ludzkie życie do góry nogami. Tak właśnie dzieje się w momencie, w którym Natalie otwiera drzwi i widzi w nich przyjaciela jej męża. Wraz z nim od wielu lat pełnił służbę w siłach specjalnych amerykańskiej marynarki, a jego pełne łez spojrzenie zdradza wszystko. Aaron nie żyje, zginął w trakcie misji, a 27latka traci ukochanego i ojca jej nienarodzonego, upragnionego dziecka. Po mającym miejsce trzy miesiące później pogrzebie postanawia, że dla dobra jej córki postara się zostawić przeszłość za sobą, i zacznie na nowo składać swoje życie w całość. W stopniowym powrocie do normalności pomaga jej Liam, najbliższy przyjaciel jej zmarłego męża, który był dla niego jak brat i również służy w SEAL. I chociaż z początku ta dwójka nie będzie mogła znaleźć wspólnego języka, a Natalie nie będzie chciała przyjąć jego pomocy, po kilku miesiącach zaczną się do siebie zbliżać. Jak potoczy się ich dalsza relacja? Czy Natalie w końcu pogodzi się ze stratą i zacznie żyć pełnią życia?

"Statki mają osobowość i charakter. Ochraniają nas na morzach i doprowadzają bezpiecznie do domu. Odzwierciedlają to, co najpiękniejsze w każdej kobiecie."

"Consolation" jest to pierwsza część serii, której drugi tom będzie miał swoją premierę już w grudniu tego roku. Muszę przyznać, że do tej pozycji szczególnie przyciągnęła mnie przepiękna okładka oraz dopisek "...dla fanek Colleen Hoover", którą wprost uwielbiam.

W książce tej występuje narracja pierwszoosobowa, co już na samym początku jest dla mnie ogromną zaletą. Przez większą część prowadzona jest ona przez Natalie, jednak niektóre rozdziały ukazane zostały również z perspektywy Liama. Dzięki temu zabiegowi jesteśmy w stanie poznać uczucia oraz emocje towarzyszące głównym bohaterom, a także bliżej ich poznać. Jeżeli chodzi o Natalie, polubiłam ją niemal od samego początku. Jest to silna, pewna siebie kobieta, która mocno stąpa po ziemi. Mimo ogromnej straty, która spadła na nią w wydawać by się mogło najgorszym momencie, potrafiła stanąć na nogi i po prostu żyć dalej. Żyć dalej dla siebie i jej długo wyczekiwanej córeczki, która od tego momentu stała się całym jej światem. Liam z kolei jest dosyć schematyczną postacią, niesamowicie przystojny, silny, nieangażujący się w dłuższe związki, uznający jedynie jednorazowe przygody z napotkanymi dziewczynami. Natalie traktuje jak przyjaciółkę, która w tych trudnych chwilach potrzebuje pomocy, w ten sposób starając się być lojalnym względem utraconego przyjaciela. Jeżeli chodzi o postaci drugoplanowe, poznajemy między innymi najbliższą przyjaciółkę Natalie oraz innych żołnierzy SEAL, jednak otrzymujemy jedynie zdawkowe informacje na ich temat. W pozycji tej brakuje również pobocznych wątków, jednak szczerze mówiąc w żadnym stopniu mi to nie przeszkadza.

Już po kilku pierwszych stronach wiedziałam, że styl autorki będzie jedną z głównych zalet tej pozycji. Po romansach oczekuję lekkiego, przystępnego języka, który pozwoli mi się zrelaksować, oderwać na chwilę od otaczającej mnie rzeczywistości, i tak właśnie było w tym przypadku. Książkę przeczytałam w zaledwie jeden wieczór, później odrobinę tego żałując, bo z chęcią przeciągnęłabym jej lekturę. Była ona natomiast na tyle wciągająca, że niestety nie mogłam się powstrzymać. Jeżeli chodzi o samo tempo akcji, zostało one utrzymane przez całą historię na odpowiednim poziomie. Raczej ciężko byłby mi znaleźć fragmenty, które mnie nużyły czy też były zbędne, a cała historia została bardzo dobrze przemyślana i świetnie wyważona.

"Consolation" jest to książka przepełniona skrajnymi emocjami. Ukazuje w niezwykły sposób ból po stracie najbliżej nam osoby, strach przed tym co ma nastąpić, czy też uczucie bezsilności. Jednak przede wszystkim przedstawia także nadzieję na lepszą przyszłość i próbę odnalezienia utraconego szczęścia. W pozycji tej nie zabrakło również sporej dawki dobrego humoru, która w skuteczny sposób rozładowywała napięcie. Szczególnie bawił mnie Liam, który pozostawiony sam na sam z niemowlakiem okazywał się okropną niezdarą. Na minus niestety oceniam sceny erotyczne. Nie wiem, czy to wina przełożenia, czy był to zamysł samej autorki, jednak wielokrotne czytanie o 'rozpadaniu się na kawałki' albo 'perełce' w pewnym momencie stawało się po prostu nudne i żenujące. Całe szczęście była to jedyna wada w tej pozycji, na którą jestem w stanie przymknąć oko.

A co z samym zakończeniem? Szczerze mówiąc byłam pewna, że autorka obierze inny kierunek tej historii, więc epilog był dla mnie sporym zaskoczeniem. Na szczęście na drugi tom nie będę musiała czekać zbyt długo, bo jestem ogromnie ciekawa dalszych losów tej dwójki i z pewnością po niego sięgnę.

Podsumowując z czystym sumieniem polecam Wam tę pozycję, szczególnie, jeżeli tak jak ja jesteście fankami Hoover - obietnica jej dotycząca została spełniona :)

"Consolation" książka, która porywa od pierwszych stron i trzyma w napięciu do samego końca. Corinne Michaels umiejętnie stworzyła akcję, która wzrusza, smuci i jednocześnie daje nadzieję na lepsze jutro.

Natalie to główna bohaterka tej trylogii, którą poznajemy w najtragiczniejszym momencie jej życia. Kobieta jest w stanie zaawansowanej ciąży i czeka na powrót Aarona, męża, który był jej pierwszą i jedyną miłością. Mężczyzna był komandosem SEAL, czyli żołnierzem Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych Ameryki. Ginie tragicznie w wybuchu na misji, która miała być szybka, prosta i z pewnością nie miała zakończyć się w taki sposób. Dostajemy tutaj ogromną dawkę emocji, szczerze mówiąc cała książka jest przesycona uczuciami. Istna kolejka górska, rozpacz i żałoba miesza się ze szczęściem i pragnieniem miłości. Aarabelle, córka nieżyjącego Aarona rośnie z poczuciem braku jednego rodzica, jednak Natalie stara się za wszelką cenę wynagrodzić tę sytuację. Poświęca dziecku cały swój czas jednocześnie walcząc z własnymi myślami. Kiedy w życiu kobiet pojawia się Liam, najlepszy przyjaciel Aarona, kompan w pracy i w życiu, Lee powoli wraca do życia. Na jej ustach pojawia się uśmiech i życie nabiera barw pomimo strasznej przeszłości. Książka jest tak wyjątkowo dobrze napisana, że czytałam ją z ogromną przyjemnością. Nie jest przesłodzona, wulgarna ani zbyt dramatyczna. To cudowna historia, która porwie każdą z Was. Chwyta za serce i trzyma mnie do tej chwili, choć skończyłam ją czytać kilka dni temu. Zakończenie, które całkowicie mnie zaskoczyło, sprawiło, że mam ochotę natychmiast poznać dalsze losy Lee i Liama, na które to muszę jeszcze trochę poczekać. Wydawnictwo Szósty Zmysł tą książką z pewnością wbije się w łaski wybrednych czytelników, bo takich romansów, powieści obyczajowych nie czytałam. Autorka serwuje wielką dawkę oryginalnej treści i nieutartych szlaków fabuły. Polecam tę książkę każdemu kto lubi czytać o miłości, prawdziwej miłości, która może być nam odebrana w każdej chwili, bo w życiu nic nie dostajemy na zawsze. Pani Michaels zwraca również naszą uwagę na to jak potrafimy zakrzywić sobie obraz danej osoby poprzez to, jak my byśmy chcieli ją widzieć. Na jaw wychodzą również tajemnice Aarona, których Natalie wcale się nie spodziewała. To wszystko sprawia, że trudno się od tej książki oderwać.

Jeśli jeszcze zastanawiacie się nad tą pozycją nie zwlekajcie dłużej. Z całą pewnością nie będziecie żałowali, że wzięliście tę pozycję do ręki. To cudowna powieść, która poruszy niejedno czytelnicze serce.

Kiedy już myślałam, że na chwilę uwolniłam się od egzemplarzy recenzenckich, okazało się, że w domu czeka na mnie kolejna lektura. Gdy więc otworzyłam paczkę, dopiero wtedy przypomniałam sobie, że jakiś czas temu dostałam propozycję zrecenzowania "Consolation" autorstwa Corinne Michaels, co kompletnie wypadło mi z głowy. Jednak ujrzenie tego egzemplarza wywołało na mojej twarzy ogromny uśmiech, bo bardzo chciałam poznać tę historię czując, że to będzie coś, co zdecydowanie wpisze się w mój gust. I wiecie co? Jestem totalnie zaskoczona, że ta początkowo wydająca się przewidywalną, historia, tak naprawdę dostarczyła mi mnóstwa wrażeń, a zakończenie, którego kompletnie się nie spodziewałam, sprawiło, że jak najszybciej chcę sięgnąć po kolejny tom!

Główna bohaterka książki - Natalie - to żona komandosa SEAL, z którym to spodziewa się dziecka. Jednak jeden dzień jest w stanie wywrócić cały jej dotychczasowy świat do góry nogami. Gdy dowiaduje się, że jej ukochany Aaron zginął na ostatniej, przed opuszczeniem służby, misji, wszystko traci dla niej sens. Kilka miesięcy później jedynym, co trzyma ją przy życiu jest córeczka Aarabelle. Mimo to, kobieta jedynie egzystuje i czuje się jak pozbawiona całkowitych emocji. Gdy więc na jej drodze staje Liam - najbliższy przyjaciel zmarłego męża - Natalie nie zdaje sobie sprawy, że po raz kolejny jej życie zostanie obrócone o sto osiemdziesiąt stopni, lecz tym razem ma szansę na bycie szczęśliwą. Pytanie tylko, czy Natalie będzie potrafiła wpuścić do swojego życia innego mężczyznę? Jak potoczą się losy jej i Liama, który ze wszystkich sił robi wszystko, by otoczyć kobietę opieką? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę "Consolation".

Styl, jakim posługuje się autorka, jest naprawdę lekki i przyjemny w odbiorze. Początkowo przyznam się szczerze, że obawiałam się, iż będzie ON wręcz banalny, przez co całość stanie się kiczowata. Na całe szczęście moje obawy szybko okazały się bezpodstawne, a sama wsiąknęłam w tę historię całkowicie. Kiedy już zaczęłam przekładać kolejne strony, nie mogłam się od niej oderwać, chcąc więcej i więcej, przez co książkę udało mi się przeczytać w raptem jeden dzień. Przede wszystkim w stylu urzekło mnie to, że autorka potrafi wplatać ogrom emocji. Maluje zarówno smutek, cierpienie i ból po stracie bliskiej osoby, jak także świetnie wprowadza inne uczucia - gniew, irytację, a także radość i uśmiech. Podczas czytania tej historii, niejednokrotnie moje emocje skakały czy to w stronę uniesienia kącików ust do góry, czy też zamieniały się w kilka łez wzruszenia. Już dawno, przy żadnej książce, tak często się nie wzruszałam i nie odczuwałam tych emocji tak realnie, jakbym sama uczestniczyła w tych wszystkich wydarzeniach. Dlatego pod tym względem, jestem totalnie urzeczona tą historią.

Autorka poprzez swoją książkę, ukazuje, czym jest strata bliskiej osoby. Uświadamia, że kiedy odchodzi ktoś, kogo kochaliśmy, nie chcemy i nie potrafimy się z tym pogodzić. Nieważne, ile czasu upływa i jak każdy chciałby nam pomóc, byśmy wrócili do normalnego życia, ono nigdy nie będzie już takie samo. Tym samym historia Natalie pokazuje, że nie ma limitu czasu na rozpacz, a jedynie od nas zależy, czy to szybciej czy może nieco później, będziemy odbudowywać swoje życie kawałek po kawałku. Co więcej, tak naprawdę cały wątek poświęcony głównej bohaterce oraz przyjacielowi jej zmarłego męża jest przykładem trudnej relacji. Autorka pokazuje bowiem, że z jednej strony, czasami chce się pójść naprzód, szczególnie wiedząc, że osoba, która odeszła chciałaby dla nas tego szczęścia, a z drugiej strony nie potrafimy sobie na to pozwolić, bo czujemy, jakbyśmy ją zdradzali. Tym samym historia Natalie oraz Liama ukazuje ogrom emocji, jakie stopniowo pojawiają się między nimi, jak także wszelkie rozterki, które ich dręczą.

Dlatego też, mimo obaw co do pomysłu tworzenia romansu pomiędzy wdową, a przyjacielem jej zmarłego męża, będąc już po przeczytaniu tej książki, śmiało mogę stwierdzić, iż autorka prowadzi całą akcję bardzo subtelnie. Wszystko dzieje się w swoim tempie, a wszelkie bliższe sytuacje, jakie się między nimi rozgrywają są bardzo wysublimowane. Dodatkowym atutem tej książki jest fakt, że mimo iż narrację prowadzi głownie Natalie, to kilka rozdziałów zostało napisanych z perspektywy Liama, dzięki czemu czytelnik ma szansę poznać uczucia, jakie buzują w każdym z bohaterów. Osobiście ta książka bardzo przypadła mi do gustu i nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

Bohaterowie zostali wykreowani całkiem dobrze, a co najważniejsze - są z krwi i kości. Autorka nie ubarwia i nie czyni ich doskonałymi, a tworzy postacie, jakie mają zarówno swoje zalety, ale też bardzo często wady. Ukazuje ich takimi, jakimi są, a nie jakimi powinni być, aby przyciągnąć do siebie czytelnika, dzięki czemu właśnie cała historia staje się jeszcze bardziej autentyczna. Oprócz oczywiście Natalie oraz Liama, pojawiają się bohaterowie, jacy sporo wnoszą do całości, w tym na pewno przyjaciółka głównej bohaterki. Jednak najsłodszą istotką w całej książce jest mała Aarabelle i chociaż nie ma jej tutaj wiele, to wszelkie opisy niektórych jej zachowań - uśmiechów, gaworzenia i tym podobnych sytuacji, są wprost przeurocze.

Podsumowując, książka "Consolation", mimo że początkowo zalatywała mi przewidywalnością (co błyskawicznie zostało rozwiane poprzez kilka, niespodziewanych wydarzeń) i banalnością, to ostatecznie całkowicie mnie urzekła, szybko sprawiając, że nie mogłam się od niej oderwać chcąc więcej i więcej. Dlatego też czekam z niecierpliwością na kontynuację losów Natalie i Liama, mając nadzieję, że będzie równie dobra, co pierwszy tom.

Bardzo rzadko sięgam po romanse, ponieważ nie przepadam za tym gatunkiem literackim. Denerwuje mnie przede wszystkim do bólu przewidywalna fabuła, słabo wykreowani bohaterowie no i absurdalne sytuacje takie jak miłość od pierwszego wejrzenia. Dałam szansę "Consolation" i szczerze przyznaję, że jestem w szoku!

Miałam duże obawy przed lekturą "Consolation", ponieważ na okładce widnieje napis: "Znakomita powieść dla fanek Colleen Hoover". Nie zaliczam się do licznego grona wielbicielek twórczości Colleen Hoover, dlatego do "Consolation" podchodziłam raczej sceptycznie. Mój błąd! Okazało się, że Corinne Michaels ma o niebo lepszy styl pisania niż Hoover. Ponadto, przedstawione przez Corinne wydarzenia nie odbiegają za bardzo od rzeczywistości. Zachowanie bohaterów jest naturalne, w pełni uzasadnione i prawdziwe. A dla mnie właśnie to jest najważniejsze kryterium oceny romansów, tzn. czy proponowana historia nie jest nierealna.

Główna bohaterka, Natalie, traci swojego męża. Zostaje sama z małą córeczką, która nawet nie miała okazji poznać ojca. Natalie jest załamana, ledwie radzi sobie z rzeczywistością. Dziecko jest jej jedyną motywacją do życia. Przyjaciel zmarłego Aarona, Liam, ma obowiązek zaopiekować się rodziną swojego najlepszego przyjaciela. Jednak z czasem troska Liama przemienia się w prawdziwą miłość do Natalie i jej córeczki. Uważam, że autorka poprowadziła akcję najlepiej, jak tylko można było to zrobić. Liam nie zakochuje się w Natalie od razu. Ich uczucie rozkwita stopniowo, przypadkiem, powoli. Jednocześnie Natalie ma twardy orzech do zgryzienia, ponieważ niedawno straciła swojego męża. Nie ma pewności, czy uczucie do Liama jest tylko próbą ułożenia sobie życia na nowo albo bardzo silną potrzebą bezpieczeństwa w ramionach mężczyzny czy może prawdziwą miłością, która tak nagle pojawiła się na jej drodze. Dylemat ten jest rzeczywiście bardzo trudny... Taka sytuacja sprawia, że czytelniczka współczuje Natalie i zaczyna przeżywać wszystkie problemy razem z nią.

W międzyczasie na jaw wychodzą tajemnice, o których istnieniu Natalie wolałaby chyba nie wiedzieć. Komplikują jej życie i wystawiają związek z Liamem na próbę. Nikt już chyba nie ma wątpliwości, że fabuła jest naprawdę wciągająca, a bohaterowie nie wpadają bezmyślnie w wir namiętności, ale ciągle próbują poukładać życie tak, aby było im jak najlepiej. Jednak to, co najbardziej mi się podobało, to samo zakończenie. Co prawda w trakcie czytania "Consolation" przeszła mi przez głowę myśl, że takie zakończenie książki mogłoby być bardzo ciekawe, choć trochę ryzykowne... Myślałam, że autorka jednak wybierze inne rozwiązanie. A jednak nie! I to jest dla mnie najbardziej zaskakująca rzecz w tej książce. Uwierzcie mi, że po przeczytaniu ostatniej strony będziecie mocno zszokowani, a chęć sięgnięcia po drugi tom nie da Wam żyć spokojnie. Niestety, "Conviction" będzie miało swoją premierę dopiero 5 grudnia.

"Consolation" polecam wszystkim kobietom, które mają ochotę na sięgnięcie po naprawdę dobry romans. Zapewniam, że fabuła Was nie znudzi, a bohaterowie z pewnością zapadną Wam w pamięć na długo. Radzę sięgnąć po "Consolation" bliżej premiery drugiego tomu! :)

Wśród tysiąca jednakowych historii pojawia się ta jedyna, niepowtarzalna, zjawiskowa i pozbawiona schematów. Na taką książkę, niczym na miłość, warto czekać. Ja na nią trafiłam teraz i jest nią Consolation!

[Adres usunięty]

Naprawdę? Serio w takim momencie? Nie wierzę. Tymi słowami, z pokaźną gęsią skórką odłożyłam na bok pierwszy tom serii Consolation. Dlaczego zaczynam od finału? Bo to najmocniejszy atut powieści, którą chciałam Wam dzisiaj przedstawić. I choć przez długi czas nic nie wskazywało na to, że historia będzie aż tak zaskakująca, powiem Wam jedno. Jeśli lubicie romanse, powinniście to przeczytać. Zapraszam na recenzję książki o młodej wdowie i żołnierzu.

ZARYS FABUŁY

Natalie w wieku dwudziestu siedmiu lat zostaje wdową. Jej ukochany mąż opuszcza ją w kluczowym momencie, bo wkrótce na świat przyjdzie ich malutka córeczka. Aaron ginie na służbie wojskowej pozostawiając po sobie pustkę, ból i smak goryczy. Nie tak miała wyglądać ich szczęśliwa przyszłość.

Ale nie tylko ona cierpi. Liam, najlepszy przyjaciel z pracy Aarona, zjawia się w domu Natalie by pomóc udźwignąć jej bagaż obowiązków i smutku. Lecz choć mężczyzna jest dla niej zakazanym owocem, oboje zaczynają dostrzegać, że łączy ich coś więcej. Jedna wspólna noc zmienia wszystko. Czy to jednak prawdziwe uczucie, czy pragnienie wypełnienia pustki pcha ich w swoje ramiona? Co, jeśli nie wszystko okaże się takie, jakby się dotąd mogło wydawać? Otóż los lubi fundować niespodzianki.

ONA I PRZYJACIEL JEJ MĘŻA

Kobieta, którą nagle pozbawiono marzeń. Próbująca sobie poradzić, na pozór silna, choć wewnątrz wrażliwa i potrzebująca wsparcia drugiego człowieka. Natalie to główna bohaterka, ale i narratorka powieści. Osoba, która zaczynając od współczucia, zyskała moją sympatię. Jej naturalne i nieprzesadzone zachowanie w pełni oddało obraz niebanalnej sytuacji, w której się znalazła. Co z Liamem? Opiekuńczy, lojalny, cierpliwy, przystojny. Drugi narrator. Prawdziwy łowca, który sprawnie trzyma na wodzy swoje pożądanie. Wywołał na mojej twarzy uśmiech, zaimponował mi wytrwałością i podniósł temperaturę. Piękna para, która przez długi czas pozwoliła mi uwierzyć w szczęśliwe zakończenie. Ale autorka wybrała inną drogę. Dlaczego?

CO Z TYM FINAŁEM? NIE WYTRZYMAM.

Czytałam już niejedną książkę tego gatunku. Ta wydawała mi się dobrze napisana, przyjemna w odbiorze, ze wstępnym wstrząsem kojonym dalszym ciągiem. Akcja płynęła miarowo, choć pojawił się w niej moment mocno nacechowany emocjonalnie i nieco zmieniający pogląd na całą sytuację. Zastanawiałam się jednak cóż takiego autorka zaserwuje w kolejnej części, skoro już wszystko zostało powiedziane. No i mam. Finał, który pozostawił mnie bez słów. Teraz już wiem skąd te okładkowe napisy o pragnieniu przeczytania kolejnej części. Dawajcie ją czym prędzej, bo ciekawość aż parzy! I przywołałabym tutaj pewien wojenny film, którego fabuła przychodzi mi na myśl, ale tego nie zrobię, bo pozbawiłabym Was szansy na przeżycie prawdziwego szoku, którego sama doświadczyłam.

Choć akcja powieści w większości toczy się w murach domu głównej bohaterki, gdzieś tam w tle przewija się delikatny motyw żołnierskich misji. To dodaje akcji klimatu i smaczku i ma ogromny wpływ na bieg wydarzeń, na początku książki, ale i na jej końcu.

DLA KOGO?

Namiętna, nieprzeładowana seksem, romantyczna, z nutą nieprzesadzonego humoru. Historia ludzi, którzy przyjęli na klatę bolesny cios po to, by móc się pozbierać i przygotować na następny. Obowiązkowa pozycja dla wszystkich wielbicielek romansów, dla tych, którzy w końcu czekają na coś, co wywoła wielkie „wow”. Ja już wiem, że u boku twórczości tej autorki nie można się nudzić. A kontynuacja pierwszego tomu jest dla mnie obecnie najbardziej wyczekiwaną premierą. I chyba żadna inna książka tego nie zmieni.

[Adres usunięty]

„Consolation” – pierwsza powieść wydawana przez Wydawnictwo Szósty Zmysł – opowiada o losach brzemiennej Natalie, na którą spada ciężar śmierci męża dawniej służącego w SEALs. Jako Czytelnicy mamy możliwość poznania wszystkich myśli głównej bohaterki, tym samym przechodząc z nią poprzez okres żałoby oraz prób powrotu do normalnego życia. Pomóc jej w tym postanawia przyjaciel Aarona – Liam. Z czasem jednak ich relacje czysto przyjacielskie ulegają zmianie... Czy któreś z nich odważy się zrobić ten pierwszy krok i co będzie jego konsekwencją?

„Czasami nasze problemy wydają się nam tak wielkie, że zapominamy o pokorze”

Czas akcji powieści rozgrywa się mniej więcej w ciągu roku, więc czymś oczywistym jest możliwość uporządkowania sobie życia przez główną bohaterkę. Nawiasem mówiąc, każdy na swój sposób przeżywa pewne sytuacje, które dotykają go w życiu i trudno jest wszystkich generalizować i wrzucać do jednego worka. Dla Natalie niezbędny jest czas oraz pomoc z zewnątrz (nie tylko ze strony Liama), bez której mogłaby pewnie zamknąć się w sobie. Spodobało mi się ukazanie procesu powrotu do normalności, rutyny przedstawione przez Corinne Michaels. Samo włączenie do tego początkowego chaosu kiełkującego uczucia nie odczuwałam jako nachalnego czy wepchniętego do historii na siłę. Owszem, pojawiło się niespodziewanie, ale taki był widocznie zamiar – relacje Natalie i Liama nadają tej książce sens.

Fanom powieści z kategorii romans „Consolation” z pewnością się spodoba. Moje oczekiwania zostały spełnione: było miło, na mojej twarzy widniał uśmiech, jednak nie odniosłam wrażenia, że to wszystko jest wyssane z palca, za co daję ogromny plus. O zakończeniu wspomnę tylko tyle, iż potrzebuję tomu drugiego na teraz – możecie zgadywać czemu, daję Wam pełne pole do popisu. Żeby spróbować wyrównać poziom zachwytów z negatywnymi stronami, wspomnę o anglojęzycznym tytule. Kochani, w Polsce jesteśmy, wolałabym nasz tytuł, chociaż nie wiem, jak brzmiałoby „Pocieszenie”. Po nim od razu widać, że romans. Ale co tam, macie zagwarantowaną nieprzespaną nockę przez tę książkę, uwierzcie!

Za możliwość poznania losów Natalie i Liama dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł!

[Adres usunięty]

Już w październiku w księgarniach pojawi się książka wydana pod szyldem zupełnie nowego wydawnictwa. Szósty Zmysł wydawać będzie powieści skierowane do kobiet – pełne uczuć i emocji historie, które chwycą czytelniczki za serca. Pierwszą z nich będzie „Consolation” Corinne Michaels, którą już miałam okazję przeczytać. Powiem tylko jedno – taki początek zwiastuje wiele dobrego.

Świat Natalie legł w gruzach. Jako żona komandosa liczyła się z tym, że jej mąż może kiedyś nie wrócić z misji, nie przypuszczała jednak, że rzeczywiście do tego dojdzie. Aaron obiecał jej, że niedługo wróci. Nie dotrzymał słowa. Teraz Natalie musi nauczyć się żyć bez ukochanego męża. Najchętniej schowałaby się przed wszystkimi, by pogrążyć się w rozpaczy, ale nie może się poddać, bo wkrótce na świat przyjdzie ich dziecko. Dziewczynka, która nigdy nie pozna swojego ojca...

Parę tygodni później w życiu Natalie pojawia się Liam, najlepszy przyjaciel Aarona. Chce wesprzeć przyjaciółkę w ciężkich chwilach i pomóc jej uporządkować sprawy po zmarłym mężu. Jego obecność przynosi jej ulgę i z czasem kobieta znowu zaczyna się dzięki niemu uśmiechać. Ona też chyba nie jest mu obojętna. Czy jednak może pozwolić sobie na więcej? Czy ma prawo tak szybko ułożyć sobie życie na nowo, w dodatku z najlepszym przyjacielem męża? I czy faktycznie jest to prawdziwe uczucie, czy jedynie próba zapełnienia pustki i chęć znalezienia pocieszenia? Tego dowiecie się z lektury.

W zdecydowanej większości romansów czytelniczka musi najpierw poznać bohaterów, zżyć się z nimi nieco, by móc przeżywać ich rozterki i współodczuwać ich emocje. Corinne Michaels zaczęła jednak z przytupem, zalewając mnie emocjami od pierwszych stron. Czyż można zacząć powieść mocniej, aniżeli osobistą tragedią bohaterki, która nie tylko musi zmierzyć się ze śmiercią męża, ale także wychować dziecko, które nigdy nie pozna własnego ojca? Wszystko przypomina Natalie o Aaronie – pusty dom i łóżko, jego samochód na podjeździe, pachnące nim ubrania, których już nigdy nie założy, wisząca na ścianie flaga, która przykrywała jego trumnę, i przede wszystkim mała Aarabella, która odziedziczyła jego rysy twarzy. Smutek, ból, żal i przygnębienie wylewają się z początkowych stron książki i trudno się przy tym nie wzruszyć.

Narratorką powieści w głównej mierze jest Natalie, ale autorka w kilku rozdziałach dopuściła do głosu także i Liama. Dzięki temu obserwujemy nie tylko to, co przeżywa i odczuwa sama bohaterka, ale widzimy także, jak zmienia się jej postrzeganie w oczach Liama. Książka wciągnęła mnie od samego początku i choć jej tematyka do najlżejszych nie należy, trudno się od niej oderwać. Corinne Michaels potrafi snuć ciekawą historię i porywa w wir sprzecznych emocji i rozterek bohaterów. Jej opowieść i uczucia wykreowanych przez nią postaci wydają się tak prawdziwe. Idealnie oddała wewnętrzne rozdarcie Natalie i Liama między tym, co odczuwają ich serca, a tym, co na chłodno starają się kalkulować ich rozumy. Podczas lektury mnożą się pytania. Czy Natalie ma prawo ułożyć sobie na nowo życie właśnie z Liamem? Czy to nie za szybko? Co inni na to powiedzą? Czy uda im się zbudować szczęśliwy związek, czy będzie im w tym towarzyszył duch Aarona? Uwielbiam historie, które kipią od emocji i „Consolation” jest właśnie jedną z takich oto powieści.

Autorka zdecydowanie kupiła mnie kreacją bohaterów. To postacie z krwi i kości. Mają swoje zalety, ale także i pewne wady. Ich problemy, emocje, uczucia są jednocześnie tak zwyczajne i niezwykłe. Nie sposób nie polubić Natalie i Liama. Ona ujęła mnie ogromną siłą i wolą walki, kiedy najłatwiej byłoby się poddać. On oczarował mnie zaś troską i wrażliwością skrytymi za maską silnego i odważnego żołnierza. Autorka stworzyła także kilka interesujących postaci drugoplanowych – jedne z nich są sporym wsparciem dla bohaterów, inne sporo namieszają w ich życiu.

Mogłoby się wydawać, że powieść, w której młoda wdowa wdaje się w romans z przyjacielem męża, potoczny się schematycznym torem. Nie w tym przypadku. Kiedy już myślałam, że wiem, co może się dalej wydarzyć, autorka udowadniała mi, jak bardzo się mylę. Michaels nieraz zaskoczyła mnie tym, jaką ścieżką pokierowała losami bohaterów. Tutaj nie ma miejsca na nudę. Są za to nieoczekiwane zwroty akcji. Wszystko zaś przebiło zakończenie powieści. Takiego cliffhangera się nie spodziewałam i kiedy książka dobiegła końca, byłam zszokowana, że autorka zakończyła ten tom w takim momencie. Poczułam ogromną potrzebę, by sięgnąć po kontynuację i już nie mogę doczekać się, by to uczynić.

„Consolation” to poruszająca opowieść o życiu po stracie najbliższej osoby. To historia, która potrafi rozbić serce na kawałki, skleić je, a potem ogrzać na nowo i rozpalić w nim nadzieję. Gwarantuję, że kiedy już ją przeczytacie, będziecie koniecznie chcieli sięgnąć po jej kontynuację. Zdecydowanie polecam!

"Consolation" jest pierwszą książką wydaną na łamach wydawnictwa Szósty zmysł. W zamierzeniu miała porwać czytelniczki i zapewnić wydawnictwu start z wielką pompą. Jesteście ciekawi czy wybór tej konkretnej książki, na start, był przemyślaną i dobrą decyzją?

"Obiecał, że do mnie wróci. Kłamał"

Poznajemy Natalie, która może pochwalić się życiem niemal idealnym. Jest szczęśliwą żoną wspaniałego mężczyzny, którego kocha całym sercem i z niecierpliwością czeka na pojawienie się na świecie, swojej ukochanej córeczki, która będzie dopełnieniem jej wspaniałego życia. Gdy pewnego dnia, pod nieobecność męża słyszy pukanie do drzwi, nie ma pojęcia, że to co za nimi spotka, całkowicie odmieni jej życie. Gdy tylko je otworzy, stanie oko w oko z koszmarem, który zawładnie jej życiem.

Często zdarza mi się czytać wzruszające książki, nie raz uroniłam przy nich łzę, lub dwie. "Consolation" jest pierwszą książką, która zmusiła mnie do płaczu już na samym wstępie. Autorka tak realistycznie opisała uczucia Lee, jej ból, poczucie straty i wściekłość na niesprawiedliwość losu, że nie byłam w stanie czytać, jednocześnie nie identyfikując się z bohaterką, a co za tym idzie, nie wczuwając się w jej postać. Taki początek powieści zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Nie ma tu mowy o powolnym rozwijaniu się akcji, już na samym początku książki C. Michaels wymaga od czytelnika całkowitej uwagi i skupienia.

"Consolation" opowiada o tym, jak w jednej chwili można stracić to, co na co dzień uznajemy za pewnik. Pokazuję walkę, którą staje się życie po stracie ukochanej osoby i daje nadzieję na to, że ból stanie się znośniejszy. Fabuła powieści wydaje się być przewidywalna i poniekąd taka właśnie jest, ale uwaga! Tu jest haczyk!

Od pierwszych stron Aron (zmarły mąż Lee) był wzniesiony przez naszą bohaterkę na piedestał. Jest tak idealny, że aż wydaje się nieprawdziwy. Po jego odejściu dziewczyna całkowicie się załamuje, popada w marazm i traci chęci do życia. Właśnie wtedy na scenę wkracza najlepszy przyjaciel Arona- Liam. Jest bardzo przystojny i zabawny, ale autorka zdążyła przekonać mnie, że Aron był tym jedynym, że nikt nigdy nie będzie w stanie zająć jego miejsca. Próby Liama nawiązania cieplejszych relacji z Lee, odbierałam więc podobnie jak ona, z przymrużeniem oka, czasem z lekką irytacją, ale również podobnie jak ona nawet nie byłam w stanie dobie wyobrazić, że pomiędzy nimi zrodzi się uczucie. To był kolejny doskonale przemyślany zabieg autorki. Powolutku i niepostrzeżenie zmieniała to, jak odbieramy mężczyzn Natalie. Dzięki temu doskonale rozumiałam jej rozterki i wyrzuty sumienia.

Czy związek młodej wdowy i najlepszego przyjaciela jej zmarłego męża, ma szanse na przetrwanie, a może pełni tylko funkcję środka przeciwbólowego? "Consolation" jest niesamowicie poruszającą lekturą, przesyconą bólem, miłością i żądzą, a jego zakończenie wbija w fotel, pozostawiając uczucie oszołomienia, ciekawości i wszechogarniającej złości na autorkę, za urwanie swojej opowieści w takim momencie. Bardzo gorąco polecam!!