Cios kończący

Jest to ostatnia książka Mariusza Czubaja z serii o emerytowanym profilerze Rudolfie Heinzie, ale tak się złożyło, że pierwsza, po którą sięgnęłam. Przeczytałam ją bardzo szybko - fabuła wciągnęła mnie i byłam ciekawa kolejnych stron. Dużą zaletą były dla mnie dosyć krótkie rozdziały.

Polecam tą książkę wszystkim, którzy lubią tradycyjne kryminały ze śledczym/detektywem w roli głównej bez żadnych przekombinowanych zwrotów akcji. Książka ta jest prosta, ale wciągająca i w tym cały jej urok.

„Cios kończący” Mariusza Czubaja to szósty, ostatni tom sześciotomowej serii pt. „Polski psychopata”. Opowiada historię ostatniego śledztwa profilera Rudolfa Heinza, teraz prowadzonego już ze stopy prywatnej, która przetykana jest inną sprawą – w Katowicach grasuje nowy morderca, jednak nikt nie łączy jego kolejnych zabójstw we sobą. Dla mnie to było pierwsze spotkanie z piórem autora i mam świadomość, że przez nieznajomość tomów poprzednich na pewno poumykało mi sporo niuansów i nawiązań. Nie zmienia to jednak faktu, że fabuła była dla mnie jak najbardziej zrozumiała, a całość przypadła do gustu. Zaintrygował mnie główny bohater, Heinz – gitarzysta, karateka, z mocno cynicznym podejściem do życia. Na pewno chciałabym teraz poznać jego wcześniejsze losy, co sprawiło, że jest jaki jest, skąd wziął się ten cynizm i rozczarowanie. Ogólne wrażenia z powieści mam pozytywne, to dobry, rasowy, ciekawy i trzymający się ram gatunku kryminał. Polecam fanom gatunku!

Mariusz Czubaj kończy! I to z wielkim hukiem! Aż żal, że tak doskonała seria powieści kryminalnych będzie miała swój koniec. Tylko, że chyba autor wyczuł moment w którym należy powiedzieć dość. Dzięki temu z wielką przyjemnością będzie nam się jeszcze chciało powrócić do książek pana Czubaja. Jeżeli ktoś zna poprzednie tomy, to może być pewien, że "Cios kończący" to jedno wielkie, piękne podsumowanie, które będziemy czytać z wielką przyjemnością. Cała historia jest jeszcze bardziej mroczna niż wszystkie poprzednie części razem wzięte. Brutalność i ogromna ilość krwi - tutaj naprawdę dużo się dzieje.

Pierwsze i to bardzo udane spotkanie z twórczością Mariusza Czubaja za mną. "Cios kończący" czytało mi się bardzo przyjemnie i przyznaję, że narobiła mi ochoty na wcześniejsze tomy. Ich znajomość nie jest konieczna, ale mam wrażenie, że znając historię Rufolfa Heinza, byłabym w stanie lepiej zrozumieć jego obecną sytuację. Pozostaje tylko jak najszybciej nadrobić zaległości.

Profiler Rudolf Heinz od dwóch lat jest na emeryturze. Niespodziewanie zostaje poproszony o pomoc w sprawie brutalnego zabójstwa na Śląsku. Komisarz początkowo niechętnie angażuje się w śledztwo. Okazuje się, że łączy się ono z serią tajemniczych zaginięć i jest o wiele bardziej skomplikowane, niż Heinz na początku myślał.

"Cios kończący" to szósty i zarazem ostatni tom serii z Rudolfem Heinzem. Książka ma niecałe trzysta stron i czyta się ją bardzo szybko. Mnie wciągnęła od pierwszych stron i lektura zajęła mi kilka godzin. Lubię makabryczne opisy i w tej powieści zdecydowanie mi ich nie zabrakło. Było mrocznie, brutalnie i krwawo, z czego jestem bardzo zadowolona. Opisy tortur były przerażająco dobre! Polubiłam styl autora. Odpowiada mi ten cięty język i poczucie humoru pana Czubaja. Przyjemnie się tę książkę czytało. Nie sposób nie wspomnieć o Hipisie, czyli naszym głównym bohaterze. Nie wiem jaką był postacią we wcześniejszych częściach, więc patrzyłam na niego z perspektywy tej konkretnej powieści. Początkowo trudno mi było go polubić. Jednak z każdą kolejną czytaną stroną robił na mnie coraz większe wrażenie. Myślę, że przed przejściem na emeryturę był bardzo ciekawym i inteligentnym facetem. Całość nie jest może jakoś wyjątkowo odkrywcza, ale zagadka kryminalna jest intrygująca i mnie zaskoczyła zakończeniem.

Na pewno sięgnę po wcześniejsze części, bo chciałabym lepiej poznać pana Heinza. Polecam!

Patrząc na to, co dwuletni pobyt na emeryturze zrobił z jednym z najlepszych profilerów w Polsce Rudolfem Heinzem, wcale się nie dziwię, że moja mama mimo, że mogłaby od wielu lat odpoczywać, ciągle pracuje. To nasz samotny wilk z Katowic niezłomnie i zaangażowaniem łapał morderców, często narażając życie, kiedy zawód profilera w Polsce raczkował. A teraz? Wegetuje pomiędzy depresją, a nudą, nie znajdując przyjemności nawet w ulubionej grze na gitarze.

Gdy dostaje nieformalną propozycję współpracy przy sprawie brutalnego morderstwa kobiety, nie wie, że i ON sam znajdzie się w niebezpieczeństwie. Z pewnością jednak wyrwie go to z marazmu, w którym utknął.

Tym razem autor skupia się bardziej na głównym bohaterze, jego zmianie z aktywnego zawodowo policjanta w człowieka, który niczego już od życia nie oczekuje. Skąpi natomiast informacji o mordercy, ukazując nam jedynie jego smoliste oczy. Ten wybieg sprawia, że akcja początkowo nieco leniwa, zaczyna wciągać i budzić niepokój. A zwroty akcji, których za nic nie przewidziałam oraz dość brutalne opisy, naprawdę potrafią przyspieszyć tętno.

Trudno zakończyć serię i rozstać się z bohaterem tak, by wszystkich usatysfakcjonować, jednak według mnie, to bardzo trafiony „cios kończący”. Z jednej strony wciągający nas po raz kolejny w ciekawą intrygę kryminalną, a z drugiej pokazujący nieuchronność mijającego czasu, z którą trzeba się pogodzić.

Na koniec cytat, który poruszył mnie bardziej, niż opisy zbrodni: „Gdy umiera człowiek, pozostaje po nim pusty bujany fotel. Przez chwilę siedzisko jest ciepłe, pamięta jeszcze ludzkie ciało, fotel na biegunach kołysze się, aż wreszcie zastyga bez ruchu.”