Cichy kochanek

Miałam spore oczekiwania co do tej książki. Na co liczyłam?

Na porywającą historię, od której nie będę mogła się oderwać, na tętniący energią klimat gorącej Afryki, który rozpali wyobraźnię, wreszcie na wywołujący rumieńce romans. Nie otrzymałam nic z tego o czym myślałam.

Cichy kochanek to książka, która ma świetny potencjał, autorka pisze lekko i przyjemnie, ale w całej powieści zabrakło jakiejś większej głębi i konsekwentnego prowadzenia fabuły w jednym kierunku. Z jednej strony mamy tutaj młodą kobietę, która zamierza wniknąć w szeregi sekty, aby uratować pewnego mężczyznę. Z drugiej, miejscem akcji jest Kenia - kraj pełen sprzeczności, bogatych turystów i biednych tubylców, pięknych krajobrazów i szemranych, brudnych interesów. Taka fabuła przywodziła mi na myśl porywający thriller z elementami romansu. Liczyłam również na wniknięcie w psychologiczne aspekty manipulowania ludźmi i uzależniania ich od siebie. Nie odnalazłam tego. Isabel dostała się do sekty, a właściwe nie dowiedzieliśmy się zbyt wiele na jakich zasadach działa taka organizacja. Co do wątku romantycznego to praktycznie do samego końca nie wiedziałam pomiędzy którym z bohaterów będzie się on toczył, a później rozwinął się w ciągu kilku stron.

Cóż tu więcej pisać - przeczytałam, bo zawsze doczytuję książki do końca, ale nie była to dla mnie udana lektura. Czuję ogromny niedosyt i smutek z powodu zmarnowanego potencjału. Nie przedłużam, znacznie bardziej lubię chwalić.

Czasami samotność może doprowadzić nas do ostateczności. I nawet nie samotność wynikająca z braku drugiego człowieka, ile poczucia osamotnienia w tłumie. Wyobcowania w swoich uczuciach, emocjach, które często buzują i z którymi tak wielu nie potrafi sobie poradzić. Często to poczucie jest związane ze stratą lub odejściem kogoś, kogo kochaliśmy. Pustka, jaka po nim pozostaje, z czasem staje się nie do zniesienia. To wszystko może być przyczynkiem do zmian, do porzucenia naszego dotychczasowego życia i podjęcia próby odnalezienia siebie z dala od tego, co do tej pory stanowiło naszą codzienność…

Powieść „Cichy kochanek” przenosi nas do gorącej Afryki. Autorka miła ciekawy pomysł na tę opowieść, który na samym początku książki, bardzo mnie zafascynował. Młoda kobieta, która kogoś straciła, teraz ma wziąć udział w nietypowej akcji pomocy innym, którzy również stracili kontakt z jedną z bliskich im osób. Cała mistyfikacja ma na celu jej dotarcie i wejście w szeregi sekty, aby móc zrozumieć, co kierowało ludźmi, którzy do niej przystąpili, ze szczególnym uwzględnieniem mężczyzny, którego ma odnaleźć. Nie będzie to łatwe, bowiem wszystko to, czego dane jej będzie doświadczyć, nie do końca jest tak idealne, jakim mogłoby się wydawać… Czy kobieta zdoła wykonać misję? Czy to pomoże jej w oswojeniu z bólem, jaki wciąż w sobie nosi?

Clara Sanchez w swojej powieści pokazuje ułudę, jaką tworzy sekta dla swoich członków. Jak ogromny wpływ na ludzi, którzy w pewnym momencie życia, znaleźli się na rozdrożu, potrafi mieć. Jak z dnia na dzień może wciągnąć do wspólnoty, która pozornie jest pełna miłości. Stojący na jej czele doskonale potrafią zdobyć zaufanie tych, którzy spotkali się z zawodem ze strony tych, których kochali, którym wierzyli, którzy ich zostawili… Ta komuna wciąga w swoje macki, zupełnie tak, jakby jej członkowie zostali zahipnotyzowani i ślepo wykonują polecenia, oczywiście przekonani, że robią to dla dobra wspólnoty. Jednak za tym pozornym ciepłem i troską, kryje się mrok. Autorka w dużej mierze skupiła się na codzienności ludzi należących do sekty, z jednej strony, dając możliwość czytelnikowi odkrycia, jak ona funkcjonuje, ale z drugiej strony, gdzieś w tym wszystkim zatraciła pazura, który na początku był mocno wyczuwalny. I choć potencjał tej historii został wykorzystany tylko częściowo, to nie można odmówić jej niepokojącego wydźwięku, jaki wybrzmiewa przede wszystkim z omamienia ludzi, którzy stali się nieodłącznym elementem sekty. Którzy tak bardzo zostali zmanipulowani, że przestali odróżniać rzeczywistość od fikcji, którą niewątpliwe stworzyła dla nich ta instytucja.

Podsumowując:

„Cichy kochanek” to opowieść, która w głównej mierze pokazuje, jak ogromną siłą jest manipulacja. Jak w świecie, w którym ludzie są podobno coraz bardziej świadomi niebezpieczeństw i zagrożeń, jakie na nich czyhają, łatwo zatracić zdolność zdroworozsądkowego myślenia. Dlatego należy być niezwykle ostrożnym, bo nigdy nie wiemy, kiedy nasza słabość zostanie wykorzystana przeciwko nam. I to w momencie, kiedy emocjonalnie będziemy najsłabsi… To także historia o stracie i potrzebie miłości, w której nic nie jest takie oczywiste, jakim się wydaje. A to wszystko z gorącą Kenią w tle.

Motyw sekty to jeden z motywów jakie lubię w książkach. "Cichy kochanek" to miała być właśnie taka powieść, w której będziemy mogli wejść w szeregi takiej społeczności. I początek był bardzo obiecujący. Isabel, na prośbę rodziców zaginionego chłopaka jedzie do Keni, gdzie próbuje przeniknąć do komuny, w której żyje Ezequiel.

I do tego momentu mi się podobało, potem jednak moje oczekiwania, a rzeczywistość całkowicie się rozminęły. Dla mnie to powieść z gatunku literatury pięknej, nie znalazłam w niej nic z thrillera, czy książki psychologicznej. Sam temat sekty jest mało rozwinięty, mamy do czynienia z kilkoma bohaterami, bez wglądu w ich relacje czy motywacje. Dużą rolę natomiast odgrywają pieniądze i dziwny, wymuszony romans, jaki wprowadziła autorka. Wszystko było raczej nużące, mało wciągające i chociaż doczytałam tę historię do końca, to trochę musiałam się do tego zmuszać.

Nie kupiła mnie ta historia, chociaż miała ogromny potencjał. Może to wynika z tego, że ja i literatura piękna to nie odpowiednie połączenie?

„Nie jesteś sama w lesie, nie jesteś sama wśród wilków”.

Czy z rąk sekty można się jeszcze uratować? Czy jest możliwe jej opuszczenie? Trudno jest wystąpić z jej szeregów, jeżeli się wie dużo o działaniach jej twórców, zna się ich sekrety. Przekonajmy się, czy bohater Cichego kochanka miał więcej szczęścia i rozpoczął drugie życie za murami sekty?

Isabel, młoda Hiszpanka, po stracie brata, otrzymuje dziwną i zaskakującą propozycję. Zgłasza się do niej małżeństwo z prośbą, aby sprowadziła do kraju ich syna, które zadał się z niewłaściwymi ludźmi i nie chce mieć żadnego kontaktu z rodziną. Dziewczyna przyjmuje zlecenie. Udaje się do Kenii, gdzie udając pełną pasji fotografkę, realizuje swoje zadanie. Podstępem, udając inną osobę, poznaje zaginionego Ezequiela i przenika do sekty. Tam ma styczność z guru, Mainą, człowiekiem przebiegłym i sprytnym. Czy pozna jej tajemnice i ją zdemaskuje? Czy tak cwany lis jej uwierzy i pozwoli być szarą eminencją jego grupy? Dążąc do celu, Isabel nie raz będzie w niebezpieczeństwie, będzie walczyć z wrogo do niej nastawionymi nowymi przyjaciółmi Ezequiela, nadstawi swoje życie. Czy będzie warto aż tak się angażować? Gdyby miała wiedzę, ile jest wokół niej fałszu i zakłamania, to dwa razy by się zastanowiła nad propozycją. Czy warto było aż tak ryzykować, by w końcu zdemaskować szemrane i nielegalne interesy? Ale jej przyświecał jeden cel. Sprowadzić do Hiszpanii Ezequiela, wiedziała, co oznacza strata bliskiej osoby, która się w życiu pogubiła i nie miała pomocy od bliskich, albo nie chciała takiej pomocy. Dlatego też rozumie chłopaka, ale nie spodziewa się, że będą na nią czyhać aż takie przeciwności losu. Nie wiedziała, że jej życie będzie w rękach przestępców. Inny kraj, inna mentalność i kultura, niespodziewane wydarzenia pojawiają się w najmniej oczekiwanym momencie. Wiadomości, które do niej dotrą w finalnych scenach odbiorą jej zdolność logicznego myślenia, zbiją ją z tropu i sprawią, że jej życie będzie zagrożone … Konsternacja i niewyobrażalne zaskoczenie. Takiego biegu wydarzeń się jednak nie spodziewała. Ale życie lubi płatać figle i zaskakiwać.

„Czym jest przyszłość, jeśli nie kredytem zaciągniętym w teraźniejszości?”

Cichy kochanek intryguje od pierwszych chwil, fabuła prowadzona w nierównym tempie, raz nabiera rozpędu i rozmachu, raz zwalnia bez wyraźnego uzasadnienia. Nie można złapać stabilizacji i miarowo przemierzać dziki kraj, jakim jest niewątpliwie Kenia. Momentami autorka przeskakiwała między scenami i wydarzeniami, co rozpraszało i wprowadzało mały chaos. Później trudno było zebrać myśli i się ukierunkować. Ale trzeba przyznać, że autorka poruszyła ciekawe i warte uwagi zagadnienia. Przynależność do sekty, samotność, zagubienie, niezrozumienie, wyizolowanie, szukanie sensu życia, chęć spełnienia się w innym wymiarze, zdrada, konsekwencje złego postępowania. Te tematy są ważne, nie tylko dzisiaj. Jednak dzisiaj – w czasach, gdzie żyjemy w ciągłym pośpiechu i stresie – nabierają one szerszego kręgu i zyskują na znaczeniu. Młodzi ludzie są zagubieni i szukają sensu życia, zrozumienia i okazania im uwagi. A często bliscy nie mają na to czasu i wtedy młodzież szuka pocieszenia u innych, obcych, którzy sprawiają wrażenie, że chcą im pomóc. Ale to tylko złudna fasada, ci pocieszyciele przy okazji szukają korzyści dla siebie i mają w tym swój interes.

„(...) wszystko, co nam się zdarza w życiu, nie dzieje się z jakiejś przyczyny, lecz tworzy tę przyczynę,

jest jej źródłem”.

Ciekawym zabiegiem było poprowadzenie narracji przez dwóch głównych bohaterów, Isabel i Ezequiela. Dzięki temu mamy okazję spojrzeć na fabułę w dwóch punktów widzenia, doskonale widać, jak różne podejście jest kobiety i mężczyzny do określonych sytuacji. Jak inne mają przeżycia i wrażenia. Każde z nich w innym paśmie wrażliwości.

Odnoszę wrażenie, że ta opowieść się nie skończyła, że będzie ciąg dalszy. Autorka zostawiła mnie w niepewności. Z masą niedomówień i domysłów. Czy to celowy zabieg czy umiejętność manipulacji czytelnikiem?

Cichy kochanek to lektura z mocnym i wyraźnym przekazem, pozostawiająca nas w niepewności i zadumie. Przed nami wiele trudnych pytań, ale chyba jeszcze bardziej nieoczekiwanych odpowiedzi na nie. Czas na intymną wędrówkę, którą można przeżyć w nieprzystępnym i nieodgadnionym kraju, jakim jest Kenia. Wrażenia niesamowite i nieziemskie!

Ezequiel jest synem majętnego biznesmena, który zerwał kontakty z rodziną i wstąpił do sekty w Afryce. Najbliżsi martwią się o chłopaka i proszą Isabel, aby go odnalazła i sprowadziła z powrotem do domu.

Autorka za sprawą swojej najnowszej powieści "Cichy kochanek" przenosi nas do egzotycznej Afryki i idealnie ukazuje nam jej klimat.

Książka zapowiada się naprawdę bardzo dobrze, ma potencjał. Z początkiem byłam zaintrygowana i ciekawa jak to się wszystko dalej potoczy, zadawałam sobie mnóstwo pytań.

Styl pisania Clary jest na wysokim poziomie, dojrzały i jednocześnie przyjemny dla oka, był to dla mnie największy plus.

Historia jest napisana z perspektywy Isabel oraz Ezequiel, dzięki czemu jesteśmy w stanie lepiej poznać nie tylko ich samych, oboje są swoimi przeciwieństwami, ale również jak oni widzą niektóre wydarzenia.

Z czasem się jednak okazuje, że miałam zupełnie inne wyobrażenia co do tej pozycji. Zabrakło mi mroku, tajemnic, intryg oraz czegoś wow. Cała akcja, rozgrywa się powoli, niesamowicie się przeciągając, w szczególności, gdy poznajemy wszystkie działania sekty wobec której miałam największe oczekiwania, a wypadła moim zdaniem najgorzej. Im byłam dalej tym niestety coraz bardziej się nudziłam czytaniem i coraz częściej odkładałam książkę, na pewno nie zostanie ona ze mną na dłużej i szybko o niej zapomnę.