Cień. Willowdale. Tom 1

O cyklu Willowdale słyszałam już jaki czas temu, ale nie miałam do tej pory za bardzo okazji, by przekonać się, czy ta historia faktycznie jest tak dobra, jak mówiły mi to recenzje. Kiedy jednak pojawiła się możliwość przeczytania obu tomów — postanowiłam skorzystać z tej okazji. Dlatego teraz przychodzę do Was ze swoją opinią na temat części pierwszej, ale więcej znajdziecie poniżej.

Amber postanawia wrócić w rodzinne strony po latach nieobecności. Wie, że będzie się to wiązało z wieloma wspomnieniami, które nie są na pewno zbyt przyjemne, ale czuje, że musi to zrobić. Podejmuje pracę, o której zawsze marzyła i będzie trenować konie. Przeszłość jednak skutecznie o sobie przypomina na każdym kroku, przez co młoda kobieta nie do końca wie, w którą stronę ma podążać, a uśpione dotąd traumy przebudzają się ze zdwojoną siłą. Ponadto – zdaje się, że w miasteczku każdy ma swoje tajemnice, o których nie chce mówić głośno. Czy Amber odkryje, dlaczego komuś tak usilnie zależy na klinice weterynaryjnej?

Rozpoczynając lekturę tej powieści, byłam nastawiona naprawdę pozytywnie. Nie miałam co prawda większych czy też bardziej konkretnych oczekiwań względem niej, ale wierzyłam w to, że będzie to tytuł, który zdecydowanie uprzyjemni mi czas. Pierwsze strony może nie okazały się tak wciągające, jak na to liczyłam, ale i tak – im dalej posuwałam się w lekturze, tym coraz mocniej doceniałam ten tytuł.

Główna bohaterka na początku wzbudzała we mnie raczej neutralne odczucia — nie polubiłam jej jakoś bardzo, ale też nie pałałam do niej niechęcią. Ot, taka bohaterka, wokół której toczy się cała akcja, ale nie wzbudziła we mnie żadnych konkretnych uczuć. Dopiero w drugiej połowie książki, kiedy sama akcja też zaczęła się zdecydowanie bardziej rozkręcać, zaczęłam uważać Amber za bardzo ciekawą postać, która ma swoje przejścia, ale ze wszystkich sił stara się pracować nad sobą i swoimi reakcjami. No i oczywiście — jeśli chodzi o zaangażowanie w walkę o klinikę czy też ogólnie zdrowie zwierząt, tutaj Amber również plusuje i pokazuje, jak silną postacią może być.

Na zdecydowany plus wybija się wątek dotyczący koni i jeździectwa. Z zainteresowaniem czytałam o tym, jak bohaterowie dbają o swoje konie, w jaki sposób przygotowują je do przejażdżek czy też zawodów. Przyznaję, że nigdy nie interesowałam się tym tematem za bardzo, natomiast po lekturze tej książki mam ochotę na więcej — i to nie tylko tego cyklu, ale ogólnie tego tematu. Czy to znaczy, że powoli zamieniam się w... koniarę?

Autorka ma bardzo lekki styl pisania, który niektórym może nie do końca przypaść do gustu i uznają go wręcz za „wattpadowy” (nie cierpię tego stwierdzenia; bo ono za wiele nie mówi, natomiast nie umiem tego wytłumaczyć i określić inaczej). Mnie ten sposób narracji i prowadzenia akcji kupił i dzięki temu lektura tej książki upłynęła mi dość szybko i przyjemnie.

Jednakże — muszę przyznać bez bicia, że pierwsza połowa książki była typowym wprowadzeniem do całej historii, przez co momentami mi się dłużyła i sprawiała, że nie czułam się za bardzo zaangażowana w to, o czym czytam. Dopiero z czasem zaczęłam wciągać się w tę historię, a końcówka sprawiła, że wręcz nie mogę doczekać się sięgnięcia po kontynuację. Rozumiem też, dlaczego Michalina Aleksandrowicz zdecydowała się właśnie na takie dłuższe wprowadzenie do całości — w pewnym momencie bohaterów pojawiało się dość sporo, a ich rola w historii też mogła wprowadzić wiele dezorientacji u czytelnika. Dlatego też nie mogę być tak do końca zła o takie okoliczności.

Cień jako pierwsza część cyklu okazał się naprawdę dobrym tytułem. Jak wspomniałam już wyżej — przyznaję się, że ostatecznie bardzo polubiłam się z tą historią i myślę, że wiele osób, które zaczytują się w powieściach skierowanych bardziej do młodzieży, ale i tych, które po prostu interesują się tematem koni i jeździectwa może poczuć się zachęconych do sięgnięcia po tę książkę. W każdym razie – ja polecam jako przyjemną odskocznię od codzienności i formę relaksu.

Książka "Cień" jest debiutancką powieścią autorki i jednocześnie pierwszym tomem trylogii "Willowdale". Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i z dużym zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona i dobrze poprowadzona. Jest tutaj wyraźnie zarysowany małomiasteczkowy klimat, gdzie wszyscy się znają, w razie problemów chętnie sobie pomagają, chociaż nie brakuje tutaj również niesnasek i plotek. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w ciekawy, niejednoznaczny sposób wykreowani. Historia została przedstawiona z perspektywy Amber i Tony'ego, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się zmagają każdego dnia, stopniowo mogłam także dowiedzieć się co ich ukształtowało, jak wyglądała ich przeszłość oraz jak przebiegała ich znajomość w nastoletnich latach, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Amber w zasadzie od pierwszych chwil zaskarbiła sobie moją sympatię i dowiadując się co wydarzyło się w jej życiu oraz jaki wpływ na egzystencję kobiety to miało naprawdę jej współczułam i jednocześnie z całych sił jej kibicowałam. Natomiast Tony początkowo wywoływał we mnie mieszane odczucia, jednak z czasem kiedy zaczął pokazywać momentami pokazywać swoją inną twarz i kiedy odkryłam jego pobudki,l zrozumiałam dlatego zachowywał się tak a nie inaczej i polubiłam go. Relacja bohaterów została w świetny sposób zaprezentowana. Przy każdym ich spotkaniu czuć wyraźne napięcie,  z czasem zaczęło przybierać zupełnie innego charakteru. Istotną rolę w tej historii odgrywają oczywiście postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia głównych bohaterów, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Mowa o współpracownikach Amber i Tony'ego, ojcu mężczyzny, czy przyjaciołach obojga. Ważnym elementem tej powieści jest przedstawienie pasji jeździeckiej bohaterów. Z tej historii mogłam się dowiedzieć naprawdę wiele smaczków dotyczących tego sportu, a także jego blasków i cieni. Innym ważnym aspektem tej historii są sekrety małego miasteczka, a także tajemnice skrywane przez bohaterów, które w pewnym momencie znacząco jątrzą w ich życiu. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o starcie bliskiej osoby i nieprzepracowane żałobie, zmaganiu się z życiowym mrokiem czy problemach z nałogiem. To wszystko tworzy naprawdę wciągającą historię. Pisarka tą część zakończyła w taki sposób, że nie miałam innego wyjścia jak od razu sięgnąć po dalsze losy bohaterów, zawarte w książce pod tytułem "Iskra". Polecam!

„Cień” – Michalina Aleksandrowicz to pierwszy tom serii Willowdale. Jest to opowieść o Amber, która po latach postanawia wrócić rodzinnego miasteczka Willowdale. Chce rozpocząć swoje życie od nowa, jako trenerka koni. Ale powrót ten to konfrontacja z przeszłością i z traumami.

Amber to silna postać, która pomimo trudnej przeszłości potrafi zawalczyć o siebie. Na swojej drodze spotyka różnych ludzi. Jedni dadzą jej nadzieję, a inni boleśnie przypomną o przeszłości.

W książce znajdziemy wiele tajemnic jakie skrywa małe, malownicze miasteczko. Opowieść o Amber dostarczy wiele emocji. Będzie wzruszenie, momenty gdy pojawi się na naszych ustach uśmiech, a również chwile refleksji. Wszystko to sprawia, że książka wciąga od pierwszych stroni nie pozwala się odłożyć nawet na chwilkę.

Akcja książki nastawiona jest na emocje bohaterów niż na dynamikę. A sama narracja jest lekka, przystępna i emocjonalna.

Książkę polecam miłośnikom koni oraz tym, którzy szukają bohaterów, którzy szukają swojego miejsca w świecie.

To jedna z tych książek, które bardzo długo się rozkręcają. Niestety przez pierwszą 1/3 historii miałam wrażenie, że nie dzieje się właściwie nic. Fabuła ciągnęła się niemiłosiernie, a ja coraz częściej zastanawiałam się, kiedy w końcu wydarzy się coś, co przyciągnie moją uwagę. Na szczęście później historia zaczęła nabierać tempa. Pojawiły się wydarzenia, które wzbudziły moje zainteresowanie, a samo zakończenie było naprawdę mocne i potrafiło zaskoczyć. To właśnie finał sprawił, że ostatecznie oceniam tę książkę znacznie lepiej, niż zapowiadał to początek.

Mam jednak poczucie pewnego chaosu. Z jednej strony to młodzieżówka, z drugiej pojawia się motyw przypominający mafię i wpływowych ludzi rządzących miastem. Do tego dochodzą wątki obyczajowe, żałoba oraz ogromna pasja do koni i jeździectwa. Momentami miałam wrażenie, że tych pomysłów jest po prostu za dużo.

Bohaterowie, mimo że mają ponad 20 lat, często zachowują się bardziej jak piętnastolatkowie. Również relacja romantyczna nie do końca mnie przekonała. Niby mamy tu próbę motywu hate to lovers, niby pojawia się zauroczenie, ale zabrakło mi chemii, emocji i tego czegoś, co sprawia, że kibicuję bohaterom.

Największym plusem książki są konie. Widać, że autorka kocha te zwierzęta i doskonale je zna. Relacje ludzi z końmi zostały opisane naprawdę pięknie i to właśnie te fragmenty czytałam z największą przyjemnością.

Mam też wrażenie, że z każdą kolejną stroną książka stawała się coraz lepsza. Dlatego mimo średniego odbioru pierwszego tomu, liczę na to, że kontynuacja będzie znacznie bardziej dopracowana i wciągająca.

Jeśli kochacie konie i jeździectwo, ta historia może przypaść Wam do gustu. Dla mnie była to jednak raczej przeciętna lektura, która miała swoje momenty, ale nie wykorzystała w pełni swojego potencjału.

Q: Czy można wrócić do miejsca, w którym wydarzyła się tragedia i zacząć wszystko na nowo?

Książka rozpoczyna się od powrotu Amber do rodzinnego miasteczka z nadzieją na nowy początek, ale szybko okazuje się, że przeszłość nie zamierza zostawić ją w spokoju. Za sielankowym krajobrazem, stajnią i codziennym rytmem kryją się dawne rany, niewypowiedziane żale i sekrety, które rzucają długi cień na mieszkańców Willowdale.

Największym atutem bez wątpienia są konie. Autorka doskonale zna świat jeździectwa i potrafi opisać to tak, że osoba nieznająca pojęć może poczuć się jak znawca. To właśnie sceny związane ze stajnią, treningami i relacjami między ludźmi a zwierzętami wypadły najbardziej naturalnie i autentycznie. Czytając je, można niemal poczuć zapach siana, usłyszeć stukot kopyt i zrozumieć, dlaczego dla wielu osób konie są czymś znacznie więcej niż tylko hobby.

Książka potrzebowała czasu, by mnie do siebie przekonać. Początek był dość powolny i czasami miałam wrażenie, że fabuła krąży wokół tych samych tematów. Zabrakło mi głębszej chemii między głównymi bohaterami. Było za mało wspólnych chwil, rozmów i momentów budujących więź. Niektóre elementy związane z wpływowymi ludźmi i kryminalnymi powiązaniami, wydawały się nieco oderwane od charakteru książki.

Mimo tych zastrzeżeń jestem ciekawa dalszych losów bohaterów. Im bliżej końca, tym historia stawała się bardziej angażująca, a finał skutecznie rozbudza apetyt na kontynuację. To opowieść o żałobie, trudnej przeszłości, uzależnieniu i szukaniu własnego miejsca w świecie. Może nie wykorzystała w pełni swojego potencjału, ale miała w sobie wystarczająco dużo dobrych momentów, bym chciała dać szansę kolejnemu tomowi.