Cienista Ćma. Gwiezdny zegar. Tom 1

Fajna i zabawna pozycja na deszczowe wieczory. Dzieciom bardzo się spodobała.

Historię o dziewczynce, która śledzi królika i przenosi się za nim do innego świata, znamy, ale co powiecie na podążanie za srebrną ćmą i przejście przez drzwi w drzewie?

Imogen i Marie to siostry, które postanawiają przejść właśnie przez takie drzwi, dzięki czemu trafiają do magicznego królestwa i nie potrafią się z niego wydostać. A nie jest to świat bezpieczny. W mieście co noc ludzie zamykają się w domach, bo ulicami spacerują skrzety, które napotkane osoby mogą zabić. Uciekając przed tymi istotami dziewczynki trafiają za mury zamku, gdy ratuje je książę Miro. Tak zaczyna się piękna przyjaźń i przygoda, która dużo zmieni w życiu trójki bohaterów.

Jest tak mało książek, gdzie dzieciom pozwalała się być dziećmi! Imigen ma jedenaście lat i choć kocha siostrę, to zwykle ta działa jej na nerwy. W końcu każdego może zirytowac mały człowieczek, który krok w krok chodzi za nami i próbuje nas naśladować. Zwłaszcza w wieku, gdy uważamy się za dorosłych, choć ledwo odstajemy od ziemi. Imogen nie panuje nad swoimi emocjami. Łatwo wpada w złość, choć krótko się gniewa, a w zabawach chce, by każdy jej słuchał. To dlatego jesteśmy świadkami tylu drobnych sprzeczek między nią a Miro. Książę dorastał wśród służących i pierwszy raz mógł bawić się z dziećmi w swoim wieku. Dopiero na naszych oczach odkrywa czym jest przyjaźń i szczere relacje. Najmłodsza z nich, Marie, czasami wchodzi w rolę mediatora, który przypomina starszym, że nie powinni w dany sposób się zachowywać. Jest ona najspokojniejsza i najbardziej dojrzała z tej trójki, co kontrastuje z jej uroczym wyglądem dziecka. Każde z tej trójki udało mi się polubić, a to dzięki naturalności w ich zachowaniu. Nawet, gdy któreś zaczynało mnie irytować, to jego działanie mogłam łatwo wyjaśnić doświadczeniami życiowymi i osobowością. Kreacja bohaterów została więc ładnie dopracowana. Co prawda wśród pobocznych postaci mamy persony czarno-białe, ale jestem wręcz pewna, że obraz ten zostanie zniszczony w kolejnych tomach!

Akcja ogromnie wciąga! W połączeniu z lekkim stylem dostajemy książkę, która dopiero zaczynamy czytać, a już jesteśmy na jej końcu! I to nie dlatego, że mało się dzieje. Po prostu tak trudno jest się od niej oderwać. I okej, autorka zaliczyła kilka subtelnych potknięć, gdzie pewne zdania, które stanowiły część przemyśleń bohaterów, wydawały mi się nie na miejscu (dla przykładu wzmianka o galaktykach u człowieka, który o gwiazdach wie tyle, że znają przyszłość); ale nie wpłynęło to na przyjemność płynącą z lektury. Jak dla mnie stanowiła ona piękna przygodę, która ukoiła moje nerwy.

Na kartach powieści spotykamy paskudne istoty, które mogą przynieść śmierć; ćmy przenoszące wiadomości; magiczne przedmioty czy szepczące o przyszłości niebo. Magia jest tutaj subtelna, a dzięki temu jeszcze bardziej interesująca.

Zdecydowanie będę wypatrywać kolejnych tomów trylogii!

Nie spodziewałam się, że pochłonę tę książkę w jeden wieczór. Wkręciłam się w tę historię. Nieco obawiałam się tego, że Imogen i Marie do mnie nie przemówią, w końcu mogłabym być ich mamą, jednak pokochałam je, choć czasem mnie niezmiernie irytowały. Ale i tak nie pobiły innej postaci, która była zła do szpiku kości. Z chęcią w łyżce wody bym tego kogoś utopiła. Nie powiem jednak, o kogo chodzi. Sami się przekonajcie.

To książka zarówno dla starszych, jak i młodszych czytelników. Są tu wątki, z którymi mogliście się już gdzieś kiedyś spotkać (jak choćby przejście do innej krainy przez drzwi), ale pomysł na historię był ciekawy. Jestem oczarowana światem stworzonym przez autorkę, choć nie brakuje w nim złych ludzi, którzy nie cofną się przed niczym, by dojść do celu.

Można się pośmiać, ale są też momenty, które łapią za serce lub wciskają w fotel. Niektóre rzeczy nie są takie, jakie się na pierwszy rzut oka wydają, choć niektórych wątków byłam w stanie się domyślić. Mam nadzieję, że powstanie kontynuacja. Chętnie raz jeszcze przeniosę się do tego świata.

I na koniec parę słów o znajdujących się w książce grafikach - są obłędne. Idealnie uzupełniają treść powieści. Bez nich czegoś by tu zdecydowanie brakowało.

Autor: Francesca Gibbons

Tytuł: Gwiezdny zegar

Imogen jest mała i nieusłuchaną dziewczynką, która nie akceptuje związku jej mamy z jakimś mężczyzną. Ma dużo zakazów, ponieważ żyje w złym świecie. Jednak pod presją srebrzystej ćmy przechodzi przez drzwi w drzewie.

Imogen i jej młodsza siostra Marie zostają uwięzione w magicznym królestwie. Nikt się nie zachowuje tam tak jak powinien. Siostry walczą z czasem, uciekając przed potworami. Z pomocą przychodzi im rozpieszczony książę, tańcząca niedźwiedzia, a nawet gwiazdy spoglądające z góry. Czy dziewczynką uda się wrócić do domu?

Nie spodziewałam się, że dostanę tę książkę, ale bardzo mi się spodobała. Jest to historia fantastyczna idealna wręcz dla dzieci, ale nie tylko. Historia bardzo fajnie się rozkręca, a nawet zaskakuje. Dziewczynki lubią ryzykować, co bardzo mi się spodobało. Nie rozumiałam tylko zachowania tych osób z zamku, ale co się dziwić, jeżeli jest ON zaczarowany. Mnóstwo przygód, które nie nudzą. Książka ma cudowną okładkę, a rysunki w środku książki, pozwalają nam wyobrazić sobie te sytuacje, czy główne bohaterki. Nikt nie powiedział, że zadanie dziewczynek będzie łatwe, dlatego musimy wraz z bohaterami rozgryźć różne tajemnice. Czytało mi się ją bardzo szybko i przyjemnie.

Ocena 9/10

Czasami, kiedy mamy wszystkiego dosyć, najchętniej zniknęlibyśmy choć przez chwilę, by odpocząć i nabrać dystansu. Liczne książki i filmy dają wyobrażenie, mniej lub bardziej fantastycznych sposobów na takie „wylogowanie” się z tego świata, pokazując, w jaki sposób możemy spróbować tego wytchnienia poszukiwać. Tyle tylko, że zwykle bohaterowie poszukując takich drzwi do innego wymiaru wpadają w prawdziwe tarapaty, a choć nauki, które wynoszą z wydarzeń są niezwykle cenne, to jednak o spokoju nie może być mowy. Najbardziej sielska wersja tej odskoczni była chyba zaprezentowana w „Tajemniczym ogrodzie”, bo już bohaterowie „Opowieści z Narnii” musieli się nieźle napracować, wielokrotnie zresztą narażając przy tym swoje zdrowie, a nawet życie.

Nie inaczej jest w przypadku jedenastoletniej Imogen oraz jej młodszej siostry Marie. Imogen zrobiłaby wszystko, by choć na chwilę znaleźć się z dala od członków swojej rodziny i nowego chłopaka swojej mamy. Nie sądziła jednak, że wizyta w herbaciarni rzeczywiście pozwoli jej to marzenie zrealizować, tyle tylko, że znika wraz ze swoją siostrą. Mieszczący się w starym Dworze Haberdashów lokal mieści się tuż przy ogrodzie, niedostępnym dla postronnych osób. Jednak dziewczynka, zła na młodszą siostrę, nie baczy na ostrzeżenia i – prowadzona przez niezwykłą Cienistą Ćmę – przekracza bramę. Znajduje się w niezwykłym ogrodzie, w którym rośnie drzewo z … drzwiami. Kierowana ciekawością Imogen również przez nie przechodzi, nie spodziewając się nawet, że ma towarzyszkę. Za nią skrada się bowiem młodsza siostra, która zatrzaskuje drzwi. Tym samym dziewczynki zostają uwięzione w dziwnym świecie.

W trakcie swojej wędrówki napotykają miasto, wyglądające dość upiornie, w którym po zmroku nie ma ani jednego człowieka na ulicach, zaś wszędzie wiszą kości, dość nienaturalnych rozmiarów, nie przypominające (przynajmniej pod względem uzębienia) tych ludzkich. W żadnym z domów nie pali się też światło, dlatego też, kiedy widzą zamek, a w nim rozświetloną wieżę, właśnie tam kierują swoje kroki. Zostają przyjęte przez chłopca, nieco rozpieszczonego i kapryśnego, który okazuje się być księciem, bratankiem króla. Książę Miroslaw, traktuje je niczym służące, a jednocześnie bardzo pragnie się z nimi zaprzyjaźnić. Ten traktowany przez dziwacznego wuja niczym intruz chłopiec rozpaczliwie łaknie rozrywki i towarzystwa, które Imogen oraz Marie są w stanie mu zapewnić.

Niestety, kiedy dziewczynki pragną powrócić do domu, odnalezienie drogi wydaje się niemożliwe. Na dodatek muszą pamiętać, że znajdują się w dziwnym świecie, w którym po zmroku czają się potwory. Skrzety, bo o nich mowa, to nocne stworzenia, które po zachodzie schodzą z gór i rzucają się na wszystko, co staje na ich drodze. Jak w tej sytuacji Imogen i Marie mogą znaleźć się znów w swoim świecie? Czy to będzie możliwe?

Na te, i na wiele innych pytań odpowiedzi będziemy poszukiwać w porywającej książce pt. „Gwiezdny zegar. Cienista Ćma”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa HarperCollins historia, stworzona przez Francescę Gibbons to podróż do innego świata, pełna emocji i niebezpieczeństw. Wyruszyć w nią mogą młodzi czytelnicy, choć i ich rodzice, lubiący magiczne klimaty, również dadzą się porwać tej opowieści.

W odbiorze książki, mimo frapującej fabuły, przeszkadza jednak styl powieści, nieco szkolny, niezbyt płynny. Trudno powiedzieć, czy to wina autora czy tłumacza, jednak znacząca utrudnia to wczucie się w sytuację i uruchomienie wyobraźni. Nie zmienia to jednak faktu, że sama fabuła książki jest niezwykle frapująca, a bohaterowie interesujący, choć – paradoksalnie – najbardziej denerwująca jest główna bohaterka Imogen. Jeśli zatem liczymy na ekscytującą książkę fantasy, to rzeczywiście taką otrzymujemy. Jeśli jednak chcemy czegoś więcej, błyskotliwości, humoru zarówno słownego, jak i sytuacyjnego, prawdziwych doznań, możemy być w takiej sytuacji nieco rozczarowani.