Ciebie szukam

Marta po latach odchodzi od męża alkoholika. Stara się ułożyć swoje życie na nowo, czego nie ułatwia jej nastoletnia córka. Mimo prób kobieta coraz częściej przekonuje się, że być może nie ma już szans na prawdziwe uczucie. Pewnego dnia do jej domu puka siostra, która po latach milczenia wraca do rodzinnego miasta. Na horyzoncie pojawia się również przystojny, lecz bardzo tajemniczy Mikołaj. Życie Marty powoli zmienia się na lepsze i kiedy już wydaje jej się, że odnalazła szczęście, sprawy zaczynają się komplikować, ponieważ Mikołaj znika. Jaką prawdę odkryje Marta o ukochanym? Czy mimo niebezpieczeństwa zaryzykuje i będzie szczęśliwa czy wybierze zupełnie inną drogę?

"Ciebie szukam", to pierwsza część serii "Oczami kobiet". Jest to również moje pierwsze spotkanie z piórem autorki. Szczerze mówiąc mam mieszane uczucia co do tej historii. Z jednej strony książka podobała mi się. W ciekawy sposób zostały przedstawione trudne relacje matki z córką. Kolorowo nie jest, zwłaszcza, że Felicja przechodzi bunt nastolatki. Czasami jej zachowanie wybitnie mnie irytowało i miałam ochotę nią potrząsnąć. Podobał mi się również wątek miłosny Marty i Mikołaja. Ich relacja jest bardzo namiętna, niebezpieczna i jednocześnie nie zanosi się na szczęśliwe zakończenie. Dużo świeżości do tej historii wniosła również siostra Marty. Natomiast były chwile kiedy nie mogłam zrozumieć postępowania głównej bohaterki. Zwłaszcza kiedy miała do czynienia z Aleksem. Zachowywała się jakby sama nie wiedziała czego do końca chce. Od początku ją polubiłam jednak im bliżej końca, tym ta sympatia malała. Jej magiczne zdolności i sposób w jaki rozwiązała problem również nie do końca przypadły mi do gustu. Za bardzo kontrastowało to z całą tą przyziemną historią. Mimo tych kilku minusów książkę czyta się szybko. Jest to lekka i przyjemna opowieść o samotności, trudach wychowywania samotnie dziecka, rozpoczęciu nowego życia, a wszystko owiane jest odrobiną magii. Przede mną kolejne dwie części tej serii, które, mam nadzieję, spodobają mi się bardziej.

„Ciebie szukam” to najnowsza powieść Anny Kasiuk. Muszę wam powiedzieć, że mam ogromnie mieszance uczucia. Z jednej strony, od samego początku zaintrygowała mnie i wciągnęła. Przeczytałam ją szybko i z zaciekawieniem. Jednak

z drugiej strony wydała mi się lekko odrealniona i jakaś taka naciągana.

Kazimierz to małe miasteczko i jakoś ciężko było mi sobie wyobrazić w nim ruską mafię, no i ta szamanka... Nie wiem jeszcze na tą mafię mogę przymknąć oko mafia, ale jakoś ta szamanka mnie nie przekonała. Może dlatego, że jestem bardzo sceptycznie nastawiona do takich rzeczy. Momentami też powieść wydała mi się lekko niedopracowana. Podam tylko jeden przykład, aby nie zdradzać wam tu zbyt wiele z treści książki.

Główna bohaterka otrzymuje list od swojego kochanka. Kelnerka z pijalni czekolady podając jej list mówi „To jest koperta od szefa. Miałam ją dostarczyć pani najpóźniej do końca czerwca”

Natomiast w liście czytamy „Spotkajmy się 25 czerwca..”

Hmm no ok, ale przecież czerwiec ma 31 dni, a nie 25. Nie wiem, może niepotrzebnie się czepiam. Ale pisząc książkę jednak warto zadbać o każdy szczegół. Dlatego tak jak mówiłam wyżej. Uczucia mam bardzo mieszane. Czytało mi się ją świetnie, jednak nie wszystko w fabule mi się podobało. Moja ocena to 6/10.

[Adres usunięty]

Annę Kasiuk odkryłam na początku tego roku, kiedy siedziałam ze złamaną ręką w domu. W moje łapki wpadła „Namiętność pachnąca terpentyną”. Ta książka mnie zachwyciła i bez wahania sięgnęłam po kolejną. Do tej pory przeczytałam już cztery książki autorki i z niecierpliwością czekałam na „Ciebie szukam”.

Marta całe życie poświęciła rodzinie. Po wielu latach upokorzeń, rozwodzi się z mężem i sama zajmuje się ich córką. Stara się poskładać swoje życie od początku. Mieszka w Kazimierzu Dolnym gdzie prowadzi sklepik z pamiątkami. Jej siedemnastoletnia córka Felicja właśnie przechodzi okres buntu i daje jej nieźle popalić. Ma pretensje niemal o wszystko, a Marta próbuje nie dać się sprowokować nastolatce.

Kobieta ma też swoje rytuały. Stara się wsłuchiwać w siebie, myśleć pozytywnie i dziękować za to co ma. W każdy czwartek, a już koniecznie podczas pełni, okadza dom i sklep oparami szałwii, mrucząc podziękowania i deklamując wciąż te same prośby. Od lat są one niezmienne. Prosi o zdrowie i dobrodziejstwo cierpliwości.

Bohaterka nie ma szczęścia do mężczyzn. Przez kilka lat po odejściu od męża odbyła kilka randek, ale nie kończyły się one sukcesem. Kiedy postanawia iść przez życie samotnie, spotyka na swojej drodze Mikołaja. Ten tajemniczy, młodszy mężczyzna jest właścicielem pijalni czekolady, która znajduje się naprzeciwko jej sklepu z pamiątkami.

„- Miłość jak z historii o księżniczkach…

- Taki właśnie był. Rycerski, romantyczny i powściągliwy. Nigdy nie spacerowaliśmy uliczkami miasta, ale to z nim widziałam wschody słońca z góry Trzech Krzyży, przesiadywaliśmy w ruinach zamku i leżeliśmy na łące wśród trawy. Nocą…

- Nocą?

- Uhm. Nie nudziłam się z nim. Był hojny i miał zaskakujące pomysły. Pływaliśmy kiedyś Wisłą w deszczu, wiesz? Był wieczór, ON osłaniał mnie swoją marynarką, a ja patrzyłam na rzekę. Mieszkam tu przez całe życie, a takich wrażeń nie doświadczyłam nigdy wcześniej. Otaczała nas mgła, powietrze było ciężkie, do dziś kojarzy mi się to z jego zapachem i siłą. Przy nim czułam się taka bezbronna, ale jednocześnie wiedziałam, że mogę mu ufać. Boże, jak ja za nim tęsknię…

Westchnęła ciężko i opuściła wzrok na talerze, które w tej chwili postawiła przed nimi kelnerka. Agata sięgnęła znowu po napój i upiła niewielki łyk. Wyznania siostry wywołały w niej lawinę wspomnień.

- Podobno niegrzeczni chłopcy kochają najmocniej."

Mikołaj musi wyjechać. Marta jest rozgoryczona, zawiedziona i samotna. W tym samym czasie do miasteczka wraca jej siostra Agata, której nie widziała od ponad siedemnastu lat. Czy kobiety się dogadają? Jakie będą dalsze losy Marty? Czy Mikołaj wróci do kobiety? Tego wszystkiego dowiecie się czytając powieść. Zaufajcie mi – warto.

Książki nie przeczytałam. Ja ją pochłonęłam. Od samego początku postać Marty, wzbudziła mojej zaciekawienie. Ujęła mnie swoim spokojnym charakterem i problemami zbliżonymi do moich. Też mam siedemnastoletnią córkę, obecnie na etapie buntu. Autorka też. Czyżby Julia szalała :-).

A tak całkowicie na poważnie, żyjąc w ciągłym pędzie, czy mamy czas na przystanięcie, zastanowienie się, wsłuchanie się w siebie? Ja nie mam, ale powoli zaczynam hamować i obserwować otaczający mnie świat. Lekka doza czarów i takiego mistycyzmu jest absolutnie fascynująca w tej powieści.

Kobieta na okładce ma w sobie coś z wiedźmy. Ale takiej w dobrym tego słowa znaczeniu, takiej wróżki. Nawet moja psica była tego samego zdania. Zdecydowanie polecam.