Confessio. Wielkie Litery

Jeśli szukacie dobrego debiutu to powieść kryminalna Natalii Kruzer (autorki piszącej pod pseudonimem) zrobi na Was wrażenie.

"Confessio" to przerażająca historia kryminalna. Książka wciąga już od pierwszej strony i trzyma w napięciu do samego finału. Poznajemy Paulinę Wilczyńską, prokurator, która zostaje wezwana do okrutnej zbrodni. Musi ustalić przyczyny śmierci półtora rocznego chłopca i rozwiązać zagadkę, kto go zamordował. W międzyczasie jako samotna matka 5-letniego chłopca z autyzmem musi zmagać się z jego niepełnosprawnością.

Jakie przeszkody będzie musiała pokonać Paulina, by rozwiązać te śledztwo?

Przyznam, że spodobał mi się ten kryminał. Autorka potrafi trzymać w napięciu i podsuwać mylne tropy. Mamy przerażające śledztwo, wiele podejrzanych osób, dramatyczne historie kilku rodzin, samotne rodzicielstwo i wychowywanie dziecka z autyzmem. To także wzruszająca opowieść o rodzicielstwie samotnej matki, która poświęca się i wychowuje dziecko z autyzmem. Bohaterka powieści codziennie walczy o lepszą przyszłość dla swojego synka. Obserwujemy jej zmagania i trudną codzienność. Kobieta walczy też z traumą z przeszłości i odrzuceniem przez partnera, który zostawił ją i chorego synka. Gwarantuję Wam, że łezka zakręci się w Waszych oczach podczas czytania, a zakończenie wbije Was w fotel. Autorka poruszyła tutaj ważny temat społeczny, dzięki któremu czytelnicy chociaż w małym stopniu zrozumieją z czym muszą mierzyć się każdego dnia matki niepełnosprawnych dzieci.

Emocje i przemyślenia zagwarantowane.

Czekam na kolejne powieści spod pióra autorki.

Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Po debiuty sięgam bardzo chętnie. Lubię szukać nowych autorów, sprawdzać co nowego mogą wnieść do gatunku, czy będą opierali się na klasycznych rozwiązaniach, czy raczej będą szukali własnych rozwiązań. Tym razem w moje ręce wpadł kolejny debiut i pomyślałem sobie - czemu nie?! Przecież trafiałem do tej pory na same udane "starty", więc pora dać szansę kolejnej autorce :) Poczułem się jeszcze bardziej zaciekawiony tematem kiedy przeczytałem, że za napisanie książki wzięła się prawdziwa Pani prokurator! Powiedzcie - kto może powiedzieć więcej o sprawach kryminalnych niż osoba, która ma z nimi do czynienia na co dzień?! Mowa tutaj o Natalii Kruzer i jej "Confessio".

Pewnego dnia zostają odnalezione zwłoki małego chłopca. Wszystko wskazuje na to, że dziecko zostało zamordowane przez własną matkę. Kobieta utrzymuje, że jest niewinna, a o śmierć chłopca obwinia studentkę dorabiającą jako opiekunka do dzieci. Kto zamordował niepełnosprawne dziecko? Ile okrucieństwa trzeba w sobie skrywać, aby dopuścić się tak odrażającej zbrodni? Za rozwiązanie sprawy zabiera się prokurator Paulina Wilczyńska. Kobieta, która codziennie musi mierzyć się z kryminalnymi sprawami w pracy oraz dramatem we własnym domu. Czy Paulina będzie na tyle silna by rozwiązać zagadkę śmierci dziecka?

Natalia Kruzer wkłada w nasze ręce prawdziwy kryminał z krwi i kości! Otrzymujemy kolejny świetny debiut oraz powieść dopracowaną w każdym szczególe. Autorka bardzo bezpośrednim przekazem, wciągającą historią oraz idealnie skrojonymi bohaterami wciąga nas w całości w swoją powieść. Poznajemy prokurator Paulinę Wilczyńską, kobietę idealnie skrojoną do swojej roli! Autorka przedstawia nam bohaterkę wprost wyjętą z prawdziwego świata! Nie jest to sztucznie wykreowana, papierowa postać bez żadnego tła! Paulina Wilczyńska to postać z krwi i kości! Kobieta, która codziennie mierzy się z morderstwami, zagadkami kryminalnymi i różnego rodzaju złem. Mało tego! Autorka zbiera nas wprost do domu swojej bohaterki i zaznajamia z jej problemami osobistymi. Potrzebujący stałej opieki i terapii syn, problemy z przeszłości oraz wymagająca ciągłego skupienia praca to codzienność naszej bohaterki. Nawet tak twarda osoba jak prokurator ma jednak swoje granice. Kobieta część problemów topi w alkoholu i lekach. Jak długo jednak można tak ciągnąć? Czy Paulinie Wilczyńskiej wystarczy siły by stale mierzyć się z narastającymi problemami?

"Confessio" to świetnie napisany kryminał, który wciąga już od samego początku. Dzięki wciągającej akcji oraz płynnemu i bezpośredniemu przekazowi autorki książkę czyta się jednym tchem. Natalia Kruzer serwuje nam kryminał, do którego naprawdę nie można się przyczepić ani nic mu zarzucić. Wartka akcja, brak czasu na jakąkolwiek nudę, prawdziwi bohaterowie po prostu przywiążą Was do tej książki!

"Confessio" to kolejny bardzo udany debiut! Już nie mogę się doczekać kolejnych powieści Pani Kruzer! Do jakich spraw zaprowadzi nas autorka w swoich kolejnych kryminałach? Czekam niecierpliwie!

CONFESSIO…. wyznanie…

Czy tkwiła w Tobie kiedyś prawda, o której nikomu nie chciałaś powiedzieć, a jednak przyszedł moment na wyznanie?

Tych ukrytych prawd w tej historii jest wiele, każda straszniejsza i bardziej przerażająca od poprzedniej… ale w końcu wszystko wyjdzie na jaw…

Bezbronne i niepełnosprawne dziecko zostaje zamordowane. Prokurator Paulina Wilczyńska usiłuje odkryć prawdę. Kto za tym stoi? Kto dopuścił się tak okrutnego czynu?

Problemy w pracy piętrzą się, a to nie wszystko. Jej codzienność i życie prywatne również nie należy do łatwych. Cały czas boryka się ze swoją przeszłością i opiekuje się synem w spektrum autyzmu. Każdy dzień przynosi wiele wyzwań, zarówno tych rodzinnych, jak i związanych z pracą.

Przyznam Ci się, że kiedyś ogromnie fascynowała mnie praca prokuratora, nawet myślałam o tym przez chwilę, żeby iść w tym kierunku, ale teraz jestem pewna, że emocjonalnie nie podołałabym. Kiedy tylko zaczynam myśleć o tym, jakie odczucia towarzyszyły pani prokurator mam ciarki. Może nie każda sprawa jest tak trudna, ale ta! …śmierć małego niewinnego dziecka… to nie do pomyślenia.

Próbowałam dodawać Paulinie otuchy, szeptach jej do ucha: uda Ci się! Mimo wszystko dasz radę! Odnajdziesz sprawcę! Drąż!

To historia przepełniona emocjami, głównie tymi trudnymi. Wpadłam do tego świata i nawet nie zauważyłam kiedy musiałam wrócić do swojej rzeczywistości. Mocno się zaangażowałam w całą sprawę, wertowałam akta, rozmawiałam z podejrzanymi, czułam jakbym sama musiała to wszystko rozwiązać.

To z pewnością jeden z lepszych debiutów, jaki miałam okazję ostatnio przeczytać. Pełen okrucieństwa, strachu, niepewności, bólu, zwątpienia, momentami rezygnacji.

“Mnogość i okrucieństwo aktów przemocy, do jakich dochodzi codziennie w Polsce, jest zatrważająca.”

Paulina Wilczyńska pracuje w prokuratorze, ale również jest samotną matką pięcioletniego chłopca z autyzmem. Podczas jednego z dyżurów, zostaje wezwana do mieszkania, gdzie zostało zamordowane roczne dziecko, także niepełnosprawne.

"Confessio" to kryminalny debiut napisany przez prokurator, która codziennie spotyka się ze złem tego świata. Autorka pokazuje jak w rzeczywistości wygląda jej praca i czym się na co dzień zajmuje, a to tylko dodaje autentyzmu tej historii i potęguje nią zainteresowanie.

Życie prokurator nie jest łatwe, każdego dnia patrzy śmierci prosto w oczy i spotyka się z bólem oraz cierpieniem innych osób. Fabuła "Confessio" jest w szczególności trudna, ponieważ zamordowane zostaje niewinne dziecko, które nie jest jeszcze w stanie samemu się bronić. Zdane jest tak naprawdę na drugiego człowieka. Ciężko czytało mi się o śmierci niepełnosprawnego chłopca, a autorka nie szczędziła szczegółów. Były nawet momenty, że musiałam przerwać czytanie, aby dojść do siebie i pogodzić się z tym, co przed chwilą przeczytałam.

Prokurator Paulina była obarczona ogromną odpowiedzialnością, od niej tak naprawdę zależało, czy zabójca poniesie należytą karę. Podejrzanych tak naprawdę było wielu, choć w moim odczuciu od samego początku była nim jedna osoba, która dobrze grała na ludzkich emocjach.

Poruszająca także była rola Pauliny, która na co dzień była także samotną matką pięcioletniego Aleksa z autyzmem, który przez swoją chorobę był odrzucany i nierozumiany przez innych. Było widać ile ją to kosztuje, ale w jego wychowanie wkładała ogrom miłości, był dla niej wszystkim i mimo trudu nie poddawała się. Oczywiście miała również swoje gorsze dni i wątpliwości, ale wiedziała, że syn ma tylko ją i w pełni mu się oddawała. Była dla niego doskonałą matką, dlatego tymbardziej ciężko było jej patrzeć na śmierć innego bezbronnego dziecka i jej głównym celem była odnaleźć jego zabójcę. Polecam.

Pani prokurator, Paulina zostaje wezwana podczas dyżuru. Na miejscu zastaje ciało około rocznego chłopca. Wszystko wygląda na zwyczajny przypadek, śmierć łóżeczkowa czy coś takiego, jednak Prokurator coś podpowiada by dokładnie to sprawdzić. W ten sposób Paulina staje przed rozwiązaniem najtrudniejszej w swoim życiu sprawy o morderstwo.

Dodatkowo sama wychowuje pięcioletniego syna z autyzmem i nie do końca sobie z nim radzi. Ma też trudności ze snem, więc posiłkuje się tabletkami na sen, które zapija alkoholem. Jakby tego było mało wracają do niej demony przeszłości.

Czy pani prokurator uda się rozwiązać tę niełatwą sprawę? Czy Paulina rozwiąże problemy w swoim prywatnym życiu? Czy uda jej się w jakiś sposób dogadać z synkiem?

Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę książkę, bo była naprawdę rewelacyjna. Razem z prokurator podejrzewałam chyba każdego kto tylko się nawinął, choć gdzieś z tyłu głowy ciągle podejrzewam tę poprawną osobę.

Autorka miała świetny pomysł na fabułę, zarówno śmierć małego dziecka jak i dodatkowo jego choroba, oraz choroba syna głównej bohaterki. Może źle to brzmi, lecz chodzi mi o to, że mi jako mamie dwójki dzieci serce niemalże stawało przy opisie zmarłego Kubusia. Ofiara chorowała na zespół Angelmana, a u synka głównej bohaterki zdiagnozowano autyzm. Tu Paulina dobrze rozumiała przez co przechodziła samotna matka wychowująca chore dziecko, i domyślała się, co może czuć po stracie swojego ukochanego synka.

Dzięki autorce poznajemy pracę prokuratora od zaplecza, to że to nie jest tylko wypisywanie i podpisywanie świstków. Dodatkowo to jak cała ta machina się kręci. Jeśli trzeba coś niewygodnego powiedzieć w mediach, oczywiście że przełożony zleci to podopiecznemu. A gdy w końcu uda się schwytać osobę odpowiedzialną za morderstwo, na co wskazują dowody, to gratulacje przyjmuje najczęściej szef, a nie pracownik niższy szczeblem.

Autorka pokazuje również jak trudne może być wychowywanie dziecka, u którego zdiagnozowano autyzm. To ile cierpliwości musi posiadać matka. Świetnie zostało też pokazane to, że ojciec zazwyczaj (oczywiście nie zawsze) gdy go coś przerasta, zwija manatki i już go nie ma. Matka gdy ją coś przerasta niestety, ale nie ma opcji pozostawienia dziecka na pastwę losu, to ona musi wykarmić dziecko piersią, czy też butelką, to ona nie śpi nocami i dniami czuwając przy dziecku. To tyczy się również zupełnie zdrowych dzieci.

Krzywda małych dzieci chyba dotyka każdego z nas, a matek szczególnie. To ile razy przez tę książkę sprawdzałam czy moje dzieci oddychają podczas snu to nie zliczę.

Może nie do końca udało się autorce mnie zaskoczyć rozwiązaniem sprawy, jednak zupełnie nie odebrało mi to przyjemności z czytania.

Natalia Kruzer zasługuje na ogromne brawa za tak świetny debiut. Mam nadzieję, że kolejna fenomenalna książka już jest w trakcie pisania, bo ja się nie mogę doczekać. A was zachęcam do przeczytania tego rewelacyjnego kryminału.

Wiecie, najpiękniejsze są te książki, które są prawdziwe. Które oddają autentyczne emocje, zachowania i potrafią wzruszyć do bólu. Właśnie to wszystko tutaj znajdziecie. I za całym złem, które jeden człowiek funduje drugiemu zawsze kryje się samotność. Tak bardzo uciążliwa, aż bolesna. Niezrozumienie sięgające zenitu do potęgi nieskończoności. Niewiele bowiem osób na szczęście wie co to znaczy mieć dziecko niepełnosprawne. Kiedy bije was bez podstawy, bo nie potrafi mówić. Kiedy płacze z uśmiechem na ustach, bo na tym polega jego choroba. Kiedy wygląda jak demon wcielony, krzywdzi was psychicznie i fizycznie, a pomimo tego kochacie je całym sercem. Kiedy jesteście z tym sami, bo wasz partner dał nogę słysząc druzgoczącą diagnozę dotyczącą waszego upragnionego dziecka i nie nikogo, kto by pomógł w czasie, kiedy wy idziecie do pracy, bo tylko wtedy starcza wam na potrzeby dziecka. W końcu wiadomo, że żołądek dorosłego można oszukać, ale dziecka już nie.

Książka przedstawiła losy dwóch kobiet mających bardzo chore dzieci. Jedna cierpi, bo brakuje jej rąk do pomocy i wyobraża sobie życie co by było gdyby. Cierpienie drugiej jest bardzo ciche. Wie o nim tylko ona sama. Zamiast pomocy ma tylko osądy. Ciężko jest powiedzieć jak każdy z nas by postąpił, bo nie ma na świecie takich samych ludzi z taką samą wytrzymałością na ból. Jednak czy zawsze stajemy pod stanem z którego nie ma wyjścia? Ona kochała swoje dziecko nad życie. Ono każdego dnia utrudniało jej istnienie na setki różnych sposobów. Nawet biorąc opcję oddania go byłoby jeszcze gorzej, bo nie mogłaby żyć wiedząc, że jest z daleka od niej. Niestety wybrała najkrótszą drogę, by ukrócić swoje męki. Pisząc recenzję nie będę oceniała postawy żadnej kobiety. Podpowiem wam tylko, że autorka zapewne chciała zwrócić uwagę na ogrom ważnych rzeczy, których państwo nie dostrzega. Żeby bowiem dostać pieniądze na chore dziecko, trzeba wpierw je mieć, by zrobić wszystkie badania, które zdiagnozują chorobę. To kosztuje, a niewiele osób na to stać. Z drugiej strony czy jest jednak taka suma, która by pozwoliła kupić sobie empatię i cierpliwość? Która dodałaby więcej siły? Która zapewniłaby ,,życie" w normalnej wersji?

Usłyszałam kiedyś pytania, dlaczego czytam thrillery. Czy to oznacza, że jestem psychiczna? A może sama planuję zbrodnię? Jak mogę lubić czyjąś krzywdę? Wiecie, że żadne z tych pytań nie ma sensu? Odpowiem wam inaczej. Dlaczego ktoś czyta erotyki? Czy ma obsesję na punkcie zbliżeń? A może chce zostać gwałcicielem? Czy waszym zdaniem są poprawnie zadane? Sami odpowiedzcie na te pytania:-) Książkę bardzo wam polecam, bo daje nadzieję. Nawet jeśli jesteście w krytycznym punkcie, to nakieruje was na myśli głębsze, na pokazanie tej strony wersji siebie, której jeszcze nie znacie. Sprowadzi was do czasu tu i teraz, a autopilot na którym działacie zostanie wyłączony. Nauczcie się świadomego myślenia, nie ważne, że teraz to stwierdzenie nie jest dla was interesujące. W każdym człowieku jest ukryta lepsza wersja siebie. Jedna z kobiet ją odnalazła, druga nawet nie szukała.

"– To praw­da – zgo­dzi­ła się Pau­li­na. – Nikt nas nie uczy, jak być matką, a co do­pie­ro matką dziec­ka nie­peł­no­spraw­ne­go. Zo­sta­je­my z tym kom­plet­nie same, rzu­co­ne przez los po dia­gno­zie od razu na głę­bo­ką wodę. Może są ja­kieś bo­ha­ter­skie ko­bie­ty, które od­naj­du­ją w tym swój sens życia, robią o tym kanał na YouTu­bie albo In­sta­gra­mie, ale po­wiem ci w za­ufa­niu, że ja nie po­tra­fię się od­na­leźć do tej pory. Myślę sobie, że one tro­chę udają, że to taka re­ak­cja obron­na or­ga­ni­zmu. Prze­cież ina­czej ich życie by­ło­by kom­plet­nie po­zba­wio­ne sensu (...) - A je­ste­śmy ska­za­ne na nasze dzie­ci aż do śmier­ci. Na­szej śmier­ci. Bo one nigdy nie staną się sa­mo­dziel­ne, nie wy­ja­dą z domu… Pa­trze­nie do sa­me­go końca na cier­pie­nie wła­sne­go dziec­ka. Wyrok su­row­szy od do­ży­wo­cia…"

************

Przyznaję, tego się nie spodziewałam.

Nie spodziewałam się, że ta historia aż tak bardzo mnie skopie emocjonalnie. Porusza tematy wrażliwe i niewygodne, niczego nie upiększa, jest brutalna i do bólu przejmująca.

Prokurator Paulina Wilczyńska to bohaterka z krwi i kości, nie jest ideałem, ale robi co może i tyle wystarczy. Bo czy w jej sytuacji można zrobić coś więcej lub lepiej? Nie wydaje mi się. Z jednej strony mamy ochotę iść z nią na piwo, z drugiej mocno przytulić.

Sama fabuła też jest ciekawa, mimo, że dosyć szybko domyśliłam się kto stoi za zabójstwem dziecka. Zaintrygowała mnie też postać Marka Targowskiego, co do którego mam już pewne podejrzenia, ale liczę, że dowiem się więcej w kolejnych częściach, ponieważ nie wyobrażam sobie, że nie będzie kontynuacji.

Mocna, poruszajaca dająca do myślenia lektura. Niby rozrywka, ale bynajmniej niełatwa i przyjemna.

Przeczytajcie koniecznie.

„Confessio” to debiut literacki piszącej pod pseudonimem pani prokurator. Byłam bardzo ciekawa tej perspektywy, więc bez wahania sięgnęłam po tę powieść. Okazała się bardzo mocna, choć w inny sposób, niż się spodziewałam.

Paulina jest prokuratorem, a także matką autystycznego pięciolatka. Musi zająć się sprawą małego dziecka, które zostało znalezione martwe w swoim łóżeczku. Okazuje się, że dziecko to również było ciężko chore, co rzutuje zarówno na śledztwo, jak i przeżycia pani prokurator.

Spodziewałam się, że powieść będzie mówiła o śledztwie z perspektywy prokuratury – bez słodzenia i przełamywania rzeczywistości. I tak właśnie jest. To brutalne zdarzenie z naszymi wyobrażeniami na podstawie seriali kryminalnych czy nawet wielu polskich kryminałów i thrillerów. Badania nie są realizowane od ręki, nie da się przesłuchać wszystkich sąsiadów, a do sprawdzenia wielu rzeczy potrzeba mnóstwa papierologii. Choć to dołujące, to ja to kupuję. Chcę czytać o prawdziwym obliczu polskich śledztw.

Okazuje się jednak, że samo śledztwo, prokuratura itd. stanowią zaletę tej książki. Najbardziej poruszył mnie wątek wychowywania chorego dziecka, ciągłej opieki, samotności, bezradności – zarówno w kontekście samej Pauliny i jej synka, jak mamy chłopca, wokół którego toczy się śledztwo. Dowiedziałam się przy okazji o wyjątkowo przerażającej chorobie – zespole Angelmana. Choć kryminalny wątek trzymał w napięciu, to ten rodzicielski grał mi na uczuciach. W scenie finałowej szlochałam razem z Pauliną.

Jedynym minusem jest lekkie niedopracowanie techniczne, w książce jest sporo błędów interpunkcyjnych i innych.

Daję 9/10 (trochę z wrażenia, trochę na zachętę) i czekam niecierpliwie na kolejne książki pani prokurator!

Książka, którą czytałam dwa wieczory, a zbieram myśli i emocje po lekturze już tydzień...

Natalia Kruzer to pseudonim prokurator, która opisuje niełatwą codzienność swojej pracy i trudy samotnego macierzyństwa.

Fabuła skupia się na sprawie zagadkowej śmierci 1.5 rocznego dziecka. Jednak to nie opis oględzin, a następnie sekcji zwłok małego ciałka zrobiły na mnie największe wrażenie. Całość była spójna i niezwykle interesująca. Zakończenie również zrobiło na mnie wrażenie.

Emocjonalnie zmiotła mnie z planszy proza życia. Dokładnie rzecz ujmując, był to opis życia matki dziecka autystycznego. Znam ten temat ze strony pracy przedszkola. Codzienność pracy z grupą, gdzie jedno z dzieci wymaga szczególnej uwagi i troski kontra reszta dość licznej grupy... Powiedzieć, że to było wyzwanie to tak jakby nic nie powiedzieć. Była to jednak praca 8 h/ 5 dni w tygodniu. Główna bohaterka żyje samotnie, jak to zazwyczaj bywa w naszym kraju. Nie ma wolnych wieczorów ani weekendów.

Książkę, pomimo ciężkiego tematu czyta się bardzo lekko i szybko. Styl jest przystępny, a główna bohaterka, pani prokurator jest kobietą z krwi i kości, która ma swoje zalety i wady, walczy ze swoimi demonami, ale nie poddaje się. Jest postacią z którą każda z nas może się utożsamić. Obawiałam się, że będzie to kolejna postać w literaturze, która przez większość czasu ocieka seksapilem, pachnie drogimi perfumami i patrzy zalotnie znad drogich oprawek swoich okularów.

Lekturę polecam wszystkim tym, którzy widząc trudne zachowanie dziecka w obecności rodzica mają w zwyczaju kręcić głową z dezaprobatą myśląc, że dziecko jest kolejną ofiarą popularnego nurtu wychowania bezstresowego, gdzie w ich mniemaniu brakuje jasnych zasad i granic ze strony rodzica. Nie zawsze wszystko jest takie jak się nam wydaje. Postaraj się zrozumieć, że jest coś o czym możesz nie mieć pojęcia, zamiast oceniać.

Paulina pracuje jako prokurator i jest matką samotnie wychowującą syna z autyzmem. Sprawa z jaką przyszło jej się zmierzyć - wyjaśnienie okoliczności śmierci niespełna dwuletniego nieuleczalnie chorego dziecka nie będzie należała do łatwych. Dotarcie do prawy również nie będzie proste. Dlaczego ktoś skrzywdził chłopca?

"Confessio" to niezwykle wciągająca od pierwszych stron powieść, która porusza trudne tematy. Autorka w wręcz fenomenalny sposób prowadzi czytelnika przez labirynt emocji i moralnych rozterek głównej bohaterki, prokuratora, która musi zmierzyć się niewątpliwie z największym wyzwaniem w swojej karierze. Prowadzona przez nią sprawa ale i własne doświadczenia, które obserwujemy na kartach książki powodują, iż nie trudno nie zadać sobie pytania czy człowiek, który dopuszcza się tak straszliwej zbrodni, jest zawsze zły. Widzimy jej codzienność, ogrom wyrzeczeń ale przede wszystkim, jak wygląda życie z dzieckiem w spektrum autyzmu. Myślę, że nie jednego te opisy zaszokują ale i pozwolą lepiej zrozumieć z czym mierzą się rodzice chorych dzieci. Wyjątkowo trudno czytało się o tym, iż to przeważnie kobiety zostają same. Nie mają wsparcia w ojcach dzieci "bo ich to przerasta" czy instytucja państwowych.

Podsumowując "Confessio" to lektura, która porusza, wstrząsa i skłania do refleksji nad naturą zła oraz moralnością. Całość jest niezwykle prawdziwa. Nie ma tu koloryzowania czy zbędnych opisów. To nie jest łatwa lektura ale warto po nią sięgnąć. Szczerze polecam wam tą książkę, gdyż pozwala inaczej spojrzeć na wiele spraw.

" [...] Gdy dowiadujesz się, że jesteś matką chorego dziecka, twoim jedynym towarzyszem staje się lęk. [...]"

"Confessio" jest debiutem literackim. Stworzyła go pani prokurator Natalia Kruzer. Jej bogate doświadczenie zawodowe przełożyło się na powstanie tej książki.

Historia tutaj ukryta opisuje bardzo drastyczną sprawę. Morderstwo niepełnosprawnego niemowlęcia nigdy nie niesie ze sobą nic dobrego. Nie mogę pojąć, jak można uderzyć dziecko, a co dopiero doprowadzić do jego śmierci. Tropów będzie wiele. Czy pani prokurator Paulina Wilczyńska szybko wyjaśni tę sprawę i pośle do więzienia odpowiedzialną za ten haniebny czyn osobę? Warto się przyjrzeć z bliska tej sprawie, ponieważ ona nie będzie taka prosta, na jaką wygląda.

Jestem zachwycona wątkami obyczajowymi prokurator Wilczyńskiej. Ma ciężko w pracy, ale również jej prywatne życie nie jest usłane różami.

Cieszę się, że autorka poruszyła tak trudny temat. Może dzięki tej książce ojcowie, którym urodziło się niepełnosprawne dziecko, zostaną przy swoich żonach i będą je razem wychowywać. Nienawidzę mężczyzn, którzy w takich sytuacjach dają nogę i jak tchórze uciekają, mówiąc, że to nie jest ich problem.

"Confessio" jest bardzo dobrym kryminałem, który od środka pokazuje pracę polskich prokuratorów. Dzięki autorce możemy zobaczyć jasne i ciemne strony tego zawodu. Dodatkowo przyglądamy się życiu samotnej matki niepełnosprawnego dziecka. Obserwujemy jej walkę o lepsze jutro dla dziecka i dla niej samej. Czy może liczyć na wsparcie ojca dziecka?

Podziwiam główną bohaterkę za jej odwagę, determinację i dążenie do wyznaczonego celu.

Mam nadzieję, że wkrótce usłyszymy o kolejnej powieści Natalii Kruzer. Po tak dobrym debiucie mam ochotę na więcej.

Lubię, gdy autorzy tworzą książki na bardzo trudne tematy często zamiatane pod dywan. Natalii Kruzer to się udało.

Fabuła wciąga od pierwszej strony. Akcja spokojna. Bohaterka zmaga się z osobistymi demonami.

Jestem zachwycona, obserwowaniem jak pani prokurator przesłuchuje świadków i prowadzi sprawę morderstwa. Czy myślicie, że to była lekka sprawa? Powiem wam w sekrecie, że to była najtrudniejsza sprawa, z jaką się spotkała w swojej dotychczasowej karierze. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś usłyszymy o Paulinie Wilczyńskiej.

"Confessio" jak już wiecie, napisała czynna pani prokurator, która pisze pod pseudonimem Natalia Kruzer. Swoje pierwsze dzieło stworzyła na podstawie osobistego i bogatego zawodowego doświadczenia.

Warto poznać tę autorkę i jej powieść.

Paulina ma wszystko, co chciała, pracę, w której czuje misję, partnera, dom i dwie kreski na teście ciążowym. Pojawia się ogromna radość, później poród i 10 punktów w skali Apgar. Jednak coś jest nie tak, Ona to czuje. Mijają miesiące, ale dziecko nie rozwija się tak jak rówieśnicy. Zaczynają się badania, wizyty u specjalistów i diagnoza, która dla matki staje się również wyrokiem. Dziecko jest chore. Partner, który miał być wsparciem, ulatnia się a system, zamiast pomóc, rozkłada ręce. Zostaje sama. Później są tylko wizyty u specjalistów, rehabilitacje i wzrok dezaprobaty. Pojawia się niewyspanie, zmęczenie ciągłą walką dzień i noc, ale nie można się poddać, bo kocha swoje dziecko najbardziej na świecie. Jednak brak wsparcia, zmęczenie, frustracja i samotność daje się we znaki, bo czy On nie może się uspokoić, chociaż na chwilę? Gdzie leży jej granica wytrzymałości?

Confessio to opowieść o dwóch matkach niepełnosprawnych dzieci, dwóch samotnych i zmęczonych kobietach. Podczas gdy jedna przeżywa stratę swojego dziecka, druga chce jak najszybciej złapać sprawcę. Musi również złapać swoje lęki i troski, choć bardzo tego nie chce.

Ta historia łamie serce, pokazuje, jak wiele musi znieść kobieta i do jakiego poświęcenia jest zdolna.

Właśnie takie debiuty uwielbiam czytać i takich wyczekuję...

Już w środę gorąca premiera debiutanckiego dzieła @nataliakruzer ! 🔥 Myślę, że książka spod pióra pani prokurator z wieloletnim stażem, przypadnie do gustu wielu z Was. 🥰 Przemawia przez nią duże doświadczenie, nie tylko zawodowe, ale również życiowe. Mimo trudnych tematów #confessio czyta się z ogromną przyjemnością. 🥰

•

Paulina Wilczyńska od lat pracuje w zawodzie, ale dotychczas udawało jej się unikać spraw, gdzie ofiarą było dziecko. Tym razem los chciał inaczej. Wezwano ją do tajemniczo wyglądającej śmierci niemowlęcia. Już po wstępnych oględzinach wychodzi na jaw, że chłopczyk nie zmarł z przyczyn naturalnych. Wprawdzie od urodzenia cierpiał na poważną, nieuleczalną chorobę, ale to nie ona go zabiła. Kto w takim razie dopuścił się tej potworności?

Pani prokurator stara się ze wszystkich sił dowieść prawdy i ukarać winnego. Nie jest to proste, gdyż poza brakami kadrowymi, Wilczyńska zmaga się też z własnymi demonami. Jako samotna matka dziecka ze spektrum autyzmu, codziennie walczy za nich oboje. Trudna przeszłość i skłonności do nadużywania leków oraz alkoholu, też nie pomagają. Jedyną osobą, której może się zwierzyć jest Kamila, jej przyjaciółka, a zarazem biegła psycholog, z którą często współpracuje. To właśnie z Kamą wybiera się na wizytę do matki zmarłego Kubusia. Rozmowa z nią nie należy do łatwych, załamana kobieta obwinia wszystkich w koło o śmierć swojego ukochanego synka. Podejrzanych przybywa, a sprawa komplikuje się coraz bardziej. Kiedy już wydaje się, że sprawca jest wytypowany, intuicja Pauliny podpowiada jej, że popełniają ogromny błąd.

•

Niezwykle wciągająca historia, która wzbudziła we mnie mnóstwo emocji. 🥺❤️‍🩹 Zmusza do refleksji i nie pozostawia nas obojętnymi. Do bólu realistyczna, a dla rodziców podwójnie wstrząsająca. 😱💔

Debiut idelany! 👏 Polecam! 😍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia . ❤️

Decydując się na debiutancką powieść Natalii Kruzer spodziewałam się lekkiego kryminału na przyjemne popołudnie. Otrzymałam coś znacznie lepszego a historia zamknięta na kartach jej powieści wciąż odbija się echem w mojej głowie.

Gdyby ktoś mnie nie uprzedził, że to pierwsza powieść autorki – nigdy sama bym na to nie wpadła. Dobrze dopracowana historia, pełna ukrytych znaczeń i poruszająca konkretne wartości, nieustannie wodzi czytelnika za nos, kusi go fabularnymi twistami i buduje atmosferę niepewności otoczoną lawiną skrajnych emocji. Od pierwszej strony historia nabiera rozpędu, ma konkretne przeznaczenie oraz intryguje nieszablonową kreacją postaci, których sylwetki psychologiczne nie dają nam spokoju. Rozkładamy na czynniki pierwsze zachowania bohaterów, analizujemy ich wybory oraz pojawiającą się stopniowo wzmiankę na temat przeszłości i wraz z nimi obserwujemy jak w jedną całość składa się to co dzieje się dookoła.

Śledzimy losy prokurator, która musi rozwiązać zawiłe śledztwo. Odpowiedzi na pytania wydają się trudniejsze niż można było się spodziewać a wszystko ma konkretne uzasadnienie w przeszłości bohaterki. Morderstwo, które pojawia się na tapecie wydaje się tak okrutne, że niemal niemożliwe a jednak stało się faktem, więc trzeba podejść do tego na chłodno. Nie będzie to takie proste, gdy bohaterka mierzyć się będzie z własnymi demonami, a czytelnik w międzyczasie dowie się jak trudno jej żyć w świecie pozbawionym poczucia bezpieczeństwa, ponieważ jako samotna matka pięcioletniego syna z autyzmem spotka na swojej drodze liczne przeciwności, które nie zawsze będzie potrafiła pokonać i z którymi będzie musiała żyć już do końca.

To ciężka książka, na pewno nie dedykowana czytelnikom poszukującym spokojnych wrażeń. Mrok, gęsta atmosfera a także skrajność opisów towarzyszą nam niemal przez cały czas. Brutalny świat odzwierciedla brutalna fabuła, więc przygotujcie się na opisy pozbawione wszelkiej otoczki zahamowań, ponieważ tylko historie z przytupem mają moc zmieniania świata. A bez wątpienia na to możemy liczyć w tym przypadku, ponieważ poza naprawdę dobrą i szokującą fabułą otrzymujemy także garść solidnych wartości, które mocno dają nam do myślenia i pozwalają po zamknięciu ostatniej strony przeanalizować wszystko co zaczęło nam buzować w głowie. To kawał rewelacyjnie napisanej historii, przy której rzeczywistość przestaje mieć na moment znaczenie a my na bazie losów bohaterów zaczynamy rozumieć jak okrutny potrafi być człowiek.

"Confessio" to kryminał, który trzyma nas w swoich objęciach do samego końca. Intensywność wyrażeń, nieszablonowa kreacja bohaterów a także mnogość poruszanych wątków nie dają nam wytchnienia do ostatniej strony, serwując wrażenia boleśnie odbijające się w naszej wyobraźni. Jeśli twórczość autorki potoczy się dalej w tak dobrym kierunku - możemy liczyć na polską autorkę, która podbije świat. Tymczasem odsyłam Was do lektury, która mocno miesza w głowie, szokuje i zapewnia wrażenia, o których szybko nie zapomnicie.

Pani prokurator musi rozwikłać zagadkę, kto stoi za [Adres usunięty] bezbronnego, niepełnosprawnego niemowlęcia. Jest to o tyle trudne, że sama jest w podobnej sytuacji- jest samotną matką wychowującą chore dziecko. Czy uda jej się rozwiązać tę sprawę?

O ile rozumiem pomysł-by w książce skupić się bardziej na emocjach jakie towarzyszą matce itd, to jak dla mnie momentami było tego za dużo, a za mało o samej sprawie. Bardzo dużo jest tu o Pani prokurator, o tym jak wygląda JEJ życie z chorym dzieckiem, jak wygląda JEJ odbieranie dziecka z placówki, próba zapięcia w foteliku samochodowym itp. Fajnym zagraniem byłoby gdybyśmy to wszystko dowiadywali się, ale o tej matce, której dziecko [Adres usunięty] bo to jest główny problem, prawda? Po prostu te wszystkie opisy mogły być zostawione dla tej ofiary (może w formie pamiętnika lub „spowiedzi”), bo momentami już mnie to nudziło, niepotrzebne powtarzanie, że jest się zmęczonym czy, że zaraz będzie histeria bo trzeba ubrać dziecko itd. Za dużo powtórzeń. Nie rozumiem, po co aż tak zagłębiać się w problemy prokuratorki, jako bohater była mi zupełnie obojętna, nie wzbudziła we mnie żadnych emocji, bardziej skupiłam się na „poszkodowanej”. Nie nazwałabym tego kryminałem, a bardziej dramatem psychologicznym.

Warto wspomnieć, że jest to debiut, i jak na debiut jest on dobry. Nie spodziewam się, że, aż tak się w nią wciągnę. Ciekawie wykreowani bohaterowie, myślę, że kolejne książki autorki będą jeszcze lepsze.

Zakończenie jak dla mnie lekko przewidywalne, ale z racji przewijania się nowych postaci i poszlak nie odbiera frajdy z czytania.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Paulina Wilczyńska jest prokuratorem. W trakcie dyżuru zostaje wezwana do śmierci niemowlęcia. Mimo sporego stażu pracy jest to jej pierwsza śmierć dziecka. A jak wiadomo, takie sprawy są najtrudniejsze, zwłaszcza jak samemu posiada się dzieci.

Okazuje się, że zmarłe dziecko było ciężko chore. Jednak to nie chorobą spowodowała jego śmierć, a ktoś mu pomógł. Dla Pauliny to najtrudniejsza sprawa tym bardziej że musi się mierzyć z brakami kadrowymi i przełożonymi z politycznego nadania, którzy pracy wcale nie ułatwiają i do końca się na niej nie znają.

Do tego dochodzą problemy osobiste. Wilczyńska jest samotną matką chłopca w spektrum autyzmu. Trudy wychowania syna i nie najłatwiejszą pracę zagłusza lekami i alkoholem.

Czy mimo wszystkich przeciwności uda jej się rozwiązać sprawę?

"Confessio" to debiut literacki cały czas czynnej zawodowo prokurator, która pisze pod pseudonimem Natalia Kruzer.

Jest to kryminał całkiem inny od dotychczas przeze mnie przeczytanych. W sumie mogłabym powiedzieć, że "Confessio" to bardziej obyczajówka z wątkiem kryminalnym. A jest całkiem inny, ponieważ nie ma tu policjanta ganiającego po mieście w poszukiwaniu mordercy, a panią prokurator, która zleca czynności policjantom i przesłuchuje świadków. Powieść ma więc inną dynamikę. Akcja toczy się dosyć powoli, a sporo w niej miejsca zajmuje życie osobiste głównej bohaterki.

Wychowywanie niepełnosprawnego dziecka, to z czym muszą mierzyć się samotne matki chorych dzieci to bardzo ważny wątek tej historii. Ofiarą morderstwa było dziecko nieuleczalnie chore, wychowywane przez samotną matkę. Czyli sytuacja bardzo podobna do sytuacji życiowej Pauliny Wilczyńskiej. Dlatego też podchodzi ona do tej sprawy bardzo osobiście i emocjonalnie. Może z tego też powodu długo nie widzi osoby mordercy. Ja w trakcie lektury szybko domyśliłam się, kto nim jest.

Podsumowując, "Confessio" to ciekawy debiut, przedstawiający kryminalne śledztwo z innej niż policyjna, perspektywy. Pokazuje, jak funkcjonuje prokuratura i z czym musi się mierzyć zwykły prokurator, który nie chce się angażować w politykę, układy i układziki. Oraz jak w naszym kraju wygląda życie z nieuleczalnie chorym, niepełnosprawnym dzieckiem. Gdzie każdy dzień to walka o przetrwanie.

Polecam ten debiut Waszej uwadze.

Słowo CONFESSIO oznacza spowiedź, sakrament pokuty i pojednania. Natomiast Czyt-NIK wyznaje Wam, że od teraz „Confessio” kojarzyć będzie się Wam z debiutancką książką Natalii Kruzer. To mocny debiut, to mocny głos w polskiej literaturze kryminalnej. Kryminał ten napisany jest przez prokurator, która codziennie zmierza się ze złem. Złem w najgorszej postaci. Dziś, dzięki tej książce możemy poznać jej wszystkie twarze. Jesteście gotowi? Pewnie, że tak, zatem sięgnijcie po „Confessio”.

Pisząca pod pseudonimem literackim prokurator Natalia Kruzer bazuje na swoich doświadczeniach zawodowych, kreśli historię, która przeszywa nas do cna. Historię zatrważającą, która zapewni wszystkim czytelnikom ogromne doznania. Co więcej, czytając tę książkę zadawać, będziecie wiele pytań, na których odpowiedzi poszukiwać będziecie jeszcze długo po zakończeniu lektury. Bo nie da się ukryć, że „Confessio” to nie tylko mocna historia, to również zaproszenie do wewnętrznej dyskusji na temat zła. Czy człowiek, który dopuszcza się najgorszej zbrodni, może mieć w sobie jakiekolwiek pokłady dobra? Czy jest całkowicie przesiąknięty złem?

Książkę tę nie sposób zaszufladkować w jednym gatunku. Thriller z elementami powieści obyczajowej, jak i również psychologicznej to doskonałe określenie dla tej książki. Dlatego też niezależnie od tego, po jaki gatunek sięgacie, to jestem przekonany, że wybór tej książki będzie Waszą doskonałą decyzją.

Natali Kruzer na kartach swej książki zarysowała również historię o silnej matczynej miłości. Miłości, która jest motorem napędowym w walce ze stereotypami. Poznajemy historię prokurator Pauliny Wilczyńskiej, która musi zmierzyć się z najtrudniejszą sprawą w jej dotychczasowej karierze – ze śmiercią dziecka. Prywatnie wychowuje pięcioletnie dziecko w spectrum autyzmu. Niestety życie dało jej w kość, demony przeszłości próbuje zagłuszyć alkoholem i lekami. Czy prokurator Wilczyńska będzie potrafiła zmierzyć się z najtrudniejszą sprawą w swej karierze zawodowej? Jaką drogę będzie musiała przejść, aby dotrzeć do prawdy? Koniecznie przekonajcie się sami i sięgnijcie po „Confessio”.

Pragnę dodać, że akcja tej historii zaskoczy każdego z Was. Nieoczekiwane zwroty, doskonale zarysowana zagadka oraz postać pani prokurator to mocne punkty tej książki. Książki, która zasługuje na miano bestsellera, a co za tym idzie na umieszczenie jej na półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek. Natalia Kruzer napisała thriller, który pozostawia ślad, a mi pozostaje żywić nadzieję, że historia ta ukaże się kiedyś na wielkim ekranie. Bo, to, że autorka napisze jeszcze nie jedną książkę jestem przekonany. Tak podpowiada mi moja czytelnicza intuicja.

„Confessio” to mocna historia, zadająca pytania, zaskakująca, ujmująca przekazem. Co więcej, mogę dodać, na temat tej książki? Myślę, że nie ma takich słów, aby wymienić wszystkie superlatywy płynące z jej lektury. Dlatego też sami sięgnijcie po tę książkę i dopiszcie swoje opinie. A jestem przekonany, że będą one pozytywne.

Książka „Confessio” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna Strona

Przyznanie się do winy jest królową dowodów.

Ta sentencja świetnie obrazuje fabułę debiutanckiej powieści Natalii Kruzer.

Pod tym pseudonimem ukrywa się pani prokurator, nic więc dziwnego, że główna bohaterka książki- Paulina - również wykonuje ten zawód.

Pani Wilczyńska jest nie tylko oddanym pracownikiem , lecz przede wszystkim samotną matką Aleksa - pięciolatka z autyzmem.

Kobieta zmaga się więc nie tylko z przestępcami oraz rosnącą każdego dnia stertą dokumentów, lecz również z trudnościami jakie niesie ze sobą wychowywanie dziecka z potrzebami specjalnymi.

Pewnego dnia Paula dostaje jednak szansę na wykazanie się kompetencjami zawodowymi.

Trafia bowiem do niej sprawa zabójstwa. Szybko okazuje się, że ten przypadek ma dla niej wymiar osobisty- ofiarą zbrodni padło bowiem niepełnosprawne niemowlę.

Po dotarciu na miejsce przestępstwa funkcjonariusze zastają zrozpaczoną matkę chłopca zaś Paulinę czeka najtrudniejsze do tej pory zadanie - musi odkryć kto zabił małego Kubę.

Czy jej się to uda?

Czy znajdą się osoby gotowe jej pomóc?

Bardzo lubię debiuty, które są tak ciekawe i intrygujące.

Szczerze mówiąc gdybym nie wiedziała, że to pierwsza powieść autorki nie uwierzyłabym.

Z zaangażowaniem śledziłam poczynania prokurator Wilczyńskiej i jej próby odkrycia prawdy.

Kolejni podejrzani zaś coraz bardziej zaciemniali obraz zdarzenia budząc niepokój.

Książkę czyta się naprawdę lekko i przyjemnie, nie ma w niej zbędnych opisów

Znajdziemy tu za to rozbudowane studium psychologiczne postaci, silną kobiecą bohaterkę i wciągającą historię, czyli to co najlepsze.

Serdecznie polecam.

Łódź. Paulina Wilczyńska pracuje w zawodzie prokuratora od przeszło 10 lat i widziała już dużo. Bardzo dużo. Jednak sprawy takie jak ta - gdy umiera maleńkie dziecko, pozostawia w niej swój ślad. Doświadczenie i intuicja podpowiadają jej, że śmierć nie nastąpiła z przyczyn naturalnych. Potwierdza to sekcja. Kto stoi za tym potwornym czynem?

Ta sama Paulina, będąca mamą autystycznego 5-latka, zmaga się na codzień z wieloma problemami. Te z kolei, próbuje eliminować poprzez leki i alkohol. Mieszanka zabójcza, jednak umożliwia jej funkcjonowanie zarówno w okrutnym świecie pełnym przestępstw i złych ludzi, jak i w domu, który zamiast stanowić jej ostoję, jest polem codziennej walki o niezależność syna.

**

„Confessio” to doskonale napisana historia o kobiecie prokurator - silnej, mądrej i zaradnej. To również historia o kobiecie, której codzienność to stała walka. O syna, o siebie, o normalność, której pragnie, a która nie nadchodzi. Z jednej strony szalenie wymagająca praca, z drugiej jeszcze bardziej wymagające dziecko. Szczerze podziwiam. Nie wiem, czy jest to thriller. Chyba bardziej coś z pogranicza obyczajówki, dramatu, trochę kryminału. Czyta się bardzo dobrze, aż ciężko uwierzyć, że jest to debiut. Dla mnie ta lektura plasuje się bardzo wysoko w notowaniach, bo przede wszystkim pokazuje prawdziwe, ludzkie oblicze. Takie, pełne niedoskonałości, wad, pragnień i marzeń. Takie, jak mamy chyba wszyscy. Polecam 

Paulina Wilczyńska jako prokuratorka z długoletnim stażem pracy zostaje wezwana do jednej ze spraw, z przerażeniem odkrywając na miejscu fakt, iż ta będzie tym razem dotyczyć śmierci małego chłopczyka. Prześladowana przez trudną przeszłość i walcząca z problemami dnia codziennego prokuratorka będzie musiała dopaść winnych bez względu na cenę, jaką przyjdzie jej zapłacić, a ta dla matki samotnie wychowującej dziecko może być bardzo wysoka…

„Confessio” to debiutancka powieść czynnej jeszcze w zawodzie prokuratorki, piszącej pod pseudonimem Natalia Kruzer i wszystko wskazuje na to, że jest ona tylko początkiem serii kryminalnej. Rewelacyjnym początkiem, który w mojej opinii można by raczej sklasyfikować jako powieść obyczajową lub dramat psychologiczny z mocno zarysowanym wątkiem kryminalnym w tle, co absolutnie nie umniejsza w niczym tej książce.

Fabuła z racji oczywistej tematyki do najłatwiejszych nie należy. Przepełniona jest bowiem wylewającym się zewsząd ludzkim okrucieństwem, którego nie sposób zrozumieć. Autorka bardzo umiejętnie angażuje emocjonalnie czytelnika, zapraszając go do zepsutego świata pełnego bólu, bezsilności i niepokoju, podsycając te i wiele innych emocji przy każdym kolejnym rozdziale. Daje mu także światełko w ciemnym tunelu ludzkiego zepsucia, pokazując niesamowitą determinację i siłę w dążeniu do sprawiedliwości, by kiedyś świat mógł być lepszy. Nie! Byśmy my mogli być lepsi…

Bardzo, bardzo dobry debiut, którego po prostu nie możecie sobie odmówić. Premiera już 13.03.2024. Czytajcie „Confessio”.

Współpraca z wydawnictwem Filia.

"Confessio" to debiutancka książka Natalii Kruzer, którą mogę Wam polecić bez wahania. Co prawda początek nie zwiastował tak dobrej lektury, jak się finalnie okazało, ale zrzucam to na nieznajomość pióra autorki.

Paula to prokurator, która stawia rozwiązywanie trudnych spraw na pierwszym miejscu. Zwłaszcza jeśli chodzi o morderstwo niepełnosprawnego niemowlęcia. Sprawa ta jest jej bliska z ważnego powodu - sama wychowuje pięcioletniego synka z autyzmem.

Paula to bohaterka, która nieustannie walczy. O wyjaśnienie spraw. O sprawiedliwość. O syna, który wymaga opieki i terapii. O siebie, by przeszłość przestała ją prześladować i inne demony, które próbuje zagłuszyć lekami i alkoholem. Jej postawa jest godna podziwu, ponieważ jest prawdziwa. Walczy ze słabościami, które dopadają każdego człowieka w różnych sytuacjach.

Kruzer napisała kryminał, który wstrząsa ogromem zła wymierzonym w dzieci. Czytelnik o większej wrażliwości może mieć trudności w czytaniu tejże historii. Mnie samą dopadały wątpliwości, ale chęć poznania rozwiązania sprawy wzięła górę. Tym samym cieszę się, że dotarłam do końca, ponieważ to naprawdę dobry debiut. Tak jak wspomniałam wyżej, mimo trudniejszego początku, książka jest warta uwagi. "Confessio" to nic innego jak fikcja, która niestety ma swoje realne odzwierciedlenie w rzeczywistości. Totalnie polecam!

Z debiutami zazwyczaj jest tak, że książka jest dobra i czytelnik sięgnie po kolejne dzieła autora lub autorki. Albo książka jest beznadziejna i stanowczo przekreślony zostaje autor. Mało kiedy dostaje kolejną szansę. W tym przypadku debiut okazał się być genialną lekturą. Życzę sobie i wam tylko takich książek.

Prokurator Paulina Wilczyńska, samotna matka wychowująca syna z autyzmem. Zostaje wezwana do śmierci dziecka. Choć wszystko wskazuje na to, że jest to śmierć naturalna Paulina postanawia zlecić sekcję zwłok, aby mieć pewność. Okazuje się, że dziecko które było niepełnosprawne zostało zamordowane przez uduszenie. Prokurator staje przed koniecznością rozwiązania najtrudniejszej sprawy w swojej karierze.

#confessio to bardzo ciężka, trudna, przytłaczająca, wstrząsająca historia. Emocje sięgały zenitu. Świetnie skonstruowana fabuła. Do końca trzyma w napięciu, zaskakuje i doprowadza do spektakularnego finału. Ta książka rozbiła mnie nie raz na kawałki. Momentami ciężko było zebrać myśli.

W znakomity sposób autorka ukazała obraz rodziców wychowujacych swoje niepełnosprawne dzieci. O bitwie jaką rozgrywają każdego dnia. Opisane zachowania i ludzkie relacje mocno wstrzasają czytelnikiem. Bardzo podoba mi się otwartość z jaką autorka opisała swoją powieść. Zdecydowanie nie boi się podejmować tak ciężkich tematów i nimi szokować. Ta książka również daje nadzieję.

Mogłabym pisać o niej bardzo dużo bo jest tego warta. Polecam sięgnąć po nią i się samemu przekonać o tym na własnej skórze.

"Confessio" to debiut i jednocześnie początek serii kryminałów z prokuratur Pauliną Wilczyńską autorstwa Natalii Kruzer.

Choć prokuratur Wilczyńska ma za sobą długoletni staż pracy, to dopiero jej pierwsze wezwanie dotyczące śmierci dziecka. Sama jest matką samotnie wychowującą pięcioletniego syna z autyzmem, więc zgon z przyczyn nieznanych budzi spore kontrowersje.

Autorka pisze pod pseudonimem, od lat bowiem pracuje w zawodzie prokuratora i choć jest postacią niezwykle tajemniczą, to zdradziła na swój temat tyle, że możemy przypuszczać, iż wiele łączy ją z główną bohaterką. Tutaj genialne zestawiła wyzwania, jakie stawia przed Wilczyńską praca zawodowa z życiem prywatnym samotnej matki niepełnosprawnego dziecka. Ta wymagająca codzienność sprawia, że Paula nie stroni od leków i alkoholu. Szczerze, do bólu, bez lukru.

Sprawa kryminalna jest zagadkowa, obfitująca w zaskakujące zwroty akcji i angażująca czytelnika emocjonalnie. Książka napisana jest prostym i płynnym językiem, jednak przebija zeń zdecydowanie i profesjonalizm. Akcja choć wyważona, to jednak pulsuje niepokojem, wywołując wyczuwalne w powietrzu napięcie. Pisarka zabiera nas w okolice i do miasta Łodzi, które darzy sporym sentymentem.

Jak tylko dostałam przesyłkę z książką "Confessio" wszystko inne odeszło na bok, tak bardzo byłam jej ciekawa, że nic innego nie miało znaczenia i tak mnie pochłonęła, że spędziłam z nią cały dzisiejszy dzień. Pochłonęłam ją błyskawicznie, bo ciężko było mi ją odłożyć.

Główną bohaterką książki jest prokurator Paulina Wilczyńska, która staje przed wyzwaniem rozwiązania zagadki morderstwa na niepełnosprawnym dziecku. I powiem tak - ta książka kipi od emocji. Porusza niezwykle trudną tematykę jaką jest wychowywanie niepełnosprawnego dziecka, tego jak reagują ludzie, którzy nie mają pojęcia z czym borykają się na codzień rodzice chorych dzieci... To jest naprawdę mocna historia. I to mocna należy podkreślić, ponieważ autorka bez niepotrzebnego koloryzowania wprowadza nas w świat ludzi, których przecież mamy w bliższym czy nieco dalszym otoczeniu, a z których problemów niekoniecznie zdajemy, ba niekoniecznie nawet chcemy zdawać sobie sprawę. To emocjonalna książka, która może wzbudzić w czytelniku wiele trudnych emocji, ale ja właśnie dlatego czytam - dla odczuwania tych emocji, dla poznania różnych punktów widzenia i autorce udało się poruszyć we mnie punkty, o których nie miałam pojęcia. Bo choć książka jest kryminałem i przede wszystkim dlatego właśnie po nią sięgnęłam to dostałam silną, mocną kobieca postać jaką niewątpliwie jest Pani prokurator i calą gamę emocji - Paulina Wilczyńska jest matką chłopca z autyzmem i opisy trudności z jakimi boryka się na codzień niezwykle mnie poruszyły. Zarówno zagadka kryminalna jak i życie głównej bohaterki były dla mnie bardzo poruszające, momentami wstrząsające, ale to właśnie te emocje zmusiły do refleksji i trzymały w napięciu, przez które nie mogłam odłożyć książki. Tym bardziej szokuje, że jest to debiut- Pani @nataliakruzer niech Pani pisze więcej, bo ja zdecydowanie chce więcej takich emocjonalnych historii. Na ogół nie wzruszam się przy kryminałach, ale ta historia, zwłaszcza ostatni rozdział, wyłoniła kilka łez. Dziękuję.

Na początek pytanie. Czy to aby na pewno jest debiut?!? 😀

To jest tak dobry debiut, że aż boję się pomyśleć jakie będą kolejne książki Autorki.

Książka nie jest łatwa i lekka. Nie jest to na pewno odskocznia od codzienności, którą można przeczytać dla przyjemności siedząc z kawką na tarasie.

Ale równocześnie uważam, że nie może być nieprzeczytana, bo porusza naprawdę ważne w naszym społeczeństwie tematy.

Mamy tutaj świetnie wykreowaną Prokurator, prowadząca śledztwo w sprawie zabójstwa niepełnosprawnego dziecka. Paulina jest tak autentyczna, bezpośrednia i bezkompromisowa, że polubiłam ją już od pierwszych stron.

Dodatkowo pozostali bohaterowie również świetnie wykreowani, każdy wniósł do powieści swój pierwiastek, co sprawiło że jest ona tak zaskakująca i wielowymiarowa.

W książce spotykamy się ze śledztwem pokazanym z punktu widzenia prokuratury. Możemy poznać sposób działania i to z jaką biurokracją i przeładowaniem zmagają się tego typu instytucje w naszym kraju.

Napięcie budowane powoli, jednocześnie fakty i wydarzenia uporządkowane, bez zbędnego chaosu, powodują, że czytelnik bez najmniejszego problemu wnika w historię i odczuwa ją na własnej skórze.

Dodatkowo Autorka porusza temat dzieci z niepełnosprawnością. Przybliża zachowania występujące w spektrum autyzmu, co pokazuje nam z czym dzieciaki i ich rodzice muszą mierzyć się na codzień. Jest to bardzo poruszające i niekiedy wstrząsające, dla kogoś kto nie miał z tym nigdy styczności. Duży plus za prawdę.

Książki nie sposób odłożyć. Autorka ma bardzo lekkie pióro. Dodatkowo ta powieść jest tak autentyczna, tak prawdziwa. Wydarzenia i dialogi nie są przerysowane, nie ma zbędnych zapychaczy.

A zakończenie?Wbiło mnie w fotel.

Ta historia wywołała we mnie tyle różnych emocji, że do tej pory nie mogę się pozbierać.

Będę bardzo szczęśliwa jeśli Paulina i jej historia doczekają się kontynuacji 😊